TABU

[julka1800]

tak sobie dzis rano pomyślałam, tyle jest tu poruszanych kwestii, rózny
przekroj analiz, itd , mówimy /raczej piszemy/ i tym i owym ale... nie
piszemy o samotnosci, tej fizycznej.
O tym, ze budzimy sie rano, poduszka obok pusta i zimna, w kuchni nikt sie
nie krzata, sniadanie trzeba zrobic samemu...

Moze ktos sie odważy na pierwszy krok?

[figur_ka]

nie wiem co jest gorsze ....samotność w związku ....czy ta prawdziwa samotność?
Samotność w związku to wieczna ułuda.
Prawdziwa samotność...daję szansę na zmianę, na poprawe losu...

[scriptus]

Samotność w zwiąku.... czy ona nie jest prawdziwa?
znalazłem ten wątek przypadkiem i czytam, warte przypomnienia....

[nangaparbat3]

scriptus napisał:

> Samotność w zwiąku.... czy ona nie jest prawdziwa?
> znalazłem ten wątek przypadkiem i czytam, warte przypomnienia....
>
Dla mnie najgorsza jest samotność w związku właśnie. Cudownie było byc z kimś,
jak długo było dobrze. Ale o tym staram sie nie mysleć, bo sie rozklejam.
A samotność we dwoje (+dziecko) - wole w pojedynkę. Wtedy samotność staje sie
ceną wolności - warto. Nawet jesli w najmniejszym stopniu sie tej wolnosci nie
naduzywa.

[julka1800]

Scriptusie, odświeżyłes moj wątek ...

temat ciągle "na czasie", niezależnie czy dotyczy samotności tylko fizycznej,
czy duchowej, czy obu naraz i w związku ...

nie wiem, nie byłam samotna w związku, gdy on trwał /lub tak mi sie zdaje/ w
każdym razie nie odczuwałam tego, i nie znam tego uczucia.
Moge sobie wyobraić jak sie czuje człowiek zyjący z drugim człowiekiem, a tak
naprawdę sam, lub po czasie zyjacy z drugim człowiekiem który staje sie powoli
jego wrogiem.

[akacjax]

Być może nie wszyscy, których przy zakładaniu wątku dotyczyła którakolwiek z
samotności(czy to fizyczna, czy psychiczna w związku, czy taka w ogóle)
podpiszą się ponownie pod nim. Być może komuś się znacznie poprawiło. Ja
wychodzę ze związku, automatycznie wychodzę ze samotności w związku, pojawiają
się nowi znajomi, nieliczni, pozostali po weryfikacji sprawdzaja się super,
czyli powoli i to mnie mija.
Pozostaje samotność ostatnia:poduszkowo-sercowa i z nią trzeba nauczyć się żyć.
Tylko by nie zatracić się w tym, by zostawić choć uchylone drzwi. A póki co
wcale nie wiem, czy tego chcę, widać za wcześnie by o tym myśleć.

[scriptus]

Właśnie dlatego odświeżyłem, bo jet ciągle na czasie, w moim wypadku ten
problem narasta...

[india8]

mnie wprawdzie pewne rzeczy nie dotknęły - na poduszce obok stłoczone dwie małe
głowiny, które ciałka przeniosły z małych łóżeczek ciemną nocką i oczywiście na
paluszkach; w kuchni przede mną krząta się jeden robak, pokazując flaszeczkę z
sokiem

ale

ostatnio w zasadzie nie jadam gotowanych potraw - po co mam gotować? dla
siebie? dzieci jedzą w żłobku i przedszkolu; samej dla siebie mi się nie chce
i - chociaż lubię gotować - w tej sytuacji nie sprawia mi to najmniejszej
przyjemności - coraz bardziej tylko unaocznia beznadzieję

przytulić się do kogoś - o tym nawet pisać mi się nie chce

wiesz co, julka, może i lepiej, że to jest tabu - brzuch mnie boli od samego
myślenia

z nieprzytulenia...

[julka1800]

Indio, ale ja wlasnie o tym mowie, o tym ze przez wiekszą czesc roku i u mnie
na poduszce leża dwie male glowki /przeważnie przychodza same nad ranem i
zostają/ ale co jesli ich nie ma, mieszkanie puste, oczywiscie mozna robic
wtedy duuuuzzzzooo rzeczy, ale czasami chcialoby sie po prostu ...

[mondeo24]

Tylko dlaczego tak trudno sobie z tym poradzić?? Ja sie nie nadaje do zycia w
samotności.. Rano wstaje,robię jakies sniadanie, zawożę małego do szkoły,
wracam do domu i wyje do 14.30, potem nakładam grubą warstwę tapety i znów do
szkoły, a potem to juz nie płaczę, bo mały w domu. Ot i cały schemat..Długo tak
wytrzymam?? Pewnie nie..

[india8]

mondeo!


słonko, mnie pomogło pójście do pracy

nagła mobilizacja, mniej czasu, nowe problemy...
i tak się ciągle o tym myśli, ale po prostu jest na to mniej czasu

ja sobie ryczę tak ok. 20.00, kiedy dzieci już pójdą spać i akurat nie ma
znajomych, ale zauważam, że czas ryczenia mi się powoli skraca

niedługo dojdę do 15 minut)) - kolejny sukces życiowy!

spróbuj czymś zająć myśli - idź do ludziów, to naprawdę pomaga!!!

Jezu! I jeszcze Queen w radiu... Czy oni chcą mnie dobić??????????????

[neell5]

czytam Was dziewczynki, mam dokładnie takie same wszystkie odczucia jak i Wy.
Mam dużo obowiazków i to zapełnia prozę zycia codziennego. Najgorsze są swięta,
uroczystości rodzinne (wtedy pękam).

[india8]

właśnie - zbliżają się święta

najchętniej wyjechałabym gdzieś, ale dobrze, żeby dzieciaki były z ojcem, więc
nie wyjadę

tylko szczerze mówiąc wkurza mnie to

za pomocą dzieci trzyma mnie krótko przy pysku i w zasadzie choć sam mnie olał -
bardzo mnie ogranicza

[neell5]

a nie masz mozliwości zostawienia mu dzieci? (ale święta bez dzieci)

[julka1800]

dla mnie świeta to czas wlasnie dla rodziny wiec spedzam je zawsze z
dziecmi /mimo wszystko stanowimy 3 osobowa rodzine/,

a to napisalyscie wczesniej to zadziwające ja nasi exie niechetnie wyreczają
nas w opiece nad maluchami.
Kiedys M na moją prosbe, by wziął dzieci do siebie na kilka dni, bo
przeprowadzka , duzo spraw na mojej glowie /byly wakacje/ usłyszałam: "po co
bedziesz wtedy miała czas na to by łasić sie do jakiegos gacha" /M miał już od
dawna nową kobiete i dziecko z nią/

To jest stanowisko drugiej strony, bez komentarza

[india8]

mój cudak powiedział ostatnio, że to nie będzie tak, że kiedy on przyjeżdża, to
ja mówię, że wychodzę na trzy godziny

wcześniej zapewniał, że będzie przyjeżdżał do dzieci, a nie do mnie


męska logika?

[neell5]

Julka

doskonale wiem o czym piszesz.
zawsze jak proszę byłego aby zajął sie chłopcami nie ma czasu, miliony powodów
(których nie chce mi sie słuchać mówię cześć i odkładam słuchawkę).
wiesz doprowadził do tego ze syn mu powiedział ze go nie chce znać (Mikołaj
nawet nie mówi cześć, traktuje go jak obcego), a z drugiej strony widzę jak
dzieciakowi jest go brak ojca. I wtedy mam ochotę gardło mu przegryść.
Twoje dzieciaczki są pewnie sporo młodsze?

[scrivo]

wyszłyście dziewczyny lub wychodzicie z nieudanych zwiazków z poharatanym sercem ale jednak tęsknicie a to znaczy ze macie wiarę ze uda się raz jeszcze. Chciałabym was wszystkie zobaczyć, jeśteście piekne i dobre w swoich listach i jestem pewna że tak samo urocze i intrygujące na żywo. tylu przeciętnym szarym myszkom się udaje więc czemu nie wam?
pisalam na samym początku że pewnie niejednej z was matką mogłabym być a mnie los obdarzył tym, czego z niewielkim prawdopodobieństwem miałam prawo się spodziewać. mam obok siebie rano drugą głowę na poduszce i kogoś kto pomaga, patrzy z zachwytem, zawsze szuka prostych dróg do bycia razem w sposób pełny miłości. co prawda nie codziennie bo daleko od siebie jesteśmy ale jest i dzieki temu budzę się pełna spokoju.
a nie wierzyłam już w nic.
spokojne bądzie i patrzcie w lustro na siebie z przyjemnością.
ułoży się wszystko, minie czas wycia i przyjdzie to, co was czeka lepszego niż dotąd.
uściski!!!

[india8]

scrivo, a czy Twoja Druga Połowa nie ma jakiegoś podobnego do siebie brata do
wzięcia?
))

[mama114]

Julka...

w małżeństwie tez nie zawsze jest różowo i pewnie sama doskonale o tym wiesz...
Tak czytam Twojego posta i myślę sobie: jakiś czas temu napisałaś w odpowiedzi
na moje zaptanie (dziękuję!) do Was mnie więcej tyle, ze jeżeli mam
jakiekolwiek wątpliwości w kwestii odejść czy dać szansę związkowi, to lepiej
zostać.
Ale ja właśnie uświadomiłam sobie, ze nigdy nie było tak, ze budziałam się i
ktoś sie krzatał w kuchni, bo zawsze wstawałam pierwsza.... Śniadanie też nigdy
nie było mi podawane.... I nigdy (przez 7 lata) nie zasypaiałam z "zapełnioną
drugą" poduszką, bo zawsze zasypiałam samotnie.

I co? Pytania, prośby, grożby nie pomagały... On nie umie, był tak wychowany,
że wszystko było mu podstawiane... Kiedy odeszłam, wtedy on zaczyna
dopiero "panikować", prosić, zapewniać, ze się zmieni... Wiem, że się niezmieni
a jesli nawet to niewiele! Ale odejść jest mi strasznie trudno, bo czuję się
odpowiedzialana i za niego i za naszego synka!
I wierz mi, nie wiem co lepsze: samotność w pojedynkę czy samotność w związku...

Trzymaj się, wiem, ze jest Ci trudno, ale na pewno nie będzie wiecznie tak, ze
poduszka obok bedzie zimna
Pozdrawiam

[julka1800]

Mama114
zastanowila mnie Twoja wypowiedz.

Dalej sadze, ze jesli ktos ma choć cień wątpliwości, to powinien zostać.

Jedno mnie zastanawia: czym innym jest przyzwyczajenie męza do pewnych
codziennych obowiązków wyniesione z domu rodzinnego /tak jest przyzwyczajony,
nikt nie wymagal tego od niego i ja to rozumiem, on nie umie inaczej i Ty
świadoma tego albo bierzesz wszystko na siebie, albo probujesz zmienic to co
sie da zmienić - czyli niewiele/ ale czym innym pozostawienie Cie samej w
sypalni. Co oznacza " bo zawsze zasypałam samotnie"?

[mama114]

Pisałam w moim poscie o tym, że mój mąż zupełnie o mnie nie dbał; nie
uprawiał "boków" ale troszczył sie sam o siebie a nie wspólnie ze mną; kiedy
zauważyłam, że jest taki problem, nalegałam na wizytę u specjalisty.. nie
chciał... ja coraz bardziej zamknęłam się w sobie, bo nerwowo reagował na
podejmowane przez mnie próby rozmowy w wiadomym temacie; prosił o czas...
trwało to kilka lat... w międzyczasie jesli cokolwiek sie działo to z mjej
inicjatywy, prawdą jest, że rzadko odmawiał, ale ile możesz prosić o bliskość??
każdy po jakimś czasie zniechęca się...

kiedy odeszłam pierwszy raz nie dawałam sobie rady z tym, ze wynajęta
kawalerka, ze malutkie dziecko... wróciłam po prawie roku;
prawie nic się nie zmianiło;
wyprowadziałam sie ponownie jesienią;
i co?
dalej telefony, oskarżenia, ze jestem egoistką, ze kocha dziecko, ze nic nie
zrobiłam, aby mu pomóc....

i wciąż mam wszystkiego dość; bo "wolnością" nie umiem się cieszyć a wyrzuty
sumienia za nieporadzenie sobie z małżeńskimi problemami, zabranie dziecka
ojcu.. Zżera mnie to. Efekt jest taki, ze zastanawiam sie czy nie wrócić i żyć
trochę sama dla siebie byleby tylko nie rzywdzić dziecka i jego też..

To już 3 lata huśtawki a ja wciąż nie wyszłam na prostą...

[julka1800]

teraz juz rozumiem

i wyglada na to ze masz wiecznego chlopca za meża /proszę nie obraz sie/, a nie
partnera
mozesz zaakceptować jego takim jakim jest, przypominając sobie co Cie do niego
przyciągnęlo, probowac cos tam zmienic, ale na wiele nie licząc

albo zostawić, ale tak jak pisalam wczesniej ja bym raczej zrobiła to pierwsze

Pamietasz jeszcze za co tak wlasciwie go pokochalas? czym cie ujął? jakie cechy
Tobie sie w nim podobały?

[mama114]

nie umiem jak widać odejść skutecznie, ale wierzcie mi, strasznie trudno jest
żyć razem, jeśli czujesz sie traktowana przez męża jak córcia (?) nie wiem jak
to nazwać, w każdym razie na pewno nie jak kobieta... Jesteś sfrustrowana i
czujesz się jak potwór...

Pokochałam go za spokój, inteligencję, uczciwość, ma wiele pozytywnych cech.
Ale jest też mocno pewny siebie i zwyczajnie leniwy, niestety (nie ważne, że ja
tez pracuję zawodowo i potem padam prawie równocześnie z dzickiem usypiając je,
w tygodniu żadnej pomocy, w weekend tym bardziej, bo on musi odpocząć.. długo
by pisać). Wiem, ze kocha maluszka i to jest dla mnie ogromny "problem", bo
wiem, ze gdyby nie to, to wybijałabym sobie młotkiem żelaznym życie z takim
mężczyzną

[julka1800]

piszesz ze nie masz pomocy, wiesz co ja bym zrobiła? powiedz mu ze raz w
tygodniu, miesiącu, na kwartał /do wyboru/ musisz miec wieczor dla siebie lub
pol soboty, na zakupy bez dziecka, na fryzjera, na itd.
Nie pytaj go czy sie zgadza, on pracuje i jest zmeczony a Ty co jestes
cyborgiem niby
I wyjdz. trzylatek to nie niemowle, nie ssie piersi matki

Jesli to nie zga egzaminu zatrudnij kogoś na 3-4 godz, trudno wydacie kase, ale
moze to do niego trafi

O innych rzeczach bardziej codziennych tez bym napisała ale mysle ze wiesz o co
mi chodzi

[mama114]

Na pewno masz dużo racji..
Tak tez sie łudzę, że może jakoś powoli, małymi kroczkami...
Ale cholernie boję się rozczarowania! Jednak jak nie spróbujesz - nie będziesz
wiedzieć czy było warto, prawda? Może dojrzał? W końcu to, ze kocha dziecko to
już bardzo wiele, bo sama nie wychowam malusszka tak jak w pełnej rodzinie...
Julka, bardzo dizękuję Ci za Twoje zaangazowanie w mój problem;
dam znać, jak to się rozwinie;
pozdrawiam serdecznie!

[neell5]

dziewczyny
próbowałyście mediacji? (słyszałam o takiej możliwości)

[india8]

o czym mówisz?

[julka1800]

problem w tym że mediacji muszą chciec dwie strony
gdy zadzwoniłam i po rozmowie poprosiłam by ktoś z mediatorów zadzwonil do
meza /bo na moj telefon nie odpowie/ uslyszalam ze to ja musze naklonic meza na
mediacje

[neell5]

wiem ze dwie osoby
tylko pytałam, czy próbowałyście.
u mnie to tez nie zdało egazminu.

[india8]

poproszę o szczegóły, najlepiej razem z telefonami do tychże mediatorów
plizzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

[neell5]

ja dowiedziałam się o tym od psychologa w poradni rodzinnej
jeśli mieszkasz w wawie, to na poniedziałek lub wtorek postarm zdobyć telefon.
adres, oczywiście jeśli chcesz

[india8]

poproszę))

i dziękuję

a możesz mi powiedzieć, jak to się - w skrócie - odbywa?

[neell5]

rozmawiacie z psychologami najpierw kazde z osobna (on ma jednego psychologa
ty masz drugiego)
co się ooczekuje po partnerze, co mu zarzuczasz jak chciałbyś aby wyglądało
wasze małżeństwo takie rzeczy. potem wasze rozmowy toczą sie w obecnosci
psychologów. Nie robi się nic na siłę. uczysz sie rozmawiać od nowa z partnerem

postaram się jak najszybciej

[india8]

jaki jest cel tych rozmów - musi chodzić o porozumienie, czy może po prostu o
zrozumienie

[neell5]

ja tego cdelu nie osiągnełam nawet jeśli chodzi o dogadanie się o dzieci
a celem jest abyście nauczyli sie słuchać siebie i umieli rozmawiać ze sobą

[julka1800]

w moim przypadku było to tu:

www.wstroneojca.ngo.pl/mediacje/mediacje_partners.htm

[india8]

jeszcze raz dziękuję))

to prawda, że nadzieja umiera ostatnia - moja jakaś żwawa;D

[neell5]

zyczę aby się udało

[marta.sama]

free.ngo.pl/pcm/
Polskie Centrum Mediacji

ul. Okólnik 11 lok. 9

00-368 Warszawa
tel./fax [phone]

e-mali: [e-mail]

Pozdrowionka
Marta

[julka1800]

no i tak jakoś samoistnie zboczylismy /raczej zboczylysmy/ z tematu TABU

moze jak sie panowie obudza, przeciągną, zalożą kapcie na nogi, zrobią .... w
łazience, wlacza kompa... to zabiorą głos?

[neell5]

julka
ile twoje dzieciaczki mają latek?
napisz jak chcesz

[julka1800]

pisalam juz kiedys :

jedno - zerowka
drugie - od wrzesnia idzie do przedszkola

[neell5]

maluszki

Inne TABU

[india8]

Wiesz Julka, jest pewna sfera, którą faktycznie ciągle uporczywie pomijam -
nawet nie chcę o niej myśleć - to jest moje tabu. Nie chodzi o to, co jest, czy
będzie, ale o to, co było. Czasem gdzieś za uszami faktycznie kołacze się myśl,
że dobrze się stało, że to czy tamto (coraz więcej zachowań) mnie irytowało. Że
może to nasze małżeństwo wcale nie było takie, jak sobie teraz usiłuję wmówić.
Kłania się tu kwestia co rusz podnoszona chyba przez któregoś z Panów -
zaniechanie, mała dbałość o związek, przyzwyczajenie i przekonanie, że to co
jest - jest wieczne.

Nie piszę o tym, nie rozmawiam o tym, uciekam od tych myśli jak mogę. A jednak
są...

Czy tylko ja tak kombinuję?

[neell5]

india
Polskie Centrum Mediacjii
Warszawa ul. Schroegera 82 lokal 5
tel [phone] godz. 10,00-15,00

to są mediacje płatne
a nieodpłatne odbywają się w Poradniach Rodzinnych (zależy jak dzielnica)

[india8]

dziękuję
))

miłego dnia wszystkim

[vertigo5]

hmmmm, to banalne przerazliwie, ale wiecie co ?
najbardziej marze o tym, zeby w sobote czy niedziele obudzic sie, pojsc do
kuchni, zrobic mocna kawe i podac osobie ktora bedzie jeszcze na drugiej
polowce lozka...
a tak, to budze sie, wlaczam Eurosport, czytam gazety, pije kawe... i jakos
umiarkowanie ta kawa smakuje...

[bezecnymen]

wyrzuc telewizor i rusz dupsko stary...za drzwiami czeka ONA

[anja_pl]

tak,
weekend, śniadanie, może nie w łóżku, ale w ciepłej kuchni, zaraz po wyściu
spod prysznica, z mokrą głową, a na stole pachnąca jajecznica i herbata,
kawa do mojej szarlotki, troszkę później,
i wymyślać nowe potrawy na obiad, bo jest dla kogo,
a tak...
dzieci nie zawsze mają ochotę na eksperymenty,
desery tylko dla Nich wymyślam , na to zawsze mają ochotę
telewizor- nie istniał, teraz dzieci oglądają filmy rysunkowe,
a na co dzień:
kanapki na stole dla tych co później wychodzą z domu, pod kloszem, by nie
wyschły i były smaczne, i drugie śniadanie, popakowane, z niespodzianka dla
dzieci,
obiad robiony zaraz po przyjściu z pracy by był świeży,
kolacja, jakas lekka
i łóżko, w którym nie zasypia się samotnie

[czekolada72]

najbardziej dokopuje to przed Swietami. Nie lubie Swiat, przestalam je lubic,
chociaz przed Dzieckiem udaje, ze jest inaczej. Jak dlugo to boli, ile jeszcze
bede czula, ze ktos czy cos rozszarpuje mi wnetrznosci? Ile bede sie oskarzac,
ze to moja wina, bo czyms zawalila? ze gdybym zrpobila inaczej.. itd. Dlaczego
akurat mnie sie nie udalo? Dlaczego ja naleze do tej statystycznej gorszej
populacji? Dlaczego, dlaczeg, dlaczego...

[india8]

ciągle dobry temat

[konik_morski]

Od dawna czytam Wasze forum. Jednak moja narzucona sobie samej dyscyplina i
pewna maska jaką przyjmuję w stosunku do swojej sytuacji nie pozwalały mi się
odezwać.
Ale może powinnam trochę upuścić pary bo się udusze.

Moim tabu jest to że bardzo tęsknię za miłością , dobrym związkiem , sexem a
kompletnie nie mogę sobie wyobrazić ze mogłabym sobie na nowo ułożyć życie.
Nie jestem atrakcyjna , wiek już podeszły natomiast majątku nie posiadam i
dwoje dzieci

Wyszłam ze złego , toksycznego związku który trwał ponad 20 lat.
Dzięki Bogu że miałam na to siłę.
Od ponad trzech lat codziennie się cieszę że Go nie ma tego mojego męża.
Kochałam Go prawie do końca choć nikt z bliskich tego nie rozumiał.

Jestem zadowolona z życia, mimo problemów , mam świetne dzieci ,wielu oddanych
przyjaciół , kochaną Rodzinę.
Samotnośc mi nie doskwiera , bo bardzo dużo pracuję i mam wiele zaimteresowań.

Ponieważ nie robię problemu z mojej sytuacji i jestem otwarta i wesoła więc
zdarzają się pytania kiedy kiedy mam zamiar ułożyć sobie życie.
Zbywam żartem i zmieniam temat , ale prawda jest taka że sobie tego nie wyobrażam.

Nie mogę się postawić w sytuacji że znjdę kogoś kto może być moim partnerem.

O związku typu zamieszkać z kimś nie ma mowy ale nawet możliwość spotkania kogoś
kto spełniałby moje marzenia i oczekiwania wydaje mi się abstrakcją.

Moi koledzy w pracy na których miałabym ochotę są ode mnie młodsi o kilkanaście
lat. Traktują mnie mimo różnicy wieku jak koleżankę , klepią po ramieniu ,
wygłupiają się czasem świntuszą przy mnie.
Na pewno nie podejrzewają moich myśli i pragnień a ja nauczyłam się starannie
maskować.
Ale czasem nie przychodzi mi to łatwo.

Ostatnio pracowałam w nocy z kolegą młodszym o ponad 10 lat. Opowiadał mi o
swojej dziewczynie , o osobistych sprawach a ja się patrzyłam na Niego i różne
myśli przychodziły mi do głowy
Zaczełam się zastanawiać czy nie zacząć szukać kogoś przez ogłoszenie czy w
internecie , ale czarno widzę moje szanse.

Koleżanki mnie namawiają żebym sobie kogoś znalazła a ja mam po prostu blokadę
węwnętrzną.
Pierwszy raz tak szczerze piszę o swoich problemach ale mogę się trochę tu
anonimowo otworzyć...
Konik.

[bursztynowe]

Koniku,

Dopóki będziesz wierzyć, że sie nie uda... to rzeczywiście sie nie uda...

To banalne, ale trzeba zmienić sposób myślenia. Tylko tyle i aż tyle. Spróbuj i
nie podawaj sie, jesli od razu Twoje zycie nie ulegnie jakies radykalnej
zmianie. Po prostu badz...
Akceptuj siebie, nie doszukuj sie nieistniejacych wad (wiem, ze to trudne po 20
latach "terapii")...

Moze to sie wydac glupie, ale sprobuj takiego cwiczenia: usmiechaj sie do
obcych ludzi na ulicy, tak po prostu, nawet jak nie czujesz sie specjalnie
radosnie. Po prostu usmiechnij sie do kogos, a potem do nastepnego, zupelnie
bezinteresownie... Wyobrazaj sobie, ze spotykach kogos dawno nie widzianego, z
kim spotkanie sprawia Ci przyjmenosc...

To pierwszy krok...

Pozdrawiam ciepło.

[kasia9873]

Bursztynowe ma rację.
Uśmiech jest dobry na wszystko. Nastraja pozytywnie.

Co do wejścia w nowy związek, to nie ty jedna masz z tym problem.
Myśle, że w Towim przypadku duże piętno na tym jak się teraz czujesz i jak się
postrzegasz wywarło Twoje nieudane małżeńswto.
Z tego co piszesz wynika, że masz zaniżone poczucie własnej wartości
(nieatrakcyja, bez majątku). Pewnie Twój były mąż Ci to wmawiał, a Ty
uwierzyłaś. Mój mąż tez stosował takie metody, tylko, że ja się nie dałam. Znam
swoją wartość i Ty też musisz w sobie na nowo te wartości odkryć.

Zresztą ludzie postrzegają Cię taką, jaką sama się czujesz.
Zastanów się nad tym z jakich swoich cech mogłabyś uczynić atuty i pokazuj je
innym. Mów o nich, a poczucie wartości wzrośnie.

Musisz mysleć więcej o sobie, o swoich potrzebach i być otwarta na innych.

[bezecnymen]

masz problem z samooceną Koniku tymczasem skoro w pracy panowie traktuja Cie
jak równego faceta to znaczy, że masz w sobie coś, co przyciąga, nie majątek,
nie rzucająca na kolana piękność lica i figura playboymate, to cos co maja
kobiety, a na co my faceci zwracamy ogromna uwagę... rozejrzyj się,
niekoniecznie w necie, bo tu łatwo się oparzyć, może nie licz od razu na stały
związek, zacznij od romansu, dowartościuj się trochę a z czasem....powodzenia

[akacjax]

Rozumiem, że czasem sami postawimy sobie taka barierę, z różnych mniej lub
więcej świadomych powodów.
Sama się bronię przed sobą i stawianiem sobie takiej bariery, ale w swoim
obecnym myśleniu, chociaż zapewne spowodowanym również świeżością sytuacji, mam
już duże bloki.

A jaka rada dla Ciebie? Może po prostu jeszce nie trafiłaś na takiego, który
jest Tobą zainteresowany i jest wolny po prostu. A z drugiej strony może trzeba
rozszerzyć krąg poszukiwań?
Daj nam dobry przykład! Powodzenia!

[julka1800]

Bezecny napisał:

"zacznij od romansu"

naprawde tak myslisz? ze romans, niekoniecznie dlugi bo tego nigdy nie wiemy i
taki do wyczerpania jest w stanie dowartościować kobietę?

[nangaparbat3]

z romansami bywa różnie, ale flirt na pewno

[phokara]

Ja nie jestem Bezecny - wiec sorry, ze sie wypowiem.

Tak sobie mysle, ze (czysto teoretycznie, bo romansow to ja nawet nie czytam, co tu mowic o
czyms wiecej) nigdy nie wiadomo, co z takiego romansu wyniknie. Mam wysoce romansujaca
kolezanke... i jeden taki romans jej sie wydluzyl do 3 lat. No.

A jesli chodzi o dowartosciowanie, to mysle, ze powinno dzialac.

[julka1800]

no bezecny sie nie wypowiedzial...

flitr ok bo to dosc niewinne
romans - gorzej
jesli 2 osoby zakladaja ze to bedzie cos co sie skonczy wczesniej czy pozniej,
i rozejdą sie kazda w swoją stronę to ok,
natomiast co sie stanie gdy jedna z tych osob "zaklada" ze bedzie z tego cos
wiecej, wtedy gdy konczy sie taki taki romans, dla tej osoby niekoniecznie musi
sie skonczyc dowartosciowaniem, lecz zdołowaniem , ze np. nie jestem warta/wart
dluzszego zainteresowania, ze nie umiem znalezc sie w związku itp.

[bezecnymen]

jeśli dowartościować kobietę może sukces w pracy, osiągnięcia sportowe, naukowe
czy nagroda w gminnym konkursie robienia na drutach to prosze bardzo mnie się
jednak zdaje, że po rozwodzie najwieksze problemy mamy z sexualnością,
uznawaniem swojej atrakcyjności....czy to nie na tym forum pisano, że jestem za
stara, za brzydka itd, a nawet było coś o kaszalotach? jak tu w ogole podjąć
próbę nawiązania nowego związku gdy ma się tak niska samoocenę? dlatego
wspomniałem o romansie.... nie dlatego, że uważam to za panaceum na wszelkie
dolegliwości okołorozwodowe, bo tak na pewno nie jest, a nawet bywa dokładnie
przeciwnie, ale że jeśli na to nas nie stać to nie nie stac tez na inne,
poważniejsze próby....

[julka1800]

przeczytales moja wypowiedz ponizej czyli:
"flitr ok bo to dosc niewinne
romans - gorzej
jesli 2 osoby zakladaja ze to bedzie cos co sie skonczy wczesniej czy pozniej,
i rozejdą sie kazda w swoją stronę to ok,
natomiast co sie stanie gdy jedna z tych osob "zaklada" ze bedzie z tego cos
wiecej, wtedy gdy konczy sie taki taki romans, dla tej osoby niekoniecznie musi
sie skonczyc dowartosciowaniem, lecz zdołowaniem , ze np. nie jestem warta/wart
dluzszego zainteresowania, ze nie umiem znalezc sie w związku itp."

i co wtedy
facet zaklada romans kobieta wrecz przeciwnie cos dluzszego i wtedy bolesnie
dostaje po raz kolejny w d...

[bezecnymen]

albo on zakłada a ona go kopie....nie ma reguły jak sądzę......
zreszta pisałem to na podstawie własnego doswiadczenia... każde z nas może miec
inne i podejście do tematu i doświadczenia i wnioski

[konik_morski]

Podnieśliście mnie trochę na duchu ))

Co do uśmiechu to ja jestem bardzo wesołą osobą i uśmiecham się do znajomych i
nieznajomych.
W pracy znana jestem z dobrego humoru.
Poczucie własnej wartości dzięki ex miałam w piwnicy ale wychodze z tego.

Po separacji wpadłam w dół , ale po roku się wygrzebałam.
Znajomi twierdzą że się bardzo zmieniłam . Mam zupełnie inny dźwięk głosu ,
podejście do życia i kipię optymizmem.
Sporo osiągnęłam a to dopiero początek !

Naprawdę nie myślałam o żadnym związku ale idea romansu bardzo mi się podoba .
Muszę to przemyśleć.

Jak chodzi o kolegów z pracy a także koleżanki to ubyło mi dzięki nim
kilkanaście lat.
Nie traktują mnie jak starszą osobę , matkę dorosłym dzieciom tylko kogoś z kim
można się powygłupiać , zwierzyć, poradzić.
Bezwstydne teksty moich o połowę młodzszych współpracowników zwalają mnie z nóg.
Mogłabym być ich matką...
No jak by moje dzieci tak się w stosunku do mnie zachowywały to miałyby za swoje

A tak serio to pomyślałam ostatnio że może nie jestem takim zabytkiem
archeologicznym na jaki się czuję ))

W rozmowie z nową koleżanką wspomniałam że córka zrobiła pyszny obiadek i że w
ogóle dzieci mi bardzo pomagają i są świetne.
Zapytała ile corka ma lat...

Jak się dowiedziała to zapytała ile ja mam w takim razie.
Jej reakcja na moją odpowiedź byłą największym komplementem jaki otrzymałam
ostatnio.
Zatkało Ją kompletnie ))

Konik.