Kiedy i jak powiedzieliście dzieciom

[e07]

że sie rozwodzicie, że tatuś się wyprowadzi? Jak zareagowały? Może lepiej nie
mówić prawdy (zasadniczo jestem temu przeciwna), bo może jednak nie dojdzie
do rozwodu? Jak to ugryźć? Dzieci zaczną ryczeć, a wtedy ja też. Czy jest
jakiś "dobry" sposób?

[kocur.czarny]

Po ilosci wpisow widac, ze to jeden z trudniejszych tematow. Jakos nikt sie nie
kwapi wracac do tej chwili - tak sobie to tlumacze.

Moje było małe...

[tricolour]

... i tak by nie zrozumiało więc nie było żadnego uświadamiania.

[czekolada72]

Moj ciaglejeszcze nim sie ostatecznie wyprowadzil przez ok5 lat czesto nocowal
poza domem, wiec Dziecko niejako bylo przyzwyczajone, ze taty czest w domu
niema.
Jednakze ostateczna rozmowa z Dzieckiem spadła na mnie... Przygotowywałam
powoli - mowilam, ze np kolega z klasy mieszka tylko z mama, a taty nigdy nie
mial ; znajomi sie rozwiedli i tak teraz wyglada ich zycie a zwlaszcza ich
dziecka itd ; ze teraz tak sie zdarza, ze ludzie sie rozstaja i razem nie
mieszkaja itd. no a tuz przed rozprawa, prawie po prawie 2,5 roku - co to jest
rozwod jak moze wygladac i ze tatus zdecydowal, ze kocha inna pania, a nie mame
i chce z nia mieszkac. Ale ze zawsze bedzie tata.

Niedawno zas, czyli po kolejnym pol roku - dowiedzialam sie od Dziecka, jak to
tatus mu tłumaczy, ze nie ma co zawracac sobie głowy dotrzymywaniem
przyrzeczen, zobowiazan, wiary, lojalnosci itd

[kocur.czarny]

Ile lat mialo twoje dziecko jak mu to mowilas?

[czekolada72]

kiedy ex sie wyprowadzil miało 10, a wiec rozmowy trwaja od lat 10 do 12,5

Przy czym zaznaczam - nie bylo u nas gonitw z nozem, bicia, przemocy, ogolnie,
partrzac z boku - mozna by powiedziec ze ten proces przebiegl łagodnie... Do
tego w klasie u Dziecka jest wlasciwie 1/2 a nawet 2/3 dzieci z tzw niepełnych
rodzin, wiec nie jest jakims niesamowitym wyjątkiem.

A watpliwosci mam do dzis

[nangaparbat3]

Dzień dobry, czytuje Was często, ale jeszcze nie pisałam.
Mąż sie wyprowadził 6 lat temu, corka miala 8 i była wtedy z dziadkami na
wakacjach. W naszym związku nie było picia, bicia, o ile wiem, nawet zdrady -
po prostu przestał sie mną interesować i uznał, że chce sie rozstać. To sie
stalo nagle, z dnia na dzien. Przez roku stawałam na głowie, zeby uratować
rodzinę, ale po roku spasowałam.Narzuciła tylko termin - zanim dziecko wroci,
zeby nie patrzyło, jak tatuś (bardzo sie kochali) pakuje swoje rzeczy.
Pojechalismy po nia razem, już pod domem powiedziałam, "A wiesz, tatus teraz
będzie miszkał z dziadkami", a ona: "Spodziewałam się czegoś takiego".
Żadnego płaczu, rozpaczy, nic z tych rzeczy.
Ojciec od tamtego czasu widuje sie regularnie 2 razy w tygodniu i bardzo tego
pilnuja oboje, chociaż on notorycznie sie spóźnia i córka bardzo źle znosi
czekanie.Czasem wyjeżdżają razem. Dalej bardzo sie kochają.
Ja odżyłam i wiem, że samotność jest w porównaniu z nieudanym zwiazkiem czymś
absolutnie cudownym. Moje relacje z Eksem są bardzo dobre, zdecydowanie lepsze
niż przed rozstaniem - wiecej ciepła, więcej szacunku, więcej zyczliwości.
Kiedy po roku od wyprowadzenia się meża spytalam córki niesmiało, czy bardzo
zła jest na nas, ze sie rozstalismy, powiedziala: Zwariowałaś? zła na wasz
byłam, jak się kłóciliście. Miałam ochotę was zabić albo uciec z domu.
Cały dowcip w tym, ze mysmy sie nawet nie kłócili, tylko ta obojętność i
napiecie.

[buba77]

Nangaparbat3 - wielkie dzięki za te słowa, u mnie właśnie zbliza sie dzien, gdy
powiemy dzieciom, że sie rozstajemy (ex powoli wywozi rzeczy, tak żeby nie bylo
widać). Są już duze - 14 i 17 lat - więc mam nadzieję, ze dobrze to przyjmą, bo
od jakiegoś czasu nawet sami pobąkują, że nam to sie nie układa, że w sumie nie
wiadomo po co jesteśmy razem. Po twoim poście pomyslałam, ze to naprawdę moze
być dla nich całkiem normalna wiadomość. Też chcę uniknac wynoszenia mebli na
ich oczach itp. Nam z exem już sie lepiej układa (!) bo ROZMAWIAMY o nas, a
tego nigdy nie było. Żeby tylko nie zapomniał o chlopcach, to myśle, ze bedzie
dobrze. Boli oczywiscie, i bardzo bym chciała to miec za sobą. Zwłaszcza po tym
co tu napisałaś.
Też sie zastanawiam ciagle jak powiedzieć dzieciom i to na pewno zależy od ich
wieku. Naszym chcemy powiedzieć razem, zeby czuli, ze ciagle dla nich jesteśmy
rodzicami. Nie mamy problemu rozwodu. Myślę, że dopóki sam rozwód sie\ dzieje i
nie wiadomo jaki bedzie jego wynik, to - zwłaszcza jak małe dziecko - nie
mówiłabym nic. Może nie zrozumiec. Trzeba mówic tak, zeby rozumiało. A
najważniejsze moim zdaniem, to dogadać sie z partnerem, ze dziecko w tym
najwazniejsze, nic nie jest winne i ma jak najmniej odczuć całą sytuacje.

[nangaparbat3]

Dobry wieczor, Bubo, ciesze sie , jesli mogłam w czymś pomoc, choc w takich
okolicznosciach.
tak sobie myslę, ze dobrze Wam sie ułozy, to znaczy bez większej szkody dla
dzieci. My sie z eksem teraz niemal przyjaźnimy, a za wspólnych czasów nie
moglismy dwoch zdań zamienic z soba po ludzku.
Jedno mnie dziwi w Twoim poscie: że on wynosi rzeczy, a dzieci nie wiedzą.
Jakos w to nie wierzę, załozylabym sie, że świetnie wiedzą, co jest grane,
tylko nic nie mowią, bo nie chcą Was martwic.
Ja przyjęłam za zasadę, ze niczego przed dzieckiem nie ukrywamy, wiec jak
koleżanka z klasy doniosla małej, ze tatus spotyka się z ich znajomą, corka
nie była zaskoczona - juz wczesniej rozmawiałysmy o tym, ze tata jakos
odmieniony i pewnie sie zakochał.
Wydaje mi sie, że człowiek może bardzo duzo zupełnie nieźle znieść, pod
warunkiem, ze nie robi mu się wody z mózgu. Dlatego na przykład kiedy przed
rozprawa przyszła pani kurator przepytac mnie na okoliczność relacji eks-corka,
kazalam córce siedziec obok i słuchać, zawsze lepiej WIEDZIEĆ, niż Bóg wie co
sobie wyobrażać (oczywiscie o eksie nie powiedziałam w tej sytuacji złego
słowa, zresztą nie miałam powodu).
A Ty sie nie martw, bedzie dobrze, chłopcy juz nie sa malutkimi dziećmi.
Problem - jesli to mąż odchodzi, może mieć poczucie winy wobec chłopcow, ze ich
zostawia, i to poczucie winy bedzie mu utrudniac kontaktowanie się z nimi. U
nas tak było, w ogole było cięzko, do czasu aż powiedziałam meżowi (juz pół
roku wtedy mieszkalismy osobno), że jest naprawdę dobrym ojcem i że córka
bardzo go kocha. Bardzo mu to ułatwiło kontakty z dzieckiem, i naprawdę jest
dobrze, teraz ( lat po rozstaniu i rok po rozwodzie) urodziła mu sie coreczka,
i córka bardzo ją lubi, cieszy sie, ze ma siostrę (lubi tez macochę, która jest
jak najbardziej w porządku).
Pozdrawiam serdecznie i zyczę wszystkiego dobrego

[kocur.czarny]

Wielka madrosc i dobro ze slow twych emanuje. Piszesz o tak trudnych sprawach w
sposob pozbawiony zlych emocji. Ale to chyba mozna osiagnac pobierajac nauki na
terenach skad pochodzi twoj nick.

[nangaparbat3]

kocur.czarny napisał:

Piszesz o tak trudnych sprawach w sposob pozbawiony zlych emocji. Ale to chyba
mozna osiagnac pobierajac nauki na terenach skad pochodzi twoj nick.


hahaha - to nie moja zasługa, tylko mi sie poszczęścilo , mam niezwykłą mamę,
to po niej. A nick oddaje raczej moją ciemna stronę - chciałam byc groźna choć
w necie ))

[buba77]

Dzieki jeszcze raz. Dzieci nie wiedza, były na wakacjach, coś tam znikneło z
garderoby, na pewno sie nie domysla (starszy syn wrócil wczoraj). Dam znac jak
bedzie po rozmowie.

Ciekawa jestem, jak Ty sobie układałas życie

[buba77]

może cos napiszesz? jak sie bardzo boje samotnosci. I czuje sie ciagle mocno
zaangazowana w ten zwiazek.

[nangaparbat3]

Z przyjemnością napiszę, za parę dni, wlasnie wyjeżdżam na spóźniony i za
krótki urlop. Pozdrawiam serdecznie i trzymam za Ciebie kciuki.

[e07]

U mnie dwie córki b. kochają tatę. On rzadko miał dla nich czas. Teraz, od
kiedy złożył pozew, poświęca im zdecydowanie więcej czasu. Kiedyś nawet nie
zawsze wiedziały, że np. wyszedł, a nawet wyjechał, bo i tak zwykle siedział
przy komputerze i nie należało mu przeszkadzać. Dlatego, paradoksalnie, sama
decyzja o rozwodzie już ich zbliżyła. Oczywiście to mnie cieszy. Mam jednak
obawy, że to tylko słomiany zapał, czy nie daj boże próba zdobywania punktów.
Dzieci widziały albo kłótnie, albo całkowitą ciszę między rodzicami. Może też
już sie domyślają (11 i 7 lat).

[buba77]

To tak jak u mnie. Z tym kontaktem między ojcem i dziecmi. Też trzymam kciuki.
A u nas rozmowa bedzie albo dzisiaj, bo za godzinę wróci młodszy syn, albo
jutro. Nie mogę o niczym innym myśleć, niczym innym sie\zajac.

Buba, trzymaj sie

[kvinna1]

Długi wieczór Cie dzisiaj czeka, zycze spokoju jesli to wogole mozliwe.
U mnie za tydzien i cztery dni rozmowa(w sobote jedziemy na tydzien wspolnego
urlopu z dziecmi, a odrazu po powrocie maż ma im powiedziec). Jestem duchem z
Tobą

[buba77]

Dzięki, ja też będę trzymac kciuki. ciekawa tez jestem, jak Wam będzie. Miałam
początkowo pomysl, aby takze dolaczyc do wspolnego wypoczynku ojca z dziecmi,
może nie na caly tydzien, ale np. na 3 dni. Ale zrezygnowalam. Chyba na chwile
pojawily sie jakies nadzieje (naprawde nie rozumiem skad), ale chyba chodzilo o
jakies bezsensowne dawanie wszystkiego z siebie (czyli katowanie siebie) - po
co? Nie wiem. Wiem, ze nie ma po co. Ale wcale nie jest mi przez to lzej. Jak
jest u Ciebie? Myśle, ze potrzebny jest duzy dystans do sprawy, aby spedzić
razem czas.

jakoś

[bezecnymen]

omijałem ten wątek, chyba podświadomie czułem, że czegoś nie zrobiłem jak
należy...
bo ja po prostu nie rozmawiałem z synem o tym co się stanie, exia załatwiła
wszystko we własnym zakresie, wywożąc syna do teściów i tam go zostawiając na
czas wyprowadzki, zapewne wtedy od niej dowiedział się o rozwodzie, jego
przyczynach i skutkach i założe się, że trwało to wystarczająco długo, by
przestał słuchać
syna zobaczyłem jakie 2 tygodnie później, zadzwonił do drzwi, czego dotąd nie
robił, powiedział cześc tata, masz coś ciepłego do picia? (była zima) miałem,
dałem, podsuszyłem rekawiczki na kaloryferze i dziecko sobie poszło brykać na
podwórko
teraz jest pełnoletni i nadal do tego nie wracamy w rozmowach, nasuwa mi się
jednak temat na powazna rozmowę, bo niedawno rzucił wychodząc ode mnie: też
chce szybko zamieszkać sam...

[akacjax]

Czy dobrze zrozumiałam-to żona się wyprowadzała?
Nie martw się tym, że chce zamieszkać sam, myslę, że to zdrowy objaw. Też sobie
myslę, że moi synowie mówią o tym podpierając się sytuacją w domu, ale to nie
do końca jest jedyna przyczyna.
Ja praktycznie nie mieszkałam w domu od 16 roku życia, z jedną przerwą
jednoroczną. Mój j.-m. też od zawsze poza domem rodzinnym, może to geny?
A może nadeszła moda z Zachodu (wreszcie)
Ja chciałabym by synowie byli samodzielni, by mieszkali na własnych śmieciach
niekoniecznie daleko, ale osobno. Chciałabym by było ich na to stać.

U mnie było tak, że synowie sugerowali od dawna, bym coś zrobiła z sytuacją w
domu. Pierwsze było wystąpienie o alimenty. Od razu po zaniesieniu pozwu do
sądu im to powiedziałam. I trochę zaskoczyła mnie reakcja młodszego, a może to
tylko tak zabrzmiało w moich uszach? cyt. "skoro tak zdecydowałaś"
Potem powiedziałam, że czekam z pozwem aż skończy się matura, bo ja też mam
swoje ograniczenia wytrzymałości nerwowej, też od razu powiedziałam. Teraz nie
jest lekko bo wygodny pasożyt za ścianą nie wykazuje chęci na samodzielne
wyprowadzenie się(choć w sądzie zgodził się na separację bez orzekania o winie).
Tylko, że jego dzieci nie interesują tylko złośliwości.
Jestem przekonana, że gdy się wyprowadzi, to spotka się z nimi chyba
przypadkiem, albo na sprawie o podwyższenie alimentów.

[bezecnymen]

zdrowy albo i nie...muszę z niego wyciągnąć przyczyny takiej chęci...
tak to exia się wyprowadziła muszę przyznać, przygotowała się solidnie:
zażądała rozdzielności majątkowej, kupiła mieszkanie, wyprowadziła się i
dopiero wtedy złożyła pozew
co do syna...w maju matura, coś nie bardzo ma chęc na studia chce szybko
zacząć zarabiać, może ma rację, mnie wykształcenie kokosów nie dało
zaczynam się cieszyc na mozliwośc pomagania mu w remoncie i urządzaniu domu,
całkiem nieźle nam się wtedy układa współpraca

[eevita]

A ja ciagle ie wiedziałam, jak to zrobić... I dlatego chodizłam do psychologa
dziecięgo, żeby cos mi poradził. Mój syn, 4 letni, nie bardzo zauwazył,że tatus
sie wyprowadził, spędza z nim 2 dni w tygodniu ( odbiera go z przedszkola i
przywozi wieczorem do spania). Psycholog poradziła,żeby dziecku na razie nie
mówić.. skoro dla niego to juz jest taki stereotyp, i nie intersuje sie,
dlaczego tatus nie spi w domu, i ciagle wychodzi.Przyzwyczaił sie chyba juz do
tego, i , jak na razie, nie widzi w tej sytuacji nic niezwykłego..
Ale chyba jednak bede musiałą mu to jakos powiedzieć, bo mój eks chce go poznać
ze swoja next... I znowu musze iśc do psychologa...

[julka1800]

Tak niektórzy twierdza ze jak dzieci są małe to jest łatwiej, może jest to po
części prawda, ale myśle, że niezależnie od wieku trzeba dzieciom tłumaczyć i
rozmawiać z nimi.
Najlepiej by oboje rodzice byli przy takich rozmowach, mnie sie po czesci to
udało, rozmawialiśmy z synem razem /corka miala wtedy jakies 3 latka/,
wcześniej ustalając co powiemy. Jednego nie powiedzieliśmy, a raczej nie
powiedział Ex mianowicie ze mieszka z inna Panią /to betka/ i ze ma
dzidziusia !/to juz cos, bo moj syn i corka mają de facto "siostre"/.
Dzieci nie wiedzą o tym do dziś, i nie wydaje mi sie zebym to ja im miala
tłumaczyć z kim zyje tatuś. W przeciwienstwie do EeEvity, myśle ze jesli ojciec
zaklada nową rodzine to on powinien o tym z dziecmi porozmawiać i im wyjaśniać.

I tak jak napisał Bezecny, prawie zawsze jest coś czego boimy sie "dotknąć",
temat którego unikamy, sami przed sobą czesto nie przyznając sie to tego ze on
istnieje

[eevita]

Wiesz, co mi uświadomiła ta psycholog? I z czym się zgadzam? Ze teraz ja jestem
dla dziecka wyrocznią, że ode mnie sie wszystkiego dowiaduje,że mnie bedzie o
wszystko pytał ( i pyta ). I dlatego to niestety jest przede wszystkim mój
obowiazek..informowanie go o wszystkim. Bo nawet jeśli ex mu powie ( albo nie,
jak bedzie chciał, moze po prostu zawiezie go do swojej next, i tyle ), to i
tak z pytaniami przyjdzie do mnie, i to ja musze być na wszystko przygotowana,
i jeszcze muszę wiedziec, jak to sprzedać z jak najmniejszą krzywdą dla dziecka.

[julka1800]

EEvita, napisałam ze POWINIEN Ex wytłumaczyć porozmiawiac, tak uważam i na
razie nie tlumacze nic dzieciom sama, bo po pierwsze moj były mąż odwiedza je z
czestotliwościa lotów kosmicznych i wizyty /z 2 wyjątkami/ odbywaja sie u nas w
domu/, po drugie ja sama nie wiem co sie tak wlasciwie w jego zyciu dzieje i
jak mialaby tlumaczyc to dzieciom /tzn gdzie mieszka, gdzie pracuje, o tym ze
ma dziecko, kiedy sie urodzilo, jak ma ma imie, dowiedzialam sie nie od niego
lecz od komornika, z nim nigdy nie rozmawialam o tym/
Wybiegając w przyszłość mysle ze to ja bede osobą ktora im o tym powie ale na
razie jeszcze nie

[e07]

Ja w ramach przygotowań do zapoznania młodszej (7) z sytuacją, wypożyczyłam z
biblioteki książeczkę dla dzieci "Nowy tatuś Marty" autorstwa Danielle Steel
(tak, tak, to ta od romansideł). Cieplutkie opowiadanie o małej dziewczynce,
która cały czas marzy, że rodzice znów będą razem, ale w końcu akceptuje nowego
m mamy. I wiecie co. Córka za każdym razem, jak jej to czytałam zwracała przede
wszystkim uwagę, że mama i tata nie są razem. Ten drugi, nowe szczęście mamy,
spokój taty jakoś jej umykały. Płakała!!!
To mnie właśnie przeraża. Jak to będzie, jak dowie się, że jej rodzice
zgotowali jej podobny los, że taty nie będzie na codzień, mimo, ze tak jak
pisałąm i tak obie przebywają głównie ze mną. Wasze posty troche mnie podniosły
na duchu, ale mimo wszystko w bezbolesne rozstanie chyba nie wierzę.
Co do starszej (11) to ona się wycofuje, ucieka od problem, udaje, że nic nie
widzi, nie chce rozmawiać, nie komentuje. I nawet jeśli pozornie jej to nie
obejdzie, to z pewnością będzie to dla niej duży problem.

[czekolada72]

e07 napisała:

> Co do starszej (11) to ona się wycofuje, ucieka od problem, udaje, że nic nie
> widzi, nie chce rozmawiać, nie komentuje. I nawet jeśli pozornie jej to nie
> obejdzie, to z pewnością będzie to dla niej duży problem.


No wlasnie! Przerobilam dokladnie to samo, wlasciwie od momentu nie tyle
ostatecznego wyprowadzenia sie exa - wczesniej czesto bywal poza domem, wiec to
akuratprzeszło łagodnie, ale od momentu kiedy wyszła sprawa rozwodu. Psycholog
uczulala, ze moze odbic sie ta sytuacja na nauce i zachowaniu i niestety miala
racje. Pewnego pieknego dnia ex wbrew naszym wczesniejszym ustyaleniom zabral
Małą do swojego nowego mieszkania (po 3 latach) i pokazal panienke i ich 1,5
roczne dziecko. No i na efekty nie trzeba bylo dlugo czekac - dziecko sie
zamknelo w sobie jeszcze bardziej, a i z nauka poszło kiepsko

[julka1800]

Mały pasztet rzekłabym, podejscie swietne, pokazać dziecku na oczy nową rodzine
nie tłumacząc nic...
Czekolado, mozesz odpowiedziec czy Ex utrzymuje kontakty z córką i jakie mimo
zalozenia nowej rodziny?
moze wolisz porozmawiać na @?,

[czekolada72]

Troche o kontaktach napisalam nizej, a na @ - bardzo chetnie, na gazetowego

[julka1800]

napisałam @

[czekolada72]

odpisalam

[e07]

A ile Twoje dziecko miało wtedy lat? Czy było związane z ojcem?
Bo to z czym zostaje rodzic, który mieszka z dziećmi to niestety nie tylko
kontynuacja zwykłej opieki. To znacznie więcej, nowe problemy wynikające z
faktu, że nie ma taty, czy mamy. Z moich przemyśleń wynika, że nie ma wielkiego
znaczenia, że czasem to tylko FORMALNIE się zmienia. A nowa rodzina rodzica, to
już naprawdę nie wyobrażam sobie. Przecież nawet w zwykłej rodzinie nowe
dziecko jest różnie przyjmowane przez rodzeństwo.
Trzymaj się czekolada. Gdybyś potrzebowała, to znam fajna pania psycholog
dziecięcą na Ursynowie.

[czekolada72]

e07 napisała:

> > Trzymaj się czekolada. Gdybyś potrzebowała, to znam fajna pania psycholog
> dziecięcą na Ursynowie.

Dzieki, ale ja jestem z poprzedniej stolicy )

Mała miała wtedy juz 12 lat i byla na poczatku 6 klasy - czyli trza sie bylo
skupic na przygotowaniach do testow kompetencyjnych i konczeniu podstawowki....

Jaki wczesniej miala kontaktz ojcem - to tak szło etapami chyba.
Do jakis 4-5lat ex poswiecal jej stosunkowo duzo czasu.
Potem zaczal robic kariere naukowa oraz prowadzic podwojne zycie, wiec czasu
coraz mniej, mniej takiego normalnego codziennego zajecia sie dzieckiem, ja zas
staralam sie aby te wyrwane dni , weekendowe itp byly wykorzystane na maxa,
czyli kolejne 5 lat to de facto - tatus weekendowy - tatus nie wymaga, od
wymagan jest mama. A jk tatus sobie przypomnial, ze trzeba wymagac, tak ni z
gruszki ni z pietruszki - histeria.
Potem 2 lata praktycznie 0 kontaktu
No i od momentu zlozenia przez exa pozwu - nastapil kontakt ozywiony, sprowadza
sie do spotkan weekendowych lub wedrowki Malej do jego firmy. Niestety, to
Mała, jej szkola, jej zajecia, jej nauka , jej normalne domowe obowiazki maja
sie dostosowac do trybu zycia exa

Mama nadal jest od wymagania

[pchelka]

Nasjbardzie się chyba wlasnie bałam powiedzieć dzieciom - no, prawie nie
dzieciom juz.
Najpierw pokazałam im nasze mieszkanie.
Zaakceptowali, później jakos tak na okrągło im o tym mówiłam.
Ze strachu.
Ex nie jest ich tatusiem, ale wychowywali się z nim.
Ułatwił mi zadanie o tyle, że nie odzywał się do nas prawie przez rok.
I kontakt tak jakby się rozluźnił.
Wbrew mojemu przerażeniu cieszą się, ze jesteśmy u siebie.
Powinnam była się domysleć, że dla nich ta sytuacja była nie do zniesienia.
Taka wegetacja.
A ja się bałam...

[buba77]

powiemy dzisiaj wieczorem. Od rana chodzę po ścianach. Że też mam akurat ten
cholerny urlop. Jednak czuje sie ogromnie winna, ze nie potrafilam wszystkiego
tak poukladac, zeby wszystkim bylo dobrze. Tak. Takie sobie kiedyś wyznaczylam
zadanie. Jak to możliwe, zeby człowiekiem targało tyle przeciwstawnych uczuć?
Czytam jak to trzeba żyć dla siebie, robić sobie przyjemności, dbac o rozwój
duchowy, cos, co robi nam dobrze. Nie znajduje takich rzeczy. Po prostu nie. I
zaraz zawalę coś w pracy (mimo urlopu, musze pilnować pewnych rzeczy). Chyba
pójde na jakieś zwolnienie, czy co, bo po prostu nie moge niczym się zająć.

[e07]

Czyli wczoraj nie powiedziałaś...
Trzymam kciuki dzisiaj. Daj znać jak poszło.
U mnie to wszystko dopiero zaczęło sie rozgrywać, aja też nic nie robię tylko
siedzę na forum. Jak mnie wyleja to będzie pięknie...

[scriptus]

Czytam i czytam i też jestem przerażony...
Ja bowiem także, czego trudno uniknąć, mam przed sobą rozmowy z dzieckiem o
naszej sytuacji ;-(. Co z tego, że jestem mężczyzną i muszę "stawić temu
czoła", boję się jak cholera, że go skrzywdzę...

[kvinna1]

Oj Buba, niełatwe zadanie przed Tobą. Jak wspomniałam u mnie taka rozmowa za
chwile. Tyle tylko ze mój mąż zawsze był anjlepszym ojcem na świecie,
najlepszym mężem, naj... To poprostu dobry człowiek, tylko mu odbiło. Nie mam
pojęcia jak synowi (14 lat) to wytłumacze. Nawet dzisiaj siedziałam z mezem w
salonie i zaśmiwalism sie oglądając jakis film, syn zszedl na chiwle z sypialni
i powioedział, ze polozył siostre spac i mamy wolne... Jak mu wytłumaczyz cez
tata juz mamy nie kocha? Ja sie chyba pogodziłam z tym wszystkim. misiąc płaczu
i poczucia beznadziei wystarczy.. Ale dzieci. A wakacje, tez nie mam wyboru -
jak tu nie dac dzieciom chocby jeszcze tygodnia poczucia szczescia. Odkąd
dzieciw wrócily z wakacji mąż zachowuje sie b. milo, ograniczyl telefony i smsy
do nowej kobiety, ja tez staram sie znieczulac do[iero ciemną nocą i generalnie
wszystkoz zewnątrz wygląda jak najbardziej ok. DEo bani to wszystko. Buba,
trzymaj sie, jakby co to pisz, moze chocoaz duchowo mozna Cie wesprzecc.

[akacjax]

Szczerze mówiąc to, co robicie to oszustwo w białych rękawiczkach. Wcale nie
jestem pewna, czy to najlepsze. Pojedziecie na wczasy i będziecie udawać
przykładną rodzinę, a potem zrobicie dzieciom chirurgiczne ciecie na emocjach.
Z drugiej strony takie zachowanie męża, chęć przebywania blisko Ciebie, wspólny
wyjazd, jest dla mnie znakiem, że nie wszystko stracone. Może mąż podjął
pochopną decyzję. Skoro Ty tolerujesz jego bywanie w domu, wspólne spędzanie
czasu, mimo, że wiesz o drugiej, to...może jest jeszcze szansa na otrząśnięcie
się.
I Twój dżentelmeński mąż powinien dopuscić do siebie myśl, że mógł się pomylić
i jednak lepiej przyznać się do błędu przed Tobą i sobą, niż brnąć dalej.

Niech dobrze się zastanowi.
Czteranstoletni chłopak przeżywa sporą huśtawkę uczuć ze swoimi emocjami,
dołożyć mu niestabilność rodziny, to może być niebezpieczne. Lepiej byłoby
gdyby to szło na raty. Gdyby tata nie bywał w domu, gdyby dziecko widziało, że
nie spędzacie czasu razem itd.
A to co chcecie zrobić spowoduje, że on będzie winił Ciebie za to, Ty będziesz
pod ręką, z Toba będzie mieszkać, nie z tatą. Dzieci inaczej interpretują fakty.
I to jest powód by rozwodzić się gdy dzieci młodsze i nie liczyć, że nastolatek
łatwiej zrozumie.

Dajcie sobie szansę, ustalcie może, że to próba, że jeżeli mąż się wyprowadza,
to jest szansa powrotu, a sądzę, że Ty na to przystajesz, bo możesz wspólnie
bawić się przy ogladaniu filmu.

[czekolada72]

Akacjo, to nie jest tak do konca, ze jezeli wiadome jest, ze sie rozstajecia,
ale jeszcze wyjezdzcie na wakacje z dziecmi - tzn, ze jest szansa na uratowanie
tego zwiazku.
Patrzac z tego punktu - to szansa istnieje zawsze jezeli nie goni sie wzajemnie
z nozem czy nie dochodzido mordobicia (sorry. ze sie tak wyraze).

My po przyznaniu sie exa, ze od 5 lat jest zwiazany z inna tez wyjechalismy na
wspolne wakacje, razem ze znajomymi, co bardziej przez caly czas ex powtarzal,
ze na swoj sposob nadal mnie kocha, i ogolnie to byl zdziwiony, ze nie zgadzam
sie na dalszy, juz jawny trojkacik.....

Myslisz, ze gdybym powiedziala Malej, ze nici z wyjazdu, ze wspolnych wakacji z
ukochana ciocia i wujkiem, na ktore czekala iles tam miesiecy , za to
poinformowala, ze poniewaz tatus ma kogos, to guzik z wakacji i mama sobie
bedzie przez reszte wakacji plakac - byloby lepiej?

Natomiast uwazam, ze absolutnie nie mozna doprowadzic, zeby dziecko bralo wine
na siebie! To juz chyba lepiej, niech wie, ze rodzice sie kłócą i nie moga
dogadac.

Inna jeszcze rzecz, ze tak na zdrowy rozsadek - jezeli rozwodzi sie malzenstwo
bezdzietne, to to jest faktycznie rozwod meza i zony, jezeli maja dzieci - to
to jest rozwod jednego malzonka i reszty rodziny. Nie oszukujmy sie - to nie
serial amerykanski, gdzie ex, exia, kolejne i -ne next, ich wspolne dzieci i
osobne - wszyscy zyja na kupie niczym jedna wielka kochajaca sie rodzina

[akacjax]

A może gdyby nasze zachowania były zawsze jednoznaczne nie dawalibyśmy dzieciom
podstaw do myślenia, że mogą nami manipulować?

Czekoladko, Wy tak zrobiliście i czy to cokolwiek załatwiło i ułatwiło?
Pomijam podłość i perfidię exa, który łudził jeszcze wakacjami mimo oczywistych
faktów, które tworzył.

Może odezwie się ktoś kto po otrzymaniu wieści o odejściu nagłym(!)
współmałżonka od razu tak zaczął się zachowywać, jak wyglądała sytuacja?

[czekolada72]

akacjax napisała:

> Czekoladko, Wy tak zrobiliście i czy to cokolwiek załatwiło i ułatwiło?
> Pomijam podłość i perfidię exa, który łudził jeszcze wakacjami mimo
oczywistych faktów, które tworzył.
>

Ja absolutnie nie twierdze, ze tak jak my zrobilismy wtedy, to wzorzec do
nasladowania!
Tyle tylko, ze byl miesiac wakacji, czas ktory Mala spedzila z rodzicami
(sypiajacymi w osobnych łózkach ) ), ciocia i wujkiem na wakacjach
zaplanowanych od daaawana.
Było w tym tez i mojej perfidii i zlosliwosci - za wakacje placil rowniez ex no
i panienka nie miala go przy sobie przez ten miesiac

A powaznie - sadze, ze akurat w naszym przypadku nie wyszloby na zdrowie Malej,
gdybym z dnia na dzien powiedziala - Kochanie - zmiana planow, zostajemy w domu
i nigdzie nie jedziemy! To byly wakacje, o ktorych ona wiedziala, ze w tym
czasie oboje mamy wolne. Po wakacjach zaczela siepraca, szkola, zupelnie inny
rytm życia, przy okazji zniknal z niego ex.

[akacjax]

Dziwi mnie tylko, że on tam Wam był potrzebny. Małej-bo nie wiedziała-rozumiem,
ale gdyby wiedziała, czy chciałaby nadal jechać na te wakacje z nim.
Ja nie mówię, że by nie jechać, ale dać dzieciom szansę na wybór, powiedzieć
przed wyjazdem.

[czekolada72]

Szczerze? - mozecie mnie potem tu zjesc i poszatkowac - byl to chyba
jedynyprzypadek kiedy myslalam głównie o kasie - w ten sposob ex musial wydac
pieniadze na wakacje, a nie na panienke )
Fakt, moglam sie zaprzec i powiedziec, ze jade sama, a on niech od razu spada,
ale - bylabym z 1/4 przewidzianej na wakacje kasy i bez samochodu

I mysle, ze gdyby czas sie cofnal,to akurt w tej sytuacji postapilabym tak
samo. Ale mowie - w tej konkretnej, i wcale nie namawiam do nasladownictwa
Poprostu sadze, ze dla Malej nic lepszego by nie wyniknelo, a ja mialam wtedy
taki okres, ze bylam na tyle zmobilizowana, nie wiem - adrenalina?? - ze
spokojnie znosilam, obcego uczuciowo dla mnie faceta obok. a ze poooootem i do
dzis przychodza dolowy i zalamania? - to wlasnie mam swoista terapie na F

[akacjax]

A czy nie chciałby z Wami pojechać gdybyście przed wyjazdem powiedzieli Małej?

[kvinna1]

akacjax, zeby to bylo takie proste. Ja nie che dzieic oszukiwac, ale wiem jak
sie zmienilo moje zycie, jak ja sie zmienilam odkąd wim o decyzji mojego meza.
Ja chce dac dzieciom jeszcze te pare dni... chociaz pewnie bede musiala udawac
ze jest dobrze

Wiem, ze beda problemy, zwlaszcza z synem jak sie dowie. To dziecko bardzo
uczuciowe i boje sie tego co moze sie stac, ale jaki ja mam wybór? Rozmawialam
z mezem, prosilam, nie winilam go. Mialam nadzieje, ze mu minie, ze doceni to
co mam teraz i nie zrezygnuje tak latwo. Ale jego decyzje są ostateczne,
przynajmiej na dzis. Jak odejdzie ma zamiar od razu zamieszkac z nowa kobieta i
jej dziecmi - czy w takiesytuacji mozna myslec o dawaniu szansy w przyszlosci i
mozliwosci powrotu? Komu dac nadzieje? Co do syna, to mąż chcialby go zabrac ze
sobą, ale nie sądze, zeby syn chcial, zreszta uwielbjają sie z siostra i nie
wyobrazam sobie rozdzielenia dzieci.

Wiesz akacjax, chcialabym zeby to sie nie dzialo, chcialabym zapomniec o tym i
mog sprobowac jeszcze raz. Byly dwie rzeczy, których bylam pewna w zyciu, ze
mój mąż kocha (kochał) mnie szczerze i gleboko i zawsze wiedzialam, ze jedyne
co moze nas rozdzielic to, jak sie zakocha w innej. I teraz stalo sie. I nic
nie moge zrobic.

teraz bede starac sie byc z dziecmi jak najblizej. Mąż deklaruje opieke nad
nimi, taka codzienna i pomoc w odbieraniu córki z przedszkola, i co drugi
weekend, nie wygląda to tak strasznie. Zreszta jestem przekonana, zeon odchodzi
ode mnie a nie od dzieci.

[akacjax]

A mimo wszystko, gdybym znalazła się w Waszej sytuacji i tak wolałbym
przedstawić swoja wersję, bo ex może powiedzieć-postanowiliśmy z mamą....a
sądzę, że to on postanowił.

[scriptus]

Ja po prostu nie wiem, nie rozumiem, co się w tej drugiej osobie dzieje, co się
stało. W moim, Twoim i kilku innych nałżeństwach... Tu na forum. Brzmi to
bezsensownie. Ludzie przez lata żyją ze sobą, kochają się, wszystko ok, i naraz
, pewnego niezbyt pięknego dnia, komuś wychodzi przez gardło sformułowanie "nie
kocham Cię, chcę odejść", czasem dodatkowo "mam kogoś". Toż to brzmi
nieprawdopodobnie, jak absurd.
Małżonek ma dzieci, kóre kocha. O czym myśli, mówiąc "koniec". W mojej rodzinie,
jeszcze to wygląda tak, że żona wyobraża sobie, że odejdzie i zabierze dziecko,
ale u Ciebie, Kvinna?? Czy to wszystko nie wygląda, jak jakaś psychiatryczna
jednostka chorobowa?
Czy taka osoba kocha dziecko, przecież nastolatek po czymś takim może zrobić coś
niemądrego, sięgnąć po narkotyki, itp.
To przechodzi moją zdolność pojmowania ...

Oj, Scriptus,

[buba77]

my mówimy, że facetowi odbija w pewnym wieku (niektórym całe życie, pss) nie
słyszałeś?

[scriptus]

(((((((((( to znaczy, odbiło mi.

[buba77]

ja zrozumiałam, że to Twojej zonie?

[scriptus]

Sam już nie wiem, czy ktoś u nas jest normalny ale mówi się, że to facetom
po 40 odbija, a ja się do takich niestety już zaliczam.

No i powiedzieliśmy.

[buba77]

Właściwie ex powiedział, bo ja miałam zbyt ściśnięte gardło i walace serce,
niestety łzy też sie pokazały (za późno wzięłam srodki uspokajające). I "już
nie mój facet" powiedział całkiem spokojnie i to co trzeba. Naprawde zachował
się po mesku, moge być z niego dumna. Tylko nie jestem pewna czy mu naprawde
przykro, ale może to juz moje zboczenie, zawsze co innego mówił, co innego
robił. Na razie jest jednak super. Pomaga. Teraz w pakowaniu rowerów do mojego
z chłopcami wyjazdu na 4 dni. To byla inicjatywa chłopcow, ale w tych dniach on
sie wyprowadzi.
A dzieci. Przyjęły to dosc spokojnie i stosownie do swojego temperamentu:
starszy się nie odzywał, momentami miał łzy w oczach. Młodszy po chwili szoku
zaczął sie\wypytywac: a gdzie on sie wyprowadza, a co z praca (ma z nia obecnie
male problemy), no i - co mnie ogromnie zaskoczylo - z czego my bedziemy
musieli zrezygnować, na czym oszczędzać. Nawet zaproponował, ze w razie czego,
zeby w domu byly nizsze koszty utrzymanai, on zamieszka z jednymi dziadkami, a
brat z drugimi... Wyobrażacie sobie? Nie wiem, na razie co o tym naprawde
myślec. Akacjax, może Ty podpowiesz? Młody ewidentnie brał na siebie
odpowiedzialność?
Oczywiscie zgodnie zapewnilismy, ze oni sa dla nas najwazniejsi i zrobimy
wszystko, aby poniesli jak najmniej kosztow.
No i tyle. Właściwie niewiele czuje i chyba dobrze, ze wyjedziemy na pare dni.
Niby dobrze, że juz mamy to za soba, ale ciagle mam wrazenie, ze swiat mi sie
caly czas wali.

[e07]

Buba, brawo! Ważne, że zrobiliście to razem i on zachował sie jak należy.
Rozstać sie kulturalnie i bez prób zdobywania punktów u dzieci, to chyba b.
ważne.
Wypocznijcie na tych wczasach. Trzymaj sie cieplutko.

[buba77]

Tak, chyba nam sie faktycznie udalo to dobrze zrobic. Ale przygotowywaliśmy sie
do tego bardzo dlugo. Myśle, że warto było.
Tak sobie myslę, że nawet jeśli sobie kiedyś powiem, że zrobilismy to za późno
(dzieci jednak dobrze pamietają jak sie klocilismy, choc, od prawie dwoch lat,
juz klotni nie ma a tylko obojetnosc), to bede miala swiadomosc, ze
przynajmniej dojrzelismy, aby rozstac sie spokojnie. I jak najmniej raniac
dzieci.
POzdrawiam wszystkich i dziekuje. No i zycze odwagi. Potrzeba jej duzo.

[akacjax]

Młody tak zareagował, bo wyczuł Twoją niemoc. Poczuł, że musi być za rodzinę
odpowiedzialny. To nie jest dobre.
Ze swojego doświadczenia powiem tak: gdy m. przestał dawać kasę, a zanim
napłynęły alimenty to zapozyczyłam się, ale nie chciałam, by dzieci nagle
odczuły, że i one wszystko tracą. To byłoby za dużo dla nich.
Dopiero teraz powoli mogę nie dać na to, czy na tamto, bo wiadomo są cięcia.

Powtarzaj dzieciom, że to Ty rozstajesz się z tatą, a nie oni. Skoro ex jest na
tyle odpowiedzialny, że zadba o kontakty z nimi, będzie dobrze. Oni muszą
wiedzieć, że i w Tobie i w nim mają zawsze oparcie. Że o każdej porze dnia i
nocy mogą się do każdego z Was zwrócić o pomoc. Jak sobie z tym poradzi ex, to
już inny temat, ale tak byłoby idealnie.

W jakim wieku są chłopcy?

[buba77]

Tak, tez mi tekst mlodego "niedobrze" zabrzmiał. Ale myśle, że on wie, ze ja
nie radze sobie tak zawodowo (finansowo) jak ojciec (zwlaszcza, ze ostatnio
jestem na pol etatu, bo koncze studia). Staram sie takze dbac o dom, spedzac z
chlopcami duzo czasu (17 i 14 lat), nawet jesli to jest tylko bycie razem w
domu, sa juz przeciez duzi. Swoja droga tym odpowiedzialnym to jest raczej
starszy syn. Mlodszy, to nasza "maskotka", choc ostatnio juz bardzo wydoroślała
maskotka. Zastanawia mnie jego podejscie, ze to oni musza z czegos zrezygnować,
anie tatus, ktorego stac na rozne ekstrawagancje. Daje mu prawo do
samodzielnego zycia (ex powiedzial od razu, ze z kims sie spotyka) i czuje ze
schodzi na dalszy tor? choc ci moi chlopcy to niezle bystrzaki, to tu mnie
zaskoczyla jego reakcja.
Chociaz juz wiem. Za duzo sie doszukuje. On po prostu widzi jak jest w innych
rodzinach. Że jednak ciecia sa. Nawet niedawno mial taki przyklad u swojego
kolegi, ktorego mama z nim przeprowadzila sie z domu do malego mieszkania.
Zmiany u tego kolegi zrobily na mlodym duze wrazenie. to na pewno to.
Po Twoich slowach upewniam sie ze wszystko na razie przeprowadzilismy dobrze.
Bylo powiedziane i to, ze to tylko my sie rozstajemy, ze dla nich chcemy jak
najmniej zmian, chyba ze z powodu gorszych pensji. Że zawsze moga na niego
liczyc, zeby dzwonili, ze bedzie ich odbieral z zajec i odwozil (tak tak, zeby
się "nie tlukli autobusami"), nawet ze pewnie teraz bedzie z nimi wiecej
spedzal czasu niz dotychczas (tu mnie zaskoczyl i niestety nie do konca mu
wierze, ale ja juz jestem zboczona; mam nadzieje ze tak bedzie). I dobrze, ze
to powiedzial im ojciec.
I mimo ze nie powinnam brac za niego odpowiedzialnosci, to mysle ze bede mu o
tych slowach przypominac...

[akacjax]

A może pomogłoby, gdyby był pewny, że ex będzie finansowo Was wspierał.
Ponieważ on ponosi winę i Ty możesz liczyć na jego wsparcie finansowe, nie
tylko dzieci.
Tylko ważne by uniknąć takiego myślenia, że alimenty są dla dziecka. Bo one są
na jego utrzymanie, a nie na jego zbytki. Jeden z moich synów tak kiedyś
powiedział, że przecież ojciec daje dla niego alimenty. I na całe szczęście
zaraz mu wytłumaczyłam, ile kosztuje jego utrzymanie i sam stwierdził, że on
mnie kosztuje więcej niż ojca.

Dzieci teraz widzą wiele niepełnych rodzin dookoła i to ułatwia, nie czyni
ich "innymi", bo takiego wyróżnienia dzieci nie lubią.
Odpocznij, przygotuj się na rozmaite pytania ze strony dzieci i nie staraj się
tłumaczyć zachowań ex. Za te niech sam się tłumaczy.
Trzymaj się.

[buba77]

Mlody nawet sie spytal czy ex bedzie pomagal finansowo i uzyskal potwierdzenie.
Oj, zeby tylko exowi sie niedlugo nie zmienilo. Przeciez co z oczu, to z serca.
Nie wiem czy mam na to jakis wplyw. Musze myslec, ze nie.
Dzieki jeszcze raz

[akacjax]

Właśnie z tego powodu najlepsze są uregulowania prawne, chociażby alimenty.
To nie kosztuje, a dla Ciebie i test na jego działanie i zabezpieczenie.(Bo
zaufaniem to już trudno go obdarzać, czyż nie?)

[kocur.czarny]

To dosc niebezpieczne (zostawienie tlumaczenia exowi). Co jesli w przyplywie
emocji lub podswiadomie (dzialanie obronne) zacznie zrzucac wine na ciebie?
Zaczniesz tracic autorytet.

A dzieci po wczorajszej rozmowie

[buba77]

jeszcze śpia...
Faktycznie pomysle, aby prawnie pozalatwiac sprawy finansowe. Ktos mi musi
poradzic, bo nie wiem jakie moge stawiac wymagania. Teraz dobrze zarabia, ale
to sie moze zmienic. Czy to sie liczy procentowo? Mysle o jakiejs umowie
notarialnej, bo nie jestesmy malzenstwem.
A o autorytet na razie sie nie boje. Chlopcy widzieli co sie dzieje i zawsze
mialam z nimi dobry kontakt. Mam nadzieje, że to sie nie zmieni.

Jak zwykle...

[tricolour]

... po facecie została tylko kasa...

Bardzo przykre.
Ale mamy tutaj zestawienie, że dziecko kodsztuje 1400 zł miesięcznie, co daje
pewne podstawy do roszczeń...

[buba77]

To jego wybór, czy to będzie tylko kasa. Mam nadzieję, że nie. Ale dla Was to
często najwygodniejsze, nie uważasz? Dać kase - i problem rodziny zalatwiony.

Mam inne doświadczenia.

[tricolour]

Mówię o swoich doświadczeniach, a nie czyichś, których nie znam.

I z moich doświadczen wynika, że... kasa!
Dziecko ojca nie potrzebuje.

[buba77]

Mam nadzieje, ze to nie Ty uważasz, że dziecko ojca nie potrzebuje. Dla mnie
najważniejsze jest, aby dzieci mialy ojca. I oby moje mialy.

[e07]

Co za brednie! Może ty sam nie umiesz i nie chcesz dać siebie dziecku, bo to
trudne. Wolisz dać kasę i mieć czyste sumienie. Ktoś kiedyś powiedział ze
najtrudniej podzielić się ... czasem.
Ale ciekawa jestem co na ten temat sądzi, czy kiedyś bedzie sądzić Twoje
dziecko.
Poza tym matka , choćby najkepsza nigdy nie da dziecku tego, co powinien dawać
ojciec...
Pomyśl, bo albo Cie nie zrozumiałąm, albo żyjesz w jakich fałszywych
przekonaniach.

[julka1800]

miałam nie zabierać głosu w tej sprawie ale....
Po raz kolejny pojawia sie temat: Kasa

Drodzy Panowie sadzą ze nas, matki pozostające z dziećmi interesuje tylko Kasa.
Otóz nie!
My chcemy zeby ojcowie nadal
1. interesowali sie dziecmi, zyli z nimi na codzien, a nie tylko w weekendy,
2. i lozyli na nie tyle ile trzeba.
Niestety jak pokazuje zycie, z reguły braknie tego pierwszego czyli
zainteresowania dziecmi, potem braknie i tego drugiego.
Wedlug Panow okazuje sie wtedy że ich byle żony ciagle czegos od nich chcą /ja
slysze ciągle: "TY ZNOWU CZEGOS ODEMNIE CHCESZ"/.
Otóz nie: "JA NIC OD CIEBIE NIE CHCE, TYLKO MASZ DZIECI I OBOWIAZKI WOBEC NICH"

Ałć, ugryzlam sie w jezyk, mialam nie zabierac glosu w sprawie ww Kasy

[scriptus]

Tri, zestawienie zestawieniem, jedno dziecko kosztuje 10 000 złotych, drugie
tylko 300, to pierwsze może być nieszczęśliwe i niekochane, to drugie wręcz
przeciwnie. Mam w pobliżu znajomych, którzy żyją w trójkę z dzieckiem z rent,
razem 900 zł. Żyją bardzo skromnie, ale żyją. Ciekaw jednak jestem, jakie by w
razie rozwodu były w tamtym związku naliczone alimenty ... czy też 600 -700
złotych?? A u bezrobotnych, ludzi pracujących w przysłowiowych hipermarketach
za minimalne pensje? Śmieszne jest dla mnie gadanie o kosztach utrzymania,
koszty utrzymania są takie, jakie pieniądze można na nie wydać. Tak więc
roszczenia zawsze powinny być współmierne do zarobków, nie ma powodu, żeby
tatuś, który zarabia 8000 złotych , nie dał ze 2-3 tysiące na dziecko i nie
jest możliwe, by ten, który bierze na rękę 580 minimalnej pensji, czy 430
zasiłku dla bezrobotnych, dał 600, bo tyle wyszło w tabelce, jako koszt
utrzymania.

[scriptus]

Buba, łezka mi w oku stanęła, jak przeczytałem Twój post... Dobre i kochane
masz dzieciaki.

Reaktywuję

[buba77]

Jakos zyjemy. Od ponad miesiąca, jak sie ex wyprowadzil. Z czym mam problem.
Trudno wszystko zebrać tak, zeby działało bez zarzutu. Nie bardzo wiem czym
obarczać dzieci (oj, to juz nie dzieci), zeby własnie to nie bylo obarczanie a
obowiazki. Maja dużo zajec, ale ja też. Trudno mi jest to zaplanowac
iprzeprowadzic. Z przyzwyczajenia wiekszosc rzeczy robie sama (oni naprawde
późno wracaja i duzo sie ucza), ale chyba juz niedługo dam rade.
Poza tym czuje, ze powinnam zyc przede wszystkim dla siebie i chyba tego nie
umiem. Ale to trudno tu wytłumaczyc. Nie umiem byc szczesliwa. Nie umiem czegos
chciec i do tego dazyc (oczywiscie robie wiele rzeczy, moze nawet wiecej niz
przecietnie ludzie robia, ale jakby nie do konca na własne zyczenie). Nie mam
marzen. Staram sie po prostu przezyc zycie bez wyrzutów. Być w porzadku.l Od
zadania do zadania. Bez przyjemnosci. No moze malutkie, które ciesza, ale...
Czy ktoś z Was tak ma?

[kasia9873]

Ja już tak nie mam.
Cieszę się każdym nowym dniem.Stawiam sobie w zyciu kolejne cele, które
realizuję.
Pomimo, że jestem sama nie czuję się samotna. Staciłam męża, ale zyskałam w
zamian dużo więcej. Przede wszystkim mozliwośc decydowania o sobie, możliwość
realizowania siebie.
Jestem wolna i cieszę się wolnością.
Zobaczysz, że to przyjdzie z czasem, jak minie ból i rany się zabliźnią.

[berek_76]

Buba, wysłałam Ci priva

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

You've got to kick a little

[dariaa76]

Najgorsze jest to ze dzieci cierpią najbardziej, chociaz czasami tego nie
pokazuja od razu, a wychodzi to u nich po jakims czasie...Mój "kochany" jeszcze
mąż nie miał żadnego problemu z powiedzeniem córce prawdy..poprostu wpdał do
przedszkola na 5 minut usiadł z pięcioletnim dzieckiem na ławeczce i jej
powiedział, ze juz z nami nie będzie mieszkał, mamy jej nie kocha,ma inną
panią, zreszta jej młodszej siostry tez nie kocha i tylko ona jak będzie
chciała będzie mogła go odwiedzac w nowym mieszkaniu, a za jakies kilka dni
przyjechał z nową panią po dziecko do przedszkola, zeby wieczorem wpasc do mnie
z dyktafonem i nagrac moją złość jak dowiedziałam się ze nawet nie pomyslał o
uczuciach dziecka jak zobaczyła tak szybko tatusia z nową kobietą. Tylko
njgorsze jest to,że córka bardzo mocno to przezyła i nadal przezywa, ale z tym
zostałam sama...bo tatusia to juz nie obchodzi, on na złość dla mnie dopiął
swego i powiedział dziecku wtedy kiedy sam uznal za stosowne...czy ktoś taki ma
jakiekolwiek uczucia?

[konik_morski]

Przeczytałam ten wątek w całości i z wielkim przejęciem.
Nie wiem czy jestem w stanie napisać nawet część tego co mi przechodzi przez głowę.
Ja mam za sobą ponad trzy lata od rozstania. Trzy lata trudne ale bardzo szczęśliwe.
Ma być o dzieciach...
Więc ostatnie trzy lata naszego małżenstwa to było raz rozstanie na trzy
miesiące a drugi raz na pół roku .Z powodów zawodowych exa.

On się nigdy dziećmi regularnie nie zajmował , ot jak miał kaprys więc jak nie
widziały Go w ogóle trzy miesiące nie było dużego problemu.
Ostatnie pół roku naszego małżenstwa widywały Go co kilka tygodni.

Decyzja o rozstaniu zmiojej strony pojawiła się w ciągu sekundy ,choć rosła we
mnie od kilku lat.

Syn miał 12 lat , córka 16.
Nie wdawałam się zbytnio wszczegóły , dzieciom powiedziałam że tato jedzie do
kolejnej pracy i na razie nie wróci a my się przeprowadzimy do innego miasta ze
względu na ich szkoły co było zgodne z prawdą.
Myślę że domyślały się że się rozstajemy definitywnie ale syn długo mnie o nic
nie pytał ani specjalnie nie sprawiał wrażenia że ojca mu brakuje.
Natomiast przeprowadziłam kilka rozmow z córką.
Byłam zaszokowna jak wiele wiedziała o naszej wzajemnej niechęci ,ile było w
Niej żalu i pretensji do ojca.
Syn wreszcie zrozumiał ze tato nie wróci i nie przeżył tego specjalnie.
Natomiast problemem okazała się pierwsza wizyta exa u nas po blisko rocznej
nieobecności.
Spotykał dzieci kilka razy w międyczasie, spędzili długie wakacje z synem,
sporo czasu z córką.
Ale to było na terenie neutralnym.
Natomiast jak wszedłw mieszkanie które ja znalazłam i wynajęłam , próbował
ingerowac w moją nowo zdobytą niezależność panoszyć się i roztawiac dzieci po
kątach zaczęły się konflikty i to ostre.
Dzieci , zwłszcza corka stanęły murem za mną.
Może piszę nie na temat , ale myśl przewodnia jest taka że dzieci czują i
rozumieją niezywykle dużo.
Nie ma sensu utrzymywac nieudanego związku dla dzieci . Ja to robiłam i to był
mój wielki bład.
Konik

[konik_morski]

Teraz po ponad trzech latach dzieci mają z ojcem idealne układy.
Z synem poszło szybciej , bo ex zabierał go od kilku lat , jeszcze przed naszym
rozstaniem często na wakacje i byli sami dwa - trzy tygodnie.
Od dwóch lat syn spędza prawie dwa miesiące latem z Ojcem a w tym roku doszło
do tego trzy razy po dwa tygodnie świąt i ferii.
Ex mieszka bardzo daleko dlatego może spędzać z synem czas tylko w ten sposób.

Córka bardzo długo potrzebowała żeby zaakceptować ojca. Były momenty że
przestałam wierzyć w to że kiedykolwiek się dogadają. Jeszcze w te wakacje
boczyła się na niego trochę.
Przełom nastąpił jak dostała się , zresztą znakomicie na studia. Ex naprawdę
stanąl na wysokości zadania i pomaga jej bardzo dużo.

Wiem że ten post trochę odbiega od tematu. Ale czytając Wasze wypowiedzi
widziałam wiele lęków i niepewności które ja przezyłam.
I wiem dziś że nie ma nic gorszego dla dzieci jak dwoje rodziców wrogich
sobie,kłocących się , skoncentrowanych tylko na wzajemnej niechęci.
Ostatnio szczerze rozmawiałam z córką , ma w końcu 19 lat. Pytałam czy nie ma do
mnie żalu o to że odeszłam od Jej ojca.
Powiedziała że nie. Ale że ma żal że zrobiłam to tak późno.
Konik.

[buba77]

Ja też uważam, ze dzieci są mądrzejsze niz nam sie wydaje i chłona jak radary
wszystko co sie w domu dzieje. Ale jednocześnie bardzo pragną, aby rodzice sie
kochali i szanowali. Chcą mieć pełna rodzine. Stabilizację.
Ciągle sie zastanawiam, jak na moich chłopców wpłynie to, że nasza rodzina była
zawsze jakoś ułomna, słabe były więzi między mną a exem. Starałam sie
organizować rodzinne spotkania, z dziadkami z dwóch stron, siostrami i braćmi,
ale to było przez exa lekceważone, bywało, ze w nich nie uczestniczył. Obawiam
się, ze chłopcy wyrośli w atmosferze, ze troche kazdy zyje po swojemu i jak mu
wygodnie. Nie było (w sumie na szczęście) kryzysowych sytuacji, gdy rodzina
musiała się jakos specjalnie wspierać, mobilizować do wspólnych działań w
wypadku np. jakiejs choroby. A może przesadzam? Przeżywam jakis kryzys
wartości, czy co?