Totalna rozpacz

[wojtekp67]

Witam. Właśnie : rozwód i co dalej?
Dla mnie to co wydarzyło się w moim życiu to kleska wszystkiego w co
wierzyłem. Mam żonę, syna. Kilka miesiecy temu urodzila sie córeczka. Radosci
było mnostwo. Porod rodzinny, powrót do domu, ... do czasu jak sie
dowiedziałem, ze nie moja. To był bezsensowny skok w bok żony.Krótki romans.
I zajście w ciąże z obcym facetem.
W małżenstwie nie było przed zajściem w ciaze najlepiej. Odchodzilismy od
siebie. Nie rozumielismy się. Jej zdrada to była terapia, chciała zazanać
czegos nowego.
Po tym jak sie dowiedziałem było strasznie. Płacz, rozpacz. Obwinianie jej,
siebie, awanury, picie. Nie często się traci córkę.
Emocje troche opadły. Nie wyprowadziłem sie. Jestem. Zraniony potwornie,
nieszczęsliwy ale jestem z rodziną. nikt nie wie. mam terapie rodzinna.
próbujemy ustalić co dalej. Rodzina była dla mnie wszystkim, zawsze myślałem
o niej. teraz wiem ze zona jest DDA. Mam do niej żal że nie rozmawiała ze
mna. Ze była nieszczęsliwa w małzeństwie a nie mówiła tego. Teraz zapewnia
mnie o swojej miłosci i jej wierzę. Ja chyba też ja kocham , choc to takie
trudne.
I co dalej? Rozwód?
Jest kilkuletni syn, nie wyobrazam sobie zycia bez niego, wspólne zabawy na
dywanie, bijatyki na niby, sklejanie samolotów, odrabianie lekcji, gra w
piłkę, jazda na rowerze.
A ta dziewczynka, rodziła sie na moich rękach, a teraz patrzę i widze czasami
w niej tego faceta. Ale biorę ją na rece, kupuję jej wszystko, czuję sie za
nia odpowiedzialny. i ... chyba za zonę też.
Przysięgałem przed ołtarzem, " na dobre i na złe" i sie zastanawiam czy to
złe to własnie teraz .
Ale przyjać bezwarunkowo dziecko obcego faceta,? A moje uczucia, duma,
poczucie skrzywdzenia. czy bede w stanie tak zyć? Zyć z nie swoim dzieckiem?
A moze zaprzeczyć ojcostwu (mam jeszce czas) i niech zona ściga tamtego,
niech płaci alimenty na dziecko. To przecież ich dziecko.
Ale rozwód? myśle o tym ale chyba się tym unieszczęsliwie. Będe codziennie
myślał co u nich, co u zony, dzieci.
Kompletnie sie zaplatałem. Co nie zrobie bedzie zle.
czy potrafie pozbierać sie po rozejsciu? po rozwodzie? Ileczasu bedzie
musiało minać.
Sorry, musiałem się wyzalić.

[anja_pl]

mój teść kiedys powiedział: " nieważne czyje, wychowa się jak własne",
wiesz jakie to szczęście mieć to maleństwo, a tamtem nie zazna tego, to może
byc TWOJA ukochana córeczka,
pomyśl o tym,

Rozumiem, że Twój teść...

[tricolour]

... miał właśnie nieślubne dzieci i przyjął je jak swoje. Porządny facet, ale
nie każdy ma takie podejście.
Nie każdy potrafi żyć z takim obciążeniem, niepewnością i zagrożeniem, że
pewnego dnia pojawi sie tatuś biologiczny z radosnym uśmiechem twarzy, z
pytaniem "gdzie jest MOJE dziecko?".

[gutek1231]

Problem nie jest chyba w dziecku jako takim ale w fakcie iż jest ono owocem
zdrady. Ludzie przecież kochają nie swoje dzieci. Jednak w takim przypadku mnie
by chyba zabrakło odwagi.Z własnego doświadczenia wiem, że przebaczyć to wcale
nie znaczy zapomnieć, a życie niesie różne niespodzianki. Przyjdzie szarość
dnia,kłopoty wychowawcze, sprzeczki małzeńskie i tamto wróci jak bumerang.Nie
jest to jednak rada z mojej strony, Może wyjedź jak możesz choć na trochę, żeby
samemu sobie to jakoś poukładać, zobaczyć co naprawdę jest dla Ciebie
najważniejsze. Bo doskonale rozumiem, że bardzo trudno jednym pociągnięciem
zostawić za sobą wszystko / a przedewszystkim normalne życie z synem/Bardzo Ci
współczuje.

Mnie też w pierwszej chwili odrzuca...

[tricolour]

... gdy pomyslę, że żona przychodzi do domu z nie moim dzieckiem. Mysle, że ją
też by cholera wzięła gdybym oznajmił, że właśnie zmajstrowałem dzidziusia.

Ale jestem w stanie wyobrazic sobie wspólne życie po takim szoku. Czekałbym
jednak na takie zachowanie żony, które UDOWODNIŁOBY, że można jej ufać. I
pomysłu jak mi to udowodnić oczekiwałbym od niej!

dziwne wnioski

[anja_pl]

wyciągasz, Tri,
nigdzie nie napisąłm ,ze miał nieslubne dzieci
o ile mi wiadomo, nie miał takowychh

ja myślę, że tak naprawdę to zalezy czy chcesz pokochać dziecko,
inaczej nie byłoby adopcji, rodzin zastępczych itd

A to jeszcze lepiej... :)))

[tricolour]

Wynika bowiem, że Twój teść mówi, że komus bedzie łatwo wychowywać nieslubne
dzieci. "Nieważne czyje, ale ważne kto wychowa".

A skąd Twój teśc WIE, że dla kogoś innego będzie to NIEWAŻNE?

I oto mi chodzi, że łatwo sie mówi, co mają robic inni...

Niegdzie nie jest powiedziane, że musisz...

[tricolour]

... bezwarunkowo wszystko znosić.

Żona dała koncert największej nieodpowiedzialności, na jaką stać kobietę. Nie
dość, że zdradziła, to jeszcze ciąża.
Masz prawo nie wierzyć w jej słowa i zapewnienia miłości, bo teraz (po takim
wyskoku) obieca Ci wszystko, co zechcesz. Co jej zraszta innego zostało? Samotne
życie z dwójką dzieci, a na dodatek syndrom DDA?

Jeżeli Twoja żona nigdy wcześniej nie leczyła sie z DDA, to masz teraz najlepszy
czas, by wymóc na niej terapię. Inaczej żona nie zmieni się i trzeba liczyć się
z kolejnym przejawami nieodpowiedzialności. Z drugiej strony terapia też zmienia
człowieka i może się stać, że po niej oddalicie sie jeszcze bardziej od siebie.

Reasumując: Ty nie nawaliłeś i nic nie musisz robić. Nawaliła Twoja żona i to
ona ma naprawić krzywdy. Jak nie będzie chciała, to możesz jej podziękować za
wspólne życie...
Poza tym DDA + zdrada + obce dziecko + liczne "odejścia" w trakcie małżeństwa
dają w sumie szansę na proces o nieważnośc małżeństwa kościelnego... jeżeli to
dla Ciebie ważne.

Pozdrawiam.

[nangaparbat3]

Tri, teraz przypominasz Gabriellę.

Gabriella chce się zemścić...

[tricolour]

... i nie dać rozwodu.

Ja piszę, że jak ktoś zawiódł, to ma naprawić wyrządzone krzywdy. Jak okazało
się, że jest DDA, to trzeba z tym na terapię, bo inaczej bedzie się ciągnęło
latami i nie wiadomo, co jeszcze przyniesie.
A jak winny zdrady nie chce nic ze sobą robić, to trzeba rozważyć rozwód. A po
rozwodzie cywilnym można starać się o nieważnośc kościelnego - jeżeli są podstawy.

Ja nie chcę się mścic - ja chcę z opisanej sytuacji znaleźć WYJŚCIE.

[nangaparbat3]

a Ty słusznie ukarać? Bo cos takiego wynika z Twego podsumowania.

[berek_76]

nangaparbat3 napisała:

> a Ty słusznie ukarać? Bo cos takiego wynika z Twego podsumowania.

Nie ukarać, nanga. teraz przypominasz mi mojego męża, który na wszelkie moje
wymagania odpowiada "bo ty mnie chcesz ukarać". Jeśli coś się popsuło, trzeba
to naprawić. Naprawić i skutki - rany po zdradzie goją się długo, a tutaj obce
dziecko... - i przyczyny - bo przecież coś doprowadziło do tej zdrady i tej
katastrofy. A naprawiać skutki zdrady powinna osoba, która zdradziła, prawda?
Ja tak zrozumiałam to, co napisał tri.

Bo jeśli Wojtek nie będzie wymagał, jeśli pozwoli całej sprawie przyschnąć i po
prostu spróbuje jakoś z tym żyć, to wszystko, co spowodowało katastrofę, gdzieś
tam pozostanie i kiedyś może odezwać sie znowu.

Jeśli w domu pękła ściana, to nie można po prostu zachlapać szpary gipsem i
mieszkać sobie dalej. Przez dziurę i tak będzie wiało, a ta wada konstrukcji,
która doprowadziła do pęknięcia, prędzej czy później sprawi, że dom zawali się
nam na głowę.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

A co uważasz za karę?

[tricolour]

Bardzo mnie ciekawi, która część mojego pisania to kara?

Odpowiedz, proszę.

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> Bardzo mnie ciekawi, która część mojego pisania to kara?
>
> Odpowiedz, proszę.

Odpowiadam:
Reasumując: Ty nie nawaliłeś i nic nie musisz robić. Nawaliła Twoja żona i to
ona ma naprawić krzywdy. Jak nie będzie chciała, to możesz jej podziękować za
wspólne życie...
Poza tym DDA + zdrada + obce dziecko + liczne "odejścia" w trakcie małżeństwa
dają w sumie szansę na proces o nieważnośc małżeństwa kościelnego... jeżeli to
dla Ciebie ważne.
Bo niby co to ma znaczyć, że "ona musi naprawić krzywdy"? Oddać dziecko?
Całować go po nogach? Urodzić mu parę jednojajowych?
A dziecko nie jest obce - wynosiła je jego żona, jest siostrą jego syna.
Wszystko zależy od punktu widzenia.
Mój były mąż ma córeczkę i ta maleńka nigdy nie była dla mnie obca - to siostra
mojej córki, podobna do niej, kochają się.
Z tego, co pisze autor wątku, czuję, ze jest w stanie pokochać to dziecko (i
chyba już kocha), że razem z żoną mają na czym budować. Czy naprawdę nie można
wyjść poza "to moje"?

Co ma znaczyć "naprawić krzywdy"?

[tricolour]

A o to niech sie martwi winny!

I spróbuj wyjśc poza tą emocjonalna sytuację. Winny kradzieży powinien zwrócić,
co ukradł. Winny zdrady powinien naprawić wyrządzoną krzywdę, a w jaki sposób,
to jego inwencja. Jak umiał zdradzić, to niech ruszy głową i szuka sposobów na
przeproszenie i naprawienie krzywd. Nie chodzi o całowanie po nogach i rodzenie
jednojajowych - no chyba, że kogoś to satysfakcjonuje.

Czy to takie trudne do zrozumienia? Jak Ci ukradnę samochód, to pozwolisz mi nim
dalej jeździć i śmiać sie w twarz, czy pójdziesz na policję i zażądasz zwrotu?

I masz rację: wszystko zależy od punktu widzenia więc pozwól mi mieć własny
punkt widzenia.
Ja też Twój szanuję: można sie pieprzyć z kim popadnie, a dzieci nieślubne
kochać jak swoje!

;PPPPPPPPPPP

[nangaparbat3]

Dlaczego sądzisz, że wg mnie "mozna się pieprzyć z kim popadnie"? Zadziwiasz
mnie.
Natomiast rzeczywiście uważam, ze dzieci nieslubne ( a chodzi chyba raczej o
pozamałżeńskie) mozna kochac jak swoje. Zresztą znam takie dwa przypadki, jeden
w rodzinie przyjaciół, drugi we własne, choć odległej - mężczyzna kocha cudze
dziecko jak swoje.I co - komuś od tego ubędzie? Chyba na odwrót.
A Ty mojego zdania wcale nie szanujesz, gdybyś szanował, nie pisałbys w ten
sposób o tym "pieprzeniu".

To "pieprzenie" to tylko narzędzie...

[tricolour]

... bys sie opamietała z tą swobodą w rozgrzeszaniu winnego zdrady.

Nie napisałem, że dzieci nieślubnych kochać nie można. Powiem inaczej: można
kochac jak swoje. Ludzi, którzy by to potrafili podziwiałbym za pokorę wobec
przeciwności losu.

Ale jedna sprawa to miłośc do dzieci, a druga sprawa życie ze świadomością
zdrady. Albo mówiąc inaczej: oczekiwałbym jakichś (nie wiem jakich) zachowań,
które przywróciłyby zaufanie.
Rozumiesz? Należy PRZYWRÓCIĆ zaufanie. PRZYWRÓCIĆ!

Że jak żona pojedzie na sympozjum na tydzień, to żeby nie drżeć, że znów wróci z
dzieckiem...

[nangaparbat3]

No cóż - jakoś zdrady specjalnie mnie nie obchodzą, to znaczy z czasem coraz
mniej. Są nieskończenie gorsze rzeczy niz seksualna zdrada. Wydaje mi sie, że
tylko umówilismy się, że jest ona czymś tak strasznym.I stosowanie reagujemy.
Że to wyuczone. Niekoniecznie prawdziwe.

Do WojtkaP67

[tricolour]

Po tej całej wymianie zdań napiszę Ci co bym zrobił... chyba, bo na pewno, to
nie wiem.

Przyjąłbym to dziecko i starał sie pokochać. Pewnie przyszłoby to łatwo, bo
takie maluszki są rozkoszne...
Ale rozważyłbym czy przyjąć ojcostwo. Piszę to serio, bo lubie prawdę, a ta jest
taka, że nie jesteś ojcem.

Pozdrawiam.

[wojtekp67]

Dzięki za opinie i rozmowy. No cóz, właśnie tak zamierzam zrobić.
Prawdopodobnie złożę do sądu wniosek o zaprzeczenie ojcostwa. Zostało mi parę
dni na to, a póżniej prawnie będzie już moje i ... różnie moze byc.
Ja nauczyłem się jednego. Nie moge oceniać żony po tym co mówi ale co robi.
Dla mnie szokiem jest to, ze tak mnie potrafiła oszukać, wykorzystać. Ze
potrafiła tak kłamać, ze niczego się nie domyślilem. Zobaczymy jak to się
ułozy. Nie wiem czy tamten powinien być wpisany jak ojciec i czy powinien łozyć
na top dziecko. Jednak dwoje ludzi to zrobiło, chciał tego i chyba powinno
ponosić konsekwencje swoich czynów. a teraz cała odpowiedzialność za los mojej
i rodziny tamtego faceta spadł na mnie. To ja musze decydować. Czy powiedzieć
tamtemu czy nie, tam też jest dziecko.
Ale cały czas wracaja mysli o rozwodzie. Jestem po prostu tym wszystkim
zmęczony i mam takie myśli, zeby to wszystko w diabły rzucić i zaczać życ, dla
siebie, tak po prostu egoistycznie.
Pozdrawiam.

[czekolada72]

Czesc dorzuce swoje trzy grosze
Jest jeszcze dziecko, ktore pewnego dnia moze dowiedziec sie prawdyo swoim
biologicznym ojcy (np inna grupa krwi itp) to tez jest sprawa do przemyslenia,
zeby dziecko jak najmniej ucierpialo i szczerze moiac - zupelnie nie mialabym
pojecia jak to rozwiazac
Pozdrawiam i zycze, abyWam sie układało pomyslnie!

[berek_76]

Trzymaj się. Wydaje mi się, że rzeczywiście pozew o zaprzeczenie ojcostwa ma
sens. Jeśli biologiczny ojciec dziecka nie będzie nim zainteresowany, a Ty
będziesz chciał uznać je za własne, zawsze możesz je adoptować. Poza tym ja
wychodzę z założenia, że im mniej udawania, półprawd, a więcej prawdziwej
prawdy, tym łatwiej na tym coś zbudować.
A Twoją walkę z chęcią do egoistycznego, samodzielnego życia rozumiem aż za
dobrze . Sama w tej chwili zmagam się z czymś takim, więc daj Boże, żebyśmy
wyszli z niej zwycięsko Będę o Tobie myślała ciepło.
Dobrych wyborów życzę

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

Aaa... czyli tatuś nie wie...

[tricolour]

... że bedzie miał dziecko... to należy mu powiedzieć i zapytać jak się
odnajduje w nowej roli.

Ja bym powiedział. Normalnie zrobiłbym zebranko trzech osób (a nawet czterech -
niech i tamta pani wie co ją czeka) i postawił sprawe jasno. Inaczej widmo
niedomówień, półprawd bedzie się ciągnęło i dusiło.

Poza tym omijając prawdę stałbym sie cichym wspólnikiem zdrady...

Nie jestem typem męczennika - raczej szukam rozwiązań.

[nangaparbat3]

wojtek, wybacz pytanie, ale ciekawość mnie zżera (oczywiście jak nie odpowiesz
nie będę marudzić):
Po jakie lich żona Ci o tym powiedziała?
I czy to jest pewne, ze córka jest jego?

[samosia75]

Czytam to i nie mieści mi się w głowie.. dlaczego ludzie robią takie rzeczy
swoim najbliższym?
Do założyciela wątku - pamiętaj, że w całej sprawie zupełnie niewinne są
dzieci. Pomyśl o tym podejmując decyzje - oby nie umknął Ci ten fakt podczas
rozgrywek z "dorosłymi"
Pozdrawiam

Niewinne i co z tego?

[tricolour]

Co z tego, że czyjeś dzieci są niewinne?

Po jakie licho powiedziała?

[wojtekp67]

No cóz, bo nie potrafiła z tym żyć, nie umiała powiedzieć w ciazy i zaraz po
porodzie, był nerwowa, inna, to i wszystko wyszło na jaw. Mówiła, ze ten
ciężar był zbyt duży i nie mogła tak dalej życ. To też jest dla mnie dosyć
istotne. Ja po tym jak się dowiedziałem od razu chciałem rozwód, zrobiłem
badania genetyczne. Rozwód i koniec , bo nie wyobrażałem sobie życia. Powoli
emocje opadają, chociaż wściekły ciągle jestem. I zacząłem się zastanawiać jak
ja będe żył po rozwodzie, co z moim synem itp. Spróbuje, moze uda sie to
posklejac. Problemem jest oczywiscie miejsce dziecka w rodzinie, mój stosunek
do niego ..
A żona,... coż ludzie się zdradzają, ale powinni to robić z głową czyli z
zabezpieczeniem.Skrajna nieodpowiedzialność. Jeden skok w bok i ciaza, prawie
jak 6 w totolotka cholera.
Nie byl to płomienny romans, uwiódł ją zawodowo kolezka z pracy. Wykorzystał
sprzyjający moment i zaatakował. I dostał co chciał.
Coż ja jestem totalnie zdołowany i nie wiem jak się to wszystko potoczy. Bo na
razie gniewu jest we mnie tyle, że trufno być optymistą co do przyszłosci
małzenstwa i rozwód moze sie okazać jedynym wyjsciem. Pozdrawiam.

[ak70]

Podziwiam Cie i trzymam kciuki... żeby Ci sie udało zapomnieć... lub
przynajmniej starac sie o tym nie myśleć... myślałam, że nigdy tego nie
doświadczę (jak pewnie większość z nas), ale juz wiem czym jest zdrada
ukochanego i wiem jaki to ból...
Trzymaj się... idź i przytul swoją córeczkę... jest Twoja, to Ty pierwszy
trzymałeś ją na rękach i - jeśli tak zdecydujecie - będziesz jedynym tatusiem
jakiego będzie znała. I najlepszym )

[buba77]

Współczuję, ale i podziwiam. Po Twoich postach jakoś ufam, ze dasz radę.
Potrzebna siła w takich sytuacjach i super, że szukasz wsparcia, choćby na
forum. Chaos normalny w takiej sytuacji. Ale pomimo to pokazujesz mnóstwo
trzeźwego spojrzenia i zwykłej odpowiedzialności, w przeciwienstwie do Twojej
żony. Moim zdaniem dobrze, że Ci powiedziała, prawda - ważna rzecz (nie
opowiadam sie co jest słuszne, co nie, ważne są fakty, takie jakie są teraz).
Ale jednocześnie zrzuciła z siebie czesc odpowiedzialności. Czujesz to, prawda?
Zobacz, gdyby potrafiła z tym życ - świadczyłoby to o jej sile, mimo wszystko,
to ona to wzięłaby w całości na siebie całą odpowiedzialność. A tak obciążyła
całą rodzinę, głównie Ciebie. Podzieliła swój błąd na dwa, dostarczyła Ci bólu.
Choć jednocześnie, jak przez to oboje przejdziecie, to może być swietny
związek, jednak jezeli ona wyciągnie z tego odpowiednie wnioski. Tak to bywa,
ze ludzie sa mniej i bardziej odpowiedzialni. Myśle, ze na Tobie spoczywa teraz
obowiązek nauczeniaa zony odpowiedzialności. Zmuszenia jej do jakis ruchów.
Bardzo moze pomóc psycholog (tylko dobry!). MOim zdaniem dobry jest pomysl
odrzucenia ojcostwa, ale bycie tym ojcem, czyli nie rozwodzenie sie. Jeżeli
tylko widzisz sens bycia wspólnego razem. Bo dzieci to jedno, a bycie z drugą
osobą, to troszke drugie, choc bardzo ze sobą powiazane. Pokazanie: zgodzę sie
na różne rzeczy, ale na pewnych warunkach (np. terapia żony, rozmowy na różne
tematy, podejmowanie wspólnie zobowiązań). Także, jak inni mówią: kochac
dziecko przede wszystkim, to ja bym dodała: kochać, ale mądrze (uojcowic mozesz
zawsze). Kochać i żonę i dzieci, bo sama miłość wystarcza na rok, dwa a nie na
cale odpowiedzialne życie. Tak to widze. Życzę siły i rozwagi. Pozwalaj sobie
tez na uczucia i daj sobie czas. Masz do nich prawo. Trzymam kciuki.

Ze wszystkim się zgadzam, co napisałaś...

[tricolour]

... poza jednym zdaniem.

Otóż na Wojtku nie spoczywa ŻADEN "obowiązek nauczeniaa zony odpowiedzialności".
Chyba, że przez ten obowiązek rozumiesz EGZEKWOWANIE odpowiedzialności (brzmi to
troszke strasznie, ale taka jest konsekwencja podeptania zaufania).

Ależ Wy pieprzycie!

[nangaparbat3]

"obowiązek nauczenia żony", "egzekwowanie" - małzonek niedługo bedzie pełnił
jednocześnie funkcje nauczyciela, wychowawcy, policjanta, sędziego i kata.
Zawsze sprzeciwiam sie kobiecemu dążeniu do "wychowania" sobie mężow. teraz
mamy na odwrót - każecie mężowi wychowywać (i w dodatku w nurcie czarnej
pedagogiki) żonę.
Z tego, co pisze Wojtek, można sądzić, że im obojgu zależy na tym, żeby byc
razem. Że jest w nich jeszcze duzo dobrego dla siebie, jest na czym budować>
A Wy mu radzicie nauczać i egzekwować. Wierzcie mi, nauczanie i egzekwowanie
zniszczy nawet najlepszy związek, no chyba że para jest sado-maso.
Kobieta popełniła jeden błąd, ktorego żałuje - a Wy (przynajmniej niektórzy)
jesteście gotowi żądać, by płaciła całym życiem.
Czy nie może być tak, zeby Wojtek i jego żona zobaczyli w tym drugim
cierpiącego, zagubionego człowieka, spróbowali o tym pogadać bez gniewu,
spróbowali sobie nawzajem pomóc? Zaopiekować się sobą?
Czy Wojtek nie mógły sie skupić raczej na bezradności i żalu żony niz na
rozpamietywaniu tego, ze go oszukała? Czy sam nie byłby wtedy spokojniejszy?
Przecież im więcej rozpamietuje zdradę, tym bardziej cierpi - właśnie to jest
cierpiętnictwo, którego niektórzy tak nie lubią. Siła jest w wybaczeniu, w
zapomnieniu, w skupieniu sie na tym, co jest - nie na tym, co było.

"Ja odżyłam i wiem...

[tricolour]

...że samotność jest w porównaniu z nieudanym zwiazkiem czymś
absolutnie cudownym. Moje relacje z Eksem są bardzo dobre, zdecydowanie lepsze
niż przed rozstaniem - wiecej ciepła, więcej szacunku, więcej zyczliwości..."

No i bądź tu mądry i zrozum o co chodzi kobiecie? Szczególnie, że co innego
serwuje sobie, a co innego radzi innym...

PP

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> ...że samotność jest w porównaniu z nieudanym zwiazkiem czymś
> absolutnie cudownym. Moje relacje z Eksem są bardzo dobre, zdecydowanie lepsze
> niż przed rozstaniem - wiecej ciepła, więcej szacunku, więcej zyczliwości..."
>
> No i bądź tu mądry i zrozum o co chodzi kobiecie? Szczególnie, że co innego
> serwuje sobie, a co innego radzi innym...
>
> PP
Tri, to była zupełnie inna sytuacja. Nasz problem nie polegał na tym, ze któreś
z nas zrobiło coś złego. Nie było czego wybaczyć - za to nie dało się razem
wytrzymać. Mój (były) mąż nie mogł znieść mojej obecności, a ja z czasem i
jego. Było w nas takie napięcie, ze czułam fizyczny ból, kiedy znajdowalismy
się w jednym pomieszczeniu. Prawie się nie kłocilismy, chyba nie zdradzalismy
(przynajmniej nic o tym nie wiem). Bylismy wobec siebie lojalni.
Z tego, co pisze Wojtek, wydaje mi się, że on ma żal i gniewa się na żonę z
powodu jej konkretnego uczynku, ale w gruncie rzeczy chciałby z nia być - a
jeśli tak, to naprawdę można wybaczyć i zapomnieć.
Coraz częściej wydaje mi się, ze czujemy nie tyle co, co wypływa z nas samych,
ile to, co - jak nas nauczono - powinniśmy w danej sytuacji odczuwać. Uważam,
ze te wyuczone, narzucone reakcje bardzo nam szkodzą, i nam, i naszym bliskim.
Wydaje mi się, ze przypadek Wojtka jest własnie z tych. Ale to jest oczywiscie
moja fantazja i moze byc całkowicie fałszywa.

A czy Ty i ex nie mogliście...

[tricolour]

... "zobaczyć w tym drugim cierpiącego, zagubionego człowieka, spróbować o tym
pogadać bez gniewu, spróbować sobie nawzajem pomóc? Zaopiekować się sobą?"

Nie zrozum mnie źle. Po prostu z niewiadomych przyczyn bardzo chcesz, by Wojtek
z żoną byli razem. I to mnie dziwi.

[nangaparbat3]

tricolour napisał:

> ... "zobaczyć w tym drugim cierpiącego, zagubionego człowieka, spróbować o tym
> pogadać bez gniewu, spróbować sobie nawzajem pomóc? Zaopiekować się sobą?"
Ależ zrobilismy to. W naszym przypadku wymagało to ode mnie akceptacji prostego
faktu, że Ex nie chciał już ze mną dłużej byc i zgody na rozwod. Za to on
zachowywał się naprawdę przyzwoicie i zachowuje - przede wszystkim dba o córkę,
zajmuje sie nią, postepuje tak, że ona - po 6 latach od naszego rozstania - nie
ma cienia wątpliwości, że tato ją kocha. A i ja w razie czego mogę liczyć na
jego pomoc (staram sie z niej korzystać w ostateczności, ale sama swiadomość,
że w razie czego mogę na niego liczyc, to bardzo dużo).
> Nie zrozum mnie źle. Po prostu z niewiadomych przyczyn bardzo chcesz, by
Wojtek
> z żoną byli razem. I to mnie dziwi.
Nie rozumiem źle, ani ani.
Jeśli chodzi o Wojtka wydaje mi się, że problem lezy w faktach zdecydowanie
bardziej niz w relacji (dokładnie na odwót niz unas, póki jeszcze bylismy
razem.)
a poza tym, jakby każdy kto tu pisze zrobił rachunek sumienia, czy nigdy nie
zdradził męża/żony bez pewnego zabezpieczenia - podejrzewam, że wielu sie
udało, moze nie raz.
widzisz, ja mam taki obraz tej historii, ze gdyby corka była jego, byliby
szczęśliwą rodziną. Przecież ludzie adoptują i kochaja dzieci całkiem "obce", a
ta mała "w połowie jest ich". Przecież tamta zdrada nie oznaczała wcale
odrzucenia Wojtka. Zgadzam się z Bubą, ze żona zrzuciła na niego połowę
odpowiedzialności, ale też nie chcę tego oceniać - nie wiem, czy w takiej
sytuacji zachowałabym sie mądrzej, więc uważam, że nie mam prawa jej potępiać.
A z drugiej strony powiedziała mu, BO NIE JEST JEJ WSZYSTKO JEDNO. I Wojtkowi
tez nie jest wszystko jedno.Dlatego mysle, że mają szanse byc razem i kochać
się. a jeśli maja taką szansę, szkoda ją marnowac.

Ja Ciebie też nie rozumiem...

[tricolour]

... i zostawmy to już, bo nasza rozmowa do niczego nie prowadzi.

jeśli mogę się wtrącić

[czulaglista]

ja na miejscu Wojtka rozważyłabym, czy tamten facet ma się kiedyś dowiedzieć o
tym, że jest ojcem i temu podporządkowała wszystkie działania. Po pysku zawsze
jeszcze można mu dać za samo przystawianie się do mężatki, ale nie musi
wiedzieć, że jest ojcem.
Myślę, że to jest dobra kara dla faceta, który przystawia się do żony innego
faceta. Nieświadomość tego, że ominęło go szczęście posiadania takiego skarba,
jakim jest córeczka.
A po co mieszać w to innych ludzi? Ludzie są tacy, że się cieszyć będą, że ktoś
ma takie kłopoty.

[samosia75]

Załóżmy, że Wojtek zdecyduję się zostać, wychowywać to dziecko. Jeżeli uda im
się posklejać to i żyć szczęsliwie..czy razem z żoną nie będą czuli się
sztucznie i źle w takim układzie, kiedy jedno z dzieci będzie miało inne
nazwisko? Nie będzie im to przypominało ciągle tych bolesnych chwil? Nie
mówiąc już o tym dziecku, ktore własnie sie urodziło! Mama, "tata" i rodzeństwo
będzie rodziną a on do końca nigdy nie będzie mógł sie czuć pełnoprawnym
członkiem rodziny. I nie będzie można go już wtedy adoptować, bo ono będzie
miało oficjanie gdzieś tam innego ojca.
To jest dopiero sztuczny układ. Dobrego wyjścia z sytuacji też nie widzę.

Dziecku nie nadaje...

[tricolour]

... się automatycznie nazwiska ojca i można nadać nazwisko mamy. Problem
"nazewnictwa" znika...

[ucho76]

Koniecznie zaprzecz ojcostwu. Dziecko moze miec zony nazwisko, czyli
prawdopodobnie Twoje. Zawsze bedzie czas je zaadoptowac jesli miedzy Wami sie
ulozy. Pomysl o takim scenariuszu. Przyjmujesz dziecko. Za jakis czas ona sie z
nim zwiaze. Ale to Ty bedziesz placil im na ich dziecko.

[frankhestain]

jezeli ona jest DDA to Ty pewnie jestes alkoholikiem

i wtedy to wszystko mam "sens"

[marek_samulski]

To prawda co zrobisz bedzie zle, napewno bedzieszsię zastanawiał..co dalej nie
oglądaj się

Totalna rozpacz

[kurka_wodna2]

Spotkała Cię wielka przykrość,trudno byłoby się otrząsnąć z takich wspomnień.
Skoro zacząłeś temat dziecka-wydaje mi się że odgrywa ono w Twoim życiu już
piękną rolę,ma swoje miejsce w domu i Twych uczuciach.
Męczy Cię pozycja między młotem i kowadłem,chcesz także zadbać o swoją przyszłość.
Trudno byłoby to pogodzić,a może weź pod uwagę zaprzeczenie ojcostwa a
jednocześnie nie ustalanie go.Dziecko bedzie miało Wasze nazwisko/nazwisko
matki/ a jednocześnie ten mężczyzna nie będzie miał prawa do dziecka.
Sąd rodzinny i jego decyzje są tajne,więc dziecku nie grożą dwuznaczności.
Nie będziesz musiał tatusia oglądać w swoim domu odwiedzającego swą córkę.
Taka sytuacja komuś z kamienia sprawiłaby ból.
Nie wiem,czy wybaczysz-ja nie umialabym,nie chciałabym .
Jednak przy rozpadzie małżeństwa nie będziesz musiał łożyć na dziecko,będziesz mógł.
Małżonka będzie mogła zawsze założyć kolejny związek i stworzyć mu dom,a może
doszłoby do adopcji.
Trzymaj sie dzielnie i nie rób nic,co Cię zabolałoby,już Ci wystarczy wrażeń.

Totalna rozpacz

[ladyhawke12]

Cholera najbardziej zal mi dziecka, glupota ludzka nie zna granic, natomist
bardzo prosto potrafi znalezc granice jesli chodzi o wlasne ego.

Strasznie jest to wszystko przykre, nie bronie zony Twojej bo nie ma tu nic na
usprawiedliwienie tego co zrobila, ale juz sie stalo, z tego co piszesz sklejac
juz nie ma co, nie zufasz i nie kochasz, co innego syn co innego nie Twoja
corka, czy chcesz czy nie kochasz je, oboje sa psychicznie Twoje choc fizycznie
nie. Zaprzecz ojcostwu to trzeba zrobic, niestety, poza tym najgorsze co mozna
zrobic to zostawac na sile, w sercu zal, nieustajaca walka z brakiem zaufania i
patrzenie na corke po kim ma rysy twarzy, ocenianie i niepotrzebne rozterki czy
jak zganisz to wolno i nie dlatego ze nie Twoje, z synem zawsze mozesz sie
widywac tyle razy ile chcesz przeciez zalezy to tylko od Ciebie. Fakt mozna
kochac nie swoje dzieci i lozyc na nie i byc dla nich ojcem ale musi to sie
opierac na zaufaniu i milosci nie tylko do dzieci ale tez do drugiej osoby.
Oczywiscie ta ogromnie trudna decyzja nalezy do Ciebie, ale konsekwencje tej
decyzji beda ponosic wszyscy Ty tez, wiec jesi bedziesz sklejal to pamietaj ze
stale wypominanie nie pomoze, a ona chocby skaly sraly i tak nie bedzie wstanie
udowodnic ze jest Ci wierna bo niby jak, jesli nie bedziesz sklejal to pamietaj
ze dzieci sa i nie zapominaj o nich mimo iz jedno z nich to nie Twoje, zabieraj
oboje na spacer, baw sie z obojgiem, nigdy nie przynos prezentu tylko dla
jednego, bo Twoj syn ma rodzenstwo, ktore powinien nauczyc sie kochac, pamietaj,
jestes ponad to i potrafisz byc wspanialym ojcem.

[kasiar74]

swoją drogą Wojtku co postanowiłeś?

[wojtekp67]

Co postanowiłem?
W tym problem, ze nie jestem pewien swoich decyzji. Terapeuci tez nie pomogli.
Nie chcę nikogo skrzywdzić, ale jednocześnie dlaczego ja mam prostować błędy
mojej żony, udawać,ze nic się nie stało.
Strasznie mi szkoda dzieciątka, bo co ona jest winna. Powinna mieć normalny
dom, kochajacych rodziców. Takie małe dzieci tak łatwo się kocha. Wystarczy
jeden uśmiech maleństwa, jeden jego zachwyt i robi się cieplutko w sercu.
Ale musze być twardy. Zostało mi dosłownie klka dni i musze napisać pozew, po
prostu musze się do niego zmusić, dla siebie, dla swojego egoistycznego dobra.
Ale czy nie będe załował, gdy ona nie powie do mnie tato? Czym są geny? czym
wychowanie, miłość? czytam i głupieje. Ale w tym wszystkim widzę jaką krzywdę
żona mi wyrządziła. Niestety na całe życie. dzięki za pomoc. Pozdrawiam.

Totalna rozpacz

[ladyhawke12]

To wszystko takie trudne jest.

[kasiar74]

cholera, naprawde ci współczuje że życie zafundowało ci takiego bolesnego
kopniaka, ale widać że jesteś mądrym i dobrym człowiekiem i znajdziesz
najlepsze rozwiązanie tej sytacji, bede mocno trzymać kciuki za ciebie i twoją
rodzinę

[anna9612]

Jestem po Twojej stronie (chociaz zazwyczaj trzymam strone kobiet). Zona
okazala sie nieodpowiedzialna. Tego nie mozna zrobic nawet wrogowi. Ja bym nie
przezyla takiej sytuacji. W koncu masz tez swoja godnosc.

[ak70]

Wojtek!
Nie rób tego! Wiem co czujesz... ale ta mała Cie potrzebuje... Twoja żona też.
Przysięgałeś "na dobre i na złe" dlaczego chcesz trwać w tym związku tylko na
dobre? Złe też trzeba przetrwać! Dla Waszego dziecka, aby miało pełną rodzinę...
Nie pochwalam tego, co zrobiła Twoja żona, uważam, że postąpiła podle... wiem
też, że faceci mają dumę i nie potrafią przełknąć "obcego w swoim gnieździe".
Ale to jest malutka dziewczynka, która niczemu nie zawiniła, że spłodziło ja
dwoje nieodpowiedzialnych ludzi! Czy nigdy ma nie poznać słowa tato? Masz
rację, że małe dzieci łatwo sie kocha... ale jeśli zostaniesz i na to pozwolisz
to - pomimo zaprzeczenia ojcostwa - ona będzie TWOJĄ córeczką...
Może to trywialne co teraz powiem, ale dla mnie pierwowzorem ojca - głowy
rodziny jest Święty Józef mąż Maryi... on też przyjął pod swój dach brzemienną
żonę... wychował Jezusa jak swojego syna. To wielkie wyzwanie... może to Twój
krzyż? Nie wiem czy jesteś wierzący i czy w tym trudnym momencie będziesz
potrafił oddzielić uczucia gniewu, frustracji, rozczarowania, wściekłości i
bólu od obiektywnego spojrzenia na całą sytuację (przez pryzmat wiary, jakiejś
misji, którą każdy z nas ma do spełnienia na ziemi, próby charakteru)... To
jest bardzo, bardzo trudne i niewielu ludzi to potrafi. Może ta nieTwoja
córeczka będzie miała szczęście i okażesz sie jednym z nich?..
Życzę mądrych decyzji, dużo, dużo siły, opieki św. Józefa i trzymam kciuki,
abyś był szczęśliwy cokolwiek postanowisz.

[to.ja.kas]

ak70, przepraszam Cię, bardzo się cieszę, że Ci się udało (obyś mogła tak
powiedzieć po kilku latach), ale piszesz takie głupoty, że aż żal ściska.
Wychowywałabyś z radością dziecko Twojego kochanki? Traktowałabyś je jak własne?
Kobieto, opamietaj się!Są może takie ideały jakich wymagasz od autora watku,
ale życie to "niejebajka", jak kiedyś słyszałam.Miłością nie zagłuszysz
wszystkiego.A już napewno nie można wpędzać człowieka w poczucie winy,że nie
chce czy waha się żyć z cudzołożną żoną i dzieckiem które poczęła z
kochankiem.Myślę, że to odpowiedzialność wiedzieć zawczasu, że pewne sytuacje
mogą być problemem nie tylko dla nas, ale w przyszłości rzucać się duzym
cieniem na zycie dziecka, jeśli będzie czuło, że "tatuś" coś nie kocha go tak
samo jak innych dzieci i ono nie bedzie wiedziało dlaczego.Wtedy bedzie
cierpiec.
To cholernie trudna sytuacja i bezmyslne pisanie "wez i pokochaj", albo "wez i
odejdz" jest głupotą.
Piszesz "dla Waszego dziecka". Przepraszam Cię, ale jakie to jego dziecko? czy
jak Twój mąż bedzie płodził dzieci innym kobietom, też bedziesz je uważała za
własne?
Zastanów sie co mówisz.
Kobiety mają tendencje do zwalania winy na kochanki, usprawiedliwiania mężów i
siebie.Jakby kobieta napisała"Mój mąż ma dziecko z kochanką, i chce bym ja je
kochała" to byście popukały się w czoło.Jak facet piszę, że żona miała
kochanka, ma z nim dziecko i ona chciałaby by on je kochał jak własne, to taką
żonę usprawiedliwicie niemalże i bedziecie trzymać kciuki by się babce
udało.Kochanki to ździry, zony posiadające kochanków to biedne, błądzące
owieczki.

Wojtek, jeśli nie bedziesz prawnie ojcem Małej, ale będziesz ją kochał jak
własne dziecko, zawsze możesz ja adoptować.Jeśli będziesz formalnym ojcem, a
nie bedziesz umiał Małej zaakceptować, to będzie dopiero dramat dla
dzidzi.zastanow sie i rozważ co dla Ciebie i Malutkiej lepsze.Nie teraz.na
zawsze. Bo jak juz podejmiesz decyzję, że chcesz być jej ojcem, to zapomnij o
tym jak znalazła się i dzieki komu na tym świecie. Wtedy to MUSI BYĆ i POWINNO
BYĆ Twoje DZIECKO

[anja_pl]

to.ja.kas dobrze napisałaś, zgadzam się z Tobą całkowicie

jak wojtek poczuje,że kocha i jest w stanie byc PRAWDZIWYM OJCEM dla małej, to
wtedy może ja adoptować, w każdej chwili,
a jak nie, to nie ...

Wojtku siły i wiele cierpliwości Ci życzę, bo to wszystko bardzo trudne i
pogmatwane

[ak70]

anja... a nie patrzysz na to, że dziecko nie będzie być może miało przyjemności
w czekaniu na to czy Wojtek zdecyduje się je adoptować czy nie? Ono tez ma
uczucia i potrzeby a wy wszyscy tutaj traktujecie je jak przedmiot, który można
przyjąć lub wyrzucić.
Wiem, że wychowywanie dziecka kochanki nie jest łatwe i każde spojrzenie na nie
będzie wywoływało bolesne wspomnienia, ale to tylko dziecko!! Boże
stworzenie... parafrazując znane powiedzenie o matce można tu powiedzieć "nie
ten ojciec co zrobił tylko ten co wychował". I zgadzam sie z tym.

[anja_pl]

zanim dziecko zacznie odczuwać "przyjemność" w czekaniu, Wojtek bedzie miał
czas na okreslenie swoich uczuć do małej. O małą powinni troszczyć sie jej
rodzice: zóna Wojtka i jej kochanek. Oboje sa tak samo odpowiedzialni za
dziecko i uważam, że kochanek powinien wiedzieć, że ma dziecko.
Bo co: jak jest skok w bok i nie ma dziecka, to wszystko w porządku, ale jak
jest dziecko to kobieta tylko jest winna? Facet zawsze dostaje rozrzeszenie?

Co ja bym zrobiła:
1. wyparła sie ojcostwa,
2. po kilku latach bym wiedziała, czy kocham to dziecko i czy mogę je spokojnie
traktować jak własne,
3. obserwować żonę, może separacja byłaby dobrym rozwiązaniem, aby w spokoju
uporządkować uczucia,

piszemy, że Wojtek może w każdej chwili adoptować dziecko, ale czy tak jest
naprawdę? przecież, ojciec dziecka nie będzie pozbawiony praw rodzicielskich,
chyba, że żona nie będzie kochanka w nic wciągała, nie wiem jak to wygląda z
prawnego punktu widzenia

[ak70]

to.ja.kas... odpowiem Ci po kolei:

>Wychowywałabyś z radością dziecko Twojego kochanki? Traktowałabyś je jak własne
> ?> Kobieto, opamietaj się!Są może takie ideały jakich wymagasz od autora
watku, > ale życie to "niejebajka", jak kiedyś słyszałam.Miłością nie
zagłuszysz > wszystkiego
Powiem to tak: jest "miłość" i miłość... a różnica polega właśnie na
cudzysłowie.

> Piszesz "dla Waszego dziecka". Przepraszam Cię, ale jakie to jego dziecko?
czy
> jak Twój mąż bedzie płodził dzieci innym kobietom, też bedziesz je uważała za
> własne?
Miałam na myśli ich własne dziecko - syna.

> Wojtek, jeśli nie bedziesz prawnie ojcem Małej, ale będziesz ją kochał jak
> własne dziecko, zawsze możesz ja adoptować.Jeśli będziesz formalnym ojcem, a
> nie bedziesz umiał Małej zaakceptować, to będzie dopiero dramat dla
> dzidzi.zastanow sie i rozważ co dla Ciebie i Malutkiej lepsze.Nie teraz.na
> zawsze. Bo jak juz podejmiesz decyzję, że chcesz być jej ojcem, to zapomnij o
> tym jak znalazła się i dzieki komu na tym świecie. Wtedy to MUSI BYĆ i
>POWINNO BYĆ Twoje DZIECKO
No i tu sie zgadzamy.
Różnica między naszymi wypowiedziami polega tylko chyba na tym, że ja nie
staram się narzucic nikomu swojego sposobu myślenia. Ja po prostu sugeruję
Wojtkowi - wbrew całemu gremium na tym wątku - aby się jeszcze raz zastanowił,
głębiej zastanowił... bo na początku w swoim własnym pierwszym poście napisał,
że dziecko nie jest niczemu winne, że czuje sie jakby stracił córkę - ja
odczułąm, że jest mu z tym źle i że chyba wolałby nie wiedzieć, jaka jest
prawda. Myślicie o Wojtku a zapominacie o małej, dla której ON jest tatusiem -
innego nie zna i - jeśli Wojtek tak zdecyduje - nie pozna.
Myślałam, że idea forum polega na tym, aby dawać do myślenia, a nie narzucać
swoje rozwiązania.

[kopytkami_w_gwiazdy]

ak70 napisała:
> Kiedy Bóg zamyka drzwi, gdzieś otwiera okno
Jest nadzieja na przeciąg?

[emde74]

jeśli ją kochasz, poddajcie się tej terapii, ona Cię oczyści, ułatwi wiele
rzeczy. jeśli żona pokaże, że jej zależy, nie rozwodź się. życzę Wam szczęścia.
M.

Tak, najlepiej przebacz

[anna9612]

Tak, najlepiej przebacz. Zonka poczuje sie bezkarnie. Moze zrobi jeszcze jeden
skok bok? Moze tym razem sie uda i nie "zajdzie". Jestem za odpowiedzialnoscia
i konsekwentym ponoszeniem kary za jej brak. Zona byla swiadoma swoich czynow.

[to.ja.kas]

Ak70, Twój post zaczyna się dramatycznie "Nie rób tego!". I Ty mówisz, o tym,
że niczego nie narzucasz???? Cała reszta jest w tym samym, radząco - poboznym
tonie.
Jeśli miłość różni się od "miłości" to nie rozumiem, dlaczego nie powiesz mi
wprost na pytanie -Gdyby Twój mąż zrobił dziecko kochance i przyprowadził je do
domu i kazał wychowywać i kochać, to czy zaakceptowałabyś je zgodnie z boskimi
prawami o jakich prawisz? A jakby sytuacja sie powtórzyła, to co wtedy? Wojtka
żona też może zasponsorować mu replay.
Niczego Wojtkowi nie nakazywałam, wręcz przeciwnie, napisałam, że sytuacja jest
trudna, niejednoznaczna i nakazywanie czy dawanie dobrych rad jest nierozsadne.
To prawda, że chodzi o dziecko, ale chodzi też o Wojtka.
Wojtek będzie dobrym ojcem dla dziecka jeśli w pełni przekonany wejdzie sam w
tą rolę, a nie gdy będzie kierował się chciejstwem żony, Boga, Twoim, moim czy
Zenka z drugiej klatki.
Nie mozna szantażowac go żonglując hasłem "Wszystkie dzieci nasze są" czy
przykazaniami Bożymi, albo historiami z Ewangelii.
W Prawie Bozym jak byk stoi "Nie cudzołóż" a w starożytnym Izraelu za
cudzołustwo było przewidziane kilka kamyków o wadze powyżej 1 kg.
Wybacz, ale inna była sytuacja Przenajświętszej Panienki i z jej Niepokalanym
Poczęciem, a inna żony Wojtka, uprawiającej sex na boku z obcym facetem i
podrzucającej nie Jego dziecko jak kukułka jajo. Więc albo każda zdradzająca
zona i mąż są według Ciebie na równi z Marią Panną i obowiązkiem partnera jest
przyjąć takiego jak Józef Maryję, albo Maryja równa takim cudzołożnym
partnerom, albo masz problem z odróżnieniem dobra od zła i zwykłej
sprawiedliwości i miłości, również do siebie samego.
Wojtek martwi się, że może nie pokochać tego dziecka i skrzywdzić je brakiem
miłości jeśli zostanie tatą.Dlatego lepiej niech się zastanowi czego chce tego
teraz jak mała jest niemowlakiem, niż miałby ją odrzucić za parę lat, bo za
szybko się zdecydował ją zaakceptować.
Brzydzę się braniem partnera na litość , NIGDY bym sobie na to nie pozwoliła i
może dlatego nie zaznałam jakiejś zdrady czy odrzucenia. Osoba która żyje ze
mną wie, wóz, albo przewóz i ona tez ma takie prawo. Przede wszystkim chce spac
spokojnie i tuląc się do faceta nie zastanawiać się czy może mysli o innej, czy
była lepsza, czy porównuje. Wojtek też ma prawo do spokojnego snu.
A dziecko ma obydwoje rodziców, Wojtka żonę i jej kochanka. I to oni tak
naprawde są odpowiedzialni za małą. Apele o miłości w imię Boże powinno się
kierować przede wszystkim do nich. Bo to na rodzicach spoczywa obowiązek dbania
o dziecko
Jeśli Wojtek zdecyduje się pokochać Małą, to będę go podziwiać i kibicować. Ale
NIE MA TAKIEGO OBOWIĄZKU i apele takie jak Twoje pokazują, że nie masz za grosz
empatii.

[anja_pl]

i znowu się z Tobą zgadzam, to samo wyżej napisałam

[ak70]

No dobra... przekonałaś mnie... o to chodziło??!
Ja po prostu chciałam, aby Wojtek spojrzał na sytuację pod innym kątem. Ale
może to nie był najlepszy pomysł i porównanie...
Gdyby mój mąż zrobił dziecko kochance i przyprowadził je do domu to zabiłabym
kochankę, a dziecko wychowała sama A jeśli byłaby to dziewczynka to chyba
nawet byłabym szczęśliwa... to oczywiście lekki żart, ale tak naprawdę chyba
pokazałabym mu drzwi.
To.ja.kas. życie nie jest białe i czarne niestety... ma mnóstwo odcieni
szarości. Łatwo jest nam radzić komuś coś... ale nie jesteśmy w sytuacji
Wojtka, on sam bije się z myślami i uczuciami, bo - sądząc z jego postów -
chyba zdążył już pokochać małą... w końcu pomagał przyjść jej na świat! To
rodzi dużą więź... Spójrz na jego pierwszy post a potem - po waszych
wypowiedziach - na kolejne. W pierwszym zastanawia się czy nie przyjąć małej, a
już w kolejnych zrzeka się ojcostwa i myśli o rozwodzie. Mój post miał mu pomóc
znaleźć sprzymierzeńca, jeśli zdecyduje się wychowywać małą - bo większość z
was mu to odradzała. Napisałam aby tego nie robił, bo myślę, że cokolwiek zrobi
bedzie cierpiał. Tu nie ma dobrego rozwiązania... Co do replay'u żony to zawsze
można zażądać od niej hmm... ostatecznego ubezpłodnienia. I tyle.

[to.ja.kas]

Ak70, jestes słodka )))
Wiem, że tego chciałaś i Twoja życzliwość dla świata jest wspaniała.
Ja trzymam kciuki za Wojtka i za Mała. Naprawdę.
Wierz mi, że nie cieszyłabyś sie z dziewczynki która poczułby Twój mąż z
kochanką. Skąd wiem???Byłam kochanką, jestem z osobą która należała do kogoś
innego.
Nawet nie jesteś w stanie pojąć jak trudno mi było i jest do tej pory.
Doskonale wiem, że świat nie jest czarny i biały.
Myślisz, że ubezpłodnienie to wyjście???
Oj, Droga Ak, czy wyjsciem na ewentualny replay Twego meza jest podwiazanie
nasieniowodów???))))
Mysle, że jesli Wojtek jest dorosły i odpowiedzialny to kieruje się własnymi
odczuciami a nie nasza pisanina na forum

Pozdrawiam Cie serdecznie

[wojtekp67]

tak, kieruję sie odczuciami, ale dzięki za opinie. One też pomagają. taka moja
mała prywatna terapia.
Ja caly czas nie rozumiem jak kobieta wyksztalcona , majaca rodzinę idzie z
ledwo poznanym facetem do łózka bez żadnych zabezpieczeń. Bo myślała," ze
jeszcze nie ma dni płodnych". Jak kobieta po kilkunastu latach małzenstwa moze
być tak okrutna , wykorzystać w czasie ciazy , po porodzie, widzieć jak sie
staram, jak skaczę , dbam o nią i dziecko i co moze tak patrzeć? Patrzec na
miłosć, która daję i wiedziec że zaraz dostanę nozem w plecy. Tak sie nie robi
obcemu a wlasnemu mezowi, któremu sie mówi że sie kocha. Przykre, niestety. i
uczy jednego , dbaj o siebie, nie ufaj, nie mozesz na nikim polegać, nikomu
wierzyć. Lepiej być samemu i sie nie bać. Pozdrawiam.

[ak70]

Wojtek... przykro mi... po części wiem co czujesz, bo mój mąż po 12 latach
małżeństwa też mnie zdradził... poczułam sie jak... eech! szkoda gadać! czuję
sie fatalnie do tej pory (choć narazie nie wiem nic o owocu tego skoku w bok),
ale pozwoliłam mu wrócić, próbujemy jeszcze raz... nie wiem tylko czy jestem w
stanie wybaczyć, bo zapomniec sie nie da.
Trzymaj się, cokolwiek postanowisz!

Wojtek, daj sobie czas.

[buba77]

Podpisuje sie wszystkimi rekami pod tym co napisała ta.ja.kas.
I daj sobie czas, to okropne co Cie spotkało i tylko Twoje rozważne i
odpowiedzialne decyzje moga z czasem naprawić ten związek - czytaj: sprawić, że
oboje będziecie za niego odpowiedzialni, a nie tylko Ty. Jakoś nie wydaje mi
się, żeby Twoja żona była zdolna do samoistnej "przemiany".
Może z czasem zrozumie i to doceni. Ale nie musi tak być. I to jest smutne. Ona
nie musi się zmienić. Dobrze jest być gotowym i na taką ewentualność. Moim
zdaniem dużo od Ciebie zależy: na ile dasz jej do zrozumienia, co czujesz, na
ile przebaczyć, na ile "ukarać" - chcę być dobrze zrozumiana, chodzi mi tutaj o
szczerość we wzajemnych stosunkach. To ogromny sprawdzian i wysiłek. Myślę, że
rozłąka na jakiś czas mogła by pomóc, choć to pewnie trudne ze względu na
dzieci. Ale może warto zadbać o swój komfort właśnie teraz.

Mnie w trudnych chwilach z moim byłym juz partnerem pomagała myśl dlaczego z
nim się związałam - nawet po wielu latach i wielu kryzysach tamto "coś" było
dla mnie ciągle żywe.
Pozdrawiam Cię serdecznie.