rozwód

[proki2]

Czytam wasze wyznania z pewnym zdziwieniem .Wiem, ze na swiecie są rózni
ludzie. Rozwód dopadł także mnie. Mam 2,5 letnią córkę. Nie mogę w to
uwierzyć że druga połowa odwraca się od SWOJEGO dziecka. Ja się rozwodze z
żoną a nie z dzieckiem. Płacę alimety dobrowolnie w kwocie którą zażyczyła
sobie żona. Moja jeszcze aktualna żona jest w nowym zwiazku, ale mi to nie
przeszkadza. Boję się troche o córkę ale nie boje się przyszłości. Przychodzę
do niej regularnie i widzę że tęskni. Mam nadzieje że zakceptuje swoją
przyszłość.Zdałem sobie sprawę że pomimo tego co sie stało trzeba się
szanować żeby dziecko cierpiało jak najmniej. Dziwię sie wszystkim tym którzy
zapominaja o swoich dzieciach - to one dają radośc w naszym życiu.

[towita]

Och, chyba dam Ci namiary na mojego byłego męża...

[proki2]

Nie ma problemu. Poczuwam sie do obowiazku wychowania się mojej córeczki.
Pomimo tego czuję sie spełnionym Tatą. zawsze marzyłem o córci. Marzenia się
spełniają, a to trzeba pielegnowac całe życie bez względu na wszystko.
pozdrawiam

[myszka_194]

Przed Toba trudne zadanie.. nie mam pojęcia jak to jest miec ojca, ale tak
naprawde mieć go tylko kiedy odwiedza on swoją córkę, nie mieszkac z nim, tylko
się widywać. Ja nie miałam nawet takiej możliwości, mój ojciec zgina w wypadku
kiedy byłam niemowlęciem, ale nie zamierzam teraz opowiadac swojej histori.
Mówisz, że nie boisz się przyszłosci... ale czy nie boisz się tego, że twoja
córka powie Ci kiedyś, ze strasznie jej Ciebie brakowało, ze cierpiała, gdy nie
mogła Cie mieć cały czas przy sobie...? Rozumiem Cię.. spotykasz się z nią
czesto, opiekujesz się nią, to cudowne, chyba najcudowniejsze co może spotkać
małą dziewczynkę, a później dorosłą kobietę, kiedy wspomina piękne chwile
spędzone ze swoim ojcem. Rzycze Ci, zeby Twojej córce nigdy Cię nie
brakowało,żeby nigdy z zazdrością nie patzrała na swoje koleżanki, które maja
przy sobie swoich tatusiów.. Bo zazwyczaj takie dzieci są najbardziej pokrzywdzone..
pozdrawiam i życzę powodzenia w wychowaniu córeczki