Moż coś doradzicie...

[wena10]

Mam koleżankę, dziewczynę miłą, z zasadami, moralną w pełni tego słowa
znaczeniu.Mężatka od dwóch lat. Dom w remoncie. Brak dzieci. Jej małżeństwo
było dotąd poukładane, choć bez zbytnich wzlotów, twierdzi, że "zawsze
bardziej czuła się kochana niż kochała" i za mąż wyszła odrobinę z rozsądku,
pod presją narzeczonego. Ogólnie mężowi nie może niczego złego zarzucić i
byłaby dokończyła przy jego boku swego żywota, gdyby...
No właśnie, poznała kogoś innego. Z dalekiego miasta. I tu nastąpiło
olśnienie. Bo rozumieją się doskonale, nadają na tych samych falach, słowem,
bez rozwlekania tematu, dwie połówki. On już życia sobie bez niej nie
wyobraża. Nadmieniam, że sam ma rozłażące się małżenstwo, bez dzieci.

A ona? Czuje się podle, bo oszukuje męża, bo nie mówi mu prawdy, bo on ją
nieziemsko kocha i widząc, że coś z nią nie tak, jest wyjątkowo dobry i
starający się.
Ale kości zostały rzucone. Jej życie już się zmieniło i nic nie będzie takie
same...
Dziewczyna płacze, pytając: "Dlaczego mnie to spotkało?", jakby stało się
jakieś straszne nieszczęście.
No własnie? Stało się czy nie???
Może ktoś był w takiej sytuacji? Czy jest jakieś idealne wyjście? Kierować
się sercem czy rozumem?
Sama jestem kobietą po przejściach, ale słowo daję, nie wiem, co jej
doradzić. To nowe uczucie przysparza jej takich cierpień, że żal na nią
patrzeć...

Co tu doradzać...

[tricolour]

... małżeństwo to nie zabawka i jest na dobre i na złe. Szczególnie, że mąż jest
OK. Zresztą może go zostawić, a jest szansa, że ten nowy też ją porzuci dla
jeszcze lepszej...

Poza tym zapraszam ową koleżnakę na forum, bo nie jestem przekonany do zdalnej
pomocy.

[wena10]

Tri, ona nie ma internetu
Dziewczyna byłaby pewnie gotowa ponieść tę ofiarę i zerwać nową znajomość, ale
to tylko w tej kategorii - ponieść ofiarę. Czy mając jedno życie, nie warto iść
za głosem serca? Tak hipotetycznie - poszlibyście?

Nie.

[tricolour]

Nie poszedłbym. Nie mam jednego życia i za zachowanie będą wyciągnięte konsekwencje.

I nie widzę sensu użalać się nad Twoją znajomą i mówić, że jej wybór to
ponoszenie ofiar. Każdy wybór to straty i zyski.

[wena10]

Dziękuję Ci za odpowiedź, tym bardziej, że chyba (ale tak na pół gwizdka) w
duchu przyznaję Ci rację.
Nie użalam się nad nią, tylko próbuję pomóc, coś doradzić, bo ona tego
potrzebuje...
Zastanawiam się, co powiedziałabym swojej córce, gdyby przyszła kiedyś tam do
mnie z takim problemem...Nie mogłabym sobie pozwolić na zdrowy dystans z
przyczyn oczywistych. Czy umiałabym jej powiedzieć: Dziecko, skończ te
fanaberie, nie zawracaj głowy i ani się waż? Widzac jej miotanie się?...

No to z tego wynika...

[tricolour]

... że uważasz małżeństwo za rzecz rangi pralki automatycznej i jak sie model
znudzi tudzież zepsuje, to wymieniasz go na nowy.
Co tam przysięga - można przysięgać na wszystkie świętości sto razy i za nic
mieć własne zdanie. Tak?

No tak wynika jeżeli zastanawiasz sie nad zmianą męża (dla koleżanki) bo nowy
jest ładniejszy.

[wena10]

To co mówisz, przemawia do mnie. Powiem jej to jako głos w dyskusji (możesz
mieć czkawkę ).

Ale ona się boi, że przesiedzi resztę życia przy mężu z nosem na kwintę, bo ich
związek będzie się opierał tylko na jej litości. Dlatego czuje się w potrzasku
i szczerze rozpacza.

Łatwo się rozstać, gdy on/ona jest drań, pije, bije, zdradza i trwoni majątek.
Pełno nas tu takich.
A może uczciwiej jest odejść, gdy nie zabrnęło się za daleko w nihilizm
małżeński? Popatrz na Scri (przepraszam, że go tu przywołuję, wybacz, Stary,
jeśli to czytasz): fajnie mu być z żoną, która go nie chce?

Całe szczęście, że mnie nie ochrzaniłaś...

[tricolour]

... za bezpośredniość )

Jak wlazła w potrzask wcześniej chodząc po lesie, to niech sie czuje jak w
potrzasku. Poradzi sobie, bo w najgorszym razie weźmie rozwód, a do tego daleka
droga. Musi wszak być trwały rozkład małżeństwa, a do tego czasu może ten nowy
facio spowszednieje nieco.
I się wtedy zobaczy.

)

[scriptus]

Zapewniam Cię, Weno, że fajniej byłoby być z kochającą żoną, niż z taką, która
nie kocha. Czy z tego powodu mam od niej odejść? A może to ona powinna odejść?
Cóż, jeżeli Ona tak uzna, nie mogę Jej powstrzymywać. Jeśli zechce, odejdzie. Ja
jednak przysiągłem być jej mężem, partnerem na dobre i złe, opiekować się nią w
każdych okolicznościach. Czy nie złamałbym danego słowa, gdybym odszedł??

Być może moja sytuacja jest podobna do sytuacji męża Twojej koleżanki. Czy
doradziłabyś mojej żonie, żeby odeszła? A może to mąż Twojej Koleżanki powinien
od Niej odejść?

Zostawiam Was z tym dylematem. Z tego wynika,.... że to facet powinien
podejmować trudne decyzje, brać za nie odpowiedzialność, w razie czego to on
będzie winien

[berek_76]

> Nie poszedłbym. Nie mam jednego życia i za zachowanie będą wyciągnięte konsekwe
> ncje.

Tri, czy ja już Ci kiedyś mówiłam, że Cię kocham?
Jak ja chciałabym, żeby ludzie częściej tak uważali...

No dobra - wpadłam, wyznałam uczucie i spływam z powrotem do doktoratu. Ale
podniosłeś mnie na duchu na dzisiejszy wieczór

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

Mówisz mi to pierwszy raz...

[tricolour]

... a i jesteś jedną z nielicznych osób, które w ogóle mi to mówią... Niesamowite.

)

[hela74]

w takiej sytuacji zostałabym z mężem, bez dwóch zdań.

[wena10]

Dzięki, Hela. Takie jednoznaczne stwierdzenie też dużo onaocznia

Tri...

[wena10]

Ja miałabym Cię ochrzaniać za bezpośredniość? A dlaczegóż?
Bardzo Ci dziękuję, że ze mną porozmawiałeś

Niektórzy nie lubią rozmawiać otwarcie...

[tricolour]

... lubią przeinaczać, kręcić, czują sie obrażeni, że ktos ma czelność mysleć
inaczej...

[wena10]

No właśnie...A czy moja koleżanka powinna porozmawiać otwarcie ze swoim mężem?
Czy potrzebna mu taka szczerość, która odbierze mu powietrze?

Jeżeli ona porozmawia z mężem...

[tricolour]

... to jej będzie o tyle lżej, a ile ciężej będzie mężowi.

Nie lubie załawiania spraw kosztem innych. Moim zdaniem Twoja koleżanka powinna
umiec radzić sobie sama z takimi sprawami.

[to.ja.kas]

Tri, wspaniałezasady moralne. Dziewczyna posłucha, zostanie z mężem, najpierw
będzie czuła do męża litość, potem żal a potem złość i w końcu nienawisc bo
przez niego nie mogła być ze swoją miłością. To bardzo prawdopodobny scenariusz.
Prawdopodobny również jest taki, ze odsunie męża od łoża, nie będzie dawać
czułości bo, w końcu męża nie kocha. I mąż będzie szczęśliwy uważasz? A ona?
Czy Twoim zdaniem w życiu liczy się TYLKO poczucie obowiązku????
Nie wiem co ma zrobić i niec nie radze przyjaciółce autorki wątku.
Nie wiem na ile dobrze zna tego nowego człowieka, na ile mu ufa, na ile ufać mu
można? Na ile ufa mężowi i CZY JEST SZANSA na to by znów go pokochała?
To trudna decyzja i obarczona wysokim ryzykiem, jakiej decyzji by nie podjela i
dawanie rad jednoznacznych jest bezmyślne. Jesteście w stanie wziąć na siebie
odpowiedzialność za czyjeś spieprzone zycie??? A tu chodzi o trzy osoby. I nie
ma jednego, dobrego rozwiązania.

Mój pierwszy post zacząłem od zdania...

[tricolour]

... "Cóż tu doradzać" - co oznacza, że nie ma co doradzać. Potem pisałem, co JA
bym zrobił gdyby trafiła mi sie super dziewczyna "nadająca na tych samych falach".

O to pytała autorka wątku.

Nikomu nic nie doradzam tym bardziej, że wcale nie wdaję sie w poważne gadki z
"pośrednikami".

Pisałam

[hela74]

co ja bym zrobiła, przyjaciółka autorki wątku zrobi, jak uzna za stosowne. Nie
mem zamiaru "brać odpowiedzialności za czyjeś spieprzone życie", bo nie ja
biorę w nim udział.

Tri, Hela, Kas...

[wena10]

Bardzo, bardzo Wam dziękuję za Wasze opinie.
Kas, trudno się nie zgodzić i z Tobą i właśnie takie argumenty moja koleżanka
przytacza: co będzie, jeśli zostanie z mężem z litości i z poczuciem, że
zmarnowała szansę.Czy to jedyny dobry wybór? I dla kogo dobry?
Tri, naprawdę ratowałbyś, a raczej utrzymywał, niesatysfakcjonujące małżeństwo
tylko w imię zasad, gdybyś spotkał (mimochodem, przypadkiem, bez poszukiwań)
kobietę "nadającą na tych samych falach"? Wszak wszystko się może w życiu
zdarzyć...

Mnie nie interesują kobiety spotykane mimochodem..

[tricolour]

... przypadkiem bez poszukiwań. Lubię zdobywać, a to wiąze się z wysiłkiem.
Tylko wtedy znajomośc jest cenna i godna szacunku dla niej i dla siebie.

Twoje pytanie mało mnie dotyczy, ale oczywiście mógłbym sie kimś zauroczyć. O
ile znam siebie, to zauroczenie byłoby bardzo silne i trwałoby z tydzień, a góra
miesiąc. Uważasz, że mogę poznać kobietę w miesiąc? I wiązać jakieś nadzieje, plany?

malzenstwo powinno byc po 2 latach od zareczyn ;o)

[wika_77]

Haja,

Im dluzej czytam te wszystkie nasze fora, tym bardziej dochodze do wniosku, ze
jesli 2je ludzi decyduje sie na bycie razem (czyli moment zareczyn) to
zdecydowanie od tego momentu decyzji powinni jeszcze na kocia lape pozyc razem
i dopiero potem przystepowac do organizowania slubu... moze to by troche
rozwiazalo problem takich nieodpowiedzialnych zwiazkow......
;o)

[joanna591]

ja kiedyś tak zrobiłam,zostałam z mężem,a po 5 latach rozwiedliśmy się z powodu
jego zdrady i paru innych powodów0

[joanna591]

Tak też zrobiłam kilkanaście lat temu,zostałam z mężem ale czy dobrze zrobiłam?
Podobnie jak przyjaciółka weny spotkałam swoją miłość w trakcie małżeństwa.Nie
ośmieliłam się jednak zniszczyć dwóch małżeństw swojego i jego.
Z bólem serca zerwałam kontakty.I co po 10 latach w miarę szczęśliwego
małżeństwa,okazało się,że mąż spotkał swoją drugą połówkę,chociaż mówił,że to
ja nią jestem.Widać ta druga była lepszą połówką dla niego.

[czekolada72]

Wybaczcie, ze sie wrace i nieco chaotycznie, alem własnie jest swiezo po
wymianie armatury.....

Mam meza, poslubionego z rozsadku, ktory kocha mnie bardziej niz ja jego, a ja
jestem osoba dorosła i nikt siłą mnie przed ołtarz nie ciągnął, nikt karabinu
nie przystawiał - wiedziałam co robię. I teraz poznaje faceta i chce wszystko
rzucic w diabły? - czyli znudziły mi sie zabawki - zmieniam piaskownice!
A nowy facet temu przyklasnie, tak?
A jaka mam gwarancje, ze za pol roku nie poznam kogos z kim jeszcze bardzij bede
nadawac na tych samych falacj? Albo facet nie pozna?
A skad pewnosc, ze małzonek nie domysla sie?

Nie absolutnie nie - moge sie rozstac z mezem jezeli jest draniem, zneca sie
nade mną, ale nie dla kaprysu!

Ale to MOJE zdanie, a kazdy inny moze miec wlasne "ZA" czy "PRZECIW"

A może sprzątnąć męża...

[tricolour]

... bo troszkę, widzę, przeszkadza naszej bohaterce. Po sprzątnięciu nalezy
zadbać o zwłoki i gdzieś zakopać, ale tak, by nikt nie znalazł.

I w ten sposób rozpocznie sie sielanka...

[to.ja.kas]

Coś Wam opowiem.
Pojechałam na ryby.Taki zwykły dzień.Siedziałam na brzegu zaspana, zwłaszcza,
ze goście wyszli po nocy.Złowiłam karpia i usłyszałam "gratuluje". Na brzeg
stał sympatyczny facet i tak zaczelismy rozmawiac o łowieniu.Prawda, ze
niewinnie? W końcu nic złego. Zaprosił mnie na łowienie na łódkę, poszłam z
przyjaciółką. I...myslałam jak Ty Tri....zauroczenie które potrwa tydzień, góra
miesiąc. On od razu niemalże wiedział, że to wyjątkowe uczucie. Po roku...
jesteśmy razem. Tri nie chciałam tego, jak cholera nie chciałam. I broniłam
sie.I nie miałam na tą obronę siły. MInęło trochę czasu i ja ciągle sie
upewniam, każdego dnia, że to ten. Mimo, że naprawde trudno skruszyć mur wokół
mnie. Jest mi jak w niebie.On zeznaje, że jemu też Codziennie jest lepiej i
nic nie jest w stanie nam zepsuc tego odczucia bycia z kims w pełni.

Tri.. Twoje sugestie....są niesmaczne.
Nigdy nie pomyślałam o jego zonie, że najlepiej byłoby ją sprzatnąć i pozbyć
się zwłok.
Jesli na tej terapii nauczyli Cie wypisywana takch cynicznych głupot to ja tej
terapii bym nie poleciła.

Czy ja dobrze rozumiem...

[tricolour]

... że rozbiłaś małżeństwo?

Bo jeżeli rozbiłaś, to mój cynizm na forum jest niczym wobec Twojego zachowania.

[to.ja.kas]

Tri..o tym, że jestem z facetem który ma jeszcze żonę pisałam od pierwszego
wątku bodajże chyba gabrieli. Nigdzie tego nie ukrywałam, że On ma żonę?
Poczytaj wątek o alimentach. Czy rozbiłam???? Chyba sami się o to postarali
kilka lat wczesniej. I na to ja wpływu nie miałam.
Tri...facet to nie worek ze złotem by go ukraść. Wierz mi.

Ja nie w kontekście worka...

[tricolour]

... który można ukraść.

Poczytaj wątki wstecz. Wypowiadają się dziwczyny, które zostały porzucone przez
mężów, bo ci znaleźli sobie nowe obiekty adoracji. Te porzucone dziewczyny piszą
"szmaty", "kurwy" o tych paniach, które zabrały im męża.
Nie jest ważne, czy małżeństwo waliło się latami - ocena jest i tak miażdżąca
bez względu na okoliczności. Ocena często niesłuszna, a może nawet bezpodstawna,
ale straszna i tak.

I nie jest to moja ocena - podkreślam.

[to.ja.kas]

Wiesz, to co piszą obce osoby na forum i jakiego słownictwa uzywają mało mnie
interesuje. Chyba nie sadzisz, że swoje życie będę układać pod dyktando kogoś
kto używa tego rodzaju okresleń na inne osoby. Proszę Cie, to tak jakbyś Ty się
przejmowal opiniami niektórych forumowiczów, żeś np. prostak, cynik, bufon.
Martwi Cię to? Nie sądzę. Żyjesz i zachowujesz sie wg własnych wzorców. Ty
wiesz CO Tobą powoduje, JAKA jest prawda o Tobie itp. Ja znam szczegóły,
podstawy, koleje, zaułki mojego związku I wybacz guzik mnie obchodzi co pisze
na forum o mnie ktoś kto tak niewiele wie o mnie i moim zyciu.

Albo nie rozumiesz, albo udajesz...

[tricolour]

... bo ja o tym, że żona Twojego obecnego faceta może cierpieć po jego stracie.
Nie jest dobrze budować szczęście na czyjejś krzywdzie.

Nie chodzi też, by układać sobie życie pod dyktando innych. Chodzi o to, by nie
żyć KOSZTEM innych.

Rozumiem, że znasz wersję swojego faceta o jego nieudanym małżeństwie. Czy znasz
też wersję żony? Są spójne?

[to.ja.kas]

Nie wiem czy sa spójne. Kilka razy miała okazje ze mną porozmawiać. Nie
unikałam tego. Nie skorzystała.Nie narzucałam sie również z rozmową. Wybacz
Tri, ale fakt bycia mego faceta ze swoją Żoną czy też JEgo Żony z nim to ich
sprawa i ustalali to we dwoje. Nie siedziałam i nie podsłuchiwałam jak
rozmawiają. Czasem słyszę ich rozmowy telefoniczne, czasem to co mówią Jego
dzieci, co mówi On i jakies wnioski wyciągam.
I tyle.

[to.ja.kas]

I jeszcze jedno, uszanowałabym każda jego czy też ich decyzję. Jeśli chciałby
wrócić do żony nie kiwnęłabym palcem by mu w tym przeszkodzić.
Jest dorosłym człowiekiem który SAMODZIELNIE decyduje jak i z kim chce żyć.
Ona również. I ja też. Odszedł z wielu powodów, z wielu powodów, ja byłam
jednym z nich. Napewno. Ale nie jedynym. Ona nie walczyła niego, również z
wielu powodów, lepiej lub mniej mi znanych.

To facet ma fajnie...

[tricolour]

... robi co chce, a jego kobiety godzą się na każdą decyzję "pana i władcy". Nie
uważasz, że związek to także odpowiedzialność i nie można sobie nagle pójść?

A gdzie szacunek do siebie, konsekwencja jeżeli facet nagle może machnąć ręką na
Ciebie, a Ty nic nie powiesz.

[to.ja.kas]

Oczywiscie ze nie powiem! A co ma powiedziec kochanie wiem, nie chcesz byc ze
mna, ale prosze zostan. Z litosci." Sorry Tri, zanim bym kogokolwiek błagała o
to by ze mna chciał byc, z litosci na sie chyba bym wczesniej sie udusiła
własnym jezykiem.
Ja moge miec nadzieje, ze nasze uczcie bedzie zawsze. Że on bedzie kochał mnie.
On, ze ja bede kochała jego. Staramy sie nauczeni naszymi poprzednimi porażkami
dbac o ten związek. Bardziej nawet on niz ja.
I zdecydowanie nie jest to typ "pana i władcy" Jeśli juz ktoś ma w tym związku
zadatki na małego dyktatora to raczej ja

Bo to trudna sprawa...

[tricolour]

... tak wziąć i porozmawiać. Tamta kobieta może czuć się przegrana i jest jej
wyjątkowo trudno w ogóle z Tobą rozmawiać na jakikolwiek temat.

Ciekawe zresztą co bys jej powiedziała... że Ci smutno i przykro? Tylko co z tego?
A może że jest "jak w niebie"?

Nie ma o czym rozmawiać... Szkoda też dzieci.

[to.ja.kas]

Pewnie, że szkoda i jej i jego i dzieci i mojej córki i mnie i może nawet
mojego męża.
Pewnie jej trudno ze mną porozmawiać. Nie przeczę. Może tak się czuje? Bardzo
prawdopodobne. Ale przegrana dlaczego? Bo pokochał mnie? Jako małżonkowie
powinni czuc sie przegrani obydwoje. Obydwoje spieprzyli małzenstwo które
obiektywnie oceniająć miało wszelkie szanse na sukces. Przegrali je trochę
wcześniej zanim ja sie pojawiłam. To co ja obserwowałam to była już agonia.

[anja_pl]

to.ja.kas napisała:

> [ciach] To co ja obserwowałam to była już agonia.

a ty tylko wyrwałaś poduszkę spod głowy...

[to.ja.kas]

Tak Anja wyrwałam, dobiłam, zamordowałam to małżeństwo.
Niech i tak wygląda to w Twoich oczach. NIC nie wiesz o ich związku, ani o
moim. Wiesz zdecydowanie MNIEJ niż ja, ale tak szybko wydajesz opinię, że to
przerażające.
Nie chce mi sie pisać epistoły na temat "jak to wyglądało". Długa by była u po
cholerę.
Niech będzie, że to ja jestem zła. Jakoś przeżyję
On też wstrętny bo powielać życia scriptusa nie chciał i poświęcić na ołtarzu
małżeństwa szczęścia, uśmiechu, radości i PRAWDY. A prawda była taka - nie
kochali się już. A to łobuz cholerny, no jak tak mógł !!!

[phokara]

to.ja.kas,
cholera, tak czytam, co piszesz na tym forum i naszla mnie ochota, zeby Ci
powiedziec, ze madra z Ciebie baba. Tyle.

Co do tematu watku. Hela napisala krotko, ze nie ladowalaby sie w nowa
znajomosc i zajela mezem. Tez napisze krotko - a ja bym sie ladowala. Ale ja
bym tez nie wyszla za kogos kogo bym nie kochala, jak cholera. Ile ludzi, tyle
zdan.
Kolezance radze najpierw zajac sie soba i odpowiedziec sobie na pytanie czego
JA chce. Czego bede bardziej zalowac - straconej szansy na 'cos' (bez wiedzy,
ile to tak naprawde jest warte) czy rozwalenia malzenstwa, ktore nie daje mi
tylu emocji, ilu potrzebuje. To jest tylko jej zycie i to ona bedzie ponosic
konsekwencje wlasnych wyborow. Czy beda oplacalne, to sie niestety dopiero
okaze po latach, ale cholera tak juz durnie jest ten swiat urzadzony. A moze
wcale nie tak durnie...

[to.ja.kas]

Phokara dziękuję ))
To chyba tzw. mądrość nabyta. 34 lata, koszmarne małżeństwo i niezły zmysł
obserwacji oraz niechęć (to po małżęństwie) nie umartwiania się w imię zasad i
unieszczęśliwiania zarówno siebie jak i innych byle tylko związek utrzymać.
Zasada "byle jaki byle był" jest już teraz mi w tej chwili cholernie obca.
I sprawdza się lepiej w życiu niz moja postawa poprzednia pt' muszę utrzymać to
małżeństwo wbrew wszystkiemu , bo przysięgałam".

Phokaro, a czy mogłabys napisać...

[tricolour]

... co uważasz za posunięcie mądre?
Pytam zupełnie serio, by porównać nasze rozumienie mądrości wyborów.

[phokara]

Moglabym, choc nie wiem dlaczego chcesz porownywac nasze rozumienie 'madrosci'
wyborow. Bedzie kompletnie inne, zreszta na szczescie dla Ciebie, bo ja zawsze
powtarzam, ze jestem niezle trzepnieta, wiec sam rozumiesz.
Wracajac do tematu - ja opowiadam sie po stronie szczerych emocji (tu juz
pewnie moglabym epopeje napisac co to dla mnie znaczy) a nie trwania w
ukladzie, w ktorym ich nie ma. Co nie znaczy, ze malzenstwo traktuje lekko i
niepowaznie i jak mi sie znudzi to sobie uciekam. To nie jest zabawa, ale to
nie jest tez pokuta i klatka, w ktorej mam sie kisic zeby nie wiem co. Szanuje
ludzi, ktorzy potrafia dochowac przysiegi - czesto 'za wszelka cene'. Dla mnie
ta cena jest moje zycie TU i TERAZ i to zbyt wysoka stawka, zeby ja placic za
letnia herbate serwowana przez dziesiat lat.
I tak naprawde to jest zasadnicza roznica w naszych osadach. Ja nie rozumiem
(choc podziwiam) ludzi, ktorzy zeby odzyc czekaja na 'zycie po zyciu'. To jest
kwestia wiary i nie zamierzam na ten temat dyskutowac. Osobiscie wiem, ze to
zycie - w takim wcieleniu (zreszta bardzo je lubie) drugi raz sie nie powtorzy.
Dlatego staram sie je przezyc, a nie przetrwac. Co jednak wcale nie oznacza, ze
skrajnie hedonistycznie, raczej humanitarnie... ale nie ofiarnie. No w kazdym
razie nie jako ofiara losu, a nawet jesli to nie dozywotnia.
Jesli zas chodzi o wybory - to kazdy ma prawo korzystac z wolnej woli JAK UWAZA
- rozliczac sie bedziemy indywidualnie. Jak z PIT-a.

A co zrobiłabyś...

[tricolour]

... w sytuacji z tego wątku gdyby okazało się, że mąz Cie kocha. Ty jesteś
zauroczona nowym mężczyzną, a mąż - nic o tym nie wiedząc - po prostu żyje w
nieświadomości i kocha.

Też opowiedziałabyś sie po stronie swoich szczerych uczuć?

[phokara]

Wiesz, tu juz wchodzimy w czysto teoretyczne dywagacje, chyba bez sensu. Trudno mi sobie
wyobrazic siebie w sytuacji z tego watku, bo jak pisalam nie bardzo sobie wyobrazam, ze sie z
kims wiaze bez calkowitego zaangazowania - to wazny skladnik tej historii a byc moze nawet
kluczowy (moim zdaniem).
W ogole trudno mi sobie wyobrazic, ze kobieta, ktora kocha meza sie tak latwo 'zaurocza'
nowym mezczyzna i to zauroczenie (fatalne?) rozciaga sie w czasie. Taka sytuacja pokazuje, ze
emocjonalne zaangazowanie tej kobiety w zwiazek jest srednie. Tyle.

Jesli chodzi o pytanie... to ja sie zawsze opowiadam po stronie szczerych uczuc - nie tylko
swoich zreszta. Wiec druga czesc Twojego pytania nie ma niejako racji bytu - bo maz NIE zyje
w nieswiadomosci. Moim zdaniem, jak sie chce angazowac uczuciowo w nowego mezczyzne
(wolny wybor) to trzeba miec odwage to jasno powiedziec mezowi, a nie sie bujac w prawo i w
lewo szacujac potencjalne zyski i straty. To nie fair. Druga strona ma prawo wiedziec, bo wtedy
moze jakkolwiek zareagowac i zawalczyc. Jak maz nie chce wiedziec (jak wyczytalam ponizej)
to moim (podkreslam MOIM) zdaniem jest cieniasem nie facetem, co tylko potwierdza, ze mi
jest sie naprawde trudno odnalezc w sytuacji z tego watku, bo ja bym za taka sierote w zyciu nie
wyszla.

I jeszcze cos. To juz do bohaterki watku. Zastanow sie dziewczyno, co jestes w stanie dac
swojemu mezowi, jesli z nim zostaniesz. Czy potrafisz wypelnic ten zwiazek czyms
prawdziwym, czy poczucie zalu (ze cos stracilas - i to pewnie poczucie narastajace, bo nastapi
klasyczna idealizacja kochanka) Cie przytloczy i jak bumerang bedzie walic w Twojego meza
dzien po dniu?
A tak z doswiadczenia... nie zakladaj, ze nowy mezczyzna bedzie Twoim ksieciem z bajki, na
wieki wiekow. Juz lepiej, jak zalozysz, ze nic z tego nie bedzie. Nie traktuj nowego pana jak
szalupy ratunkowej... bo sie cholera utopisz.

[to.ja.kas]

UFFFFF ŚWIĘTE SŁOWA. i TY PISZESZ ŻE TO JA MĄDRA BABKA???? Nie to TY mądra
babka!

[phokara]

No wiesz... jest jeszcze opcja, ze obie jestesmy dwie glupie baby. haha.

[to.ja.kas]

podoba mi sie taka głupota

Lubię szerokie horyzonty...

[tricolour]

... śmiałość w wyrażaniu opinii i dystans do siebie.

P

[anja_pl]

weno, ja bym została z mężem,a z tamtym zerwała wszelkie kontakty, łacznie z
ewntualna zmianą pracy i nr telefonów

[brzoza75]

do tytułowego pytania tylko...
weno, czasem w życiu bywa tak że docenia się to co ma się obok siebie dopiero
po utracie bliskiej osoby,w tym wypadku męża, a co jeśli za parę miesięcy od
odejścia ona zapragnie do niego wrócić? nie jesteśmy w stanie przewidzieć ani
doradzić takie jest moje zdanie, najgorsze w tym wszystkim jest to że wokół
słysze sporo takich historii i wiesz 80% przypadków kobiet zostaje z mężami,
dlaczego?

[1madzia]

Dlaczego wartościowy, wierny...facet spotyka kobietę, której niestabilna dusza
nie jest gwarancją trwałości związku, jaki tworzy z wybranym przez siebie
(sic!) mężczyzną.
Dlaczego wartościowa, wierna... kobieta spotyka faceta, lubiącego skoki na
boki...
Czy to siła przeciwieństw ? Czy to prawo równowagi biologicznej?

A gdyby ich tak wymieszać, połączyć...

[crazysoma]

A ja mysle ze pytanie co kolezanka powinna zrobic nie jest takie czysto
retoryczne. Cos sie stalo w Jej zyciu, stalo, zadzialo i dzieje i juz nie da
sie tego odkrecic. Miala pecha czy wielkie szczescie ze Ja to spotkalo? To sie
okaze. Mnie tez sie cos takiego przytrafilo w zupelnie idiotycznym miejscu,
najmniej spodziewanym by spotkac swoja druga polowe. Szok, olsnienie, itd. nie
wnikajac w szczegoly wiem ile kosztuje zwalczenie tego obezwladniajacego
uczucia i poczucia (nie wiadomo skad) ze z tym kims poszloby sie boso na koniec
swiata i byloby sie obrzydliwie szczesliwym. Ale ja nie poszlam bo byl maz
dziecko, zreszta ten ktos tez nie byl sam. Podjelam decyzje ze nie wchodze w
to. Przeplakalam milion bezsennych nocy, chcialam kochac meza ale wciaz przed
oczami stawal mi ktos inny. Przysiegam ze ze swej strony zrobilam wszystko zeby
zwalczyc to uczucie i zeby nie wyrzadzic mezowi krzywdy (co najwyzej sobie
samej). I co stalo dalej, jakies 8 lat pozniej? moj maz spotkal pewna "kobiete"
kiedy ja bylam z nim w ciazy zaplanowanej na ktora sie cieszyl, kiedy bylo
miedzy nami tak dobrze ze tylko nam pozazdroscic (to jego slowa). Owa "kobieta"
ktora spotkal nie miala takich skrupolow jak ja (ba, patrzac na jej poczynania
byla i jest bezwzgledna, dbajaca o wlasny tylek osobka) zrobila wszystko
(wlacznie z szantazem, urojonymi depresjami, blaganiem o milosc, "odbieraniem"
sobie zycia itp) zeby byc z moim "szczesliwym" mezem. ona zrobila wszystko, on
nawet palcem nie kiwnal zeby zawalczyc o nasze malzenstwo. mysle ze od ich
pierwszej wspolnej nocy postanowil nas zostawic. Przed ludzmi udawal (bo co
powiedza) ze jestesmy razem, de facto bywal w domu uprac skarpetki bo biedaczka
pralki nie miala... kiedy juz sobie poszedl tyle razy zastanawialam sie
dlaczego zwalczylam szanse na szczescie u boku czlowieka ktory oddalby za mnie
zycie dla kogos takiego jak on. Kogos kto nigdy tak naprawde mnie nie kochal.
czy zaluje? i tak i nie. tak - bo moze (MOZE) druga taka szansa sie nie
powtorzy, nie - bo moge sobie spojrzec w twarz i nie czuc obrzydzenia nawet
jesli tylko ja mam z tego satysfakcje i jeszcze dlatego ze moja corka przez te
8 lat miala "rodzine".
Ale balabym sie powiedziec Twojej Znajomej co powinna zrobic. Kazdy ma swoje
zycie i kazdy sam podejmuje decyzje. Dla mnie w calej tej sytuacji duuuuuze
znaczenie ma fakt ze maz Ja kocha.
Tri i Anja nie osadzajcie kogos tak stanowczo. Zycie (jak sam Tri wiesz) nie
jest tylko dwukolorowe i bywa w nim roznie. Dojrzalosc polega na codziennym
dokonywaniu wyborow ale sa sily i rzeczy na ktore mamy minimalny wplyw. Ja wiem
ze gdyby moj maz byl zupelnie innym czlowiekiem, w zyciu nie zalowalabym ze
zostalam z nim ale nie byl i nie jest.
Tak sobie mysle ze Twoja znajoma powinna porozmawiac z Mezem nawet jesli bedzie
bolalo. Jesli jest Jej przyjacielem a Ona mimo wszystko jest jednak wobec Niego
w porzadku powinien postarac sie zrozumiec co czuje. I wcale nie jest
powiedziane ze taka rozmowa skresla wszystko.
Pozdrawiam.

[karrolina1]

Zostalabym z mezem.

[bellima]

> Ale kości zostały rzucone. Jej życie już się zmieniło i nic nie będzie takie
> same...
> Dziewczyna płacze, pytając: "Dlaczego mnie to spotkało?", jakby stało się
> jakieś straszne nieszczęście.
> No własnie? Stało się czy nie???


Nikt jej nie doradzi właściwie, bo cokolwiek zrobi bedzie musiala SAMA wziac
odpowiedzialnosc za to co bedzie potem.
A przede wszystkim- nikogo ona nie uszczesliwi sama bedac nieszczesliwą.
Jesli zostajac z mężem będzie tesknic za kochankiem,.. jesli odchodzac do
kochanka nie bedzie umiec pozbyc sie pogrązajacych wyrzutow sumienia wobec
porzuconego męza, ... itd - to z żadnym z nich nie bedzie szczesliwa.
Dlaczego ją to spotkało?
Coz, nierozsądnie wychodzi się za mąz "z rozsądku"... potem miłosć traktuje się
jak nieszczęście. Problem w jej głowie i akceptacji siebie, wiedzy, czego sama
chce od życia. Obecnością bez miłości, ani miłoscią bez obecności, zadnego z
nich nie uszcześliwi, siebie też nie. Pytanie czy kocha, i kogo.

Wielkie dzięki!

[wena10]

Kochani, bardzo wszystkim dziękuję za wyrażenie opiniii. Całosć wydrukowałam
mojej koleżance, bo idealnie bym jej tego nie przekazała. Z wielką ciekawością
przeczytała wczorajsze rozważania, jutro dam jej ciąg dalszy.

Wiecie, ja bym pewnie dobrego męża nie zostawiła. Ale mówię tak, bo mój był
Piotrusiem Panem i niebieskim ptakiem, przy którym czułam się jak w zwariowanej
karuzeli. Gdy się go pozbyłam, odetchnęłam. Dlatego mój punkt widzenia jest
uwarunkowany moim doświadczeniem.
Na chwilę obecną moja koleżanka nie ma ochoty wracać do domu, atmosfera się
bowiem zagęszcza coraz bardziej...

Powiem Wam jeszcze tylko, jakie jest aktualne stanowisko jej męża. Widząc, że
coś się dzieje z jego żoną, że jest nieobecna duchem i nie pozwala się dotknąć,
poprosił ją, by NIE MÓWIŁA MU PRAWDY (przedtem ona wyraziła mu swoje obawy, co
do swoich uczuć do niego, bez opowiadania o nowej znajomości). On się jej boi
(prawdy) i woli żyć w nieświadomości.Tak bardzo kocha żonę.
Mój obecny M. stwierdził, że to wyjątkowy objaw niedojrzałości, by nie rzec
głupoty.
Co sądzicie na ten temat? Bardzo proszę o opinię...

[bellima]

Hm.. Miłosc i stnieje tylko w prawdzie.
osobiscie, nie znosze gdy komus "zalezy na mnie" ale juz niekoniecznie na
prawdziwym zwiazku ze mną(porozumienie,wspolnota uczuc). nawet jesli nazywa to
miloscia do mnie.

Może facet potrzebuje czasu...

[tricolour]

... by jakos oswoić się z myślą, że coś złego sie dzieje...

A jak chcesz sprawdzić swojego M. to powiedz mu, że z Wami koniec - wtedy
zobaczysz czy Twój facet jest przeciwieństwem "niedojrzałości, by nie rzec
głupoty". Jakos łatwo przyszła mu skrajna ocena na podstawie skąpego materiału,
co w moim rozumieniu może być objawem "niedojrzałości, by nie rzec głupoty".

PP

[maheda]

Nieodpowiedzialność rodzi cierpienie.
Związanie się węzłem małżeńskim z drugim człowiekiem to olbrzymia
odpowiedzialność, a Twoja koleżanka w momencie wychodzenia za mąż - zdaje się -
kompletnie tego nie brała pod uwagę. Potraktowała swojego męża jak maskotkę,
zapewniającą poczucie bezpieczeństwa i "puchatość" życia.
Skrzywdziła Go potwornie, wychodząc za Niego. Nie wiem, czy lepszym wyjściem
jest trzymanie się przysięgi, czy może zerwanie tego małżeństwa. To już musi
ocenić ta koleżanka sama.
Co mnie jednak najbardziej uderza w tej całej sytuacji - to potworny egoizm
Twojej koleżanki. Myślę, że nie bardzo liczą się dla Niej uczucia jednego czy
drugiego pana. Wygląda to tak, jakby najważniejsze były dla Niej jej własne
uczucia i odczucia, i właśnie wokół tego koncentruje się wszystko. Nie wokół
odpowiedzialności. Nie wokół moralności. Nie wokół zasad i nie wokół realiów.
Wydaje się, że dla Niej liczy się to, czy czuje się dobrze, czy nie.

Człowiek to istota, która potrafi opanować do pewnego stopnia swoje popędy,
instynkty. Czyli - bardzo chcę zobaczyć tego faceta, którego poznałam w zeszłym
tygodniu, bo jest wyjątkowy - ALE - nie zobaczę się z nim, i wymazałam go już ze
swoich kontaktów, bo mam męża, który kocha mnie, któremu przyrzekłam wierność i
miłość do końca życia, a ten nowy facet może stanowić zagrożenie. Nie jest to
oczywiście proste, ale im wcześniej się podejmie taką decyzję, tym łatwiej.
Czy ta Twoja koleżanka to Człowiek? Z zasadami, jak mówisz, i moralna w pełni
tego słowa znaczeniu?!

Mówisz, że Twoja koleżanka nie podejmowała żadnych decyzji, że "samo jakoś tak
wyszło". Otóż - przepraszam - absolutnie w to nie wierzę. Podjęła szereg
decyzji, umniejszając każdorazowo znaczenie owych mikro-decyzji, rzędu "spotkać
się czy nie", "odebrać telefon czy nie", "rozmawiać bardzo osobiście, czy w
miarę oficjalnie". Teraz jest w sytuacji, którą spowodowały JEJ WŁASNE DECYZJE.
Jest taka fantastyczna książka Brandena "Sztuka świadomego życia". On właśnie w
tej książce napisał m.in. to, że ludzie zbyt często wyłączają świadomość tego,
co robią, lub co się wokół nich dzieje, i potem ze zdziwieniem mówią "to
naprawdę JA uderzyłem żonę?... nie wiem, co mnie opętało!", "to naprawdę JA
zdradziłam męża?... zupełnie nie wiem, jak do tego doszło", itd.
Ręce opadają... Pomijam tutaj oczywiście postawę męża koleżanki oraz kochanka
koleżanki. To są odrębne tematy, i nie o tym była mowa w pierwszym poście -
niech się ta Twoja koleżanka zajmie samą sobą, w miejsce analizy postawy męża
czy kochanka.

Co do już konkretnej odpowiedzi na pytanie - uważam, że nie powinno zaczynać się
niczego nowego, bez zakończenia starego. Ciągnięcie dwóch srok za ogon uważam za
zwyczajnie nieuczciwe.

Pamiętasz "Małego Księcia"? Zdania o oswojeniu i o odpowiedzialności? Jakoś tak
mi się nasuwają...

[wena10]

Mahedo, z tą nieodpowiedzialnością - zgoda, niech będzie, ale nie potworny
egoizm. Ona szczerze cierpi, czuje się winna jak cholera, uważa się za tą złą i
za krzywdzicielkę. Wie, że jest niuczciwa. Gdyby była bezwzględna czy wyłącznie
myślała o sobie, poszłaby w diabły do tego nowego faceta. Mówię, że ma zasady i
jest moralna, bo ją znam nie od dzisiaj.
TO SIĘ PO PROSTU STAŁO.Jak wiele rzeczy w życiu. Gdybyśmy nad wszystkim
potrafili zapanować, świat byłby idealny, a już na pewno relacje międzyludzkie.

Tricolour...

[wena10]

Zapytałam naturalnie mojego M., co zrobiłby gdyby usłyszał ode mnie tatkie
słowa. Może odgrywał gieroja, ale powiedział, że wolałby najgorszą prawdę niż
życie w kłamstwie. Nawet mnie lekko ukłuło, gdy dodał, że uszanowałby moją
decyzję i na pewno się do mnie nie przykuł (ech, nadziejo)...

Pewnie każdy z nas, ludzi po przejściach, miał taki moment, gdy przymykał oczy
na prawdę (czasem okrutną) w naszych związkach (tych rozpadniętych-patrz tytuł
forum)...Tylko pokażcie mi choć jedną osobę, która dobrze na tym wyszła...

Ja też wolę najgorszą prawdę...

[tricolour]

... ale najchętniej wolałbym nie mieć okazji do słuchania "najgorszych prawd".

)

[maheda]

Owszem, w życiu wiele rzeczy się PO PROSTU DZIEJE - po prostu uderza piorun, po
prostu wylewa rzeka po dużej ilości opadów, po prostu ktoś choruje na raka - to
wszystko są poważne kataklizmy i nie mamy na nie wpływu, póki co.
Niemniej jednak - można zainstalować sobie piorunochron, można zbudować dom tam,
gdzie rzeka nie wyleje, można też robić sobie badania genetyczne.

W tym wypadku - jak już mówiłam - absolutnie nie wierzę, że TO SIĘ STAŁO i nie
dało się temu zapobiec, i wątpię, że pomogą tutaj jakiekolwiek Twoje argumenty.

Miłość nie pojawia się nagle. Owszem, zdarza się każdemu, że spotykamy na swojej
drodze kogoś, do kogo żywiej uderza nam serce - ale jeśli jestem z kimś
związana, to elementarna uczciwość i zasady moralne właśnie, o których tak
szeroko piszesz, nakazują albo zerwanie kontaktów z takim człowiekiem, albo ich
radykalne ochłodzenie, jeśli nie można ich całkowicie uniknąć - ze względu na
uczciwość małżeńską.

Twoja koleżanka przypomina dziecko bawiące się zapałkami, żałujące poniewczasie,
że pali się Jej dom, las i biedulka nie wie, co z tym zrobić. Twoja koleżanka
nie jest jednak już dzieckiem (przynajmniej metrykalnie) i powinna była się
zastanowić PRZED zacieśnianiem kontaktów z tym nowym panem, a nie teraz żałować
palących się lasów.

[berek_76]

Maheda - ja się pod Tobą podpisuję, czym mogę.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

Lepiej nie mogłaś tego ująć

[hela74]

całkowicie się z tą wypowiedzią zgadzam. Przecież nie zakochujemy sie od razu,
możemy być zauroczeni, ale do miłości potrzeba dużo więcej. Takie drobiazgi
właśnie, jak np. czy podać mu/jej swój numer telefonu, czy rozmawiać bardziej
prywatnie czy oficjanie itd. Facet ma sam rozchodzące się małżeństwo i zamiast
ratować je albo przynajmniej spróbować, po krótkiej znajomości z nową kobietą
stwierdza, że nie wyobraża sobie życia bez niej, a gdzie tutaj jakakolwiek jej
lub jego uczciwość wobez jej męża?! Ona przed poznaniem go nie była przecież w
separacji.To wygląda mniej więcej tak:
Facet, który sam ma jeszcze żonę w taki czy inny sposób podrywa kobietę,
wcześniej czy później dowiaduje się, że ona jest mężatką i co robi? Brnie w to
dalej, żadnych hamulców- egoizm w czystej postaci, przy czym egoistyczni są
oboje, a bohaterka dodatkowo skrajnie nieodpowiedzialna. Jak się tak głębiej
zastanowić, to na miejscu jej męża chyba nie chciałabym jej za żonę, bo wydaje
się, że facet wart jest dużo więcej niż ona sobą oferuje. Jedno jest pewne, że
skrzywdziła go bardzo.

Maheda ma rację...

[tricolour]

... a te małe decyzje wiodące do "niechcianego" celu nazywają sie fachowo
decyzjami pozornie nieistotnymi.

Okej, okej, okej :-)

[wena10]

Ale, ale, ale...
Moja koleżanka brnąc w tę nową znajomość, zapełniła nią sobie pustkę, której
nie umiał/nie chciał zapełnić jej mąż. Dwa lata prosiła go i tłumaczyła mu,
czego potrzebuje i na czym jej zależy w związku między dwojgiem. Ale wiecie,
jak to jest: teoria sobie, a praktyka sobie. Ona go prosiła: Zrób dla mnie coś
miłego, a on jej mył samochód (To oczywiście metafora.)
Więc żyła sobie i myślała: Cóż, mężczyźni pewnie tacy są po prostu (mąż jest
jej pierwszym partnerem, nie miała żadnego doświadczenia). I cieszyła się tym,
co miała.
Aż do momentu, który wywołał tu tak burzliwą dyskusję.

I teraz musi wybrać...

[tricolour]

... i bardzo dobrze. Skończyło się dzieciństwo.

No nie...

[maheda]

a nie mogła Mu powiedzieć "miłą rzeczą dla mnie by było nie [umycie samochodu],
wolałabym, gdybyś: a) zrobił mi niespodziankę, kupując kwiaty albo bilety do
kina; b) zrobił mi masaż i nie chciał potem niczego więcej; c) przytulił czasem
przy swojej rodzinie; d) kupił coś z biżuterii; e)... - wybierz, co Ci
najbardziej odpowiada i zrób to jak najszybciej, bo mi tego strasznie brakuje"?...
Najpierw mówi "zrób coś miłego", a potem ma pretensje, że facet robi to, co sam
uważa za miłe?
Wybacz, weno, ale to był akurat słaby argument.

A ja czasem sie zastanawiam...

[tricolour]

... czy to aby nie Wena jest tą koleżanką z kłopotami....

P

[to.ja.kas]

Tri...a jesli nawet to guzik Ciebie i nas powinno to obchodzić. Będzie chciała
sama powie.

Mów za siebie...

[tricolour]

... bo mnie czasem obchodzą różne rzeczy i niekoniecznie zgadzam sie ze zdaniem
wiekszości.

[to.ja.kas]

To wiem. szkoda, ze wtykasz czasem nos w nie swoje sprawy.
Jedno mamy wspolne. Mnie tez mało interesuje zdanie wiekszosci.

A w czyją sprawę wetknąłem nos...

[tricolour]

... bez pozwolenia drugiej strony? Kto napisał na publicznym forum o swoich
sprawach i zażądał milczenia od innych uzytkowników?

Proszę o odpowiedź.

[to.ja.kas]

Wena ppisze wyraznie, ze sprawa tyczy sie jej kolezzanki. A Ty zaczynasz
prowadzic sledztwo czy to aby prawda, bo moze to nie koleżanka tylko Wena.
Prosił Cie ktos o krzewienie takich niesprawdzonych informacji?????

Tak się zacietrzewiłaś...

[tricolour]

... że nawet nie wyczuwasz żartu...

[to.ja.kas]

Mowisz????? Ale gapa ze mnie.b

[to.ja.kas]

Maheda wszystko piękne co piszesz. Wspaniałe. Ale wiesz co jest jedna z rzeczy
które zachwycają mnie w mooi związku? Empatia. I zrozumienie
On wie, że mycie samochodu sprawi mi przyjemnosc bo dla mnie jezda do myjni to
gehenna. Ale wie, że "coś miłego" naprawdę to mus byc kolacja, wyjazd, spacer,
teatr. I nie musze mu ani o tym mowic, ani przypominać, ani pisac na kartce i
przyczepiać do lodowki by miał w zasięgu wzroku. I nie dziwię sie
kobietom/mężczyznom, że za takim porozumieniem tęsknią.
Jakby mi ktos kiedys powiedział, że moze byc tak idealnie to bym nie uwierzyła.
Podejrzewam, że koleżanka weny właśnie sie przekonała, że idealnie byc moze. A
z tego trudno zrezygnowac.

Bardzo bronisz koleżanki Weny...

[tricolour]

... bo sama wypatrujesz analogii do swojego związku. Twój związek jest
nielegalny prawnie więc podobna sytauacja jest Ci bardzo na rękę... w kupie siła.

[to.ja.kas]

Nie Tri...staram sie byc przeciwwagą. Poza tym, pewnie rzeczywiscie jakieś
analogie są. Tylko takie, że On byl formalnie związany, a ja byłam formalnie
wolna. W kupie sila??? Tri.... jakbym moje siły miala czerpać z aprobaty tego
czy innego forum musiałabym miec chyba nierowno pod sufitem !!! )))
Ale rozbawiłeś mnie
Bez odbioru )))))

Mnie by nie bawiło...

[tricolour]

... gdyby moja kobieta miała męża, a tym mężem byłby inny facet.

Widać mamy różne poczucie humoru.

[to.ja.kas]

Ty mne bawisz Tri...nie Jego Żona. Do niej mam wiele uczuć od szacunku po brak
zrozumienia, czasem złość, czesto obojętność, ale nie śmieje się z niej.
Z Ciebie Tri...jak czytam co piszesz smieje sie często.
Ale to dobrze Tri.... świat od smiechu robi się piękniejszy )))

Padam z nóg

Dobranoc.

To dobrze...

[tricolour]

... bo juz myślałem, że jestem za poważny na swój wiek...

Miłej nocy.

[likusia1]

bez sensu są te wzajemne oskarżenia i przepychanki.
W zyciu trzeba dokonywać wyborów i być cholernie odpowiedzialnym i
konsekwentym.
Mi się nie udało z małżeństwem, zostawiłam wzór cnót, chodzący ideał czyli
mojego męża dla kogoś kogo za chwilę odtrąciłam i nigdy nie kochałam.
Ale nie piszę tego po to, żeby się nad sobą użalać, bo tak naprawdę ta lekcja w
życiu wyszła mi na dobre - mi samej. W to wierzę

A jak może nie być przepychanek...

[tricolour]

... kiedy moja rozmówczyni twierdzi, że nalezy kierować sie emocjami i jak
zawieje z lewej, to sie męża rzuca, bo drugi facet taki idealny...

Fakt - mogę nie polemizowac z takim sądem.

Tricolour (II)...

[wena10]

No co Ty... Nie opisuję swojej historii, bynajmniej. Skąd ten pomysł?
Zbyt żarliwie ją usprawiedliwiam? Nie, pytam Was o opinię, bo lubię słuchać.I
szanuję cudze zdanie.
Poza tym dlatego, że to ja jestem przy niej i widzę, jak dziewczyna się miota.
Ma 26 lat, życie przed nią...

No żartowałem...

[tricolour]

... mnie czasem tez naprawdę zdarza się zażartować, ale widzę nieumiejętnie...

[wena10]

A jeśli mi nie wierzysz, poszukaj innych moich wypowiedzi na tym
forum...Bardziej udzielałam się zaraz po założeniu go przez Jarkoniego

[maheda]

Wszystko piękne, co piszesz, to.ja.kas.
Widzisz, ja również poznałam Drugiego, gdy byłam jeszcze mężatką. I również
gdzieś tam zawirowało, było wiadome, że jest to ktoś dla mnie bardzo wyjątkowy.
Z tego też powodu - jak długo byłam mężatką - NIGDY nasze kontakty nie wysunęły
się poza granice zwykłego koleżeństwa. On mnie wręcz wspierał w moim byciu z
Eksem, gdyby nie On, to rozwiodłabym się półtora roku wcześniej, do dwóch.
Uwierz, że naprawdę jestem dumna, że nie oszukiwałam swojego ówczesnego męża,
który świetnie wiedział o istnieniu tego, który obecnie jest moim Drugim,
wiedział, że może mi ufać, w sensie, że jeśli będę chciała, to odejdę, ale na
pewno nie będę swojego męża zdradzać czy oszukiwać.
Wierz - albo nie - nie było między moim wtedy Przyjacielem a mną niczego
nagannego - znaliśmy się i rozumieliśmy, natomiast nie działo się między nami
nic, czego nie mógłby zobaczyć/usłyszeć mój ówczesny mąż.
Potem była moja wyprowadzka od męża - ale - zaznaczam - nie Drugi był powodem...
Drugiego poznałam, gdy zaczynałam życie na własną rękę, bez męża, i to On
również przekonał mnie, że warto do męża wrócić i spróbować jeszcze raz
wspólnego życia, próbując odbudować to, co się pogubiło w międzyczasie.
Po mojej wyprowadzce od męża, dopiero po roku zaczęliśmy ze sobą być - w sensie
miłości już, w sensie bycia parą.
I jest to coś, co zachwyca mnie w moim związku - że nie muszę się go wstydzić,
wiedząc, że nigdy ani jednego, ani drugiego nie oszukałam.
Idealnie być nie może - przekonaliśmy się oboje z Drugim o tym boleśnie jakiś
rok temu z okładem - było kilkumiesięczne nieporozumienie, oddzielenie, spięcie.
Ale wróciliśmy do siebie wzajemnie, decydując się na zbudowanie czegoś, czego
podwaliny - Miłość - zostały nam dane, a o co wcale nie prosiliśmy - niemniej
jednak - co sami zbudowaliśmy, dzień po dniu wznosząc malutkie cegiełki - na
początku koleżeństwa i przyjaźni, potem miłości. Potwornym marnotrawstwem wg nas
byłoby to odrzucić w imię wygody czy egocentryzmu, w imię tego, że nie jest
idealnie.
Staramy się być odpowiedzialni - za siebie, za drugiego człowieka. Nie zawsze
jest to łatwe, ale zawsze jest to piękne, kiedy się udaje.
Dla mnie to o wiele bardziej cenne, niż przemijający zachwyt konkretnymi cechami
drugiego człowieka, który jest wszak zmienny i tych cech może za czas jakiś nie
posiadać.
Ale się rozpisałam

[likusia1]

Maheda... dobrze się rozpisałaś

[likusia1]

przepraszam, poprzednio chciałam napisać, że dobrze sie stało, że sie tak
rozpisałaś

Do Likusi

[wena10]

Likusia, przepraszam za wścibstwo, ale w jakim sensie ta lekcja wyszła Ci na
dobre?

[likusia1]

na początek zacytuje kogoś z tego forum: bo nic nie dzieje sie przypadkiem.
Nietrafione wybory też nie są dziełem
przypadku...
Zyskałam szacunek do siebie samej, w końcu nikogo ale przede wszystkim samej
siebie już nie oszukuje... nie uciekam
uwierzyła w siebie (tu się kłaniają moje kompleksy, które zamiast rozpoznawać
przez te lata pogłębiałam ze świadomym i nieświadomym udziałem i wsparciem
mojego męża) uwierzyłam w swoje zasady, które jednak mam i staram się o
równowagę każdego dnia, chociaz jak pewnie wiesz, nie jest to łatwe.
Za kilkanaście dni mam pierwszą sprawę rozwodową, psychicznie bardzo się do
tego przygotowuje... bardzo, bo to co łączyło i nadal łączy mnie z moim mężem
to tzw. toksyczna miłość. Kiedyś jak będziesz chciala napiszę więcej, na razie
nie czuje się na siłach.
Pozdrawiam

[tk_s]

Wreszcie ciekawy wątek, ale się naczytałem
Moje zdanie jest takie: koleżanka wyszła za szybko za mąż, wiele kobiet (i
mężczyzn) popełnia ten błąd, bo wydaje się im, że już sobie nikogo nie znajdą,
albo, że to chyba ten, albo, bo już czas, albo rodzice naciskają, że chcieliby
wnuczki, albo bo chodzicie już ze sobą 5 lat itd. A prawdziwe życie zaczyna się
w momencie, kiedy wiemy do czego w życiu dążymy, czego oczekujemy od partnera
itd. Dlatego, mimo zastrzeżeń wielu osób, uważam, że powinna zostawić męża
(możliwie jak najmniej boleśnie dla niego). Jeśli zostanie z nim, jej
frustracja tylko wzrośnie i będzie owocować patologiami typu depresja, odstawka
etc. Myślę, że z szacunku dla tego człowieka (a wydaje się, że na to zasługuje)
należy powiedzieć mu prawdę. Sam byłem w odrobinę podobnej sytuacji i jestem
zadowolony, że skończyło się a nie ciągnęło...
Jestem gotów bronić tej opinii, no, ale oczywiście decyzja i odpowiedzialność
za nią spada na przyjaciółkę.
--------------------------------------------------------
Wszyscy jesteśmy trochę odchyleni. Bać się należy tych normalnych... (Jack
Carter)
--------------------------------------------------------

[to.ja.kas]

Właśnie. Szacunek to nie tylko pozostanie z kimś kogo się nie kocha. To nie
litość. To nie zatruwanie życia tej osobie z którą się zostało, bo frustracje
będą rosnąć. Szacunek to powiedzenie PRAZWDY i postąpienie zgodnie z nią.
Ja NIGDZIE nie powiedziałam, że zmiana partnera powinna być podyktowana
lekkomyślnością i zauroczeniem kimś nieznajomym. Nie wiem skąd co niektórzy
wyciągnęli takie wnioski?
Skąd ta opinia, że kochać to można tylko ślubnego, a kochanka/kochanek to już
co najwyżej zauroczyć potrafi? A to przecież minie!
Maheda podziwiam Ciebie i to co napisałaś bardzo mi imponuje. Ja jednak swoje
życie widzę trochę inaczej.
Ja kocham właśnie za te cudowne porozumienie dusz, za empatię, za wsparcie, za
ta wielką przyjaźń jaką od Niego otrzymała. Bo chyba nie potrafiłabym pokochać
go gdybym najpierw się z nim tak bardzo nie zaprzyjaźniła, nie poznała, nie
zrozumiała.
Bycie z kochankiem/kochanką NIE WYKLUCZA PRZYJAŹNI, a przyjaźń nie wyklucza
miłości, nawet dobrze jak w parze idą. Wiesz często obserwuję, że ludzie mają
na swoim punkcie tzw kota, kochają się , ale się nie lubią. Ona liczy, że go
zmieni, on, że zmieni ja. Ją denerwują drobiazgi typu nie opuszczona deska
klozetowa. Eks mojego faceta denerwowała min. Jego troska o matkę staruszkę,
zaznaczam, ze ona ma tylko jego, a sama jest już starowinką. To prawda
upierdliwą momentami, ale w wieku prawie 80 lat trudno wymagać jasności
myślenia.
Ja w Nim nie zmieniłabym niczego, chociaż widzę jego wady np bałaganiarstwo,
On, nie próbuje zmieniać mnie. Lubimy nasze przywary i nasze wady i kochamy
nasze zalety i tolerujemy się. I tu jest ta róznica.
Koleżance Weny tez radziłabym się zastanowić, czy poza miłością do tego kogoś
czuje jeszcze sypatię, jak ocenia i na ile przeszkadzają wady i radziłabym
DOBRZE SIĘ ZASTANOWIĆ, NICZEGO NIE SUGERUJĄC !!!!!

[berek_76]

Kas, wybacz, ale co innego odejście od męża, bo się go nie kocha i nie jest się
w stanie go oszukiwać (patrz Okudżawa "tak niekochaną twarz i log gładzi się,
patrząc w ścianę..."). A co innego odejść, bo poznało się kogoś fajniejszego, a
potem dorobić do tego teoryjkę o tym, jak to z szacunku do męża, do samej siebie...

To jest pójście na łatwiznę, a nie szacunek!

Wiem, co piszę! Walczę ze sobą prawie do krwi, żeby nie pójść na łatwiznę, żeby
mojemu mężowi - który nie jest ideałem, który zdradził mnie, zostawił z dziećmi,
a teraz chce wracać - nie powiedzieć "spadaj, już cię nie kocham". A nie kocham.
jak można kogoś kochać po tym, kiedy było sie potraktowanym jak szmata, kiedy
spał w moim własnym łóżku z inną kobietą i kiedy uparcie twierdzi że TAK WYSZŁO!

Nie kocham... Ale miłośc to nie jest chemia. Miłość to jest trwanie, bycie razem
dlatego, że dokonało się takiego wyboru i tam, po drugiej stronie, jest drugi
człowiek. Nie idealny, który mnie skrzywdził, ale to jemu przysięgałam, że go
nie opuszczę aż do śmierci. I w tej przysiędze nie było, że "pod warunkiem, że
mi się nie zmieni".

Więc teraz, żeby mieć szacunek do samej siebie, nie mogę sobie ot tak
powiedzieć, że byłoby mi łatwiej i milej bez niego. Życie nie na tym polega, że
ma być łatwiej. A prawdziwe szczęście polega nie na tym, że jest milutko i nic
nie boli, tylko na tym, że cżłowiek wie, ze zrobił dobrze. Więc ja cały czas
szukam drogi, co do której miałabym pewność, że jest dobra.

Do nieba wiedzie najwęższa brama. (to zdaje się Pismo Święte)

I cóż za dobrem świadczy bardziej niż to, że zło ma więcej czaru? (to Staff)

Moja wolnośc kończy się tam, gdzie zaczynają się prawa drugiego człowieka (nie
mam pojęcia, czyje to). I dlatego moja wolność wyboru szczęścia kończy się tam,
gdzie zaczynam krzywdzić innych. Jak można być szczęśliwym mając świadomość, że
dzieje się to kosztem czyjejś krzywdy? To jest jak... jak rośnięcie na padlinie
Same pokrzywy i inne badziewie...

I prędzej czy później to, co się odepchnęło, żeby tego nie widzieć - to, co
dobre, słuszne, mądre i ludzkie - wróci rykoszetem i tak przywali między
łopatki, że do końca życia się już nosa z błota nie wyciągnie. Co damy innym,
kiedyś do nas wróci.

Wiem, ze to strasznie chaotyczne, ale nie jest mi łatwo o tym pisać. Wiem, jak
strasznie trudno jest pozostać przyzwoitym człowiekiem. Tylko że zawsze warto!
-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[374.4w]

To jest pytanie o granice naszego bycia sobą, kiedy zaczyna się rezygnacja z
siebie do tego stopnia,że przestajemy istnieć. Ja w pewnej chwili stwierdziłam
że mnie juz nie ma. Wtedy zdecydowałam sie rozwieść.

[groszek_73]

to ja może z drugiej strony...z żoną jesteśmy 14 lat, 8 rok po ślubie. 6-letnie
dziecko. od jakiegoś czasu małżeństwo się psuło. nastąpiło odwrócenie ról. i to
zaczęło mnie w pewnej chwili boleć. brak seksu, brak czułości powodował że
czułem się coraz mniej atrakcyjny i pewny swojej męskości. I wtedy poznałem
kogoś. Kogoś, kto pozwolił inaczej spojrzeć na siebie, na miłość. Cudowne
porozumienie, empatia, zauroczenie, potem miłość. praktycznie byłem gotów odejść
od żony, bo czułem się niekochany. I wtedy żona dowiedziała się o wszystkim. I
okazało się, że mnie kocha i chce być ze mną. Problem polega na tym, że chyba
jej już nie kocham, ale nie umiem odejść, myślę że ze względu na dziecko. Poza
tym uważam że powinienem spróbować naprawić małżeństwo, że jestem to w jakiś
sposób winien. Tylko że nie umiem starać się naprawiać. Cały czas myślę o tej
drugiej, nie potrafię bez niej żyć...

Moim zdaniem sformułowanie...

[tricolour]

... "nie umiem starać się" jest równoznaczne z "nie chcę".

[groszek_73]

tricolour napisał:
> ... "nie umiem starać się" jest równoznaczne z "nie chcę".

być może dotknąłeś sedna. może już nie chcę, może jest za późno...

[phokara]

Prosze Pana, wydaje mi sie, ze jednak jakos Pan potrafi zyc bez tej drugiej,
skoro tutaj pisze, znaczy sie funkcje zyciowe nie ustaly. Zawal serca mozna
przetrwac. Oczywiscie nie wszystkim sie to udaje, prosze sie nad tym
zastanowic, bo Pan wlasnie doprowadza do arytmii serca dwie kobiety, z powodu
cyt: "ze sie czulem niekochany". Teraz, jak rozumiem czuje sie Pan kochany
podwojnie... i co? I tez niedobrze? Cholera. Mam nadzieje, ze chociaz "czuje
sie Pan atrakcyjny" i "pewny swej meskosci".
Wiec teraz po mesku prosze sie na cos zdecydowac, a nie czekac, az samo sie cos
naprawi, albo samo sie cos rozwali do konca.

[groszek_73]

phokara napisała:
> Prosze Pana, wydaje mi sie, ze jednak jakos Pan potrafi zyc bez tej drugiej,
> skoro tutaj pisze, znaczy sie funkcje zyciowe nie ustaly.

tamten związek się nie skończył

Zawal serca mozna
> przetrwac. Oczywiscie nie wszystkim sie to udaje, prosze sie nad tym
> zastanowic, bo Pan wlasnie doprowadza do arytmii serca dwie kobiety, z powodu
> cyt: "ze sie czulem niekochany". Teraz, jak rozumiem czuje sie Pan kochany
> podwojnie... i co? I tez niedobrze? Cholera. Mam nadzieje, ze chociaz "czuje
> sie Pan atrakcyjny" i "pewny swej meskosci".

proszę bez uszczypliwości. Naprawdę nie jest mi z tym dobrze.


> Wiec teraz po mesku prosze sie na cos zdecydowac, a nie czekac, az samo sie
cos naprawi, albo samo sie cos rozwali do konca.

wezmę to pod uwagę. dziękuję

[phokara]

> proszę bez uszczypliwości. Naprawdę nie jest mi z tym dobrze.

Wiesz, wydaje mi sie, ze jesli masz przetrwac sytuacje, w ktorej tkwisz, to
uszczypliwosc (jak na mnie doprawdy subtelna) nie powinna Cie raczej dobic.

Tak sie sklada, ze ja ta sytuacje swietnie znam - tyle, ze z innej strony. I
tez moge napisac "naprawde nie bylo mi z tym dobrze". I wiem, jak rozwala BRAK
decyzji ze strony faceta. Po prostu.

[sinsi]

zgadzam sie z tym. brakiem dacyzji pogrywa na uczuciach obu kobiet o ile gra
chodzi o uczucia.
a te masochistyczno- cierpietnicze hasla: "jestem nieszczesliwy/a bo mam
zone/meza i kochanke/ka, obie mnie kochają, i nie wiem ja-biedny misaczek, co z
tym zrobic, wiec w tym tkwię, jęcze jak mi żle, i czekam na cud" ....(do czasu
az któraś z nich, zraniona, z poczuciem wykorzystania, wygoni go ze swojego
zycia) -te hasla są... obrzydliwe i egoistyczne. za chwile bede mu/jej
wspolczuc ze zyje z zona/mezem a musi utrzymywac nadal kontaktu z
kochanka/kiem.... wrrr. boze chroń od takich miałkich partnerow.

[groszek_73]

nie znasz całej historii, więc naprawdę nie oceniaj aż tak ostro...jeśli jesteś
przekonana, że twój partner cię nie kocha, a potem okazuje się nagle że kocha,
to nie jest tak łatwo przekreślić kilkanaście wspólnych lat. nie chodzi tu o
miałkość, tylko nie zawsze wszystko jest czarno-białe. Staram się podjąć decyzję
zgodną ze swoim sumieniem.

[sinsi]

nie ma okolicznosci łagodzących dla tkwienia w małżeństwie i w konkubinacie
równocześnie. to co napisałeś tylko potwierdza- nie wiesz czego chcesz, jesteś
miałki.
nie wiesz co czujesz do każdej z tych kobiet?
("żona mnie chyba nie kochała więc ja się zakochałem w kochance, ale w związku
z tym, że zona powiedziała, że mnie kocha to ja juz nie wiem czy kocham kochankę
czy zonę, więc póki co, pobędę sobie z obydwoma na raz, każdej powiem, że mi na
niej zależy, kochance żeby czekała aż się rozwiode, żonie że skończę z kochanką,
i się zobaczy: jak żona okaże się jednak znowu niemiła, to mam zaklepane miejsce
u kochanki którą trzymam w odwodzie. ach jakiż ja biedny i rozdarty jestem!" )
kalkuluj dalej, kalkuluj.

[groszek_73]

sinsi: niestety nie umiem kalkulować. mylisz się po raz kolejny. ale rozumiem
twój punkt widzenia.

[sinsi]

powiem ci tyle: nie marnuj zycia kobietom z ktorymi sie wiążesz, nie zwodz ich
dawaniem obu nadziei.
zyjac tak jak żyjesz - czujesz się tym dobrym, lojalnym i uczciwym. który "chce
dobrze" i "nie umie kalkulowac"? - tak nie jest.

przeczytaj to co napisala maheda
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24087&w=40829982&a=40893268
da się? więc litości, nie jęcz, jaki to biedny nieszczęsliwie rozdarty jesteś...

[groszek_73]

sinsi napisała:

może masz rację, może chcąc być w porządku, paradoksalnie robię dokładnie
odwrotnie ? dzięki sinsi

[groszek_73]

phokara napisała:
> Wiesz, wydaje mi sie, ze jesli masz przetrwac sytuacje, w ktorej tkwisz, to
> uszczypliwosc (jak na mnie doprawdy subtelna) nie powinna Cie raczej dobic.

touche

> Tak sie sklada, ze ja ta sytuacje swietnie znam - tyle, ze z innej strony. I
> tez moge napisac "naprawde nie bylo mi z tym dobrze". I wiem, jak rozwala BRAK
> decyzji ze strony faceta. Po prostu.

dziękuję ci za to. to naprawdę pomaga. mówię serio

[gossamer2]

pewnie przemawia przeze mnie żal czy gorycz po moich własnych przejściach, ale
dla mnie ci tkwiący pomiędzy niechcianą żoną/mężem a fantastycznym
kockankiem/kochanką są jak ci, co chcą zjeść ciastko i mieć ciastko - czyli
zachować dobre zdanie o sobie - jaka/i to jestem wspaniały człowiek,
odpowiedzialny i wzór cnót - czyli zostaje przy tym niechcianym (czerpiąc
jednoczesnie profity ze stabilizacji układu) i swobodnie cieszyć się nową osobą
nie patrząc na koszty (ponoszone przez nową osobę i poprzedniego partnera i
dzieci, jeśli je mają) - i do tego jeszcze chcą usprawiedliwić się we własnych
oczach i całemu światu, robiąć z siebie bezwolną ofiarę przypadków losowych -
no zdarzyło mi się - tak się panie sędzio niechcący i nienaumyślnie
znalazłam/łem się na stronie randkowej i tak mi się klawisz enter przypadkowo
nacisnął - na przykład, szkoda gadać. popieram zdanie Mahedy - skończ jedno i
dopiero zacznij drugie i nie czaruj wielce rozdartym sumieniem - przede
wszystkim siebie samego

[agash4]

Jasne moze jeszcze ze 100 kolek doradztwa Panie groszek... Co by sie nie
dzialo, fakty sa takie ze to wasc masz kochanke i nieczyste sumienie. Pana
dylematy i wzdychanie to dowod, jaki mialki jednak Pan jest. A te pochwaly
typu "ojej dziekuje za porade to doprawdy pomaga", sa zalosne!!!! Brrrr.. co za
typ... jak najdalej od takiego czlowieka ...Obluda, mydlenie oczu (wszystkim
wkolo i sobie samemu z wygody) i "robienie na biedactwo", poznalam skutki na
wlasnej skorze ... Brzydze sie takimi jak Pan.

To ja, założycielka wątku :-)

[wena10]

Jeszcze raz serdecznie Wam dziękuję za tak liczne wypowiedzi w sprawie.
Przedrukowałam je mojej koleżance, a ona połknęła jednym tchem. Myślę, że
trochę ochłonęła, ale przede wszystkim ja nabrałam dystansu do sprawy i obecnie
szczerze odwodzę ją od wiązania się z tym drugim. Bo:
- spokój i stabilizacja są w życiu ważne, a nie wie tego ten, kto nie żył w
związku z niefajnym partnerem (a ja właśnie żyłam), na którego nigdy nie można
liczyć (a mąż mojej koleżanki to opoka),
- nie można zbudować szczęścia na cudzym nieszczęściu (cierpiałyby tu dwie
conajmniej osoby: mąż mojej koleżanki i żona tego drugiego)
- związek, w który wdarła się nuuuda można zawsze reanimować z dobrym skutkiem
(a jakże cieszy przywrócenie komuś lub czemuś życia)
- nic nie jest i nie ma być w życiu łatwe, bo to niczego nie uczy (nie wie tego
ten, kto nie chodził do szkoły ).

[emde74]

moja historia. nieciekawe małżeństwo, ale z kochającym mężem. poznałam kogoś.
poszłam za głosem serca. najpierw po 2 tygodniach zostawił mnie ten "z którym
się tak rozumiałam", a potem mąż znalazł inną. "ten, z którym się tak
rozumiałam" (uważam, że naprawdę tak było) też ma inną. zostałam sama. jednak
nie do końca twierdzę, że koleżanka robi źle. to, że oba małżeństwa są w
rozsypce (ludzie nie zakochują się w innych, jak w ich związkach jest dobrze!),
brak dzieci, jest pewnym znakiem, by być może iść w tym kierunku. po pierwsze:
nie musi się skończyć jak u mnie, po drugie: iść, ale tylko jeśli oboje są
przeświadczeni, że chcą budować ten związek bez oglądania się na bok i w
przeszłość. pomimo moich przejść jestem "za" nowym związkiem. życie w wytartym
schemacie nie ma sensu, mimo że wiem, że zapłacę kiedyś za to co zrobiłam, nie
tylko tu na ziemi, gdzie już płacę tę cenę ponad rok. M.

[agash4]

ach te rady... emde ma racje... dlaczego? Poniewaz opiera sie na wlasnym
systemie wartosci. Najwazniejsze jest miec wlasny kodeks wartosci, wlasna
klarowna misje w zyciu. Zapewniam was, ze w kazdej "watpliwej" sytuacji
wystarczy odwolac sie do nich i jest bardzo latwo podjac decyzje. W momencie,
gdy pytasz o zdanie forumowiczow - oznacza ze masz pustke, nie wiesz co jest
dobre dla Ciebie. Zastanow sie, wypisz je sobie i obserwuj swoje odczucia.
Wyobraz sobie co bedzie jutro, za piec, dziesiec lat gdy postapisz tak lub
inaczej. Co wtedy poczujesz? Odpowiedz masz w swoim sercu, poszukaj jej
spokojnie, zaufaj sobie.

Tak właśnie jest jak mówisz...

[tricolour]

... ale problem pojawia się wtedy, kiedy nie wiadomo co zrobić. Wtedy pytamy
forumowiczów i prosimy o radę.

Niestety...

[sunraise]

Znów jestem w kropce. Nie chciałam Wam przunudzać, ale skoro wątek ożył, to już
powiem, co dalej.
Otóż moja koleżanka przyznała mi się, że jej małżeństwo od dawna jej nie
satysfakcjonuje. Nie ma namiętności, nie chce od męża czułości, nie mają za
bardzo o czym gadać, różne filmy ich kręcą itd....
Słowem - zwyczajnie się pomyliła w wyborze męża, tak po ludzku, myślała, że
będzie dobrze, a nie jest. I to abstrahując od nowego faceta. On tylko pomógł
jej zwerbalizować te rozterki.
Napisałam powyżej, że będę ją odżegnywać od odejścia od kochajcego ją męża, ale
jak mam to zrobić, skoro to jej małżeństwo to kicha? Mimo że nikt nie pije, nie
bije, nie trwoni majątku...
Jakoś nie mogę jej powiedzieć: brnij w to dajej, bo przysięga,
odpowiedzialność, cierpienie i te inne wszystkie imponderabilia, o których tu
mówiliśmy...
Nie mogę, bo dziewczyna ma 26 lat, życie przed sobą. Ok, pomyliła się, brzydko,
fuj, nieładnie, nu-nu, ale czy małżeństwo to jakaś pokuta, włosienica, która ma
uwierać?
Jeszcze raz podkreślam: odradzałam jej odejście od męża, ale wtedy ona
dopowiedziała mi całą resztę o ich gnuśnym życiu. I ma się na to skazać, bo mąż
ją tak bardzo KOCHA (nota bene obskakuje ją coraz bardziej, widząc, co się z
nią dzieje, a ona się skręca z wyrzutów sumienia, ale honorowo twierdzi, że
dobrze jej tak, bo to ona nakaszaniła).

Odradzałam, ale już nie odradzam. Czy polecą kamienie?

[sunraise]

Przepraszam za zmianę nicka, ale nie chciało mi się przelogowywać. To nick z
forum dziecięcego.

Niestety...

[tricolour]

... temat przestał być zajmujący. Ileż można gadać do obrazu?

Poza tym nie za bardzo rozumiem wytłumaczenia "nie chciało mi sie przelogować".
A chciało Ci się tyle pisać na darmo?

Tri, już się poprawiam :-)

[wena10]

Bingo! Wczoraj zamknęłam komputer, bo dłużej nie mogłam już przy nim pozostać,
ale obstawiłam sobie: Tricolour przyczepi się do zmiany nicka. Ha!
I tak to jest: dla jednych liczy się problem, dla innych brak przecinka.
Dlatego ludzie generalnie się mijają. Ot i cała odpowiedź. Na wszystkie
postawione tu pytania.
Pozdrawiam

Można oczywiście spłycić sprawę więc...

[tricolour]

... dopowiem swoje:

Zmiana nicka nie jest zmianą przecinka. Nie rozumiem, co kieruje ludźmi, którzy
na różnych forach mają różne nicki. Chęć zmiany wizerunku kojarzy mi sie z
jakimś brakiem odwagi, wstydem, że mnie rozpoznają tu, co napisałem tam.
A może pod różnymi nickami pisze się różne i sprzeczne ze sobą rzeczy? Nie wiem
i dlatego wytykam posiadanie różnych nicków, bo nie chcę pamiętać, że Wena, to
też Sunrise, a może i Plathess, czy banda innych trolli, która tutaj bywała. Bo
dlaczego nie? Jak się ma dwie twarze, to może jeszcze i ze trzy maski...

Poza tym napisałaś, że Ci się NIE CHCIAŁO przelogować. Leni też jakoś nie lubię.

Pozdrawiam słonecznie.
)

Można oczywiście zrobić z igły widły, więc...

[wena10]

powiem, że dla mnie nie ma znaczenia, czyś Ty jest tricolour, nitrocolour czy
inny wyraz. Masz problem na forum, to na tym się skupiam. I nie zabawiam się w
Poirot.
Nie wszystkich ludzi musisz poza tym rozumieć, to chyba niemożliwe
I szkodliwe.
Może i jestem leniem, a może człowiekiem, który skonany wrócił z pracy, obrobił
dziecko i chałupę i zasiadł na sekundę pogadać na innym forum, pod innym
nickiem (to moje niezbywalne prawo). A gdy zajrzał i popisał i tu, byłby tę
pisaninę zapewne utracił, gdyby się przelogował post factum a przed wysłaniem.
Szkoda mi było czasu na ponowne odtwarzanie myśli. Zresztą po co? Co za różnica
dla Ciebie i mojego problemu jakim jestem wyrazem?
A za włączenie mnie do bandy (choćnie wiem jakiej, bo jak nadmieniłam, nie
śledzę niczyich losów forumowych)dziękuję.
I tak oto my tu sobie jadzik sączymy, aleś to Ty zaczął.
Ps. Proszę, nie odpowiadaj mi już. Z góry dziękuję.

Masz prawo prosić...

[tricolour]

... a ja mam prawo odmówić Twoim prośbom. I dalej zastanawiam się dlaczego
ludzie używają kilku nicków. Najzwyczajniej nie rozumiem tego, a chiałbym
dowiedzieć się co nimi kieruje.
Dla mnie ważne jest, że nazywam się tak, a nie inaczej, a bardzo ważne, że
nazywam się cały czas tak samo. Ważne jest, że tworzę swój spójny wizerunek i
nie rozdrabniam się na kilka części. Nie muszę dbać o właściwe logowanie i nie
muszę tłumaczyć, że ten drugi to też ja tylko inaczej zalogowany.

Sprawa bandy jest tylko konsekwencją częstych zmian twarzy, wizerunków.

[berek_76]

Tri, wydaje mi się, że wiele ośób nie za bardzo lubi ujawniać w necie swoją
tożsamość. Znam mnóstwo osób, które tworzą sobie ileś tam wirtualnych bytów - tu
jestem mamą, na innym forum rozwódką, na jeszcze innym - miłosnikiem kotów. I
tak dalej.

W pewnym sensie to rozumiem, chociaż sama bym tak nie potrafiła. To można dostać
rozsypania jaźni (ja widać zresztą na przykładzie różnych wielonickowych osób,
które w końcu zaczynają się mylić). Ja - podobnie jak Ty - to ja, niezaleznie od
tego, czy chodzi o moje dzieci, moją pracę czy moje hobby (no, to się zasadniczo
pokrywa ).

Ale nie demonizowałabym tego, że ktoś występuje pod róznymi nickami. Wydaje mi
się, że nie zawsze kryją się pod tym brudne intencje. Czasem obawa - może i
słuszna - przed nadmiernym odsłanianiem się w necie.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)