Pornoholizm - jak to leczyc?

[ak70]

No właśnie... mojego życia etap kolejny. Mój mąż wreszcie przyznał się do
tego, że jest pornoholikiem. I to ponoć połowa sukcesu, ale jak zapytałam czy
ma zamiar iść na terapię powiedział :"a co to zmieni?"... opadły mi ręce...
Czy znacie jakieś strony na ten temat? Będę wszięczna za linki lub podjęcie
wątku przez kogoś, kto miał/ma podobny problem. Wiem, że na Was moge liczyć

[to.ja.kas]

Eeeeeeeee tam. A to zdiagnozowane? Ja tez czasem ogladam. A jak jestem sama i
mam czas i to czasem nawet wiecej niz troche.....
....o cholera jak to bet usłyszy.......

))))

Zawsze moge powiedziec, ze kłamałam ))))

[13monique_n]

albo ze Ci upal zaszkodzil ))))

[to.ja.kas]

a lody nieswieze byly....
...tfu jakie lody...???
...butelka wina byla nieswieza....

.... no rany jaka butelka...?

))
Ja w ogóle sie nie odzywam !!!!!!
I wiedzmy za jezykl mnie nie ciagnijcie


Jakie "ciagnijcie" ???
jak rany pana....

[ak70]

To.ja.kas... to pytanie było SERIO. Być może swoim postem chciałaś sprawić,
abym sie nie przejmowała, ale - sorry! - nie tego oczekiwałam, naprawde. Więc
jeśli nie masz jakiejś KONKRETNEJ rady czy podpowiedzi - daj spokój...

[to.ja.kas]

A ja serio pytałam czy to zdiagnozowane.
Bo okreslic czy to juz pornoholizm czy tylko upodobanie nie jest tak łatwo.

Wszyscy tu szybko okreslaja siebie jako DDA., dzieci z ADHD, innych jako
pornoholikow, co niektorzy stwierdzaja ze ktos jest kretynem tylko jak sie
czlowiek zapyta o to kto to stwierdził, to okazuje sie, ze psycholog to nie, bo
nie bylem, terapeuta tez nie i zadna inna osoba co to mogłaby rzeczywiscie
stwierdzic, ze to juz problem i choroba a nie zwykły nawyk nie miala mozliwosci
tego sprawdzic.

I tyle.

A tak serio to ja np. w pornoholizm nie wierze. Co najwyzej w to, ze w
rzeczywistosci zycie erotyczne jest tak malo interesujace, ze to co w kompie i
na filmie kreci bardziej. To tak jak z ogladaniem przez kobiety roamsow i
glupich seriali. Wokol tyle szarzyzny i nudy, ze to co w TV bardziej kreci. Ale
czy ktoras kobieta stwierdzila ze jest serialoholiczka???? Nie.

koncowka "holizm" okresla chorobe. Moze warto raczej poszukac siebie i
fascynacji drugim czlowiekiem,seksem z nim i taka forma seksu ktory daje
satysfakcje, a nie od razu usprawiedliwiac sie choroba. A ze to ciezka choroba,
to zawsze sie mozna usprawiedliwiac "ze ja taki/taka chora" a Ty sie czepiasz.

Tak mysle i to na powaznie.

Terapeutow na tym forum nie znajdziesz o ile mi wiadomo, problem czesto
rozpatrywany na Brak Sexu w małzenstwie i tam tez ogladanie pornosow zaraz
determinuje pytanie "czy to choroba". Najczesciej nie choroba. Najczesciej to
nuda.

Jak uraziłam to przepraszam.

[phokara]

Ak,
zapytam serio - czym to sie objawia? Jak nazwiesz swoj problem czy tez problem dla zwiazku z
tego powodu. Bo jak rozumiem Twoj maz, oprocz tego, ze nazwal rzecz po imieniu, nie widzi
zadnego problemu.... ale to dla niego raczej typowe (przepraszam za cynizm - ale to uwaga w
kontekscie caloksztaltu Twojej forumowej historii).
Pytam nie z ciekawosci, tylko jak przeczytalam Twoj post to pierwsze co mi przyszlo do
glowy, to ze on tak powiedzial, zebys mogla sie czyms zajac (w sensie analiza tego
uzaleznienia) i dala mu na chwile swiety spokoj. Rozumiesz - cos tam palnal na odczepnego, jak
to facet, a Ty to rozdmuchasz do rozmiaru kleski zywiolowej. Czasami takie reakcje sa
odwroceniem uwagi od innych, bardziej zasadnych problemow, cos na zasadzie 'zmylenia
wroga'.
Oczywiscie moge pisac glupoty, ale tak mi sie jakos skojarzylo. Powtorze pytanie - jak sie to
objawia i w jaki sposob rozwala zwiazek?

[melania_ania]

Z tego co pamiętam ze wspomnianej książki (badania przeprowadzono na grupie
osób z tym właśnie problemem) to osoba uzależniona od seksu nie umie stworzyć
normalnego, zdrowego związku zarówno jeśli chodzi o stronę erotyczną jak i
zaangażowanie emocjonalne. W erotyce objawia się to tym że partnerka jest
traktowana przedmiotowo,osobie uzależnionej potrzebne są dodatkowe 'atrakcje'
(np. porno, seks z przypadkowymi partnerkami, romanse). No a z drugiej taka
osoba nie umie być szczera w zwiazku, kręci, manipuluje, kłamie. Sam ze sobą ma
duży problem jednym słowem.

[ak70]

Pho... czytam Cie naprawde z duza przyjemnoscia, choc nie zawsze sie z
wszystkim zgadzam. Jestes mądra kobietą i patrzysz na problem gleboko, a nie po
wierzchu. Napisalam jak to sie objawia, jak rozwala zwiazek i dlaczego boli.
Ale tak naprawde zrozumiec moze ktos kto to zna z autopsji lub ma niesamowitą
zdolność empatii. Nie wiedziałam, że będe potrafiła dać szanse po zdradzie - a
jednak dałam ją. I tak naprawde człowiek może tylko "gdybać" jak sie zachowa
dopóki nie znajdzie sie w tej konkretnej sytuacji i moze sobie "wyobrażać" co
czuje dana osoba, ale nie WIE tego, jeśli tego nie przeszedł osobiście.
Być może masz rację, ale to jest problem, który ciągnie sie od kilku lat i do
tej pory był przez niego bagatelizowany. Teraz jest troche inaczej i myslę, że
to jest spowodowane zmianą mojego zachowania w stosunku do niego. Powoli szala
starania się zaczyna sie przechylać na jego stronę... choć zdarzaja sie spore
wahnięcia. Ja mu powiedziałam: "uważasz, że jestem uzależniona od matki, jestem
DDA - ok, ide na terapię, chce to zrobic dla siebie i dla naszej rodziny. Ty
jesteś uzależniony od pornografii - i zastanawiasz sie czy pójdziesz na
terapię? To gdzie twoje zaanga zowanie w budowę związku?"...

[scriptus]

Pornoholizm (pierwsze słyszę, że jest coś takiego, ale niech będzie) =
uzależnienie od pornografii, leczy się na pewno jak każde inne uzależnienie,
przy pomocy terapii. Jeżeli uzależnienie od pornografii zdefiniujemy tak samo,
jak uzależnienie od internetu, hazardu, czy alkoholu, to jasne, że to trzeba
leczyć. Sama tu nic nie wskórasz, uzależniony musi sam uznać, że jest
uzależniony, że jego uzależnienie powoduje, że nie wywiązuje się ze swoich
funkcji rodzinnych, społecznych, zawładnęło jego postępowaniem, osądem
rzeczywistości na tyle, że szkodzi jemu i otoczeniu. Myślę, że łatwiej będzie
szukać terapeutów od uzależnień od hazardu i internetu, to są ci sami terapeuci.
Może oni coś doradzą...

[ak70]

Odpowiem wszystkim hurtowo: nikt tego jeszcze nie zdiagnozował u mojego m. to
moje przypuszczenie po obserwacji jego zachowania. I tak naprawde chyba powinni
wypowiedziec sie panowie, choć zdanie pań oczywiście tez jest mile widziane -
byle na poważnie.
Objawy: codzienne oglądanie pornografii, tysiące ściągnietych na własny laptop
zdjęć, scenek, i filmów głównie hardcore (stworzona do tego celu specjalna
partycja, specjalny odcinek dysku twardego o niemałej pojemności). Nagie
panienki na tapecie w laptopie i w komórce... a przeciez w domu są dzieci.
Wszystko kojarzy sie z seksem i wszystko do niego sie sprowadza. Na codzień nie
przytula sie do mnie, bo ma taka potrzebę bliskości... przytula sie jak ma
ochotę na seks. Próbuje mnie wtłoczyc w ramy i scenariusze z filmów: ubierz sie
tak, dlaczego tego nie zalozylas, itp., i nie wiem czy jest jakas pozycja,
ktorej jeszcze nie przetestowal. I jego własne słowa: ja buduje bliskość przez
sex...

Scri - dzięki. masz racje, ze on sie nie wywiązuje i dlatego uwazam, ze jest
uzalezniony.

[to.ja.kas]

To tak powaznie powiem, ze najlepsze dla alkoholika jest zostawic go sam na sam
z probleme i niech sie martwi sam o siebie, by zechcialo mu sie po siegnieciu
dnia zaczac leczyc. A bliscy maja martwic sie o swoje dobro i swoj komfort, a
nie zyc zyciem alkoholika.

Madre rady z madrych ksiag do tego sie sprowadzaly.

[la.loba]

wiesz co na zajciach na studiach z bardzo fajna pania profesor od psychopatologi
, dowiedzialam sie jak sie upewnic czy coś jest forma uzależnienia- nie wazne
czy to internet, kawa, alkohol czy porno. profesor wyjasnila nam to w bardzo
prosty sposob - potrzeba jest uzaleznieniem wtedy kiedy zaczyna wypierac
wszystkie inne potrzeby. Sprawdz na przykladzie swojego męża czy potrzeba
ogladania porno jest wieksza od innych potrzeb, nie tylko " fizycznych" ale i
"psychicznych" jezeli tak jest i maz jest uzalezniony a nie chce sie leczyc (
padly tutaj madre slowa , ze z tym do kazdego terapeuty leczacego uzaleznienia-
ale uwaga terapia dlugo terimnowa i trzeba sie zastanowic dobrze nad terapeuta
bo polega ona na rozlozeniu "wadliwej osobowości i ponownym "złożeniu" ale bez
czynnika uzalezniajacego )a przede wszystkim mozesz zrobic cos dla siebie i sam
pojc do takiego terapety aby nie byc wspoluzalezniona, w ten sposob mozesz
pomoc mezowi uzmyslowic jego problem i nauczyc sie walaczyc z choroba
pisze troche chaotycznie- przepraszam mam nadzieje ze zrozumialas
pozdrawiam

[melania_ania]

Oczywiście że jest takie uzależnienie. Uzależnienie od seksu. Sięgnij po
książkę Patricka Carnesa 'Od nałogu do miłości" albo 'Od miłości do nałogu" nie
pamietam dokładnie...
Na pewno mozna to leczyć indywidualnie u psychologa, moze i są jakiś grupy
terapeutyczne, trzeba by się popytać.
I na pewno są grupy samopomocowe na zasadzie grup Anonimowych Alkoholików -
Anonimowi Erotomani.
Jutro nawiasem mówiąc odbywają się takie spotkanie w Licheniu, dot. rożnych
uzależnień, będzie też mityng AE.

[kruszynka301]

ale AK mówiła o pornoholizmie, a nie seksoholizmie - to duża różnica...

na pewno wizyta u psychologa nie zaszkodzi, ale ja uważam, podobnie jak kas.,
że to tylko było na odczepkę, żeby Ciebie czymś zająć.

Ciekawa jestem, co facet wymyśli następnym razem.

[melania_ania]

A jaka różnica? Chodzi o to samo...Mozna uzywac róznych nazw uzaleznienie od
seksu, od pornografii, od erotyki ale moim zdaniem chodzi ciągle o to samo.

[to.ja.kas]

Pewnie tak. Tylko jakby czesta chec na ogladanie pornosow byla od razu
zakwalifikowana jako jednostka chorobowa to 90% facetow musialaby sie leczyc.

Facet AK generalnie ma trzy problemy (wnioskuje tylko po tym co Ona pisze).
LENISTWO EGOIZM I TUMIWISIZM.
A to nie jest jednostka chorobowa. To jest brak wiezi we własnym zwiazku i brak
fascynacji partnerem.

[melania_ania]

Tylko że to się ze sobą wiąże. Ludzie uzależnieni tworzą chore związki, bo
innych nie umieją stworzyć. Ja uwazam że uzależnienie od seksu (czy
czegokolwiek innego) wiąże się z tym że człowiek jest kiepskim partnerem do
życia. Sama takiego miałam więc wiem co mówię

[to.ja.kas]

Ja tylko stwierdzam fakt, ze poki nikt nie zdiagnozuje to guzik wiemy czy to
uzaleznienie czy brak milosci i fascynacji.

Facet nie mowi "nie chce mi sie z Toba bzykac, bo jestes nudna" bo wie, ze
kobitka go zabije jak jej tak powie albo wpadnie w histerie. Facet nie
powie "roztylas sie i mi sie nie podobasz" tylko pooglada wg niego atrakcyjne
babki w necie.
Beznadziejne zwiazki to nie tylko zwiazki "holikow" ale przede wszystkim ludzi
ktorzy sie nie kochaja, nie szanuja, nie maja wspolnej wiezi, nie sa soba
zafascynowani i nic ich nie laczy. Moj facet byl uwazany za takiego co to mysli
tylko o jednym gdy byl w malzenstwie. Seks byl probleme, bo On chcial duzo, Ona
wcale. Potem Mu sie odechcialo, a Ona jak poczula, ze traci Jego
zainteresowania wpadla w lament. Tylko, ze bliskosc i fascynacja umarly. W
naszym zwiazku seks jest czyms co nas zbliza i jest fantastyczny. Ona stwierdzi
ze On byl chory bo chcial jednego, ja powiem, ze jest swietnym kochankiem )))

Co czlowiek do diagnoza.

[melania_ania]

Ok. z tym się zgadzam ze mozemy sobie gdybac czy jest uzalezniony czy
nie...Moze jest, a moze to tylko wymówka.
A nawet gdyby byl to do leczenia go nikt nie zmusi.

[kasiar74]

podziwiam twoją determinację i sły, ja juz ich nie mam bo wiesz ak70, nie da
się zbudowac związku samemu, do tego potrzebne są dwie strony i choćbys nie
wiem jak przeanalizowała męża to nie nie dasz rady za dwoje sama tego ciągnąć,
a on i tak zawsze będzie mieć jakis porblem, wymówki i odpały, wierz mi wiem co
mówię

[ak70]

Kasia - dzieki. Wiem, że masz rację... i powiem Ci, że ja mu tego nie wmawiam,
ja powiedziałam mu, że jest pornoholikiem jak po raz kolejny przyłapałam go na
oglądaniu (chyba tak to musze nazwać, bo natychmiast zwija strone do paska
kiedy wchodze do pomieszczenia), ale to było raczej rzucone żartem, ale z
wyrzutem, bo mnie to boli. Zapytał mnie co ma z tym zrobić, a ja na to, żeby
pozbył się tego chłamu z komputera i poszedł na terapie, bo człowiek staje sie
tym czym sie karmi, a jemu (i naszej rodzinie) to oglądactwo na zdrowie nie
wyszło. Zapytał "a co to zmieni?"... ja "może bedziesz bardziej wartosciowym
człowiekiem, może dostrzeżesz cos poza własnymi potrzebami, może zaczną cie
interesować dzieci i budowanie relacji z nimi, może przestaniesz traktowac mnie
przedmiotowo? i moze to wszystko sprawi, że na nowo ci zaufam, że zaczniemy
budować nasz związek na solidnych podstawach, a nie na glinianych nogach".
A jemu zamknęła sie buzia. "Musze to przemysleć" i tyle.

[kruszynka301]

moment - Ak, to wreszcie twój przyznał się do pornoholizmu, czy Ty mu to powiedziałaś, kiedy po raz kolejny go przyłapałaś?

Zaraz pewnie zacznie się dyskusja, czy to przeglądanie świerczyków to normalne, czy nie........ I kiedy wogóle można mówić o chorobie.
Ja nie mam nic przeciwko oglądaniu, bo później moja połówka ma różne nowe pomysły, co mi bardzo odpowiada.

[agash4]

do ak70 ja mysle, ze Twoj maz ma swiadomosc co sie dzieje i ze "przegina",
czyli ze cos z nim jest nie tak. Tylko, ze jemu z tym dobrze. Po co ma
zmieniac? Wydaje mi sie ze ten jeden raz jak go przylapalas z tym kompem, po
prostu nie mogl sie wyprzec i rzucil Ci to o czym Ty wiesz, o czym on wie. On
nie chce nic z tym zrobic. Przykre i okrutne. A jak slysze "musze przemyslec",
to jakbym slyszala wlasnego eksa i az mnie rzuca. Tyle ze on mial kochanke, a
np "musial przemyslec" caly weekend - wersja dla mnie - w samotnosci, wersja
prawdziwa - u kochanki w domu. "Przemyslenia" sa gra na zwloke. Gdyby nie byl
chory + egoista, dawno by smarowal do przychodni i wyrzucil
wszystkie "materialy". Ale i tak nie jest pewne czy nie gra na zwloke, zeby
uspokoic Twoja czujnosc. Ja sie nie placze w zadne ratowanie, juz nie.

[der1974]

Przepraszam, ale mało nie padłem ze śmiechu jak przeczytałem ten tekst - "ja
buduję bliskość przez seks". Rewelacja! Podobne do tego co pewna pani usłyszała
od męża (facet lat ok 30) - "ja już jestem w wieku poreprodukcyjnym więc nie
będę współżył".
A mi się wydawało, że seks to konsekwencja bliskości, a nie odwrotnie. Ale
każdy ma prawo do swoich priorytetów.
Na poważnie, ja myślę, że niewiele z tym zrobisz. Skoro dla niego seks jest tak
ważny to nie zmieni zachowania. I albo się z tym pogodzisz albo nie. Jakoś nie
widzę innej alternatywy. Tu nie chodzi o leczenie, tylko o fizjologię. No bo z
czego chcesz go leczyć jak jemu to pasuje? Zmienisz chłopa na siłę? Nie da się.

Kupuję to zdanie :)))))

[scriptus]

"ja już jestem w wieku poreprodukcyjnym więc nie będę współżył".

Kupuję to zdanie )))) świetne, może się przydać
Wprawdzie nikt mnie do współżycia nie zmusza, ale gdyby... )))))))

[daleko_do_siebie]

Gdyby..))) A gdyby nie, to tylko prowokacja. Nie używaj przed przeczytaniem
ulotki. I skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

terapeuci

[libra22]

Nie wydaje mi się, abyś znalazła terapeutów od "porno", bo nawet od
uzależnienia od internetu jest w Polsce mało (tzn dane sprzed 2 lat).
Jednak ogólnie schemat uzależnień i wychodzenia z nich jest podobny, więc dobry
terapeuta powinien sobie poradzić.

Na marginesie głównego wątku i nie odnośnie problemu aki: czasem seks daje
namiastkę bliskości i czułości, której każdy potrzebuje

[1madzia]

"więc nie będę współżył"

Acha, już to widzę, jak zrobisz użytek z tej myśli przewodniej. Jak przyjdzie
co do czego, to prędzej przypomnisz sobie, że masz amnezję niż przepuścisz
okazję.
Zresztą życzę Ci dużo takich "co do czego"...

Życzliwa

[scriptus]

DDDDD To wszystko nie jest aż takie proste.
Opowiem Ci Madziu historyjkę z cyklu "na której randce ma być seks". Wiadomo, że
jeżeli związek traktujemy poważnie i perspektywicznie, to nie na pierwszej, taka
jest zasada.
Pewien mój dobry znajomy, kawaler po lekkich przejściach, które zdarzają się
absolutnie każdemu kawalerowi, spotkał dziewczynę. Dziewczyna była rzeczywiście
"w jego guście" i dodatkowo, udało się z nią umówić na randkę, była kolacyjka,
i dylemat, co robić... Mając na uwadze ową zasadę i traktując wybrankę poważnie,
wytężył swój intelekt i zamiast wskoczyć z nią do łóżka, umówił sie na drugą
randkę. Jednak dziewczyna była taka, facet po prostu wpadł, zabujał się,
zwariował. Wiadomo, że druga, to nie pierwsza, mój znajomy, z akademickim
doświadczeniem z akademika, randka po kolacyjce miała kontynuację w łóżku, potem
śniadanko i następna randka. Czwarta, czy piąta zakończyła się jakimś konfliktem,

[scriptus]

z jakichś, niezbyt istotnych przyczyn, jednak koleś, wypełniony po brzegi
endorfinami i uzależniony od nich, nie zrozumiał, że pora się wycofać na z góry
wyznaczone pozycje, tylko dalej chodził za panienką tak długo, aż dla świętego
spokoju za niego wyszła. Potem wyprosił, żeby wyjęła spiralkę i urodziła mu
dzieci. Zgodziła się, lecz zaczęła stawiać mnóstwo warunków, coraz bardziej
wymyślnych. Jak się urodziły dzieci, do warunków doszedł szantaż - odejdę, a
potem kolejny - i zabiorę dzieci. Kobieta była wiecznie niezadowolona. I tak ze
szczęśliwego endorfinomana zrobił się nieszczęśnik na odwyku.
Pewnego razu, w zasięgu wzroku pojawiła się piękna kobieta. tak piękna, jak jego
żona, albo, młodsza, piękniejsza, piękna, jak jego żona w młodości. W ramach
ćwiczenia męskiej sprawności umówił się z nią na randkę. Okazało się, że piękna
kobieta dostarczyła mu endorfin. Czy można z nią iść do łóżka na pierwszej
randce?? Dylemat, przecież ma żonę i dzieci. Nie może traktować tego związku
poważnie, zatem, teoretycznie, można na pierwszej randce, nie ma przeszkód, ...
poza jedną, żona. Nie może się dowiedzieć. I świadomość, jeżeli się zdecyduje na
zdradę, będzie musiał żyć ze świadomością zdrady.
Dalsze scenariusze są różne. Jedni ulegają działaniu endorfin, inni boją się
wyrzutów sumienia. Jedni żyją dalej w swoich związkach, drudzy stwierdzają, że
związek nie jest wart utrzymania i rezygnują (biedne dzieci). I dodatkowo,
niektóre żony dowiadują się o romansie i wtedy następuje ROZWÓD.

[1madzia]

Po tak dokładnej eksplikacji wypada mi tylko powiedzieć, że chyba zrozumiałam.
Ale dlaczego "okazje" facetom kojarzą się tylko w aspekcie poza małżeńskim?
Tego nie kumam.
Życzę dużo "co do czego" w obrębie ślubnej znajomości z płcią piękną (jeszcze
czy kiedyś piękną), no chyba, że ktoś preferuje zgodność płci...

Nadal życzliwie

[scriptus]

1madzia napisała:


> Ale dlaczego "okazje" facetom kojarzą się tylko w aspekcie poza małżeńskim?

Nie wiem, dlaczego "okazje" zdarzają facetom się na ogół w aspekcie
pozamałżeńskim. Przypuszczam, że to dlatego, że gdyby ktoś chciałby się umówić
na randkę z własną żoną, ta patrzy jakoś tak dziwnie, myśli zapewne , że chłop
zwariował.
Dlatego następnym razem przeciętny chłop już nie wariuje i jeżeli umawia się na
randki, to raczej z inną żoną, nieswoją, czyli taką, która nie jest zdziwiona
tym faktem, że się ktoś z nią umawia na randki.

Dziękuję za sympatyczne życzenia

[berek_76]

AK, kochana - ten gośc permanentnie robi Cię w balona. A Ty się dajesz.

Zjawisko jest powszechne. Wystarczy zdiagnozować: "Jestem ....... (tu wstaw, co
sobie chcesz, od filatelisty po pedofila)" i sprawa załatwiona. Zamiast
sukinsyna, lenia, egoisty - biedny, chory człowiek, który chciałby się zmienić,
ale nie może, bo już taki JEST.

Ja to przerabiam od dłuuuuuuugiego czasu i już się uodporniłam. tekst "taki już
jestem" przestał wywoływac opadanie czegokolwiek (owszem, wśród przyjaciół moge
się przyznać - czasem majtki tak jakby, ze śmiechu... ).

Nie daj się wkręcać, kobieto. nie ma znaczenia, jak nazwiesz problem. problem
nie rozwiązuje się od nadania mu ładnej nazwy, tylko od wzięcia się w garśc i
zmiany tego, co jest złe. Kiedy tego nie ma - a u Ciebie z każdej relacji
widać, że nie ma NIC, NIC, NIC!!!!!!!!!!!!!!!!!!! - to też nic się nie zmieni.

IMHO, oczywiście, ale popartej osobistym doświadczeniem.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[phokara]

Zgadzam sie z Berkiem.
I dodam cos jeszcze, cos co przychodzi mi do glowy, jak patrze na caloksztalt
opisywanej prze Ciebie historii.
Masz typowy syndrom 'matki Teresy', jak to nazywam. Na sile i wbrew szystkiemu
sklejasz porozbijany swiat dookola, heroicznie i bez zadnej sensownej
strategii, byle sie tylko dalo jakos w tym zyc. I generalnie nie ma w tym nic
zlego, to jest sprawa indywidualnych wyborow, szczerze mowiac to nawet takie
osoby w pewien sposob podziwiam, choc jest to dalekie od mojej filozofii zycia.
Tylko tak sobie mysle, ze zeby moc dzwigac na barkach taki ciezar egzystencji
to potrzeba nie tylko slepego samozaparcia, ale wielkiej madrosci i wielkiej
sily. Ty jej nie masz. Sama jestes porozbijana i pokaleczona, ale nic z tym nie
robisz, bo po prostu nie masz czasu - zawsze jest cos/ktos wazniejszego do
polatania, trzeba pomyslec o tylu sprawach, ze juz dla Ciebie samej w ogole nie
starcza Ci energii. Niby zdajesz sobie sprawe, ze musisz zrobic porzadek z sama
soba, ale uwazasz, ze wszystko dookola jest wazniejsze i wymaga szybszej
reakcji, bo moze sie rozwalic do konca, jak Ty bedziesz skoncentrowana na
sobie. Pewnie, ze sie moze rozwalic, a wrecz zdziwilabym sie gdyby tak sie nie
stalo, bo w koncu kto sie bedzie staral, jak Ty sie na chwile wycofasz? NIKT.
Nie masz obok siebie zadnego sprzymierzenca, prowadzisz te walke solo, choc
wcale nie w wylacznie wlasnym interesie.
Oczywiscie, jak napisze Ak "zajmij sie soba" to Ty przez chwile moze nawet
pomyslisz, ze to sensowna rada, a za moment o tym zapomnisz i przystapisz do
kolejnej reanimacji swojego meza/zwiazku etc... Tylko ja nie znam przypadku,
zeby ktos sam porozbijany posklejal wszystko dookola, a potem sam dzieki temu
uleczyl w cudowny sposob. No chyba, ze faktycznie zdarzylby sie cud. Ale jakos
jestem sceptyczna co do takiej ewentualnosci. Normalna kolejnosc jest taka -
staram sie sama poskladac i daje czas drugiej stronie na poskladanie, a potem
bierzemy dwie polowki do kupy i patrzymy, czy to sie sklaja w jedna, ladna
calosc. Jak sie skleja to ok, czas na swietowanie z powodu wygranej bitwy, a
jak nie - to nie dorabiamy dupie traby z nadzieja, ze wyjdzie z tego slon, bo
juz jestesmy zdrowi i samoswiadomi, wiec wiemy, ze nie wyjdzie i szukamy sobie
innego patentu na zycie.
W innym watku pisalam o tym, jak ma sensownie wygladac "dawanie szansy" po
zdradzie, ze to jest wielka odpowiedzialnosc i heroizm tego, kto ja daje. I ze
to jest szansa dla obu stron na cos lepszego, na umocnienie wlasnej osobowosci.
Ty z tego nie korzystasz. Z tej szansy korzysta Twoj wspanialy maz, choc slowo
'korzysta' nie wiem, czy jest wlasciwym okresleniem, bo smiem watpic, ze on w
ogole postrzega to w kategoriach szansy, jaka dostal i ktora powinien cenic i
niebiosom za nia dziekowac. Mysle, ze on ma to w dupie, co mnie nawet
specjalnie nie dziwi, bo Ty nie umiesz zaznaczyc wlasnej autonomii i postawic
przed nim zadnych wymagan. Cieszysz sie najmniejszym pozytywnym gestem z jego
strony, ktory interpretujesz jako krok milowy w dochodzeniu do sielankowej
wizji Waszego zwiazku, a jest to zwykly ochlap, ktory go jakos sporo nie
kosztuje. Zreszta co tam on bedzie sie staral i myslal o jakim 'dobrym zwiazku'
skoro wykazal sie bohaterstwem i wrocil do domu? To przeciez wystarczy, teraz
niech pani malzonka pozamiata wszystko ladnie i odprasuje te szystkie rysy na
pogniecionych zyciu. I Ty to robisz. Nie wiem, skad masz tyle sily, ale
dzwigasz to wszystko na plecach bez grama refleksji. Bo ten jeden gram moglby
Cie wykonczyc. I tu jest wlasnie pasztet.
Teraz (po raz kolejny) tez nie zajmiesz sie soba, bo NAGLE okazalo sie, ze Twoj
maz ma wielki problem i jest sexoholikiem. No to przeciez trzeba go ratowac -
bo to jest Wasz WSPOLNY problem. Pewnie, a za chwile zmieni sie w TWOJ problem,
wylacznie Twoj, bo przeciez on nie widzi w sobie zadnego problemu, zreszta po
co, skoro Ty robisz to za niego. Wszystko robisz za niego, albo dla niego, albo
dla zwiazku, albo dla dzieci... albo...
Nie wiem kiedy zrobisz cos dla siebie i czy jak dorosniesz do tego, ze to
najsensowniejsze rozwiazanie, to jeszcze cos z Ciebie zostanie.
Twoj maz ma Cie w nosie. Ale nie bede pisac, ze jest zlamasem i kretynem, bo
uwazam, ze Ty nie jests dla niego zadnym partnerem. On Cie po prostu nie widzi,
nie widzi w Tobie ani sprzymierzenca ani przeciwnika, bo nie potrafisz
okreslic, gdzie sa Twoje granice autonomicznej jednostki. Bo granic Twojej
swietej cierpliwosci to wcale nie ma.
Zawsze bedzie cos wazniejszego od Ciebie do naprawienia. Jak sie uporasz z
sexoholizmem, to sie pojawi nastepny problem. Zaczna go przesladowac wsciekle
wiewiorki albo zlosliwe krasnale ogrodowe. Albo, co najbardziej prawdopodobne
znajdzie sobie nastepna kochanke - bo w koncu jest chory, no ale juz taki jest,
wiec zawsze bedzie czul sie usprawiedliwiony. Nie tylko w swoich oczach - w
Twoich tez.

Nie zmienisz go, jesli nie zmienisz siebie. Byc moze wtedy tez go nie zmienisz,
ale juz nie bedziesz rozpaczac z tego powodu.
Doprawdy zwiazek pomiedzy dwojgiem ludzi nie polega na tym, ze jedno niesie na
plecach tego drugiego, tylko ze ida razem, a tylko w wyjatkowych przypadkach
ktos kogos bierze na plecy i przenosi przez zyciowy dolek, wierzac, ze moze
liczyc na wzajemnosc w innej sytuacji. Czasem juz lepiej isc samemu, bez garba
na plecach... tak sie jakos z miejsca lzej czlowiekowi robi. Na duszy
zwlaszcza.

Wiesz, jak walil mi sie zwiazek i nie bylam pewna, co robic i czy chce byc z
tym facetem, ktory w koncu dal mi wiele szczescia, jakby nie bylo... zadalam
sobie jedno pytanie. Czy po tym wszystkim, co wiem o nim teraz jestem w stanie
wierzyc, ze gdybym pewnego dnia wpadla pod tramwaj i ucielo by mi nogi, to bede
mogla na niego liczyc? Odpowiedzialam sobie na to pytanie, a dzis jak ktos sie
mnie pyta dlaczego mi sie nie udalo, to zawsze odpowiadam, ze przez tramwaj.
Bynajmniej nie przez kochanke.
I tak sobie mysle, ze Twoj maz w takiej sytuacji by zwial w podskokach, a Ty
bys jeszcze sie za nim czolgala, zeby mu pomoc uporac sie z ta okropna i trudna
dla niego sytuacja.
Moze brutalne ale tak wlasnie to widze.
Przestan byc matka Teresa. Nie masz do tego ani sily ani talentu.

Pho...

[13monique_n]

...podsumowalas to wszystko, co robilam przez ostatnie dwa lata. Trzezwo. W
punktach. Cos, co intuicyjnie czulam, ale nie potrafilam z braku dystansu juz
tego tak nazwac.
Jestem Ci winna wielka wdziecznosc, za to, ze odpowiedzialam na pytania, ktore
zadalas. I jestem wreszcie szczesliwa.

[buba77]

trudno coś dodać do wypowiedzi Phokary.
Powiem o swoim doświadczeniu (problem alkoholu). Jak ja zaczęłam myślec o sobie
i się zmieniać, czyli: mówić czego sobie nie życzę i nie toleruję, nie zgadzam
się, a potrzebuję i pragnę tego i tamtego i zaczęłam żyć mniej więcej własnym
zyciem, czyli przestałam próbować go zmieniac, tłumaczyć, ratowac z opresji,
zajęłam sie swoimi sprawami, to... on tego nie wytrzymał. Poszedł do innej.
W przeciwieństwie do eksa Pho ja mogłam liczyć na swojego w ekstremalnych
sytuacjach (sprawdziło sie to wprawdzie dopiero po rozstaniu - zachowuje się
idealnie, bardzo się zmienił, myślę, ze to w czesci moja zasługa)
U mnie to co zadecydowało o decyzji rozstania, to szacunek do samej siebie. W
pewnym momencie poczułam, że jak dłużej z nim bede, to ten szacunek dla siebie
stracę.
Rozstanie było dla mnie decyzją bardzo na wyrost, naprawdę mi trudno, kiepsko u
mnie z samodzeilnością, ale nie żałuje.

[daleko_do_siebie]

Liczą sie nawet te mniej drastyczne niż tramwaj ) rzeczy. Zastanów się jakie
Twoje istotne potrzeby jeszcze i czy? zaspokaja ten związek. Czy czujesz się
bezpieczna, akceptowana, szanowana, ważna, pożądana? Przecież po coś do licha za
tego faceta wychodziłaś? Czy Twoje problemy są ważne, czy on Cię wysłucha,
doradzi, pocieszy? Czy przytuli i uspokoi? Czy sam szuka u Ciebie wsparcia? Czy
ważny jest Twój uśmiech, istotny Twój odpoczynek? Czy ważne to, co lubisz?
Wszystko inne znajdziesz u przyjaciół, rodziny, koleżanek, sąsiadów. Kiedyś on
był dla Ciebie najważniejszy, ale i Ty miałaś być najważniejsza dla niego. Czy
tak jest? Czy jest szansa by było?
Nie udźwigniesz i siebie i dzieci i jeszcze jego. Wiara nie przenosi gór.
Wybierz najpierw samą siebie, bo jeśli siebie nie udźwigniesz to przegrasz.
Potem wybierz dzieci, Jeśli on będzie Ci towarzyszył, jeśli coś do tego włoży,
zobaczysz.
I nie ekscytuj się tym, że wyrzucił śmieci - robił to mój sublokator, poszedł z
dzieckiem na spacer - chodziłysmy z koleżanką na zmianę, że w ogole okazał
jakieś oznaki życia. Ma być Twoim mężem, partnerem - nie łaskawcą, który od
czasu do czasu rzuci Ci ochłap.

[nangaparbat3]

Moze sie całkowicie mylę, ale czy nie przesadzacie? Zdaje się, ze strony porno
sa najczesciej odwiedzane w internecie, więc to nic takiego. A Ty, AK, masz
bardzo powazne podejscie do seksu - a gdyby w seksie z mężem zobaczyć dobrą
zabawę? Samej wymyslić jakąś nową pozycję? Przestać deliberować nad tym, co on
sobie mysli, co czuje, odblokować sie troche i właśnie - pobawić? Obejrzeć cos
wspolnie - niech bedzie soft, on sie pewnie i na soft zgodzi, gdyby to miala
byc wspolna zabawa. Nie zebys sie dla niego poswiecala, Boze broń, ale zebyś
sprobowala sama miec z tego troche uciechy. Nawet jesli z lekka perwersyjnej -
co z tego? W koncu to Twoj mąż, nie grzeszysz.
Ja cały czas mam wrażenie, ze Wy tym seksem gracie o dominację, oboje.

[ak70]

Wooow!
Przyszłam do paracy, włączyłam kompa i... posypało mi sie na głowę (
Więc teraz spróbuję pomalutku odpowiedzieć.

Nan... słonko. Mnie się wczoraj trochę poukładało po filnie "Miasto aniołów".
Wiem, że może to głupie, ale chyba takiej miłości potrzebuję, choć wiem, że
możliwa jest tylko w filmach. I Nan - nie jest tak, że ja nie wymyślam nowych
pozycji, miejsc czy zachowań w seksie! Pomysł na seks na balkonie w czasie
burzy był moim pomysłem (mieszkamy na parterze ) i tak się spodobał m., że
teraz tylko tam chce się kochać Myślę, że problem polega na tym, że dla mnie
ważniejsza jest bliskość emocjonalna, świadomość tego co napisała
daleko_od_siebie: "Czy czujesz się
bezpieczna, akceptowana, szanowana, ważna, pożądana? Przecież po coś do licha za
tego faceta wychodziłaś? Czy Twoje problemy są ważne, czy on Cię wysłucha,
doradzi, pocieszy? Czy przytuli i uspokoi? Czy sam szuka u Ciebie wsparcia? Czy
ważny jest Twój uśmiech, istotny Twój odpoczynek? Czy ważne to, co lubisz?
Wszystko inne znajdziesz u przyjaciół, rodziny, koleżanek, sąsiadów. Kiedyś on
był dla Ciebie najważniejszy, ale i Ty miałaś być najważniejsza dla niego. Czy
tak jest? Czy jest szansa by było?" - TAK POWINNO BYC! Ale tak nie jest, bo dla
mojego m. ważniejszy jest seks i to "przez seks buduje bliskosc". Wniosek z
tego, że zakocha sie w prostytutce czy kochance, która da mu max seksu,
perwersji, ciągłych zmian i przebieranek. Ja - normalna kobieta, ze swoimi
potrzebami bliskości emocjonalnej, ciepła, poczucia bezpieczeństwa i miłości -
nie mam szans
I nie gram o dominację s4eksem, ani niczym innym, bo dla mnie małżeństwo to
partnerstwo i - jak rewelacyjnie określiła to Pho - przenoszenie sie przez
życiowe dołki, które zdarzają sie każdemu.

Pho... teraz do Ciebie kochana Powaliłaś mnie na kolana, po prostu sie
popłakałam czytając Twój post... Kiedyś podczas "rozmowy" z m. powiedziałam mu,
że boje się, że jeśli coś mi się stanie i np. wyląduje na wózku inwalidzkim, to
wtedy juz w ogóle będe miała przerąbane... wiesz co mi powiedzial? "Oddam cie
do mamusi bo tylko ona umie sie tobą zająć"... Chciałam do tego
dorobić "ideologie" (czuje sie niespełniony, uważa, że nie jest dla mnie dość
dobry, itp.), ale juz nie bedę tego robić... jest mi po prostu bardzo przykro i
boli mnie to co powiedział.
Pho... masz rację!! Ja jestem taka "matka Teresa"... ale moja mama jest taka
sama (i naprawde ma na imie Teresa ) Niedaleko pada jabłko od jabłoni...
mojej mamie też przydałaby sie terapia DDA, chociaż pewnie jakieś 30 lat temu
Ona mnie nie rozumie i nie zrozumie, bo dzieli nas przepaść, jednak jest jedyną
osobą, która bez względu na okoliczności rzuci wszystko, żeby mnie przytulić,
wysłuchać i pocieszyć. I ja tez taka jestem... wystarczy ten "ochłap" rzucony
przez m. a ja juz jestem gotowa mu pomagać... cholera... cholera. Cholera!! JAK
mam to zrobić? JAK zacząć myśleć o sobie? O dzieciach? Przestac o nim? Staram
sie być pomocna i wychodzic naprzeciw jego potrzebom, a potem zamiast pomocy i
zrozumienia, wsparcia i miłości dostaję pretensje... KIEDY nauczę sie rozumu?
PHO! Mów do mnie... proszę Cię... !!

Bardzo, BARDZO dziekuję Wam za wszystkie wypowiedzi. Chyba powinnam drukować
niektóre posty i czytać... czytać... przywracacie mnie do pionu, naprawdę. Rady
są fantastyczne, mój umysł je przyjmuje bez zastrzeżeń, tylko z realizacją
narazie idzie mi kiepsko "Duch ochoczy, ale ciało słabe"... Ale staram się,
staram...
Mam nadzieje tylko, że Was nie zanudzam, jesli tak jest po prostu powiedzcie, a
zamkne buzię. Pozdrawiam!

[berek_76]

JAK
>
> mam to zrobić? JAK zacząć myśleć o sobie? O dzieciach? Przestac o nim? Staram
> sie być pomocna i wychodzic naprzeciw jego potrzebom, a potem zamiast pomocy i
> zrozumienia, wsparcia i miłości dostaję pretensje... KIEDY nauczę sie rozumu?
> PHO! Mów do mnie... proszę Cię... !!

TERAPIA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nie małżeńska, tylko idywidualna. IMHO tylko tak.

I nie pisz, że "już taka jesteś" i "masz to po mamusi". Jakby mamusia była
morderczynią, to nie czułabyś się dumna z podobieństwa do niej pod tym względem,
nie? Nie wszystko, co mamusia nam w genach i wychowaniu przekazała, jest dobre.
A jeśli dobre nie jest, trzeba próbować to zwalczyć.

I ja nie wiem, ale IMHO pierwszym krokiem powinno być uwolnienie się od
kwitowania problemu etykietką "bo ja jestem DDA". To jest ważne, żeby zdać sobie
sprawę z problemu, ale jesli nie idzie za tym jego rozwiązywanie, jest bez
sensu. DDA to nie jest takie określenie-wytrych, a ja się obawiam, że zaczynasz
to traktować trochę jak twój mąż swój "pornoholizm" - jestem DDA, trudno, nic
się z tym nie da zrobić.

Owszem, da się. Zasuwaj, dziewczyno, do terapeuty i nie daj sobie wody z mózgu
robić.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[ak70]

Berek... ale ja ide na terapie!! Grupowa od października... pisałam juz o tym i
tego sie trzymam!
Nie usprawiedliwiam sie genami, napisałam tylko - informacyjnie - że moja mama
tez taka jest i wcale mi sie to nie podoba. I napisalam tez, że gdyby terapie i
psycholodzy 30 lat temu nie byli tematem tabu i powodem do wstydu, i gdzyby
znalazł sie ktoś mądry (jak Wy) i wypchnął moją mame na terapię to ja byłabym
teraz inna osobą!! Nie męczyłabym sie z ojcem alkoholikiem, nie byłabym
molestowana i - byc może - nie byłabym żoną tego faceta!! Tylko tyle... AŻ
tyle
Nie kwituje problemu etykietką DDA... chcę i będe z tym walczyć. Ale łatwiej
jest walczyć we dwoje... (

[nangaparbat3]

Kochana, wiesz ze Cie lubie i zyczę jak najlepiej. Ale teraz napiszę coś
twardego:
przestań wreszcie zajmowac się tym, jak on Cie traktuje, co on do Ciebie czuje,
co zrobił i czego nie zrobil, a co powinien byl zrobic i powiedzieć i w jaki
sposob.
Na miejscu tego faceta mialabym uczucie, ze sie duszę i chciałabym Ci dokuczyć.
Idź koniecznie na terapię, Berek po tysiąckroć ma rację, zajmuj sie czym sie
da, byle nie jego stosunkiem do Ciebie.
Bo powariujecie oboje.
Możesz żądać od niego wiecej pomocy w domu, jasno i konkretnie (byle nie w
formie wyrzutów), ale nie tego, żeby Cię przytulił. Bo na takie żądania ludzie
reagują oporem, czy nam sie to podoba, czy nie. Mnie sie nie podoba, gdyby ex
mnie przytulał i głaskał po tyłku, pewnie nigdy bym sie z nim nie rozwiodła,
ale perswazją tego nie osiagniesz, to masz jak w banku. Jesli jednak się
między Wami poprawi, to pewnie sacznie przytulac sam z siebie, czego Wam obojgu
gorąco życzę.

[z_mazur]

Nanga nie zgadzam się z Tobą do końca.
Jestem po terapii i wiem że zdrowy emocjonalnie człowiek ma prawo i wręcz
powinien umieć wyartykułować swoje potrzeby.
Czyli jesli masz ochotę być przytulona to po prostu podchodzisz do męża i
mówisz "przytul mnie bo tego potrzebuję". Najistotniejsze jest to, że zdrowy
emocjonalnie człowiek musi liczyć się z odmową i umieć sobie radzić z tą odmową.
Podchodzić do niej racjonalnie i oceniać ją tylko jako efekt reakcji na własną
prośbę.
Dlaczego ludzie mają reagować oporem na prośbę. Spróbuj nanga podejść do
jakiejś bliskiej Ci emocjonalnie osoby (przyjaciel(ciółka), dziecko) i poproś
wprost "przytul mnie" zobaczysz że ludzie wcale nie reagują oporem, wręcz
przeciwnie. Skąd ktoś ma wiedzieć, że Ty akurat w tym momencie potrzebujesz
przytulenia?

[buba77]

AK, wymieniałaś kiedyś cechy DDA? to rób coś przeciwnego niż tam jest napisane.
Znajdź informacje, książki o współuzależnieniu, nie czekaj do października. Mam
nadzieję, że tarapii grupowej będzie towarzyszyć terapia indywidualna. To
powinno iść w parze.

[phokara]

Miasto aniolow, tez bym chciala takiej milosci a juz takiego Nicolasa to zwlaszcza. To taka
luzna uwaga na poczatek. Zebysmy sie nie podusili od tej serio atmosfery.
Ale zostanmy przy filmie, moze bedzie latwiej cos pokazac na przykladzie. Oprocz tgo, ze love
story jest bajkowe I zaklada istnienie aniolow w wersji meskiej, hahaha (niezly zart) to
zastanowmy sie na chwile nad relacjami w tym zwiazku. Zapomnijmy, ze facet w czarnym
plaszczu jest aniolem, pomyslmy, ze to normalny facet, ktory zakochal sie w kobiecie I z
wlasnej woli postanowil z nia byc. Dlaczego z nia? Pomijajac metafizyczno-chemiczne aspekty
milosci I cudna buzie Meg Ryan, faceta zafascynowal swiat tej kobiety, byl go cholernie
ciekawy. Czul, ze moze duzo od niej dostac I duzo jej przekazac.

Najcudowniejszy zwiazek zdycha, jesli partnerzy nie potrafia wyjsc w pewnym momencie ze
swojej milosnej skorupy I otworzyc sie na swiat. Na wspolne ogladanie tego swiata, pokazywanie
sobie jego roznych aspektow, dyskusje I wzajemne napedzanie sie na wielowymiarowe zycie.
Zauroczeniowa faza ajlawki mija dosc szybko I w to puste miejsce trzeba wstawic cos innego.
Fascynacja soba jest krotkotrwala, w przeciwienstwie do fascynacji zyciem, ktora generalnie
malo komu przechodzi I na cale szczescie.

W Waszym zwiazku, jak zauwazyla Nan, panuje totalna duchota I taplanie sie w tych samych
klimatach, bez jakiegokolwiek przewiewu. To taki troche syndrom ?kiszonych ogorkow?. Weki sa
zamkniete na amen I odstawione do ciemnej piwnicy. I zeby bylo jasne, tak sie dzieje wlasnie w
tej "emocjonalnej" warstwie, na ktorej tak bardzo Ci zalezy.
Ak - nie masz w ogole wlasnego swiata. Caly Twoj swiat jest scisniety do rozmiaru Twojego
zwiazku, no czyli powiedzmy sobie szczerze, za duzy to on nie jest. Cala Twoja zyciowa rola
jest sprowadzona do funkcji bycia zona/matka. Wszystkie Twoje problemy wynikaja z relacji w
zwiazku, a Twoj maz przeslania Ci wszystko po horyzont. To nie jest zaden swiat, to jest
swiatek wepchany do pudelka od zapalek. I najsmieszniejsze jest to, ze uwazasz, ze jesli te
zapalki sie wysypia to nic z Ciebie samej nie zostanie. Czujesz sie wartosciowa tylko w
aspekcie drugiej strony, sama dla siebie nie jestes ani troche interesujaca. Ale chcesz byc
interesujaca dla swojego partnera. To nierealne. Wyznajesz filozofie, ze uczucie polega glownie
na ?dawaniu? ale tak sie zafiksowalas na ciaglym dawaniu I dawaniu, nawet jak Cie nikt o nic nie
prosi, ze przeoczylas dosc istotny fakt, ze nie masz co dac. Oburzysz sie pewnie teraz, bo
przeciez dajesz cala siebie. No wlasnie ? czyli co, skoro cala Ty to Twoj maz I Wasz zwiazek.
Po cholere taki dar Twojemu partnerowi?
Nie bede go bronic, bo z mojego punktu widzenia to kompletny dupek. Ale relacje w zwiazku to
sa naczynia polaczone. To jest bezustanne kreowanie rzeczywistosci wokol Was. Twoje
zachowanie, w intencjach bardzo szczere I dobre przynosi katastrofalne efekty (prosto
definiowalne przez psychologie).

Kazdy komunikat, ktory kieruje do Ciebie Twoj maz jest przez Ciebie analizowany do bolu
(Twojego tylko zreszta) I nie potrafisz spojrzec z dystansem na ten uklad. Pisalam juz, ze czesc
tekstow, ktore tu cytujesz to nie musza byc jakies serio dylematy, bo facet moze cos rzucic na
odczepnego ? ale w Twojej interpretacji to urasta do rangi kleski zywiolowej. To absurd.

Wiesz, dlaczego on Cie odda do mamusi, jak Ci sie stanie cos zlego? Sa tylko dwie mozliwosci:
A. Jest tchorzliwym skurwielem
B. W ogole nie postrzega Cie w kategoriach czlowieka, ale bardziej wyposazenia domu, takiego
jak kanapa. A kanape mozna wyrzucic, jak sie zepsuje.

Jesli prawdziwy jest wariant A, to juz sama musisz zdecydowac czy chcesz byc z takim panem.
Jesli wariant B, to wracamy do tego, co tu w kolko klepiemy wszyscy na forum ? ZAJMIJ SIE
SOBA. Zbuduj swoja tozsamosc. Nie w kontekscie meza, dzieci I rodziny ale zupelnie
oddzielnie. Jak tego nie zrobisz to nie licz na cud bycia w emocjonalnie zdrowym zwiazku.
Zreszta w zadnym zwiazku, bo wroc na poczatek I przeczytaj jeszcze raz co pisalam o
fascynacji naszymi swiatami, a nie tylko samymi soba. Wiesz, ja sama bym nie chciala byc z
facetem, ktory swiata poza mna nie widzi, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Ja juz kiedys bylam z
takim czlowiekiem I nigdy wiecej nie zrobie takiego bledu. To jest chore. I jeszcze cos a propos
matki Teresy. To nie jest tak, ze tylko Ty w tym ukladzie jestes silaczka I dzwigasz caly ten
ciezar na plecach. W pewien sposob jestes takim samym ciezarem psychicznym dla swojego
meza. To sa najczesciej podswiadome reakcje, z ktorych nie zdajemy sobie sprawy, ale to
dziala w dwie strony. Naczynia polaczone.
Zreszta w pewien sposob sama sie zdiagnozowalas, piszac o dorabianiu ideologii. Zawsze to
robisz usprawiedliwiajac wszystkich dookola, bo to jest reakcja obronna. Ale to droga do nikad.
Bo mechanizmy I zaleznosci psychologiczne w tym zwiazku sa wzorcowo proste. To Ci zreszta
powiedza na terapii. Tylko ze terapia nie dziala blyskawicznie, to jest cholernie dlugi proces I nie
warto liczyc na cuda. Zwlaszcza dla zwiazku. Bo to nie jest szansa dla zwiazku tylko dla Ciebie.
A Ty caly czas klepiesz, ze musisz zrobic cos z soba, bo masz problem, ktory rzutuje na
zwiazek. Chrzan zwiazek. W ogole nie mysl o terapii w kategoriach naprawy zwiazku. Byc moze
terapia uzmyslowi Ci, ze NIE CHCESZ nic naprawiac, bo dowiesz sie na temat samej siebie
takich rzeczy, ktore zmienia Twoja percepcje swiata. A raczej ja przywroca.

A teraz krotkie cwiczenie, w ramach terapii (serio, tak sie robi). Na przykladzie Twoich wlasnych
slow, pokaze Ci, jak bardzo chore masz spojrzenie na wszystko. Cytat:

>I Nan - nie jest tak, z˙e ja nie wymys´lam nowych
>pozycji, miejsc czy zachowan´ w seksie! Pomys? na seks na balkonie w >czasie burzy by?
moim pomys?em (mieszkamy na parterze ) i tak sie˛ > >spodoba? m., z˙e

Zamiast napisac, ze "tak mi/nam sie spodobal" to Ty z miejsca wyjezdzasz z tym swoim
mezem. W ogole cieszysz sie swoim wspanialym pomyslem nie ?w ogole? tylko w kontekscie
tego, jak zostal odebrany przez druga strone. To jest wlasnie zaburzone widzenie swiata. Sam
pomysl moze byc dobry, bez wzgledu na to czy ktos go zaakceptuje czy nie. Ale tu wcale nie
chodzi o pomysl tylko o reakcje meza.
I nie jest to tylko kwestia slow. Ty wlasnie w taki sposob myslisz.
Blad jest w mysleniu. Reszta jest konsekwencja wdrazania tego myslenia
w zycie.


>PHO! Mów do mnie... prosze˛ Cie˛... !!

Mnie nie trzeba prosic, ja gadula jestem.
I jeszcze jedno. Pisze ostro, bo nie zamierzam sie z Toba obchodzic, jak z jajkiem. A zreszta
po tym, co masz w domu na co dzien to wydaje mi sie, ze musisz miec dosc mocna skorupke.
Tak na wszelki?
A w ramach pracy domowej. Nie odrabiac prac domowych. Serio.

do z mazur

[nangaparbat3]

Oczywiście masz rację, a ja niejasno napisalam, o co mi biega.
Zwykla prosba nie budzi oporu, tak jak piszesz.

Ale jesli czujemy sie naciskani, opieramy się. Im bardziej, tym mocniej.
Ja sobie nie wyobrażam sytuacji, kiedy ktoś mialby jasny obraz tego, jak ja
powinnam się wobec niego zachowywać, i żądal ode mnie, bym stosowala się do
tego wyimaginowanego obrazu, a jak nie, mial za zle i wzbudzal we mnie poczucie
winy. A coś takiego tu sie dzieje. I wszyscy odsądzają męża ak od czci i wiary,
co zresztą jest zrozumiale, chlop sobie zasłuzył, i wiem, ze zasłużył, ale
jednocześnie czuję, jak on się dusi, rozum mi m owi, ze - jak napisała Phokara -
jest dupkiem, ale jednocześnie czuję, ze na jego miejscu wyskoczylabym przez
okno, byle dalej.

[phokara]

Czuje dokladnie tak samo.

[daleko_do_siebie]

Jeszcze do Ak.
Dziewczyno, Ty nie czekaj do października. Potem to przełożysz, sama sobie
przeszkodzisz. I stale będziesz miała alibi. Jeśli nie możesz poradzić sobie z
tą relacją - odstaw ją na trochę. Masz inne? Przyjacielskie, koleżeńskie, "kółko
wspólnych zainteresowań" - jakichkolwiek? Zobacz siebie w tych innych relacjach.
Jak Ci idzie, jak odbierają Cię przyjaciele? Czy czujesz się wśród ludzi dobrze,
swobodnie, na swoim miejscu?
Zacznij poprawiać te "inne" związki. Poczuj się w nich równoprawnym partnerem.
Odzyskasz choć trochę równowagi.
Tylko na litość - nie umawiaj się z przyjaciółką tylko po to, by bez końca
analizować swoje małżeństwo. To całkowicie nieważne w tej chwili. Serio.

[der1974]

Ak_70 wszyscy mają tu dużo racji.
Jasne, że to łatwo powiedzieć - zajmij się sobą, nie ograniczaj się do świata
swojego związku, do zajmowania się mężem, do rozstrząsania, czyli ogólnie nie
prowadź do marnowania własnego życia.
Ale ja wiem, że trudno do tego dojść. I trudno to tak od razu zaakceptować. Mi
to zajęło półtora roku.
Jednak prawda jest taka, że widocznie za mało dostałaś jeszcze po głowie.
Dostaniesz od męża jeszcze raz, drugi, piąty i dziesiąty baty i wtedy Cię
rozjaśni i zrozumiesz, że to wszystko co napisano wyżej to prawda.
Więc nie martw się i nic na siłę. Wyzwolisz się też - kwestia intensywności
działań partnera i czasu. I będziesz się śmiać. Jak ja dzisiaj. Ryczałem ze
śmiechu do telefonu jak żona mnie chciała po raz enty zmanipulować. Nie umiałem
się powstrzymać. To jest to otrzeźwienie. Przyjdzie do Ciebie i nawet nie
będziesz wiedzieć kiedy.

Podobało mi się co Phokara napisała, że czasem trzeba wziąć partnera na plecy i
przenieść przez życiowy dołek. Na tym polega związek, że są momenty kiedy
trzeba wziąć odpowiedzialność za siebie i za partnera. Poprowadzić go przez
życie, może nawet podjąć za niego decyzje. A jak stanie na nogi niech znowu
idzie sam. Ale obok, blisko, nie za blisko, nie na plecach stale. Tak to
rozumiem.

[ak70]

Kocham Was, czy wiecie o tym??!!!
WSZYSCY macie rację... i sami widzicie, że zaczynacie rozumiec choc troche
mojego męża, rozumiejąc jednocześnie mnie. Właśnie o to mi chodziło, bo bałam
się, że objęcie nas jako całości przez pryzmat jedynie moich wypowiedzi będzie
trudne, bo - choćbym sie nie wiem jak starała być obiektywna - przedstawiam
tylko SWOJE oczucia a JEGO uczuć moge sie jedynie domyślać... Wam sie to udało,
chylę czoła i bardzo, bardzo sie cieszę.
Pho... brak mi słów... nie będę Ci "kadzić" (ani prosić Cię abyś do mnie
mówiła, ale rób to dalej bez proszenia ) tylko powiem, ze przywracasz mi
pion. Der, daleko, nan, buba, z_mazur... i wszyscy, których nie wymieniłam - wy
wszyscy przywracacie mnie do pionu, nadajecie wlasciwy kierunek moim myslom, a
co za tym idzie - działaniom. Zacząć żyć swoim życiem, robić różne rzeczy dla
siebie, dla swojej przyjemności... tak, TAK!! Wczoraj dla swojej przyjemnosci
przez pol godziny biegałam w ulewnym deszczu na bosaka po kałużach ubrana tylko
w szorty i podkoszulke ) A była godz prawie 22... potem mokra chcialam sie
przytulic do meza, najpierw sie bronil, potem pozwolil, potem namietnie
pocalowal i powiedzial "jestes szalona"... niooo... to prawda... ja jestem jak
dziecko, ciesza mnie takie male rzeczy i byc moze dlatego tez takie male sa dla
mnie problemem.

Der... moze ja tez sie bede niedlugo smiac, a moj maz odetchnie pelna piersia.
Daleko_od_siebie... na terapie pojde na 200%, nie odloze jej, bo jestem to
SOBIE winna. Teraz jest miedzy nami dobrze, wczoraj ogladalismy fantastyczne
mieszkanie w powojennej kamienicy, blisko przedszkola i szkoly naszych dzieci i
powiem Wam, że na nie ZACHOROWALAM!!! Czy kupimy to juz inna sprawa, ale...
pomarzyc tez mozna )
Piszcie do mnie... dzisiaj idziemy na terapie... wczoraj rano moj m.
powiedzial: napisz mi na kartce czego ode mnie oczekujesz - poprosilam go o to
samo. Zobaczymy jak to dalej sie potoczy. Jednocześnie kiedys w rozmowach sms-
owych (bo w zasadzie tylko tak udaje mi sie z nim czasem porozmawiac) w jakimś
kontekście zapytał mnie czy chciałabym spróbować seksu z innym facetem, ja
odpisałam czy on by chciał, abym to zrobiła... on odpisał: "ale razem ze mna w
trojkacie ha ha"... oj, zabolało mnie to!! Poczułam sie jak przedmiot... nie
odpisalam mu wtedy, a po powrocie do domu pytał czy się obraziłam, mówił, ze to
był zart i że ja jestem za bardzo poważna. Czy - Wayszym zdaniem - powinnam to
uznać za żart?? Mnie jakoś nie rozbawił... potem m. mnie przeprosił,
powiedział, że oczywiście nie wyobraża sobie mnie w ramionach innego, nie
chciałby na to patrzeć, ani sie o tym dowiedzieć, itp.
I tak się "huśtamy" cały czas... przytula mnie, żeby zaraz odepchnąć... pisze
rano czułe smsy: "dziękuje za wczorajszą noc kochanie"... a zaraz potem jakimś
słowem wbija mi nóż w plecy... czy spisanie naszych oczekiwań to zmieni? Czy
spojrzymy na nie i powiemy: no nie, tego to ja nie jestem w stanie zrobić/dac
ci...??
Nie wiem... ciekawe co będzie dzisiaj na terapii )
Ściskam Was bardzo BARDZO mocno i coraz bardziej marze o spotkaniu w realu.
Kraków, Warszawa... przyjadę tylko dajcie znać wcześniej i niech to bedzie
weekend!! (byle nie 12-23 sierpnia, bo wtedy jedziemy nad morze)
))))))))))*************

[maheda]

A gdzie jedziecie nad morze?

[ak70]

Do Grzybowa Zaraz bede zamawiać kwatere, mam nadzieje, że jeszcze jest
wolna...

[maheda]

No proszę, okolice Kołobrzega...
szkoda, że z drugiej strony

[ak70]

A Ty gdzie jestes? Może sie spotkamy w Kołobrzegu??!! Mamy swoje telefony,
możemy sie zdzwonic - to chyba żaden problem, nie??!

[maheda]

zobaczymy. Mam nadzieję

[buba77]

AK, bardzo trzymam kciuki, jesteś wspaniała. Staraj sie sama cieszyć i robić
dla siebie różne rzeczy (bo czy nie najbardziej czekasz właśnie na to: jesteś
szalona? To przyjemne, ale myśl o sobie nie w kontekście męża)
Ale jeśli chodzi o męza, to ja bym spróbowała do takich spraw, które odbierasz
jako raniące podchodziła z humorem. Z czujnym humorem oczywiście, cały czas
mając na uwadze i rozpoznając swoje granice. Może czasami poczekaj z reakcją,
aby być jej pewna. Mam wrażenie, że on Cię troszeczkę testuje? Trochę jak
chłopiec sprawdza na ile może się posunąć. Jeżeli wierzysz w jego szczerość i
uczciwość, to tak pewnie jest i nie ma zamiaru Cię krzywdzić, tylko do życia
chce podejść nie tak poważnie jak ty. Ale nie jestem pewna czy tak jest.
Idealnie gdyby on trochę też szedł na kompromis i był poważny, gdy ty tego
chcesz a ty odpowiadała na jego "dziwaczne" pomysły - gdy tego CHCESZ.
Pozdrawiam gorąco.

[ak70]

buba77 napisała:

> AK, bardzo trzymam kciuki, jesteś wspaniała.
Buba - czymże zasłuzyłam na takie komplementy? Myśle, że raczej jestem...
zwyczajna, może trochę zakręcona, troche po przejściach, wrażliwa... no bo
normalna to chyba do końca nie ))
Narazie jest dobrze... nie chcę zapeszac, wczoraj na terapii nie bylo juz
takiej grobowej atmosfery i obrzucania sie pretensjami za posrednictwem
terapeutów. Wieczorem do 1 w nocy szukalismy w necie kwater nad morzem - MAHEDA
czy wiesz, że już nie było w Grzybowie??!! Jak juz znaleźliśmy to... hmmm... co
prawda nie na balkonie, ale w łóżeczku tez było ok. Szybki numerek i lulu ))
Dzisiaj idziemy ogladać mieszkanie, na które zachorowaliśmy, a dzisiaj jak
dzwonilam do posrednika to jeszcze sie okazalo, ze jest mozliwosc wykupienia
części strychu i moglibysmy zrobić dwupoziomowe... po prostu chodze jak na haju
od tego telefonu, m. nic narazie nie wie, bo jest dzisiaj w trasie i nie chcę
go rozpraszac.
Żyję dniem dzisiejszym, uczę sie dbac o: 1. siebie, 2. dzieci, 3. męża
(dokladnie w tej kolejności!! coby sie pozbyc syndromu Matki Teresy ) - pho
nie śmiej się!! kiedyś Cię dopadne w realu )
Staram sie nie robić problemów z drobiazgów i NA PEWNO napiszę m. czego od
niego oczekuję i ZMUSZĘ go, aby napisał mi to samo.
Poza tym chciałabym aby napisał swoje marzenia i to, co chciałby jeszcze dostac
od życia lub osiągnąć. To takie cele długoterminowe Oczywiście ja tez chce
to napisać - ciekawe czy cos sie bedzie pokrywalo??
Pozdrawiam... buba, dzieki za te kciuki, nawet nie wiesz jak to pomaga

Aga

PS. Czy mowiłam Wam, że w tym mieszkaniu jest CZYNNY KOMINEK???

[nangaparbat3]

To i ja trzymam kciuki ))

[nangaparbat3]

Acha, po tej historii z bieganiem po deszczu etc. nie przejmowalabym sie
pornografią ani propozycjami trojkątów (tylko sie na nie nie oburzaj, nie bo
nie, albo nie chcesz, zeby Cię ktoś inny dotykał, tylko jego chcesz -
najwazniejsze nie prawić morałów, ani mężom, ani dzieciom).
Pozdrawiam najserdeczniej i trochę zazdroszczę )

Do Nangaparbat

[phokara]

> Acha, po tej historii z bieganiem po deszczu etc. nie przejmowalabym sie
> pornografia˛ ani propozycjami trojka˛tów (tylko sie na nie nie oburzaj, nie bo
> nie, albo nie chcesz, zeby Cie˛ ktos´ inny dotyka?, tylko jego chcesz -
> najwazniejsze nie prawic´ mora?ów, ani me˛z˙om, ani dzieciom).
> Pozdrawiam najserdeczniej i troche˛ zazdroszcze˛ )

Wiesz co... generalnie to sie w pelni z takim podejsciem zgadzam, a juz z tym prawieniem
moralow to zwlaszcza. Tylko akurat przy tej historii to bym sie jednak zastanowila chwile nad
jakas reakcja na te teksty. W koncu to nie jest raczej normalne, ze facet ktory najpierw odchodzi
do kochanki, a potem wraca bo dostaje szanse od zony - wyjezdzal z czyms takim. Bo to
znaczy, ze ma kompletnie w nosie uczucia drugiej strony i tego powrotu w ogole nie traktuje jako
zadnej szansy, tylko jako cos oczywistego, co mu sie nalezy, jak psu buda. Misio-pysio wrocil
do domku, wiec teraz niech mu troskliwa malzonka wyszykuje ta bude na lux, miche poda i
jeszcze zawiesi czerowne firaneczki, zeby bylo milo. Nie dziwie mu sie troche - bo takie
podejscie jest w pewien sposob zasluga zachowania Ak. I w tej sytuacji ona ma pelne prawo
powiedziec facetowi: "Sluchaj gosciu, dostales szanse wiec nie spieprz tego i zajmij sie raczej
mysleniem o tym, jak ma nam byc dobrze we dwoje i nie wyjezdzaj mi tu z zadnym trojkatem.
Bo juz jeden ostatnio zaliczylam i nie mam ochoty na 'replay'". Ostro i konkretnie. Bez jeczenia,
wypominania, prawienia moralow i marudzenia. A potem usmiech na twarz i niech sobie biegaja
po tym deszczu dlugo i szczesliwie...
Tylko niech dziewczyna nauczy sie reagowac na te rozgrywki emocjonalne, jakie jej notorycznie
serwuje jej maz. Niech poczuje, ze ma takie samo prawo glosu w tym zwiazku.
(Ale bez moralow i przynudzania, bo to jest w stanie wykonczyc kazdego, pelna zgoda).

[nangaparbat3]

Generalnie sie zgadzam, że Ak ma prawo etc.
Skoro jednak MOŻE sie obejść bez pornografii i dodatkowego towarzystwa i jest
dobrze - nie przejmowałabym się. Czytałam, ze trojąkty dwoch panow i pani
często interesują mężczyzn, ktorzy nie są pewni, czy w pojedynke uda im się
zadowolić kobietę. To wespół w zespół, etc. (To oczywiscie nie jedyna
przyczyna.)
Zresztą - sama mam taki charakter, ze dość łatwo i intensywnie się wściekam,
ale po pieciu (doslownie) minutach mi przechodzi i zapominam, ze coś zlego
zrobił. Wiec to na pewno wpływa na moje pomysly dot. Ak.
A to wszystko, czego Ak musi sie nauczyc, to świeta prawda, ale na to trzeba
czasu i terapii, albo iluminacji, albo życiowych doswiadczeń. A moze
wszystkiego naraz.
Acha. Zauwazyłam, ze często identyfikuje się z facetami, ktorzy mają troskliwe,
kochające, acz z lekka nadopiekuńcze i kontrolujace żony, i te poswięcajace się
doskonalości. Chyba sama powoli (oj, jak powoli) dojrzewam

[phokara]

>Z˙yje˛ dniem dzisiejszym, ucze˛ sie dbac o: 1. siebie, 2. dzieci, 3. me˛z˙a
>dokladnie w tej kolejnos´ci!! coby sie pozbyc syndromu Matki Teresy ) - pho
>nie s´miej sie˛!! kiedys´ Cie˛ dopadne w realu )

Ale to jest grozba? Cholera, bo jakos sie nie boje. Ty sie raczej boj Matko Tereso, bo ja Cie
zaraz przepytam, jak dbasz o siebie. Prosze mi konkretnie napisac CO robisz WYLACZNIE dla
siebie. Od razu Ci podpowiem, ze jakikolwiek opis, w ktorym pojawi sie Twoj maz na horyzoncie
beda z miejsca zdyskwalifikowane. Tak wlasnie.
Moze jeszcze do tych wszystkich spisanych marzen I oczekiwan zrob sobie po cichu jeszcze
jedna liste, rzeczy ktore mozesz robic BEZ meza I sprawiaja Ci wielka radosc. Serio. Znajdz
swoja plaszczyzne niezaleznosci, do ktorej on nie bedzie mial wstepu, ktora bedzie wylacznie
Twoim autonomicznym obszarem wolnosci. To naprawde bedzie procentowac. W relacjach tez,
a moze przede wszystkim.
Jak narazie jest totalna hustawka nastrojow, a rozrzut emocji po prostu gigantyczny. Nie wiem
czy masz tego w ogole swiadomosc? Jak poczytasz kiedys swoje posty to pewnie sama sie
usmiechniesz? I dobrze.

I cos w kwestii kominka. To juz nie do Ciebie, tylko tak ogolnie temat mnie zainspirowal. Zreszta
sama dlugo chorowalam na kominek, wiec rozumiem.

Rozmawialam kiedys z pewnym madrym czlowiekiem I w ramach poznonocnych dyskusji o
zyciu, swiecie, milosci itd, stworzylismy ?teorie kominkowa? czy raczej syndrom kominka, w
ktorym nie ma sie czym palic. To tak na bazie obserwacji wielu zwiazkow, ktore po wielu latach
bycia razem doczekaly sie pieknego domu, dzieci I kominka, ale w tym domu jest lodowato.

Sam kominek jest pusta atrapa jesli nie ma sie drewna, by w nim rozpalic. Bardzo mocno
generalizujac ludzi mozna psychologicznie podzielic na tych, co bardziej mysla o kominku I na
tych, co mysla o drewnie (rownorzedne grupy, zadna nie jest ani lepsza ani gorsza). Znaczy sie
racjonalizm I idea. Perfekcyjnie jak wiemy jest miec I drewno I kominek, ale to sie nie zawsze
udaje. I teraz tak - jesli pamietamy, ze istota posiadania kominka nie jest kominek ale cieplo I
magia zywego ognia, to ludzie posiadajacy drewno zawsze beda do przodu. Bo moga rozpalic
ognisko chocby I na srodku domu, a nawet I na jego ruinach. Ci, co usiada przed
najpiekniejszym ale pustym kominkiem nie bede sie mieli czym ogrzac zas podziwianie kominka
dla samej estetyki jest dosc pustym rozwiazaniem.
Ale prawdziwa radosc z kominka moga miec I jedni I drudzy, jesli beda pamietali, ze tak
naprawde sensem kominka jest ogien.
No I jeszcze jakis piekny proces filozoficzno dowodowy uskutecznilismy, ktory wykazal, ze
najlepiej sie udaje razem isc przez zycie tym od kominka I tym od drewna ale juz nie pamietam,
o co chodzilo bo to po alkoholu bylo, haha.
Ale najlepsza jest pointa. Opowiedzialam te wzruszajaca moim zdaniem przypowiesc mojemu
Exowi, on tak mnie posluchal wyjatkowo z uwaga, a potem, po chwili zastanowienia skwitowal,
jak to on wybitnie zdroworozsadkowo, ze to sie wszystko nie sklada do kupy bo czegos tu
brakuje. Jak sie zapytalam czego, to wypalil: zapalek!
Haha? ja to mialam doprawdy geniusza za meza. Ten moj geniusz to nawet mi powiedzial,
zebym sie nie stresowala tym przeoczeniem, bo ze mnie to iskry leca same z siebie, wiec nie
ma co sie przejmowac duperelami.
No wiec sie nie przejmowalam, przynajmniej do czasu, az Ex sobie znalazl na boku
dziewczynke? z zapalkami. Haha.
No ale to nie byl duperel tylko dupa. Ale to juz tak na marginesie ballady kominkowej.

[buba77]

"AK, bardzo trzymam kciuki, jesteś wspaniała.
Buba - czymże zasłuzyłam na takie komplementy? Myśle, że raczej jestem...
zwyczajna, może trochę zakręcona, troche po przejściach, wrażliwa... no bo
normalna to chyba do końca nie ))"

Jesteś - chyba nic złego w komplementach - trochę tu o sobie napisałas, nie?
I mam nadzieję, ze sama się o tym przekonasz. Im szybciej tym lepiej.

:)))

[nangaparbat3]

Fajnego masz exa. A te iskry co z Ciebie lecą to wielki komplement - i
słusznie

[phokara]

> Fajnego masz exa.

telefon Ci dac? hahaha.... No bo w sumie to calkiem niezly gosc jest, a juz na wstepna faze
adoracji to modelowy. Potem ciut gorzej, bo strasznie duzo zapalek marnuje, no ale w koncu nie
kazdy musi byc od razu harcerzem.

ps.
Lapie, o czym piszesz, z ta identyfikacja z mezami z lekka trosliwo-bluszczowych zon. Wiem,
bo mam tak samo. Wrecz wydaje mi sie, ze to jest jakiegos rodzaju fobia czy cus...

[buba77]

Ciekawam jak Wy sie z nimi identyfikujecie? czy to aby nie fobio/ zazdrośc?
Taka żona to dobra rzecz. Sama bym taką chciała miec)

[13monique_n]

Oj, to ja chyba tez jestem jakis facet. Od troskliwo-bluszczowej zony mialabym
ochote zwiac lapiac lapczywie powietrze do oddychania... ale ja sie nie znam

[phokara]

hahahaha.... no w sumie tak. Taka zona to dobra rzecz. Z pewnoscia lepsza niz taka wydra, jak
ja.

[buba77]

Tak jest, myśle że się nie znasz. Przecież to sama wygoda, a na niewygody (np.
wydry) są sposoby. I usprawiedliwienia - i o to chodzi.

[13monique_n]

no, jak sa sposoby, usprawiedliwienia, wydry i dziewczynki z zapalkami, to ja
juz nie mam pytan. Nie nadazam. Na urlop zaraz (w niedziele) jade i juz mam
tylko zaprogramowane doatrcie na dworzec

[phokara]

Masz racje Buba,
ja sie nie znam. Ani na facetach (Ex) ani na wzorowych zonach. Dlatego mam takie niewygodne
zycie... ale pracuje nad tym, pracuje!!!!

[buba77]

Z tymi wzorami to fakt - każdy ma swój własny - często jeden na całe życie.
Ludzie tkwia w tak różnych związkach - sami je jednak kształtują i nawzajem na
siebie oddziaływują. Godzą się na wiele rzeczy, są wygodni, uparci, ulegli,
roszczeniowi, powierzchowni, nie szanują drugiego - to wszystko wpływa na także
na to jacy się w końcu stajemy. I tych facetow mi wcale nie żal. Ja nieraz
myśle, co oni zrobili, ze maja taką żonę?

[phokara]

W pelni sie zgadzam, ze to dziala zawsze w dwie strony.
Nie wiem, kiedys mialam bardzo klarowny obraz w glowie, ba, nawet swietny (moim zdaniem)
przepis na udany zwiazek. I co? I pstro. I najsmieszniejsze, ze jak patrze za siebie, to na
poszczegolnych etapach nie widze zbyt wielu bledow... a i tak wyszla kaszana. Wiec pewnie
regul nie ma. A nawet jesli sa, to czlowiek moze sie zalapac na wyjatek od reguly. I tyle.

[nangaparbat3]

buba77 napisała:

> Ciekawam jak Wy sie z nimi identyfikujecie? czy to aby nie fobio/ zazdrośc?
> Taka żona to dobra rzecz. Sama bym taką chciała miec)


pewnie, od dawna twierdzę, że chcialabym mieć żonę.

To znowu ja ;)

[ak70]

Ufff.... witajcie!!
Przeczytałam już w piątek Wasze wypowiedzi, ale nie miałam czasu odpisać. Ale
dzisiaj już sie odzywam, bo myśli kłębią mi sie w głowie jak szalone.
Tak Buba, napisałam o sobie dużo, choć to pewnie jakieś 30% mojego życia, ale
znacie mnie dość dobrze. Dziękuję, jeśli uważasz, że zasłużyłam na komplementy,
choć tak naprawdę nie po to tu weszłam i zadomowiłam się Dziękuję też bardzo
tym, którzy zaczynają rozumieć mojego męża (mówiłam, mówiłam, że mojej winy
jest dużo!!) i uświadamiają mnie, że zycie z kimś kto cię "uszczęśliwia" swoim
zainteresowaniem i troską może prowadzić w prostej drodze do śmierci z
uduszenia

Ale teraz muszę MUSZĘ zacytować Pho:
"W koncu to nie jest raczej normalne, ze facet ktory najpierw odchodzi
do kochanki, a potem wraca bo dostaje szanse od zony - wyjezdzal z czyms takim.
Bo to
znaczy, ze ma kompletnie w nosie uczucia drugiej strony i tego powrotu w ogole
nie traktuje jako
zadnej szansy, tylko jako cos oczywistego, co mu sie nalezy, jak psu buda.
Misio-pysio wrocil
do domku, wiec teraz niech mu troskliwa malzonka wyszykuje ta bude na lux,
miche poda i
jeszcze zawiesi czerowne firaneczki, zeby bylo milo."
No właśnie... ale takie jego zachowanie jest wynikiem egoizmu i przedmiotowego
traktowania własnej żony, co z kolei wynika z - jek ja sobie to nazwałam -
pornoholizmu. Wracamy więc do punktu wyjścia. Ja chcę budować związek na sferze
duchowej, a potem cielesnej, mój mąż odwrotnie (i czasem mam wrażenie, że
duchowa jest mu w ogóle niepotrzebna). To tak jak z tym REWELACYJNYM
porównaniem, którego Pho użyła: jak kominek bez wkładu, bez tego swojego
gorącego, rozpalonego serca, które sprawia, że przyciąga wszystkich, że każdy
chce przy nim usiąść i popatrzeć w płomienie, ogrzać sie przy cieple. To
właśnie pornografia sprawiła, że mój m. stał się zimnym, egoistycznym draniem!!
Który właśnie reaguje tak jak napisałam. Powiem Wam: mój facet, za którego
wychodziłam NIGDY tak by nie zareagował!! Ten w którego sie zmienił jest OBCY!!
I nie chcę tu wyjść na jakąś fanatyczną dewotke, ale to jest wina właśnie
pornografii!! Wszystko jest dla ludzi: i erotyki i pornosy i alkohol i
papierosy... pod warunkiem, że nie powoduje uzależnienia, zmieny tej osoby w
kogoś zupełnie innego i nie wpływa negatywnie na otoczenie. Takie jest moje
zdanie.

I Pho... co robie wyłącznie dla siebie? Jeżdżę do pracy na rowerze, spotykam
sie z koleżankami (bez m.), wczoraj poszłam na pieszą pielgrzymkę (co prawda na
jeden dzień, bo dzisiaj do pracy, ale wyszłam z domu o 6 rano, a wróciłam po
20). Nie było mnie w domu cały dzień, dzisiaj chodze na rzęsach i bola mnie
wszystkie mięśnie w nogach, pod stopą mam gigantyczny bąbel... ale WARTO BYŁO!
Potrzebowałam tego, chciałam i... zrobiłam to! Ha, Pho... i co Ty na to???!!
)))

[kruszynka301]

> No właśnie... ale takie jego zachowanie jest wynikiem egoizmu i
przedmiotowego
> traktowania własnej żony, co z kolei wynika z - jek ja sobie to nazwałam -
> pornoholizmu.

Nie potrafię pisać tak pięknie, a jednocześnie dosadnie jak Pho, ale się wtrącę.

Ak, nie masz zupełnie racji. Mylisz skutek z przyczyną. Twój "pornoholizm"
wynika właśnie z egoizmu, pewnie wrodzonego, a nie z pornoholizmu! Na pewno nie
odwrotnie.
Uwierz mi, namiętne oglądanie stron porno nie wzięło się z niczego, ma swoją
przyczynę.

Nikt się nie zmienia, długotrwała zmiana charakteru nie jest możliwa - więc
śmiem twierdzić, że obecna postawa twojego męża jest bardziej naturalna, niż
podczas pierwszych spotkań.
Moja połówka, egzemplarz całkowicie wykorzeniony z romantyzmu, ciągle mi
powtarza, jak bardzo się dla mnie poświęcał na początku związku (czyli przez
tydzień), bo.... poszedł ze mną na Bridget Jones, i jeszcze powiedział po
seansie, że dobrze się bawił.... Potem jednak, po wprowadzeniu się, już mógł
się bezkarnie ujawnić się ze swoją antyromantyczną naturą, teraz chodzimy na
filmy typu Piraci czy Doom, na romantyczne chodzę sama.
Przypuszczam, że w przypadku twojego męża ukrywanie się dłużej trwało.


Co do robienia rzeczy dla siebie - to maleńki krok w dobrym kierunku.
Mam nadzieję, że spotkamy się kiedyś w Krakowie w większym gronie.

[ak70]

Kruszynko... nie, nie, nie zgadzam sie z Tobą!!
Znam mojego męża od piaskownicy, nasi rodzice nadal mieszkaja w tym samym
bloku, nasze dzieci bedac u dziadkow bawią sie na tym samym podwórku, na którym
bawiliśmy sie my. Znałam go bardzo dobrze przed ślubem, byliśmy przyjaciółmi na
długo przedtem zanim zdecydowaliśmy sie być małżeństwem.
To Ty mylisz skutek z przyczyną! Mój mąż nie był egoistą (podobno każdy z nas
jest, wiec, ok on tez był ale na niezauważalnym poziomie), stał sie nim dopiero
PO uzależnieniu sie od pornografii!! Był ciepłym, szalenie romantycznym
facetem, który ZAWSZE stawiał na pierwszym miejscu moje potrzeby, starał się
uwzględniać MOJE plany i MOJE zdanie w różnych sprawach. Był facetem, z którym
mogłam rozmawiać godzinami, czasem rodzice wychodzili po nas na klatkę, bo
wiedzieli, że siedzimy na schodach miedzy piętrami i gadamy nie mogąc sie
rozstać. Kiedy miał problem - przychodził do mnie, kiedy ja miałam problem -
szłam do niego, bo wiedziałam, że będę wysłuchana i dostanę rade i wsparcie,
jeśli o to poproszę!! NAPRAWDĘ był taki!
I zaczął sie zmieniać kiedy otworzyliśmy kafejke internetową. Wcześniej tez
oglądał CZASAMI (!!) jakies zdjęcia lub filmiki, ale były to erotyki lub soft
porno. Teraz tylko hardcore... po prostu tamte przestały mu juz odpowiadać, juz
go nie nakręcają, spowszedniały mu. Jestem z nim na codzień od - chyba moge tak
powiedzieć - ponad 20 lat i widzę kiedy i jak sie zmienił.

kruszynka301 napisała:

> Nikt się nie zmienia, długotrwała zmiana charakteru nie jest możliwa - więc
> śmiem twierdzić, że obecna postawa twojego męża jest bardziej naturalna, niż
> podczas pierwszych spotkań.

Mam nadzieję, że masz rację i ta zmiana jego charakteru nie jest mozliwa na
stałe. Dlatego walczę, bo pamiętam jeszcze - coraz słabiej - tamtego chłopaka
sprzed lat, który uprosił rodziców, aby mógł przygarnąć psiaka z podwórka...
chłopaka, który płakał na filmie w kinie i wtedy, kiedy z nim zerwałam
jak "chodziliśmy"... chłopaka, który bez pytania wziął samochód rodziców, żeby
odwieźć mnie do szpitala, kiedy miałam atak serca...
Tak, taki był... i wierzę, że ten chłopak jeszcze gdzieś w nim siedzi... i z
moją (i Bożą) pomocą uda sie go z powrotem wydobyć.
Ufff... tak mi jakoś ckliwie i płaczliwie sie zrobiło... to chyba efekt
wczorajszej pielgrzymki i 5-kilometrowej rozmowy z pallotynem... no dobra, juz
kończę ))

[buba77]

ja bym chyba zaufała intuicji i spytała się specjalisty. Nałóg to nałóg, robi
spustoszenia w psychice. Tyle, ze to mąż powienien mieć z tym problem, a nie
Ty, AK. Nie myśl, że mówiąc mu o tym on będzie chciał coś z tym zrobić. Dopiero
jak mu to zacznie solidnie doskwierać, to może sie zastanowi. Powiem więcej.
Możesz być dla niego usprawiedliwieniem, ze to robi. Alkoholik też pije przez
żone, prace, dzieci lub inne problemy. Dlatego myśl o sobie a nie o jego
problemach. Bądź piękna, uśmiechnięta i zadowolona dla siebie (dla dzieci, dla
innych), nie dla niego (rozumiesz - chodzi mi, żebyś nie przeglądała się w nim
jak w lustrze).
Ten JEGO problem będzie Ciebie z pewnością dotykać - wtedy stawiaj granice i
mów, co Ci nie odpowiada i przeszkadza. No i wracamy do punktu wyjścia.

[ak70]

No więc właśnie buba! Jest nikła reakcja na moje "przemowy", bo zaczyna sie
zastanawiac nad problemem i powoli, bardzo powoli go dostrzegać. I ja mu
powiedziałam, że jesli będzie sie leczył i walczył z tym uzależnieniem to mu
pomoge, jeśli nie - sorry, ale mnie i dzieciom tez sie cos od życia należy.
I jestem piękna... dla siebie, usmiecham sie do życia, bo znowu zaczęło mnie
cieszyć, a dzięki Wam wiem, że nie taki diabeł/rozwód straszny i że "co dalej"
może byc całkiem, całkiem interesujące )

[agash4]

nie chce wyjsc na smetna czarnowidzaca jedze. Wydaje mi sie jednak, ten Twoj
entuzjazm do tlumaczenia czego to wspanialego nie robil Twoj ukochany wskazuje,
ze usilujesz wytlumaczyc sobie, zaslonic istniejacy stan rzeczy. Jest zle
dziewczyno! Jestes psychicznie bardzo zwiazana z facetem i za niego chcesz go
przerobic na stary model. Super ze bylas na pielgrzymce, ale co robil Twoj
facet? Buszowal po necie? Gdyby mu zalezalo na Tobie poszedlby z Toba, Twoja
strategia "zrobienia czegos dla siebie" lezy mu jak ulal, bo mu przez caly
dzien nie trulas o jakichs terapiach i innych bzdurach, ktore on zwyczjnie
olewa. Sorki te wynurzenia wszystko na wlasnym przykladzie.

[berek_76]

Kurcze, no, obawiam się, że zgadzam się z Agash. To wszystko robi takie
wrażenie, jakbyś za wszelką cenę starała się pokazać, że jest OK.
Nie jest OK. To, że kiedyś było OK, nie znaczy, że teraz jest! I jeśli to ON nie
zrobi czegoś, zeby naprawić Wasz związek, to OK nie będzie, bo nie da się tak,
że ktoś napsuł, a naprawi ktoś drugi.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[ak70]

Agash... berek... ja nie chce naprawiac tego ZA niego. Ja chcę mu pokazać, że
to sie DA naprawić jeśli ON tego bedzie chciał. Wczoraj dałam mu do
przeczytania artykuł dot. skutków fascynacji pornografią (pochodzący, nota
bene, z gazety katolickiej)... PRZECZYTAŁ i skomentował: "może i masz rację"
(!!) On zaczyna miec problemy (chyba by mnie zabił, że to napiszę, ale tak ku
przestrodze dla innych) z wytryskiem podczas sexu - i to jest właśnie skutek
pornoholizmu. Narazie nie jest najgorzej, ale takie początki i kłopoty świadczą
o tym, że idzie to w złym kierunku. Jego komentarz do artykułu świadczy tez o
tym, że powoli (małe, malutkie kroczki, ale jednak!) zaczyna do niego docierać,
że faktycznie ma problem.
Ja powiedziałam mu, że jeśli podejmie decyzje o leczeniu, terapii, wyrzuci ten
cały hłam z komputera i będę widziała, że naprawdę tego chce i chce, aby nasze
relacje dzięki temu sie poprawiły - będę przy nim, nie zostawie go. W
przeciwnym razie sie rozstaniemy, bo ja nie potrafie spokojnie stac obok i
patrzec jak on sie stacza i ściąga nas za sobą. Nie pozwolę na to przede
wszystkim ze względu na dzieci, ale i tez na siebie, bo chce mieć obok
mężczyznę, który mnie szanuje, traktuje jak człowieka a nie przedmiot, kogoś na
kogo mogę liczyć i kto nie patrzy na związek przez pryzmat własnych
przyjemności.
I powiem wam, że szukam cały czas hobby dla siebie oraz ludzi, z którymi mogę
dzielić sie sobą - tak, mam taka ogromna potrzebę (cholerny syndrom Matki
Teresy ) Dzięki Wam szukam tej własnej płaszczyzny niezależności )

[ak70]

Aha, agash... chyba to moje pójście nie za bardzo mu "leżało" bo zostawiłam go
z dwójką dzieci, wiec chyba nie miał zbyt wiele czasu dla siebie
Co do pójścia ze mną to mu to zaproponowałam, ale nie chciał... troche mi było
przykro, ale cóż... może za rok, jeśli jeszcze będziemy razem.

[to.ja.kas]

Ak witaj. Czytam ten watek i czytam i powiem Ci to co dziewczyny wyzej. Nawet
ten Twoj hurraoptymizm jest smutny bo Ty"AK Z DDA" usłyszałas ze powinnas sie
zachowac tak a nie inaczej, czuc to a nie cos innego wiec tak robisz i tak
czujesz a w tle i tak jest ON - SWIETY MĄŻ!.

AK otrzeźwiej !!!!
To ciagle sa smutne wywody kogos kogo NIE MA!!!! Jestes jak odbicie w lustrze.
Widac obraz, ale to nic rzeczywistego.
I ta potrzeba akceptacji. U mamy, dzieci, meza, ludzi z forum. W połączeniu z
usprawiedliwianiem Jego (bo On taki nieszczesliwy wpadł w sidla porno, a
kochanka go zwabila, a ja jestem trudna bo mam DDA), usprawiedliwianiem siebie
(bo ja mam DDA) daje to smutny obraz .
Czasem jak o tobie mysle (a mysle) to wpada mi do glowy pomysł (ktory Tobie sie
zupełnie nie spodoba), ze On powinien odejsc i Cie zostawic, Ty powinnas
przerobic ta terapie skoro czujesz ze musisz i moze wtedy nauczylabys sie
granic własnej autonomii. Nie samodzielnosci w postepowniu i dbaniu o dom, bo
Twoj Mis i tak zlozyl wszystko na Twoje barki, ale w umiejetnosci odczuwania
siebie jako jednostki, niezaleznej, samostanowiacej o sobie.

Poki cieszysz i zadowalasz sie ochłapami Twojego meza to ochlapy dziesz
dostawac. I nie probuj mi tu porownywac jego malenkich kroczkow na drodze ku
uzdrowieniu Waszego zwiazku do kroczkow dzieciecia bo On stary chlop jest i
skoro dostal szanse to niech szusy sadzi a nie stapa jak baletnica.

Lazilam 2 tygodnie po gorach, i powiem Ci, zeby osiagnac szczyt przed
zmierzchem to trzeba czasem niezle zapier...... a nie isc krok po kroczku. I
dlatego wysokie gory nie sa dla wszystkich. Tak jak szczesliwe zwiazki nie sa
dane tym ktorzy zamiast sie starac je zdobyc patrza tylko w niebo i czekaja ze
spadna z nieba jak manna Izraelitom.

Sorry jesli ostro, ale po czytałam co napisał Tri w innym watku, ze czasem mowi
sie komus "uciekaj" ale ktos i tak nie posłucha...... nie zacytuje bo leniwa
jestem, poszukaj w watku do Jarkoniego, jesli jestes ciekawa.


Pozdrawiam serdecznie

[ak70]

Wróciłam z urlopu i nie nadążam czytac i odpisywać.
To.ja.kas... ja wiem, że macie rację! I wiem też, że głupia jestem zachowując
sie tak. Powoli zaczynam wcielać w życie te wiadomości - patrz wątek scri,
który jest do mnie bardzo podobny (tzn. scri, a nie wątek ).

Coraz częściej myśle i wyobrażam sobie swój świat bez niego. I wiesz co? Coraz
bardziej ta wizja mi sie podoba Nie od razu Kraków zbudowano, potrzeba było
czasu, pracy rąk i umysłów ludzkich, sporo budulca. W moim przypadku tez tak
będzie. Potrzeba czasu (który mam), pracy umysłu (który tez mam i chyba w
nienajgorszym stanie), a budulcem będzie praca, przyjaciele, dzieci i moje
osobiste własne życie bez stresu, na "spocznij" (to już z wątku Ardeny), bez
oglądania sie na czyjąś akceptację lub pozwolenie.
Dojrzewam do działania powoli, bardzo powoli co może być irytujące, ale chcę
byc PEWNA!! Pewna, że zrobiłam wszystko co mogłam i nie udało się.

Bardzo podobał mi sie ten akapit Twojego postu:
> Poki cieszysz i zadowalasz sie ochłapami Twojego meza to ochlapy dziesz
> dostawac. I nie probuj mi tu porownywac jego malenkich kroczkow na drodze ku
> uzdrowieniu Waszego zwiazku do kroczkow dzieciecia bo On stary chlop jest i
> skoro dostal szanse to niech szusy sadzi a nie stapa jak baletnica.
I tak sobie pomyślałam: gdybym dała porzadnego kopa, to chyba byłoby
szybciej ) Pytanie tylko: czy we właściwym kierunku??
Pozdrowionka!!