nie moge tego juz dluzej zniesc

[cien_wiatru]

Uslyszalam dzisiaj 3 wyklady mojego meza, jak to ma mnie piekielnie dosc. Nie
moze na mnie patrzec, nie moze patrzec na brud w domu, a w ogole to on
zasluzyl na lepsza kobiete. No i jakie mnie spotkalo niesamowite szczescie,
ze dziesiec lat temu on to wlasnie ze mna sie ozenil.

Juz Wam pisalam - nie mam sily odejsc. Skad wziac te sile ???

[turzyca]

spisz (niekoniecznie tu) wszystkie powody, dla ktorych z nim jestes.



Przeanalizuj te liste. I zastanow sie, czy ktorykolwiek z tych powodow jest
naprawde wazny. Wazny dla Ciebie.

[phokara]

Masz siłę sie na niego wściekać, a nie masz siły odejść? To wcale nie są sprawy
różnych gabarytów, jeśli wziąć pod uwagę, że wkurzać się tak możesz przez
nastepnych 30 lat, a rozwód i wyjście z niego to maksiumu dwa.

Ja Ci powiem, co może na Ciebie podziałać mobilizujaco. Wyobraź sobie, że tak
wygląda Twoje życie już do końca, nic sie nie zmienia. To znaczy Ty się
zmieniasz w starą, sfrustrowana babę, z pretensjami do losu, męża i wszystkich
dookoła. W jędzę, która nie dość, że ma wstretnego męża (bo tak go widzisz cały
czas) to jeszcze pretensje do siebie samej, że nic z tym nie zrobiła, "bo nie
miała siły". Jak się klepie, niby mantre "nie mam siły, nie mam siły" to z
pewnością jej od tego nie przybywa, a od jęczenia to też jeszcze nic fajnego na
tym świecie nie wyrosło. Taka prawda.

[anula36]

zapuszczaj chalupe, wychodz do kina i poczekaj spokojnie az to on odejdzie.
Wyglada na to ze chlop zaczyna do tego dojrzewac.

[artemisia_gentileschi]

Niekoniecznie, moj eks tak potrafi pieprzyc trzygodzinne monologi, a rozwiesc
sie za bardzo nie chce (wyznaje zasade, ze jak sie wzielo slub, to trzeba sie
uzerac ze soba do konca zycia, ew. mozna wykonczyc malzonke).

[crazyrabbit]

Nie podoba się bałagan? Pokaż mu gdzie stoi odkurzacz i mop i niech sprząta.
Mój ex po takiej "akcji" nawet fugi szczoteczką do zębów szorował , żeby mi
pokazać , jaka jestem nieporządna.

Zasłuzył na lepszą kobietę? A może Ty zasłuzyłaś na lepszego faceta?
A może już sobie znalazł tą "lepszą"????

Znam te gadki , mdli mnie na samo wspomnienie. I teraz wiem , że jedynym
sposobem jest "no mercy" - bez litości!
Mój almost_ex przez kilka lat powtarzał , że jak mi sie nie podoba to mam się
wyprowadzić z jego mieszkania. No to się wyprowadziłam i zdziwił sie nieco
buchachacha..

Siłę musisz znaleźć w sobie. Tylko i wyłącznie.

P.S. Anula! Czy ja Ci kiedyś juz pisałam , że lubię Twoje krótkie riposty?

[anula36]

nawzajem droga kolezanko, nawzajem

[ida-sierpniowa]

U mnie było troszkę inaczej, ale jakoś mi się skojarzyło. Mój jeszcze mąż od
jakiegoś czasu groził, że się spakuje i wyprowadzi. I po jednej akcji, którą
sam nakręcił, spakował się. A ja nic. I też się zdziwił. No i niestety się
rozpakował...
A z tą siłą u mnie było tak, że po prostu musiałam dojrzeć. Pewnego pięknego
dnia nagle zrozumiałam, że wszystko już wiem.

[cosmopszczolka]

Całkowita racja 'no mercy'. Dziś tez to wiem, moze gdybym na poczatku
zareagowała w zimny sposób to było by inaczej. Ale nie miałam siły, bo jak
znaleść je gdy się go kocha i nie chce utracić tego co do tej pory zbudowało.
Płacz, rozmowy, prośby nic nie dały. Teraz musze właśnie znaleśc na tyle siły w
sobie by umieć zacząć życ od nowa. Trudne bardzo, ale jak widze nie nie
możliwe.Pozdrówka

[misbaskerwill]

> Juz Wam pisalam - nie mam sily odejsc. Skad wziac te sile ???

Jeszcze 300 takich "wykładów" i znajdziesz siłę.
Swoją drogą, skoro ma dość, to - jak pisali inni - niech sam odejdzie.
A jeśli chałupa jest jego (choćby w części) - niech sam sprząta.

[czamon]

misbaskerwill napisał:

> > Juz Wam pisalam - nie mam sily odejsc. Skad wziac te sile ???
>
> Jeszcze 300 takich "wykładów" i znajdziesz siłę.
> Swoją drogą, skoro ma dość, to - jak pisali inni - niech sam odejdzie.
> A jeśli chałupa jest jego (choćby w części) - niech sam sprząta.

własnie skoro tak mu zle czemu sam nie odejdzie, brudno w domu niech sam
posprząta. Najwidoczniej potrafi tylko duzo gadać i wcale nie jest mu tak zle w
domu.

[delika1]

Jemu nie chodzi o to ,że jest brudno, bo wtedy sam wziąłby się za odkurzacz i
scierę i pomógł żonie (przy okazji trochę sportu).
jemu chodzi o to by poniżyc, zniszczyć, przydołować.
Dlaczego nie masz siły?czy chodzi o miejsce, finanse.Dlaczego?masz dokad iść?
Możesz pozwolić sobie na wynajęcie?
Czy trzymają Cię miodowe miesiące?
Ile czasu tak "zyjesz"?.Ja myślałam tak jak Ty 11 lat.11 stracocych lat.Ale
dobrze,że juz nie siedze w tym bagnie.A lista powodów -za i przeciw to dobry
pomysł.

[marek_gazeta]

Siłę najlepiej czerpać od jakiegoś przystojnego kolegi

[cosmopszczolka]

Kobieta musi odnaleść siłe w sobie aby ją potem dla przystojnego kolegi
spożytkować.

[cien_wiatru]

Mieszkamy w wynajetym mieszkaniu, wiec jest tak samo jego jak i moje. Przy czym
on wiecej zarabia, ja z mojej pensji nigdy bym takiego mieszkania nie mogla
wynajac i to dlatego ja mam sprzytac. tak bylo od pierwszego dnia, kiedy
zamieszkalismy razem. Nie pytajcie mnie dlaczego weszlam w role kucharki i
sprzataczki i dlaczego w niej pozostalam. Nie wiem. Nie wiem tez, dlaczego
znosilam te teksty o tym, jak to mi sie trafilo ze on " mnie wzial " - tzn.
ozenil sie ze mna, jakie mnie wielkie szczescie spotkalo. Zwlaszcze ze na
poczatku , jeszcze przed slubem mialam niesamowite powodzenie. Jeden z jego
kolegow po wypiciu paru piw glosno powiedzial : " jasiu, jak ty to zrobiles ,
ze ona cie chciala ? "
Teraz mam 36 lat i tego powodzenia nie mam. Wszyscy wokol mnie sa zajeci.

Bardzo Wam dziekuje. Od kiedy to forum znalazlam, czytuje je prawie codziennie.

Oczywiscie, ze lepiej bylo za niego nie wychodzic wcale albo sie rozwiesc
przed 30-tka. Na rozum, to ja wszystko rozumiem, tylko nie przeklada sie to na
moje odczucia. Rozumiem, ze teraz mam tylko 2 wyjscia : albo z nim zostac i
miec pewnosc, ze bede miala przesrane do konca zycia albo sie rozwiesc i miec
nadzieje, ze bedzie lepiej.
Przeciez nie moge codziennie wysluchiwac, ze on zasluguje na kogos lepszego niz
ja, ze zmarnowal ze mna 10 lat zycia, ze nie moze zyc w tym chlewie, ze mnie z
kazdej roboty wyrzuca i ze zaden facet by mnie chcial.

W ubiegly weekend byl na weselu swojego siostrzenca i 2 dni spedzil z mamusia i
siostrzyczkami. Nie bylam az tak wyprowadzona z rownowagi gdyby do wniosku, ze
nie chce ze mna byc doszedl samodzielnie. Ale on zazwyczaj dochodzi do niego po
spotkaniu ze swoja rodzina.

[turzyca]

Pamietasz siebie przed slubem? Z pasja mowiaca o swoich licznych
zainteresowaniach, usmiechnieta, pewna siebie? pamietasz? ile Jej zostalo w
Tobie? z jakich hobby zrezygnowalas? jak czesto smiejesz sie z czystej radosci
zycia?
Powodzenie to nie uroda - to "to cos." Charakter ma duzo wiecej do powiedzenia
niz cialo.

A co do mieszkania: szczerze mowiac wole ciasna kawalerke pelna milosci niz
wielki dom pelen zlych emocji - to jak z jarzyna i miesem w Biblii , stara
prawda.

[salemka1]

a ja siłę znalazłam w dziecku... kiedyś zaczęłam obserwować mojego synka i
stwierdziłam, że on ma problemy odkąd my się kłócimy a ja jestem nerwowa,
krzyczał przez sen był niespokojny. No i znalazłam siłę, bo stwierdziłam, że to
jest między innymi dla jego dobra. I miałam rację, Młody się uspokoił i z tatą
ma lepsze relacje niż jak mieszkaliśmy razem- dziwnie to może brzmi, ale oni
teraz sami ze sobą spędzają więcej czasu i na dobre im to idzie. Każdy musi
znaleźć siłę w czymś, co dla niego najważniejsze. Trzymaj się dziewczyno!

[cien_wiatru]

Ja nie znalazlam w sobie sily, zeby miec dziecko. Stwierdzilam , ze ja dziecka
na zycie w piekle nie skaze. Nie moge w ogole zniesc mysli, ze te wszystkie
chamy i sukinsyny z jego rodziny to byliby wujkowie, dziadkowie czy ciotki tego
dziecka i mieliby do tego dziecka jakiekolwiek prawa.

Za chwile wychodze na wizyte u psychologa. Jestem tak zozedrgana, mam taka
sieczke w glowie, ze kompletnie nie moge zebrac mysli.
Nie oczekuje od tego psychologa , ze wymysli jakies cudowne rozwiazanie. Mojej
kolezance, ktora ma bulimie, psycholog powiedzial, ze tylko ona sama w sobie
moze znalezc sile, ktora pozwoli jej przejsc obok cukierni i nie kupic 8
paczkow. Pewnie tak samo jest z moja sila do samodzielnego zycia. Nikt mi jej w
prezencie nie da.

[salemka1]

cien_wiatru napisała:

> Ja nie znalazlam w sobie sily, zeby miec dziecko. Stwierdzilam , ze ja
dziecka
> na zycie w piekle nie skaze. Nie moge w ogole zniesc mysli, ze te wszystkie
> chamy i sukinsyny z jego rodziny to byliby wujkowie, dziadkowie czy ciotki
tego
>
> dziecka i mieliby do tego dziecka jakiekolwiek prawa.

U mnie trochę inna sytuacja, nam się układało fajnie do pewnego czasu, w każdym
razie nie aż tak, że powoływałam dziecko do życia w piekle.

Ale w takim razie, czy Ty w ogóle miałaś udane małżeństwo chociaż przez jakiś
okres czasu?

[mikaela2]

Witam,
No po prostu powstrzymac sie nie moglam!
Jasna cholera, nic Cie nie trzyma. Milosc jest stracona, juz jej nie masz,
uprzytomnij to sobie i pomysl czy kiedykolwiek jeszcze dojrzysz w nim chociaz
cien tego w czym sie tak zakochalas? Czy jak zacznie sprzatac, przestanie
wrzeszczec to zapomnisz kiedykolwiek, ze jestes dla niego workiem do treningu -
teraz wmowi Ci, ze poniewaz nie zarabiasz tyle co on to na nic bez niego nie
bedzie Cie stac, kiedy w to uwierzysz bedzie po Tobie. Wez sie w garsc, samej
sobie pokaz ze stac Cie na to zeby o sobie decydowac. wiesz jak super fajnie
jest zaczynac z czystym kontem (w przenosni i bez). SUPER! Co prawda mam
dziecko z tamtym facetem wiec do konca zycia bedzie mi zagl;adal w oczy ale i
tak wole to niz byc z nim faktycznie.
Nic za soba nie zostawiasz. A to co chcesz zabrac masz prawdopodobnie na
zdjeciach.
Wyprowadz sie, zabierz co potrzebujesz (tak zebys sama mogla uniesc) i zacznij
zyc. A kase przeznaczona na psychologa czy innego przyjaciela za pieniadze
wykorzystaj absolutnie samolubnie: fajne buty (inne niz wszystkie i niz zawsze -
koniecznie), kosmetyczka czy co tam jeszcze nie potrzebujesz.
DO ROBOTY!

[kurka_wodna2]

A wścieknij się, nakręć i wrzeszcz, rzucaj ubraniami, garami i mięskiem.
Mam to od lat za ścianą i widzę tego efekty.

Po takim tajfunie mój sąsiad czolga się przed żoną i boi się oczu podnieść znad
butów.

[cien_wiatru]

tak wlasnie zrobilam 3 miesiace temu, kiedy po powrocie z wczasow, zauwazylam,
ze pod nasza nieobecnosc w naszym mieszkaniu nocowala jego siostrzenica, o czym
nie raczyl mnie poinformowac. Wrzeszczalam, rzucilam wazonem o sciane. Tylko
przyüplacilam to 2-tygodniowym zalamaniem nerwowym. Przez 2 tygodnie prawie non-
stop plakalam. tydzien bylam na zwolnieniu od lekarza, bo nie moglam chodzic do
pracy i plakac.

[salemka1]

cien_wiatru napisała:

> tak wlasnie zrobilam 3 miesiace temu, kiedy po powrocie z wczasow,
zauwazylam,
> ze pod nasza nieobecnosc w naszym mieszkaniu nocowala jego siostrzenica, o
czym
>
> nie raczyl mnie poinformowac. Wrzeszczalam, rzucilam wazonem o sciane. Tylko
> przyüplacilam to 2-tygodniowym zalamaniem nerwowym. Przez 2 tygodnie prawie
non
> -
> stop plakalam. tydzien bylam na zwolnieniu od lekarza, bo nie moglam chodzic
do
>
> pracy i plakac.
słuchaj, bo teraz to się tak zastanowiłam, czy Ty aby czasem nie masz jakiegoś
poważnego załamania nerwowego? Bo czy aby na pewno fakt, że nocowała ta
siostrzenica to aż taka tragedia, żeby rzucać i mieć załamkę? Rozumiem ,że mąż
Ci o tym nie powiedział, ale to aż tak źle się stało?

[phokara]

Słuchaj, kobieto. Ja rozumiem, że masz 36 lat, ale nie rozumiem, na co jeszcze
czekasz? Aż będziesz miała 63? I może mąż umrze na zawał (duże
prawdopodobieństwo) zanim Ciebie zeżre nerwica? I co? I pstro.
Z Twoich postow wynika, że jedyne co dostajesz (i pewnie dajesz siłą rzeczy) w
tym związku to histerie (własne), dołowania i schizy. Uwazasz, że to naprawdę
taki 'majatek', którego szkoda Ci się pozbywać za cenę wynajętego mieszkania?
Nie masz NIC do stracenia; do zyskania w wersji miniumu - święty spokój. Rzecz
bezcenna.
To jest niestety takie blędne koło - boisz się odejść, bo nie wierzysz w
siebie; nie wierzysz w siebie, bo tkwisz w tym związku i całą energię wkładasz
w gwizdek. Twój strach jest irracjonalny, choć z takim najtrudniej jest sobie
poradzić. Wypada mieć nadzieję, że chociaż trafiłaś na jakiegoś sensownego
terapeutę, to może Cię wyciągnie za uszy z tego marazmu. Oczywiście, jak
bedziesz chciała. Na taki układ, w jakim tkwisz, to moim zdaniem nawet szkoda
tłuczenia wazonów.

Pho,

[13monique_n]

... jak zawsze, konkretnie i na temat. Gdyby nie takie trzeźwe punkty, to dwa
lata temu po ścianach bym chodziła.
Mogę powiedzieć jedno - Phokara dobrze mówi, mi jej gadanie pomogło, jak
chcesz, to spróbuj.

PS 36 lat to w dzisiejszych czasach może byc dopiero początek życia. I tego Ci
życzę.

[anula36]

skoro srednia damska w POlsce optuje ok 80 lat to jeszcze pol wieku przed nami

Konkretna propozycja .

[aron95]

W miejscowościach turystycznych jest problem ze znalezieniem dobrych pracowników .
Kolega prowadzący hotel płacił min. 1200 zł + wyżywienie + mieszkanie + media
Było to w zimie teraz napewno lepiej jeszcze to wygląda . Pracowników nie przybyło
Znajdz tylko takie miejsce i uciekaj na "wczasy"

[reddy_to_go]

Czytałam i rozumiałam, dopóki nie napisałaś, że dzieci nie macie. No i teraz
niczego nie rozumiem. Bo co w takim razie Cię trzyma przy tym człowieku? Coś
przecież musi i to coś więcej niż strach. Wiem, że strach może być "aż", ale
jeśli to tylko ten aż strach, to powinno się Cię przez kolano przełożyć,
naprawdę!

[anula36]

jak ktos juz tu madrze napisal irracjonalne leki moga byc gorsze niz konkrety- bo gorzej z nimi walczyc.

[julka1800]

wiesz co? dla mnie sila napedowa bylaby ogromna chec niesluchania takich
wykladow po raz kolejny. Pieprznelabym reka w stol i powiedziala
DOSC! nikt nie ma prawa tak do mnie i o mnie mowic.

[der1974]

Ale cien_wiatru go jeszcze kocha i chciałaby żeby on się zmienił więc sobie
swoje rady możecie w nos wsadzić.

[delika1]

kocha?co Ty pleciesz?jeśli to milosc, to toksyczna.takie chore relacje,
wpędzanie się w lęk, czy jak pisze cień "załamanie nerwowe", hustawkę
emocjonalną.Cień, nie masz dzieci i tam jeszcze siedzisz?Uciekaj czym
predzej.Ja żyłam z podobnym "egzzemplarzem", czułam sie tak jak Ty, też się
bałam, obawiałam, z natury jestem osobą lękliwą, zachowawczą, boję się zmian
jak cholera, nie znosze stawiać czoła niewygodnym sytuacjom.Ale w końcu to
zrobilam-minął rok i odżyłam, odetchnęłam, zostawiłam mu wszystko, niech sobie
żyje wygodnie, ale beze mnie.A rok temu byłam w tym samym wieku co Ty
teraz.Pamiętaj, to co stosuje twój mąż to przemoc psychiczna.Nie zasłużyłas na
to.

[ida-sierpniowa]

Dokładnie, dobrze dziewczyna mówi, to jest przemoc psychiczna, sama to
przerobiłam na własnej skórze. Też mnie strasznie "kochał", a jednocześnie
urządzał jakieś chore jazdy i podkręcał mnie przy byle okazji, by napawać się
moja troską o jego zdrowie, dobro, interesy, taki miała sposób na naprawianie
sytuacji: wzbudzić we mnie litośc i strach. A ja się dawałam, dopiero nie tak
dawno otworzyły mi się oczy. Nie szanował mnie i nie doceniał, traktował tak,
jakby wszystko mu się ode mnie należało, a dla mnie był tylko wtedy, gdy akurat
mu pasowało. I jeszcze słyszałam teskty w stylu, że "nie takie jak ja z
samochodu wyganiał".
Ja też miałam problem, mimo świadomości, że tkwię w chorym związku, który mnie
dołuje i wykańcza psychicznie, nie umiałam się jasno określić sama przed sobą:
czego chcę, a czego nie i czy mam siłę, żeby odejść. Mimo braku miłości jest
jeszcze coś tak pokręconego jak uzależnienie emocjonalne.
W końcu coś się przełamało, właściwie sama nie wiem, co i dlaczego akurat
wtedy. Ale poczułam, że nic dobrego mnie w tym małżeństwie nie czeka, że może
być coraz gorzej, ale że potrafię być sama, nawet wolę to, niż taki związek-nie
związek. Chcę mieć dobre życie, nie byle jakie. Ty też na to zasługujesz!
Przepraszam, że tak bardzo odniosłam się do swojej sytuacji, ale dobrze Cię
rozumiem.

[delika1]

Ida, dawno odeszłaś?jak się teraz czujesz?bywasz zagubiona i stawiasz znak
zapytania czy dobrze zrobiłaś??ja wtedy przypominam sobie jak czułam się z tym
człowiekiem, jak mnie traktował, i jak wygladał temten dom, w ktorym żył mały
obserwator-nasz syn.I dobrze mi, dobrze nam teraz.To była bardzo dobra i mądra
decyzja.Mam nadzieję,że niedługo prawie -eks też uwolni sie emocjonalnie ode
mnie i zacznie zyc własnym życiem, moze za jakąś terapię się weźmie?Ida-masz
dzieci?Sorrki, że urządzam małą prywate w nie swoim wątku,ale poczułam,że cień
wiatru , ida i ja żyłyśmy w podobnych klimatach (cień niestety jeszcze w tym
tkwi,ale mam nadzieję,że już nidługo)

[ida-sierpniowa]

Mam wątpliwości, czy powinnam odpowiadać w wątku, czy lepiej na maila, ale
pomyślałam sobie, że może cień_watru wyciągnie jakieś wnioski dla siebie z
naszych historii. Jeśli jestem w błędzie, proszę, przegoń mnie
Rozstaliśmy się jakieś pół roku temu, wyprowadził się na moją grzeczną prośbę.
To znaczy ja się rozstałam, bo jeszcze-mąż ciągle zmienia zdanie. Raz równa
mnie z ziemią, potem nagle "chce naprawiać". A robi to tak, że tylko utwierdzam
się w swojej decyzji. Wystarczająco długo czekałam na jakiś gest z jego strony,
prawdziwy gest, gdyż niestety należy do ludzi, którzy dużo i pięknie mówią,
często mijając się z prawdą, ale nie przekłada się to na czyny.
Nie dziwię mu się w sumie, że tak się miota, bo zamiatałam mu pyłki sprzed
stóp, nadskakiwałam i wierzyłam tak, że teraz ogarnia mnie wstyd na samą myśl.
Nie mamy dzieci. Nie udało się. Podobno to kara za jakieś moje grzechy... Może
dlatego było mi trochę łatwiej podjąć decyzję. Był czas, że zstanawiałam się,
miałam watpliwości. Ale już od jakiegoś czasu jestem spokojna, wiem, że robię
dobrze. Tak jak napisałam, sam mi w tym właściwie pomógł, gdyż "naprawiając"
sytuację, pokazał nieraz, co potrafi.
Odkąd podjęłam decyzję czuję się znacznie lepiej, staram się myśleć o sobie,
pracuję nad poczuciem swojej wartości, bo mocno ucierpiało przez kilka
ostatnich lat. Uświadomiłam sobie, że ja też jestem ważna. Trochę mi to zajęło,
ale...

Jeśli masz ochotę, chętnie wymienię maila. Pozdrawiam

[13monique_n]

Jezuuuuu, Ida.... jak dobrze, że już zapominam powoli to, co tak trafnie
opisałaś. Ja już jestem po, i nawet niesmiało odnajduję się "...dalej". A tak
niewiele brakowało, zeby ta wiara we mnie zdechła.
Trzymam kciuki za odbudowanie poczucia własnej wartości Da się. Pozzdrawiam
cieplutko (albo lodowato, aby powrócić do konwencji na czas upałów z zeszłego
lataDD)

[delika1]

tez się podpisuje pod tym..

[ida-sierpniowa]

Ja też miałam taki okres, że myślałam, że nic mnie już nie czeka, że muszę to
jakoś ciągnąc, ale na szczęście otrząsnęłam się Wierzę, że będzie lepiej,
zresztą już teraz czuję się inaczej. Ja też pozdrawiam i dziękuję za dobre
słowo

Mam nadzieję, że autorka wątku znajdzie tę siłę

[delika1]

też czuje się lepiej-odzyłam, jestem pogodna, szczęsliwa.Cień wiatru , podążaj
naszym śladem.I uwazaj na miodowy miesiąc!

[delika1]

ida, napisalam na priva

dr Pasikonik radzi

[marek_gazeta]

Rozpocząć natychmiast terapię polagającą na kompletnym uwolnieniu się od otaczającej Mężczyznę Twojego Życia aury. W szczególności:
- wyprowadzić się natychmiast
- unikać jakiegokolwiek kontaktu (seks, spacerki za rączkę, widzenia na odległość, rozmowy telefoniczne, SMS-y, e-maile) przez cały czas trwania terapii

W trakcie terapii należy:
- odbudować swoje życie towarzyskie (kontakty ze znajomymi, ze szczególnym naciskiem na imprezy taneczne z kolegami, np. z forum)
- odbudować osobiste poczucie wartości (osiągnąć sukces osobisty oraz zawodowy, nie przerywać terapii przed osiągnięciem tych celów!)

Minimalny czas trwania terapii: 6 miesięcy. Wcześniejsze przerwanie terapii grozi jej nieskutecznością.

Przed zakończeniem terapii zaleca się ponowną konsultację. Po zakończeniu rozważysz, czy próbować odbudowywać małżeństwo (jeśli aura mężowska w tym czasie nieco oklapnie), czy też poszukać kolejnego Mężczyzny Twojego Życia, już nie drugiego Mela Gibsona, ale może takiego bardziej zwykłego.

[salemka1]

właśnie, najgorsze jest to, że w takich toksycznych związkach jest też kwestia
uzależnienia psychicznego. I tu najtrudniejsze jest to odcięcie się. Bo to jest
strach, jeśli ktoś ciągle wmawia Ci, że jesteś nic nie warty, że nie poradzisz
sobie bez tej osoby, że.... to w końcu zaczynasz w to wierzyć. Wtedy zrobić
taki krok, jak wyprowadzka, czy odcięcie się jest diabelnie trudne. Natomiast
super metodą jest właśnie odbudowywanie życia towarzyskiego i te imprezy w
towarzystwie kolegów A co do odcięcia się jeszcze, to trzeba mieć taką osobę
koło siebie, do której o 2 w nocy w dole emocjonalnym możesz zadzwonić zamiast
zadzwonić do eks. Ja mam taką osobę na szczęście i chociaż moje małżeństwo nie
było aż tak toksyczne- mój mąż ma tylko nisamowitą zdolność manipulowania mną,
ale wiem, że mogę zadzwonić lub przyjść o każdej porze dnia i nocy do dwóch
osób i one mnie będą trzymać za ręce... a to jest ogromne wsparcie.

[cien_wiatru]

Dzisiaj chcial sie wyprowadzic, ale mu schowalam klucze od samochodu ( pracuje
30 km od domu ) wiec sie wsciekl, rzucil sie na mnie z piesciami, kilka razy mi
przylozyl piescia i pare razy kopnal.
Juz sie nie mam nad czym zastanawiac.

[elein]

po co mu schowałas klucze?
wolisz mieć męża który cię tłucze niż nie mieć zadnego, dlatego nie pozwolisz
temu odejść?

[salemka1]

no właśnie.. po co te klucze chowałaś dziewczyno? niech idzie po co Ci on? no,
powiedz po co? zastanów się spokojnie, czy Ty masz do niego jakieś uczucia? i
tak dobrze, że on się chce wyprowadza, a nie Ty... przynajmniej nie będziesz
się musiała martwić gdzie się podziać. Ja musiałam się wyprowadzić z małym
dzieckiem i to ja musiałam kombinować, gdzie iść. Dziewczyno pomóż mu się
pakować i układaj życie spokojnie, trzymaj się, mocno pozdrawiam

[kasiar74]

jakieś makabryczne rzeczy piszesz, daj sobie juz nim spokój prosze..

[panda_zielona]

> Dzisiaj chcial sie wyprowadzic, ale mu schowalam klucze od samochodu (
pracuje
> 30 km od domu ) wiec sie wsciekl, rzucil sie na mnie z piesciami, kilka razy
mi
>
> przylozyl piescia i pare razy kopnal.

Po jaką cholerę schowałaś te klucze,nie rozumiem,czy dlatego,ze chciał zabrać
samochód? W przypadku rozwodu i tak jest do podziału chyba.

> Juz sie nie mam nad czym zastanawiac.
Dobrze,że doszłaś wreszcie do tego.

[ida-sierpniowa]

Jakby chciał pomoc przy pakowaniu, to ja się zgłaszam na ochotnika. I jeszcze
sprzedam mu kopa w d... w Twoim imieniu na pożegnanie.

[cien_wiatru]

Schowalam klucze, bo pracuje 30 km od domu i dojezdzam do pracy samochodem i
nie chcialam, zeby mi go zabral.
Wczoraj wypelnilam sobie dzien fizyczna robota, posprzatalam cale mieszkanie i
gotowalam, bo mnie to odpreza. No to byl zadowolony - bo wypelnialam swoje
obowiazki azupa wrecz mi sie wyjatkowo udala. Nie myslcie tylko, ze mam jakies
zludzenia. Dzisiaj tylko weszlam rano do kuchni, a ten spojrzal na mnie spode
lba i warknal " w drodze do pracy rachunki zaplac " i warczal tak dalej, co to
mam do zrobienia, do zalatwienia, opierdalal, ze jeszcze tego nie zrobilam.
Znowu kurwa zaplakana poszlam do pracy.

[cien_wiatru]

Chcialam zrobic tak jak mi radzila Lilyrush - rozstawac sie powoli, najpiwrw
sie usamodzielnic psychicznie, gdzies sama wyjechac, znalezc nowych znajomych a
przede wszystkim nowa prace. No ale na realizacje tej rady jest juz za pozno.
Boje sie przyszlosci wlasnie ze wzgledu na prace - te mam jeszcze 3 tygodnie a
nowej jeszcze nie znalazlam. Nie mam sily na szukanie nowej pracy.
Chyba musze sie jak najszybciej skontaktowac z adwokatem.

[delika1]

Tak, wiem co czujesz, znam te klimaty domowe..Pracę masz jak na razie chyba
ok, dlaczego chcesz ją zmienić?
Z tym stopniowym przygotowywaniem gruntu, uniezaleznieniem sie to racja,
powoli, dojrzewaj do rozwodu, z czasem zaczniesz OBOJĘTNIEĆ na przemoc.Jak
pisałas o wychodzeniu zapłakanej do pracy-przypomniałam sobie siebie..Ale z
czasem to minie-bedziesz słuchała go jak zepsutego radia-mysl o sobie , dziecku
(jeśli masz dziecko), zadbaj o siebie psychicznie i fizycznie.Myslę, że dobrym
pomysłem jest nagrywanie na dyktafon-bedziesz miała jakby co dowody,na to w
jakiej żyłas rodzinie

[cien_wiatru]

Nie chce zmieniac pracy.To z gory byla praca na 1 rok jako zastepstwo za pania
w ciazy.
wszyscy macie racje.

[wsankowska]

Więc staraj się znaleźć już teraz inną, nie czekaj, wiem, że nie masz siły, ani
ochoty ale to akurat ważne i już. W tej chwili chyba najważniejsze. Dasz radę bo
musisz
pozdrawiam

[marek_gazeta]

Skąd jesteś, Cieniu? Może chciałabyś z kimś pogadać? (no nie, niekoniecznie ze mną, może jakieś koleżanki z podobnymi doświadczeniami?).

Powtarzam - uciekaj. Każdy dzień z debilem, który bije i kopie, jest stracony. Wyprowadź się jak najszybciej. Jeśli masz dokąd, to jeszcze dziś. Nie usamodzielnisz się psychicznie, mieszkając z nim i z nim obcując. To nie dziwne, że nie masz na nic ochoty. Będzie jeszcze gorzej, niestety, jeśli zostaniesz.