Dziś był Dzień Ojca

[sibeliuss]

No i co z tego?

[me_lisaa]

zapomniałam..

[woman-in-love]

a skad sie wzial???

[migrant1]

Był, był. 15 lat temu też był. Wtedy to uchlany Ojciec mój ŚP zaserwował taki
show z koleżkami od wódeczki w chacie, że zaczęła się zaraz potem procedura
rozwodowa. Rodzice przez kolejne 2,5 roku mieszkali razem, a ja z nimi. Ojciec
psychicznie odchodził powoli, ale z determinacją. Po jego wyjeździe donikąd
(nic nie powiedział), nie szukałem go nawet. To był grudzień 1995. W marcu 1997
popełnił samobójstwo wieszając się w mieszkaniu jakiegoś kumpla, u którego
kątem mieszkał. Co ciekawe, tatuś był mgr inżynierem, jeśli to kogoś ciekawi.
Ech, życie, życie ...

[barbra25]

migrant1 napisał:
Co ciekawe, tatuś był mgr inżynierem, jeśli to kogoś ciekawi.

Wykształcenie nie ma nic do nałogu...

[migrant1]

Tak, oczywiście. Jest natomiast taki przykry dysonans, polegający na tym, że
sympatyczny, bystry i do rany przyłóż na codzień pan inżynier staje się w ciągu
paru godzin istnym potworem i dnem. Ta ciągła schizofrenia. Taka refleksyjka.
Pozdrawiam, Barbra.

sympatyczny, bystry i do rany przyłóż na codzień

[barbra25]

Wiem coś o tym. Mój jest taksówkarzem i ma świetny kontakt z otoczeniem (w
przeciwieństwie do mnie), jest dokładnie: sympatyczny, bystry i do rany przyłóż
ale nie dla mnie. Potrafi urzec sąsiadki, sprzedawczynie w sklepie,
znajomych...i zawsze kiedy ma gest lub chce się pokazać że jest takim dobrym
"tatusiem" bierze świadka (najczęściej kogoś z rodziny)i udaje!

[migrant1]

To ciekawe: piszesz: jest dokładnie: sympatyczny, bystry i do rany przyłóż
> ale nie dla mnie."
U mnie to akurat było tak, że do pewnego czasu rozdzielałem ojca uchlanego i
trzeźwego bardzo dokładnie. To znaczy wydawało mi się, że uchlany to ktoś inny
i w ogóle nie uważałem, że to jakiś problem - zresztą całe moje wychowanie
polegało na spychaniu tego problemu, tak jakby go w ogóle nie było: typowe
współuzależnienie nas wszystkich. I właśnie jak był trzeźwy (pijany był do
kilku razy w miesiącu, a czasami jeden raz lub w ogóle) to uważałem go za
swojego "właściwego" ojca. Więc właściwie moja ocena była pozytywna cały czas.
Dosyć chore, przyznasz, ale to był jakiś podświadomy "ratunek" dla samego
siebie w takiej sytuacji.

"...i zawsze kiedy ma gest lub chce się pokazać że jest takim dobrym
> "tatusiem" bierze świadka (najczęściej kogoś z rodziny)i udaje!"
Ha. Właśnie. Otóź na ok. pół roku przed jego wielką wyprowadzką z domu w geście
protestu, że jesteśmy "tacy dla niego niedobrzy", bo nie chcemy z nim spędzać
Świąt, przestałem już go uważać za kogoś bliskiego. W zasadzie był jak jakiś
obcy gość, który szwęda się po domu i mnie głównie wkurza: zacząłem się z nim
straszliwie kłócić o wszystko, a chodziło właśnie o to udawanie tak naprawdę,
czego punktem kulminacyjnym było przywiezienie przez niego jakiegoś wiadra
jabłek i stwierdzenie, że "może bym je zabrał, to mama z nimi coś zrobi".
Odpowiedziałem mu wtedy: "O, dziękuję wielce. Dobry tatuś daje synkowi
jabłuszka" i oczywiście ich nie wziąłem. Od tej pory był dla mnie już tylko Tym
Obcym ...


...i zawsze kiedy ma gest lub chce się pokazać że jest takim dobrym
> "tatusiem" bierze świadka (najczęściej kogoś z rodziny)i udaje!