3 lata po zdradzie partnera

[anmari77]

Zdradę mojego męża wykryłam 13 marca 2006 roku. Dobrze to
pamiętam.... Był to regularny związek trwający już ponad rok.
Wyprowadziłam się z domu. Przepraszał, prosił bym wróciła, dała
szansę. Wróciłam. Przez ponad trzy miesiące patrzyłam jak będąc ze
mną tęskni za tamtą, leży w łóżku, nieobecnym wzrokiem wpatrzony w
okno... Mimo to walczyłam o niego. Te trzy miesiące kosztowały mnie
załamaniem psychicznym, myślami samobójczymi, stanem
przedzawałowym... Przetrwałam. Nadal jesteśmy razem. Nie jestem
jednak już szczęśliwa w tym związku. Przynamniej nie do końca. Przez
cały czas gdzieś w zakamarkach mojej świadomości kryje się lęk przed
jego ponowną zdradą...
Wiem, ze wszystko bardzo streściłam, ale jakbym się rozpisała, to
kto by to czytał... Nie wiem czy był sens ratowania tego związku.
Jakbyśmy się rozstali to przynajmniej pozbyłabym sie oczekiwania i
lęku przed kolejnym ciosem, który w każdej chwili on może zadać mi
ponownie. Nie mam już siły żyć w ciągłym napięciu.
Mąż mówi, że popadam w paranoję, że to był jednorazowy wyskok, że
już nigdy to się nie powtórzy. Bardzo chciałabym w to wierzyć, ale
jakoś nie potrafię. Mimo tego, że upłynęło już tyle lat, ja mam
wrażenie, ze ciągle stoję w tym samym miejscu...
Pozdrawiam wszystkich

[beforek]

ale niech sie powtorzy, co ci przeszkadza, ze sobie byzknie?

[uleczka_k]

Beforek działa mi wybitnie na nerwy, jest jak komar w letni wieczór. I tyle samo znaczy, na szczęście co komar. Ewentualnie jest też typem, który przybiera maskę takiego cwaniaka z bańką w nosie, który ma na wszystko odpowiedź (często, niestety, głupią). Udaje twardziela po to, by chronić to, co w nim delikatne. Pewnie kocha jedną taką bez wzajemności i jest na każde jej skinienie. A ona się nim bawi. Jak tam, Beforek?

[beforek]

uleczka_k napisała:

> Beforek działa mi wybitnie na nerwy, jest jak komar w letni
wieczór. I tyle sam
> o znaczy, na szczęście co komar. Ewentualnie jest też typem, który
przybiera ma
> skę takiego cwaniaka z bańką w nosie, który ma na wszystko
odpowiedź (często, n
> iestety, głupią). Udaje twardziela po to, by chronić to, co w nim
delikatne. Pe
> wnie kocha jedną taką bez wzajemności i jest na każde jej
skinienie. A ona się
> nim bawi. Jak tam, Beforek?


haha... no nie trafilas.. czasy milosci to ja juz mam za soba. teraz
biore co chce i won :DDD

[anmari77]

> haha... no nie trafilas.. czasy milosci to ja juz mam za soba.
teraz
> biore co chce i won :DDD

Z Twojego zachowania można wywnioskować, że zostałeś kiedyś mocno
zraniony i teraz nie chcesz się angażować. Jak bym odeszła od męża
to też bym tak się prawdopodobnie zachowywała. Z pewnością nie
związałabym się już z nikim na stałe. Też mogę powiedzieć, że czasy
miłości mam już za sobą

[jp-44]

do beforek - weź pacanie apap albo udział w konkursie audio-tele,
ps. jak cie życie smugnie po plerach to przestaniesz ignorować czyjeś problemy -
bez odbioru

[uleczka_k]

Bardzo Ci współczuję i podziwiam siłę. Zdrada to chyba przede wszystkim
upokorzenie, a wybaczenie zdrady i próby naprawy związku to w pewnym stopniu
stłamszenie swojej dumy. Przeżywasz piekło. I on pewnie też. Czy ktoś Ci tutaj
pomoże? Czy będzie umiał Ci poradzić? Wątpię, bo decyzję podejmujesz zawsze Ty
sama.
Może warto obsesyjnie uczepić się myśli, że skoro przetrwaliście po tamtym
wydarzeniu trzy lata. I oboje chcieliście to ratować. On wolał zostać z Tobą,
nie z tamtą, a Ty wolałaś poświęcić swoje poczucie godności i zostać z nim,
zamiast odejść. To może jednak to, co jest między Wami jest coś warte?

[anmari77]

Dziękuję Ci Uleczko za słowa wsparcia. Może nasz związek jest coś
warty, ale będąc w nim żyję w ciągłym napięciu. Tamten związek nie
wygasł samoistnie. Ja go odkryłam i przerwałam i to w momencie
największego rozkwitu. Obawiam się, że jak tamta pani odezwie się do
mojego męża to on do niej wróci. Że ta jego miłość do niej nie
wygasła a jest tylko uśpiona. I ta właśnie sprawa nie daje mi spokoju

[arleta12-1214]

współczuje ci bardzo rozumiem co przechodzisz wiem jakie to
trudne,ile kosztuje bycie z kims po zdradzie,doradzac nie bede bo
sama musisz zadecydowac zadaj sobie tylko pytanie czy warto zdrowia
twojego,bo widze fatalnie to znosisz a zycie jest jedno i to jak je
przezyjemy zalezy od nas tak naprawde,ja rzucilam na luz bedzie co
bedzie jak ma zdradzic niech idzie 1 to zrobil 2 raz tez
moze,przejmowalm sie,plakalam i co mi to dalo na sile nic nie
zrobie.wiem jedno ze raz mu pozwolilam wrocic bo mi zalezalo na
nim,dziecko mamy teraz juz mi jest obojetne zrozumialm ze na nim
swiat sie nie konczy i naprawde chocbym niewiem co robila gdy on
zechce to zdrazdi a wtedy dowidzenia z mojego zycia,szczerze mysle
ze odrazu powinno sie zakonczyc taki zwiazek kazdy ma honor i
zasluguje na szacunek a my sie niestety ponizamy w pewnym
sensie,lepiej byc juz samemu niz z kims kto nas olal kiedys upokozyl
i wrocil pytanie czy nie z litosci?zycze ci powodzenia i usmiechu:)

[ewik154]

Odczuwam to podobnie. Okoliczności nieco inne, mąż staje tera na
rzęsach, o tamtej wyraża się z pogadrą ale ja mu tego niegdy nie
zapomnę i nie wybaczę. Myślałam, że tak ale to niemożliwe. Wróciłam
po pół roku jego starań (mamy dziecko) rodzina nalegała, żebym dała
mu szansę, jest cudownym ojcem, dba o nas ale to, co siedzi w mojej
głowie jest nie do wyplenienia. Myślę tylko o tym, co będzie gdy
nasza córka się usamodzielni, z ulgą myślę, że się rozstaniemy i
gdzieś tam czeka moja prawdziwa połowa. Nie chcę budować domu bo od
razu pojawia się myśl, jak gopodzielimy. Teraz mam mieszkanie i
poczucie, że sama jestem sobie sterem, żeglażem i okrętem. Denerwuje
mnie bo pamiętam, jak mi nadskakiwal, wyznawal milość a przy tym
kłamał...

Nie wierzę w związek po zdradzie i żałuję że podjęłam taką decyzję.

Trzymaj się ciepło

[anmari77]

Ewik, mam sytuację podobną do Twojej. Mąż teraz również stara się
bardzo. Chociaż już nie tak bardzo jak na samym początku (opadł
zapał?). Też miałam nadzieję, ze mu wybaczę, ze choć trochę zapomnę,
ale nie potrafię... Jego wspaniałe zachowanie w tej chwili nie robi
na mnie wrażenia. Kiedyś byłabym tym wszystkim zachwycona, teraz
jest to dla mnie raczej obojętne... Prawdopodobnie dlatego, ze będąc
z tamtą kłamał, tak jak Tobie, wyznając mi miłość i prawiąc
komplementy. Nie mam poczucia, że coś w jego zachowaniu diametralnie
się zmieniło, co pomogłoby mi dojść do wniosku, że on naprawdę się
zmienił. Obecnie jest na konferencji a mi odżyły wszystkie negatywne
wspomnienia... Właśnie na takiej konferencji poznał swoją ówczesną
kochankę... Mozecie się tylko domyślać co czuję mimo jego zapewnień,
że już nigdy mnie nie zdradzi i ze życie beze mnie straciłoby sens.

[anmari77]

Dziękuję za słowa wsparcia. Ja też zaczynam chyba dochodzic do
podobnych wniosków. Z tym, ze nie potrafię tak naprawdę dac na luz,
nie potrafię pozbyc się lęku przed ponownym upokorzeniem. Ale to nie
zmienia faktu, ze dałam mu ostatnią szansę, i on o tym wie, że jak
zdradzi mnie ponownie to się pożegnamy. Tylko od niego będzie
zależało w jakiej formie będzie to rozstanie. Jeżeli sam przyzna sie
do zdrady to rozstanie będzie na bardziej partnerskich warunkach,
jeżeli znowu ja odkryję jego wyskok po jakims czasie - już nigdy nie
zobaczy swoich dzieci. Mamy 2 dzieci. Drugie urodziłam w ubiegłym
roku. Może łudziłam się, że ten fakt jakoś sklei nasz związek, że
zwiększy moje poczucie bezpieczeńsktwa... Mam teraz wyrzuty sumienia
w stosunku do dziecka, bo prawdopodobnie już na starcie funduję mu
rozbitą rodzinę.

[gorn73]

Miałem identycznie po tym jak zdradziła mnie żona. Nie bedę sie
rozpisywał co i jak, dlaczego się to stało (zresztą do dzis nie wiem)
w kazdym bądź razie piekła psychicznego jakie przeszedłem nie
zyczyłbym najgorszemu wrogowi. Zdrada wyszła na jaw w maju 2003
r.Dzis dopiero moge stwierdzić, że się wygrzebałem i pozbierałem do
kupy. A i to jeszcze do dziś te psychiczne blizny dają znac o sobie
(inaczej nie pisałbym o tym na forum...)tak czy owak anmari, 3 lata
to to moim zdaniem absolutne minimum na lizanie ran po zdradzie.Ja w
tej chwili (6 lat po tycm koszmarze) chyba juz jestem ok. Zostałem z
żoną - chyba tylko dziecko mnie wtedy zatrzymało (berbec miał 3
latka i to przy nim chwilami udawało mi się o wszystkim zapomnieć),
ale nie wiem czy kocham żonę, nie potrafię jej zaufac, do dziś
chociaz coraz rzadziej potrafię jej prztrząsnąc torebkę czy
przekrzec komórkę (nie wiem czego szukam ale po takiej sesji troche
cisnienia ze mnie uchodzi) robię to oczywiscie w tajemnicy.Wiem, że
być może nie powinienem tego robić ale cóż...i tak to robię...Ufałem
jej niegdys bezgranicznie...teraz już nie zaufam nikomu. Zdrada
zrobiła mnie cynicznym i wyrachowanym facetem. Nie ma już we mnie
tego dobrotliwego ufnego misia. Zabiła we mnie to co wydawało mi się
najwartościowsze.kończę bo chyba się zaczynam nakręcać....w każdym
bądx razie trzymaj się dziewczyno, poradzisz sobie z tym, bo czas
faktycznie leczy takie rany. tyle, że będziesz już innym
człowiekiem. Bo zdrada zabija w sensie duchowym. I tworzy nowy byt.
niekoniecznie lepszy.

[anmari77]

Bardzo Ci współczuję i podziwiam Twoją cierpliwość i siłę. Tym
bardziej, ze widzę, iz mimo upływu lat i mimo tego, że jak
powiedziałeś "czas leczy rany" Ty nadal jednak się męczysz.
Potrafisz bardziej kontrolować swoje myśli, ale nie pozbyłeś się
ich. Przeraża mnie to, że ta trauma będzie ciągnąć się przez resztę
życia. Ja nie chcę tak żyć. Nie mogę. Nie potrafię. Dlaczego moje
życie ma być już tylko pasmem udręki i strachu przed kolejną
zdradą??? Mam dopiero 32 lata...

[gorn73]

To nie tak. To nie jest pasmo udręki. przynajmniej teraz. Raczej
jest się już innym człowiekiem. I inaczej sie postrzega zwiazek,
miłość itp. Juz sie nie boję ze mnie zdradzi, skrzywdzi czy zrani.
Człowiek sie jakoś tak opancerza, twardnieje...Bo co mi gorszego
najblizsza osoba moze zrobić? Zdradzić znowu? Zostawić mnie? Jakoś
mnie to nie rusza teraz. Zdradę już przezyłem, odejśc to mogłem ja...
a teraz..ot, zyję sobie w miarę bezstresowo, czasem cos ukłuje
(coraz rzadziej zresztą)...Już nie ma we mnie tego wulkanu uczuć, to
i automatycznie mniej udręk...Uwierz mi nie jest tak źle jak wygląda.
Po prostu zycie po zdradzie. Mniej emocjonalne, bardziej
zdroworozsądkowe. Tylko trochę zal mam do niej, ze zabiła we mnie
tego dawnego mnie. :(

[gorn73]

i jeszcze jedno - ją tez to uwiera i gniecie ;) wczoraj ogląddalismy
jakis film i był nim moment gdy zdradzony facet zaczał płakać nad
fotką przedstawiająca jego i żonę przy ołtarzu. Moja "oprawczyni" ni
stad ni zowad zaczeła skakać po kanałach, rozmawiac o jakichś
banalnych rzeczach, w końcu stwierdziła, ze cos tam w kuchni ma do
zrobienia i szybciutko się sprzed tv. ja film sobie obejrzałem z
klinicznym zainetresowaniem. a moje słonko zmywało naczynia choć
mamy zmywarkę. I dobrze jej tak ;) niech troche i ja cos gryzie.

[anmari77]

Gorn, bardzo Ci dziękuję za pocieszenie. Może jednak nie wszystko
stracone. Może też za kilka lat, tak jak Ty, okrzepnę i nie będzie
mnie to wszystko już tak bolało. Nie chciałabym rozwalać mojego
związku choćby ze względu na dzieci. Mąż, mimo wszystko, jest dobrym
ojcem a i względem mnie również się stara. Przeraziłam się jednak
wczoraj, że mój stan, który trwa już parę lat, będzie nadal sie
utrzymywał i nie będę mogła żyć w miarę normalnie, nie myśląc
codziennie o tym, co mnie wtedy spotkało i czekając, kiedy ponownie
mnie to spotka. Watpię w to, że kiedykolwiek zapomnę o zdradzie, ale
dzięki Tobie mam nadzieję, że kiedyś nauczę się z tym żyć.
Naprawdę podniosłeś mnie na duchu.
Pozdrawiam serdecznie

[knokkelmann1]

anmari77 napisała:
Wróciłam. Przez ponad trzy miesiące patrzyłam jak będąc ze
> mną tęskni za tamtą, leży w łóżku, nieobecnym wzrokiem wpatrzony w
> okno... Mimo to walczyłam o niego.

Nie rozumiem po co on wrócił? Nie miał gdzie mieszkać? Przyjęłaś dupka którego
tamta pogoniła? Co za wieśniak. Wrócił do żonki. Przepraszam, jakie cechy
atrakcyjnego mężczyzny ma twój mąż? Chyba nie honor? Bardzo się tobie dziwię.
Jemu nie bo to frajer.Bo zostaniesz sama?

[anmari77]

Po co on wrócił? Nie miał gdzie mieszkać?
Nie mam pojęcia... Ona go zostawiła, wróciła do męża.
Nie miał gdzie mieszkać. A ja nie miałam serca go wyrzucać z domu, w
końcu to też jego dom. Po drugie wolałam przeprowadzić się na jakiś
czas do rodziców, żeby odizolować się od tego wszystkiego. Nie
miałam siły spędzać czasu w tamtym domu i spać w swoim łóżku. Po
trzecie ktoś musiał mi pomóc zająć się dzieckiem, bo ja psychicznie
nie byłam w stanie wszystkiego objąć. Tylko płakałam i spałam no i
chodziłam do pracy, kończyłam studia. Przez tydzień nic nie jadłam.
Przyjęłaś dupka którego tamta pogoniła?
Tak, przyjęłam tego dupka. Prawdopodobnie przez słabość, którą nadal
mam do niego - kocham go.
Przepraszam, jakie cechy atrakcyjnego mężczyzny ma twój mąż?
Mąż mój był i jest dość atrakcyjny fizycznie (przynajmniej dla
mnie), poza tym do tamtej pory był dobrym mężem. Naprawdę nie miałam
powodów by narzekać na niego. W pewnym momencie naszego małżeństwa
zaczęło dziać się gorzej, było między nami wyczuwalne napięcie,
wisiały jakieś złe emocje. Często się kłóciliśmy. Nie wiedziałam
dlaczego. Dopiero po fakcie wydało się, że w tym czasie był już z
tamtą panią i im bardziej zbliżał się do niej tym bardziej oddalał
sie ode mnie. I coraz bardziej go denerwowałam bo nie byłam tamtą....
W związku z tym, że wcześniej nie dawał mi żadnych powodów, bym
myślała o odejściu od niego i że nadal go kochałam, postanowiłam dać
mu szansę. Jedyną szansę. Nie jestem aż taką masochistką ;)
Chyba nie honor? Faktycznie, honorowo to on wtedy się nie zachował...
Bardzo się tobie dziwię.
> Jemu nie bo to frajer.Bo zostaniesz sama?
Wiesz, wtedy, lęk, że zostanę sama z pewnością się w mojej głowie
przewijał... Fakt zdrady małżonka napewno nie podbudował mojego
poczucia własnej wartości. Bałam się, że nikt nie zechce prawie 30-
letniej rozwódki i do tego z dzieckiem. Teraz już się nie boję.
Byłoby napewno ciężej, ale już okrzepłam. Nigdy nie byłam od niego
uzależniona finansowo ani bytowo. Raczej psychicznie. Może nadal
jestem... W każdym bądź razie wiem jedno, że jeżeli raz jeszcze
wywinie mi taki numer, to nie będzie miał na co u mnie liczyć. On
też o tym wie. Póki co staram sie pracować nad sobą. Rozwijać siebie
i nie skupiać się na nim, jak to było wcześniej. Po wolutku odrywam
się od niego psychicznie i myślę, że drugi raz (jeżeli się stanie)
nie będzie już tak boleć jak ten pierwszy. No i ja z pewnościa będę
już silniejsza.

[sempronia87]

Zdrada to przykra sprawa. Ale pod żadnym pozorem nie daj sobie wmówić, ze to Cię upodla, że poświęciłaś swoje poczucie godności... Postąpiłaś dojrzale i honorowo, uniosłaś się ponad tą nikczemność, której dopuścił się Twój mąż i uratowałaś rodzinę. Masz dzieci myśl o nich, a z mężem spróbuj się zaprzyjaźnić. Może jesli miłości nie da się uratować, a wiem, ze przy nadszarpniętym zaufaniu trudno pisać o przyjaźni, ale można żyć zgodnie, pewnie możesz na niego liczyć w ciężkich chwilach, w chorobie. Nie mogłaś liczyć jedynei na jego wierność. Wierność jest ważna, ale nie najważniejsza. Życie jest długie. Nie skupiaj się na tej jednej chwili. Wolałabym żeby mój maż mnie zdradził, przeprosił, wrócił do rodziny... i był nadal ze mną na dobre i na złe, był ojcem dla dzieci w całym wymiarze przede wszystkim, a podziękowałabym za małżonka, który całe życie był mi wierny, zachowywał się wspaniale, a w cięzkiej chorobie powiedział: żegnaj, nie chcę być Twoją pielęgniarką.
No coś się skończyło, ale może nadal być fajnie. Zaufanie nie jedno ma imię. Może nie uzalezniaj losu rodziny od zdrady tylko od tego jak radzicie sobie na codzień. Jeśli dobry z niego chłopak, tylko ma skłonności do kobiet, to warto od[uścić sobie tą wyłączność i skupić się na innych wartościach. To trudne,ale chyba lzej tak życ.
p.s. rodzice mojej koleżanki rozwiedli sie przez zdradę i nie było to dobrym wyjściem, dziewczyna czuje się rozdarta, neichciana wręcz chwilami, tylko dlatego, ze mamusia się uniosła honorem... a ja uważam, ze zachowała się niepoważnie, powinna zmienić podejście i ratować rodzinę. To jest honor. Godność, a nie żadne upodlenie. Jego wina, jego sumienie, jego upodlenie. Nigdy nie dzielnej kobiety, która walczy o dom dla własnych dzieci. Łatwo jest wyrzucić za drzwi. Tylko co potem? 3mam kciuki za wszystkie zdradzone, czas leczy rany choc brzmi to trywialnie skupcie się na dzieciach, one Wam podziękują za tą decyzję kiedyś.

[yonna3]

Co za głupota. Większych bredni dawno nie czytałam. Dzieci wam
podziękuja?? To niehonor odejść? Małżeństwo dla dzieci nie jest
żadnym wyjściem z sytuacji. Dzieci podziękuja za to, że beda patrzeć
na rodziców którzy szarpią się emocjonalnie, nieufającym sobie i
martwych duchowo? Trzeba pamietac, że dzieciom przekazujemy wzorce
zachowania i bliskosci w związku. Zdrada to nie jest słabość tylko
cios, którego sie nie spodziewamy, bo jest od osoby najbliższej, tej
która ślubowała.

[sempronia87]

Nie pisałam, ze odejście jest niehonorem.. pisałam, ze brak honoru dotyczy tu zdradzającego wyłącznie i nie moze rozciągać się na kobietę. Można zdradę wybaczyć i żyć dalej. A jak patrzę na te rozhisterowane kobiety wyrzucające walizki męża za drzwi to ja w tym dobra dzieci nie widzę... i wcale nie wygląda to tak godnie jakby sobie tego życzyły... Umieć wybaczyć- to chyba wymaga żywego ducha, prawda? Nie mówimy o tolerowaniuz drady i zagryzaniu zębów bo to bez sensu tylko o zaczynaniu na nowo... jesli oboje wykażą sie dobrą wolą... przeskoczą ten problem.

[knokkelmann1]

W każdym bądź razie wiem jedno, że jeżeli raz jeszcze
wywinie mi taki numer, to nie będzie miał na co u mnie liczyć.

Z całym szacunkiem ale chyba jeszcze za mało dostałaś po d.... Cóż, to bardzo
romantyczny wpis. Niestety, ale próba usprawidliwiania skończy się kolejnym
romansem Pana i Jedynej Miłości. Wcześniej lub później. A ty i tak goo
rpzyjmiesz z powrotem, bo to w gruncie dobry chłop tylko zaczeliście się od
siebie oddalać, Przejrzyj na oczy dziewczyno!!! Kopnij go w dupę!!! Szanuj
siebie!! To nie tak że udzielam Ci rad bo mi się tak wydaje. sam to przerabiałem
i dobrocią nic nie zdziałasz!! nic k.. nic!! Nie usprawiedliwiaj się nie dręcz
!!! to on zrobił źle a nir ty. Ty masz mieć dobry humor!!! Pozd

[zlotabrama]

anmari77 napisała:

> Zdradę mojego męża wykryłam 13 marca 2006 roku. Dobrze to
> pamiętam.... Był to regularny związek trwający już ponad rok.
> Wyprowadziłam się z domu. Przepraszał, prosił bym wróciła, dała
> szansę. Wróciłam. Przez ponad trzy miesiące patrzyłam jak będąc ze
> mną tęskni za tamtą, leży w łóżku, nieobecnym wzrokiem wpatrzony w
> okno... Mimo to walczyłam o niego. Te trzy miesiące kosztowały
mnie
> załamaniem psychicznym, myślami samobójczymi, stanem
> przedzawałowym... Przetrwałam. Nadal jesteśmy razem. Nie jestem
> jednak już szczęśliwa w tym związku. Przynamniej nie do końca.
Przez
> cały czas gdzieś w zakamarkach mojej świadomości kryje się lęk
przed
> jego ponowną zdradą...
> Wiem, ze wszystko bardzo streściłam, ale jakbym się rozpisała, to
> kto by to czytał... Nie wiem czy był sens ratowania tego związku.
> Jakbyśmy się rozstali to przynajmniej pozbyłabym sie oczekiwania i
> lęku przed kolejnym ciosem, który w każdej chwili on może zadać mi
> ponownie. Nie mam już siły żyć w ciągłym napięciu.
> Mąż mówi, że popadam w paranoję, że to był jednorazowy wyskok, że
> już nigdy to się nie powtórzy. Bardzo chciałabym w to wierzyć, ale
> jakoś nie potrafię. Mimo tego, że upłynęło już tyle lat, ja mam
> wrażenie, ze ciągle stoję w tym samym miejscu...
> Pozdrawiam wszystkich



Witaj,
ja polecam radykalne wybaczanie, które bardzo mi pomogło po
zdradzie. Chodziłam na terapię tradycyjną, ale akurat mnie nie
pomogła, zatrzymywałam się ciagle w tym samym miejscu.
Można sobie przeczytać książkę Tippinga "Radykalne Wyabczanie", jest
ogólnie dostępna. W tej metodzie wybacza się na poziomie duchowym.
Oczywiscie to nie dla każdego, ale możesz spróbować. Polecam też grę
satori na takie sprawy jak Twoja. 3 lata to już długo męczarni:)
czas zadbać o siebie:)

pozdrowienia, Sylwia

[male_piwko]

ja jestem 1,5 roku po tym jak maz mnie zdradzil, mimo, ze sam sie przyznal i
wiem jak bardzo tego zaluje to rowniez zyje z ta mysla i obawa czy nie zrobi
tego znow :(

[gorn73]

Zaczynam nabierać przekonania, że chyba wyszedłem z tej traumy. jest
rok siódmy od tych wydarzeń. w sobotę lekko wstawiony ;) znowu
zaatakowałem moją zdrajczynię potokiem żalów. No i udało mi sie
doprowadzić ja do płaczu, smutku itp. I wcale mi się k...a lepiej po
tym nie zrobiło. Czuję sie podle. Zaatakowałem bez ostrzeżenia,
wybuchłem i ..... żal mi jej autentycznie. Nie bedę jej w
nieskończoność karał. Zwłaszcza, że chyba już przstałem mieć do niej
żal. Ta historia sprzed lat wydaje mi się teraz taka żałosna i
niesmaczna, niepotrzebna i trochę jakby przerysowana, choć wiem jak
bolało.. Czas jednak leczy rany i chyba tylko po pijaku coś tam ze
mnie wylazło. I mam nadzieję że zdechło.
Teraz wiem ze ja kocham. I nawet chyba jej ufam. Bo musiałaby być
nienormalna, zeby ponownie mnie zdradzić i ryzykować że zostanie
sama lub kolejne 6 lat takich jazd.
Pozdrawiam :)

[anmari77]

Minął kolejny rok.... A ja bez mała nadal w tym samym miejscu....
Jedno co się zmieniło, to coraz bardziej przestaje mi na nim
zależeć. Potrafie powiedzieć mu w twarz co o nim myślę i nie
przepraszam go później za to (jak bywało wcześniej). Tak szczerze
mówiąc, to wydaje mi się, ze chyba robię wszystko, by znowu mnie
zdradził, bym mogła w końcu podjąć decyzję o rozwodzie. Niby
wszystko jest ok. Widzę, że mąż się stara pokazać mi że mu na mnie
zależy. Dzielnie znosi moją bezpośredniość (nie zawsze miłą) w
stosunku do niego. Nie daje mi powodów do podejrzeń (oprócz wyjazdów
służbowych, które jednak kosztują mnie dużo stresu). Ale coś jest
już nie tak... Brakuje mi tego zaufania, którym go niegdyś darzyłam
i które, zdaję sobie z tego coraz bardziej sprawę, już nigdy nie
powróci.... To chyba jest najgorsze. We wszystkim - każdym jego
wyjeździe (mimo szczerych chęci, by tego nie robić) widzę drugie
dno. Każdy taki wyjazd oddala mnie od niego. Przestaje mi na nim
zależeć. Ostatnio zaskoczyłam się odkrywając, ze jak nie ma go w
domu jest mi łatwiej. Wszystkie sprawy wtedy układam po swojemu, bo
wiem że nie mam na kogo liczyć. Nie ma stresów i złości, ze on
czegoś nie zrobił czy nie dopilnował. Staję się coraz bardziej
niezależna. Działam nie oglądając się na niego. Zostaje tylko ten
strach przed ponownym upokorzeniem, choć zdaję sobie sprawę, że
prędzej czy później się rozstaniemy. Albo on nie wytrzyma ze mną w
obecnym wydaniu, albo ja nie zniosę w końcu stresu związanego z jego
kolejnym wyjazdem (lub pojawi się na horyzoncie nowa czy stara
miłość mojego m.)Podsumowując. Nie jest ciekawie. Niby żyje się
normalnie, dni jakoś lecą, ale brakuje już tego czegoś... Brak
zaufania jest sprawą najgorszą i najbardziej wyniszczającą związek
po zdradzie partnera. Co będzie dalej, zobaczymy....

[uleczka_k]

Skoro tak, to może czas zacząć obliczać i planować życie bez niego? To przecież
też ważny aspekt całej sprawy: co z mieszkaniem, majątkiem, itp. Nie doczytałam
się czy macie dzieci. Może trzeba zająć myśli spokojnym planowaniem życia po
rozstaniu?

[wertykaln]

Moim zdanie, podsiwadomie przygotowujesz sie.. do odejscia. Masz w
sobie taka poduszke bepzieczenstwa..ktora pozwal, byś ogla coraz
bardzij oddalac sie od niego i gdy juz postanowisz odejść.. bedzie
latwiej.

Nie bylam zdradzona, ale wiem co czujesz, bo dzialaja mi podobne
mechanizmy..
Trwasz w tej chwili w pewnym procesie, widocznie rana sie nie
zablizni, tylko przyschnie. Proces zakonczony bedzoe sukcesem, gdy..
zacnniesz czekac na nową miłoąśc. I szybciej zrobisz porządek z
obecna sytuacją, tym szybciej zakończysz żalobe:)

[gnonom]

8 lat minęło... opowiesz o tych 8 latach?

[janjan82]

A teraz prawie 10 lat po zdradzie... jak jest teraz?
Wiem co przechodzisz, przechodzilas... Wspolczuje. Fajnie by bylo jakbys mogla napisac, ze wasza milosc odzyla, ze sie na nowo zakochaliscie w sobie, ze ta zdrada to tylko kamien na drodze do szczescia... ze zrozumialas ze nie mozesz zyc bez swojego meza, ze jest miloscia Twojego zycia...