starac sie dla drugiej osoby

[nangaparbat3]

Przeczytałam dziś tekst, z którego mogło poniekad wynikać, ze starać sie dla
drugiej osoby to dbac o siebie, nosic seksowna bielizne, być atrakcyjna
kobietą, bo takiej na kazdym etapie swego zycia potrzebuje mężczyzna.
Jakoś mnie to ruszyło - ale nie wiedziałam sama, o co mi chodzi.
Teraz wracam od rodzicow, starych już, ojciec jest bardzo chory.
Mogę powiedziec, ze oni kochali - kochaja się - do końca. Jak w bajce. Żywa
miłością, kiedy jeszcze po 70 seks jest radością, a pocałunek czyms naturalnym
i codziennym.
Ojciec był bardzo atrakcyjnym, uroczym, błyskotliwym męzczyzna. Zwłaszcza w
towarzystwie, a jakze. Zrobił tak zwaną karierę, zdobył tak zwana pozycję. Na
co dzień - kontakty ze studentkami (wiele małżeństw się o te studentki
rozbiło). W domu był trudny, czasem przykry, choleryk, histeryk, po 40 zacząl
pić. Nie był aniołem - ale kochał.
Mama - o pieknych, łagodnych rysach i fatalnej figurze, na pewno lubiła seks i
na pewno nie nosiła seksownej bielizny. Na pewno nie znała trików z "Cosmo",
chyba nigdy w zyciu nie włozyła szpilek.
Dbała o siebie "normalnie". Czy sie starała? Na pewno nigdy świadomie nie
starała się byc seksowna. A przecież dla niego była, pragnął jej zawsze i nie
ukrywał tego, okazywał czułość, zachwyt, miłość.
Ona po prostu była (i jest, ale tato jest tak chory, że automatycznie
uruchamia mi sie czas przeszły) - była sobą, taka sama w stosunku do niego jak
wobec innych - spokojna, pogodna, łagodna, wyrozumiała. Traktujaca ludzi z
szacunkiem, kim by oni nie byli, jak by sie nie zachowywali. Czasem bardzo
stanowcza, nawet uparta, ale nigdy nie agresywna. Lojalna. Bardzo rzadko
reagowała gniewem - ale jesli, jej gniew mego wybuchowego tate rzucał na kolana.
Mogła go skrytykować, ale nigdy sie od niego nie odwróciła. Popełniał czasem
głupstwa (eufemizm), rzeczy, które dla niej były nie do pomyślenia - zawsze
stała przy nim, po jego stronie, choc jednocześnie nigdy po stronie zła.
Zawsze wiedział, ze moze na nia liczyć - zreszta i ona mogła liczyc na niego.
wybuchowy i krzykliwy, parę razy w zyciu milkł, smutniał i ogarniał go jakis
niezwykły spokój - wtedy wiedziałam, ze mama jest chora i sie o nią boi.
Myślę, że on "po drodze" mógł mieć dziesiatki naprawdę atrakcyjnych kobiet,
obiektywnie dziesiatki razy atrakcyjniejszych od niej. Byc moze kiedys ja
zdradził - nie wiem nic na ten temat.
Ale na pewno teraz, po kilkudziesieciu latach, wciąż ją kocha.
Moja mama jest agnostyczką - nie ma w sobie nic, ale to nic z cierpietnictwa,
a jednocześnie mogłaby byc wzorem chrześcijańskiej żony.
To tyle.

[akacjax]

nangaparbat3 napisała:
Przeczytałam dziś tekst, z którego mogło poniekad wynikać, ze starać sie dla
drugiej osoby to dbac o siebie, nosic seksowna bielizne, być atrakcyjna
kobietą, bo takiej na kazdym etapie swego życia potrzebuje mężczyzna.


Myślę, że przeczytałaś tekst, nazwę to-elementarny.
Twoi rodzice to półka wyżej. Bez zwykłego zadbania o siebie można zniechęcić do siebie...nawet siebie.
No i nie wiadomo, czy dla kogoś niewymyślna bielizna nie jest bardziej seksowna, niż to, co autor miał na myśli.

A poza tym-pieknie piszesz o ich miłości, może nawet z nutką tęsknoty za takim uczuciem. Ale przecież każdy by chciał takiej doświadczyć takiej miłości.

[nangaparbat3]

Chodzi mi po głowie, że kazdy chciałby byc tak kochany - a rzecz w tym, by tak
kochać.
No i oczywiscie nic, ale to nic nie mam przeciw seksownej bieliźnie - na odwrót

[akacjax]

Rzecz chyba w tym, by najpierw te dwie połowki jabłka się spotkały i jednakowo poczuwały się do odpowiedzialności.

[turzyca]

"Chodzi mi po głowie, że kazdy chciałby byc tak kochany - a rzecz w tym, by tak
kochać."
Ale do tanga trzeba dwojga. I niestety bardzo trudno dobrac sobie partnera, z
ktorym bedziemy umieli to tango dobrze tanczyc. Ale sie da.

[em120777]

No i widzisz nango, ja myślałam, że mi waśnie taka miłość była dana - taka
pomimo wszystko ..... ale jednak nie ... To wielka rzadkość ...
aż mi się łza w oku kręci ..bo myślę, że nie będzie mnie już stać na coś takiego ..

[menab]

A ja myślę, że najważniejsze dla nas kobiet to ciągle czuć, że
jesteśmy piękne dla swoich mężczyzn- piekne fizycznie, ale co
najważniejsze to wewnętrznie.A ta bielizna to tak naprawdę jest dla
poczucia naszego piękna przez nas same.Jeśli my siebie akceptujemy
to jesteśmy również na zewnątrz akceptowane.To taka siła
autosugestii.I jeśli ciągle widzimy zakochanego mężczyznę, który
ciągle patrzy na nas zafascynowany, to już czujemy się piękne.

[z_mazur]

A mnie się w takich sytaucjach zawsze nasuwają takie myśli,
że jakby moje małżeństwo przetrwało kilkadziesiąt lat zamiast
kilkunastu to pewnei ktoś mógłby powiedzieć o nim dokładanie coś
takiego jak pisze nanga.

Po prostu ze względu na zmiany społeczne teraz jest mniejsza presja
na pozostanie w związku, ludzie są bardziej mimo wszystko skupieni
na sobie i na własnym szczęściu. Mają ochotę po prostu spróbować,
czy ten konkretny wybór był rzeczywiście tym najwłaściwszym. Nie da
się tego zrobić inaczej jak rozchodząc się, a przynajmniej jest to
uczciwsze niż prowadzenie wieloletnich romansów. Stąd te rozwody.

Powiem szczerze, że w tej chwili moja ocena tej sytuacji nie jest
wcale taka jednoznaczna. Wcale nie uważam, że poświęcanie się to
jedyna możliwa droga w związku. Starać się trzeba dla siebie, a
jeśli te starania dla drugiej osoby przy okazji są atrakcyjne, to
właśnie jest chyba najlepsza droga.

[menab]

Ale ona poświęciła się niekoniecznie na siłę, pewnie dla siebie
również.

[z_mazur]

menab napisała:

> Ale ona poświęciła się niekoniecznie na siłę, pewnie dla siebie
> również.

No właśnie na to starałem się zwrócić uwagę, żeby nie postrzegać
tego jako poświęcenia dla drugiej osoby, tylko właśnie dla siebie.

Poświęcanie się tylko i wyłącznie dla kogoś nie jest chyba dobrym
sposobem na budowanie relacji.

Poz tym jak patrzymy na te pary, które przetrwały 40-50 lat to
widzimy ich teraz, nie wiadomo jak wyglądały te związki po 15 latach
trwania i czy w aktualnej sytuacji przetrwałyby te burze, które
wtedy nimi targały.

[menab]

z_mazur napisał:

> Poświęcanie się tylko i wyłącznie dla kogoś nie jest chyba dobrym
> sposobem na budowanie relacji.

Pewnie, że nie, bo w końcu do nas to dotrze i prędzej czy później
zostanie to skierowane przeciwko nam samym, a zwłaszcza wtedy, gdy
poświęcenie jest tylko jednostronne.


> Poz tym jak patrzymy na te pary, które przetrwały 40-50 lat to
> widzimy ich teraz, nie wiadomo jak wyglądały te związki po 15
latach
> trwania i czy w aktualnej sytuacji przetrwałyby te burze, które
> wtedy nimi targały.

Ja myślę, że jeśli dziś para po tylu latach darzy się szacunkiem i
widać między nimi ciągle uczucie to i dużo wcześniej, na początku
ich drogi tak też było. Te pary które są obojętne i są ze sobą, bo
już tyle lat byli - tak te pary niewiadomo jakie burze przeżyły.
Jeśli kobieta jest nadal piękna w oczach swojego mężczyzny to zawsze
tak było. Tego się nie nabywa z biegiem lat.

[z_mazur]

> Ja myślę, że jeśli dziś para po tylu latach darzy się szacunkiem i
> widać między nimi ciągle uczucie to i dużo wcześniej, na początku
> ich drogi tak też było. Te pary które są obojętne i są ze sobą, bo
> już tyle lat byli - tak te pary niewiadomo jakie burze przeżyły.
> Jeśli kobieta jest nadal piękna w oczach swojego mężczyzny to
zawsze
> tak było. Tego się nie nabywa z biegiem lat.

Nie do końca się zgodzę, właśnie wydaje mi się, że czasem tego
nabywa sie z biegiem lat. Widząc stosunek tej osoby do nas, jej
zachowanie. I nie chodzi o początek drogi, bo wtedy najczęściej jest
zakochanie. Chodzi o tą połowę drogi, gdy człowiek trochę zaczyna
się gubić w życiu, jeśli uda się ten odcinek razem jakoś przejść to
potem koniec najczęściej jest właśnie taki jak opisany przez nangę.

Teraz jednak łatwiej w połowie tej drogi się pogubić.

Jakoś widzimy mnóstwo szczęśliwych wieloletnich związków. Nie chce
mi się wierzyć, że aż tak pogorszyły się relacje międzyludzkie w
ciagu ostatnich kilkudziesięciu lat, że teraz te związki właśnie
kilkunastoletnie są nie do zniesienia (i ludzie się rozstają), a
kiedyś takie nie były (i ludzie się nie rozstawali). Wydaje mi się,
że na tym etapie wszystkie związki przechodzą zawirowania, tylko
teraz presja z zewnątrz na pozostanie w związku jest mniejsza i
mniejsza determinacja (szczególnie kobiet) na tkwienie w
niesatysfakcjonującym układzie.

Być może jest wielu facetów, którzy za kilkanaście lat doceniliby
to, że kobieta przymykała oko na wiele jego "ułomności" i po
kilkudziesięciu latach małżeństwa patrzyliby na żonę z czułością i
miłością, tylko jaka dla kobiety byłaby cena tego spojrzenia?

[rozwodnica]

Strzał w dziesiątkę moim zdaniem.

[menab]

Mówiąc o początku miałam na myśli te 15 lat w stosunku do 40 czy 50.
Jeśli byłyby zgrzyty to wątpię, żeby przymykając oczy po latach
kilkudziesięciu zrodzi się w nich szacunek i miłość.Wręcz
przeciwnie, wzmaga w nich niechęć, zgryźliwość. Każdy żyje swoim
życiem.Są tak naprawdę obok siebie a nie ze sobą.Jeśli natomist
czuje się bliskość mimo upływu lat, to ona była ciągle. Ja
oczywiście opieram się na wizerunku moich rodziców i naprawdę u nich
zawsze było super,ale to mój tata dbał o związek bardzo, a mama
ciągle czuła się piękna, nawet jak ciężko zachorowała.On ciągle ją
widział taką samą, a ona nie musiała na nic przymykać oczu. tak
przeżyć życie jak oni to moje marzenie, ale ja już w połowie tej
drogi się pogubiłam.I nawet jak dane mi będzie przeżyć coś równie
pięknego to już nie będzie nigdy to.

[z_mazur]

A mnie się wydaje, że idealizujemy w pamięci takie związki,
szczególnie dzieci to robią, bo dla nich rodzice, to zawsze rodzice.
A to co się dzieje pomiędzy małżonkami wiedzą tylko oni.
Gdyby moje małżeństwo przetrwało romans mojej żony, to córka po
kilkudziesięciu latach nie miałaby pojęcia, że taki epizod w ogóle
był.

[menab]

Ha, mylisz się.Ja widziałam jak się całują, kochają, dotykają - tak
samo kiedyś tak samo dziś. I to było zawsze.Spędzaliśmy ze sobą
mnóstwo czasu.Poza tym moi rodzice są ludźmi wierzącymi i do dziś
razem wieczorem klękają i tak jest codziennie.Dla nich bycie ze sobą
to zawsze była przyjemność.Mój tata jak mam zachorowała na raka piął
się w górę na ścieżce zawodowej i dokładnie w tym momencie dostał
propozycję największego awansu w firmie i zrezygnował, żeby być przy
mamie.A wiem jakie to dla niego było ważne. Być może to idealizuję,
być może,ale ciągle w ich oczach widzę tą samą miłość.

[crazyrabbit]

>Starać się trzeba dla siebie, a
> jeśli te starania dla drugiej osoby przy okazji są atrakcyjne, to
> właśnie jest chyba najlepsza droga.
>

To egoizm w czystej postaci. "Przy okazji" nie zbuduje się nigdy
trwałego związku , nie ma miejsca na "ja , i tylko i ja" , powinno
być "my".
I chyba o tym pisze Nanga.

[z_mazur]

Ptrząc ze strony mężczyzny w tym związku, o którym pisze nanga, to
tam jest bardzo dużo jego "ja", "my" jest tak bardziej "przy okazji".

[i33]

to mi przypomina moich rodziców--z tym że ona w tym związku
podporządkowała siebie jemu,dlatego czasem nie moge wytrzymać by nie
powiedzieć mamie-"myśl sobą nie tatą",wielka lojalna miłość do
nerwusa przystojnego dotąd zaradnego wszechstronnego faceta, obydwie
go podziwiamy z tym że mama bezwzględnie a ja z nim notorycznie dre
koty---i to włąsnie różnica--że ja bym z takim nie wytrzymała, a ona
umie
inne charaktery ona lubi jak facet rządzi we wszystkim niemal.pełni
rolęgospodyni i to jej pasuje, myśle że przez to że zrobiłyśmy sie
bardziej zaradne ekspansywne--właściwie -wiemy że możemy i podołamy
rządzić-----nie chcemy się godzić na bycie bardziej"przy" mężczyżnie
chcemy roli"na rOwni"----myśle że kobiety "pod" faceta---to już
wymierający gatunek,sama nie wiem czy na tym tracimy czy zyskujemy
to chyba zależy od charakterów---uległa plus władczy,
władcza plus uległy,pyskata i zrównoważony,itp itd---nie ma recepty
na model związku---bo jesteśmy zbyt różi i różne predyspozycje mamy
to co trzymało naszych rodziców niekoniecznie może pasować nam

[lilyrush]

Dbam o sibie dla siebie, nawet keidy nie mam faceta i nikt mnie nie
kocha w tym sensie.
A tak przy okazji....dla mnie nie ma zstawienia poświecania sie z
miłoscią. Bo jak kogoś kocham to chce żeby jemu było dobrze. weic
jak robie cos dla tej osoby to robie to dlatego, ze chce i dlatego,
ze tą osobę kocham. I wtedy nie ma akji poswiecania sie. Oczywiscie
mówimy tu o normalnych przypadkach. Nie mówimy o skrajościach typu
kobieta z damskim bokserem alkoohlikiem....
Czy powiecie, ze jak kobieta rodzi dziecko to się dla niego
poswieca? Z załozenia ciaza to niewygody, potem mi brzuich pocieli,
miłe to nie było. Ale to jakby naturalny proces. czy ja sie
poświecam dla ojego dziecka wstajac do niego w nocy? Nie, ja to
zwyczajnei robie bo go kocham, a on akurat tego ode mnie potrzebuje.
Czy ja sie bede poswiecac, jak od czasu do czasu ubiore sie w
seksowna bielizne i szpilki i zafunduje mojego facetowi striptiz,
choc na co dzien wcale sie tak ne ubieram? Nie, bo ja go kocham,
wiem, ze jemy ise to podoba i zrobie mu przyjemosc.
Czy jak on wtanie w niediele rano i zorbi mi sniadanie do łżóka to
ise poświeca? Albo czy jak posprzata mieskzanie choc w sumei tego
nie lubi to ise poswieca?

[i33]

myśle że w każdym nawet dobrym związku kiedy jest miłośc i szacunek
bywają sytuacje kiedy jedno drugiemu robi ustępstwa, coś zmienia
wzajemnie--robie to bo ciebie kocham jest to dla ciebie ważne
potrzebne---ale nie niszczy to mojej osobowości nie jest krzywdą ---
chce nie musze---chociaż jak wspominasz czasem można to nazwać
poświęceniem i obowiązkiem w duecie-taka miłość w cierpieniu i
trudzie, bezwzględna-prawdziwa-oddana i lojalna---nie to samo co
przywiązanie, uważanie że nie ma innej możliwości--trzeba utrzymać
związek dla dzieci w obawie przed ludzmi--to jak żywy i martwy
związek

[sbelatka]

no cóż..
zgadzam sie z_mazurem w całej rozciąglości.. w wątku dzisiajeszym
oczywiście...

nawet z ustepem (, że gdybysmy przetrwali romans ex to dzieci nie
tylko, ze po latach ale i na bieżąco mogłyby niczego nie zauwazyć..

gdybyśmy...
ale to tylko spekulacje..

pzryznaje jednakże po pzreczytaniu postu Nangi poczułam żal, że
mnie-nam sie nie udalo...

i to jest największe zadziwienie w moim życiu
utrzymujące sie z uporem maniaka w czołówce moich zadziwień...

Bo to jest naturalnie zdziwienie...

[tricolour]

... gdy o związku myśli sie kategoriami "udało".

Udać to sie może trafić do celu jak sie pierwszy raz strzela. Jak sie trenuje
strzelanie to albo sie trafia, albo ma się zeza lub kiepski sprzęt - i stąd się
nie udaje mimo chęci.

Mówiąc serio: w związku nie ma mowy , że coś sie nie "udaje" - w związku albo
się wypracuje, albo guzik.

[nangaparbat3]

Gwoli wyjasnienia: nigdy, dosłownie nigdy nie miałam poczucia, ze moja mama sie
dla kogokolwiek poswieca. Nie miała nigdy w sobie nic z kury domowej czy
cierpietniczej Matki-Polki.
Za to jej mama a moja babcia poswięcala sie nawet idąc z ukochana wnuczka (czyli
mną) na sanki.
I oczekiwała po 30 latach wdzięczności, co procentowalo z mojej strony
uczuciami, do których nawet przed soba trudno mi sie przyznać.
To o poswiecaniu sie.
Pewnie Zmazur ma sporo racji - ale nie calą.
To znaczy myslę, ze ludzie przywiazują się do tych, z którymi przestają. I że to
tez jest chemia. I znam takie pary, i mam w rodzinie, jak najbardziej. Ale to
nie jest opisywany przypadek.
To o czym pisałam, to jest zywa milość, z seksem, zazdrością, czułością,
zachwytem. Mama zawsze podziwiała ojca, zawsze jej imponował (mimo ze nikt tak
dobrze jak ona nie znał jego slabych stron), zawsze go szanowała (ale to dlatego
- bardzo ważne, moze zasadnicze! - ze ona w ogole szanuje innych ludzi, jako i
siebie samą). Tata zawsze okazywał jej czulość i namietność, zawsze powtarzał,
ze jest najśliczniejsza, najcudowniejsza, najwspanialsza. I ona jemu tez
imponowała, zapewne czym innym niz on jej - tu się uzupełniali - ale podziwiał
ją i szanował. I zawsze było w nich widac jeszcze cos z zakochania.
Wiec ja nie mówie o przywiazaniu, ktore przychodzi z latami, tylko o milości,
która trwa i pozwala przetrwac kryzysy i trudności, których owszem, nie
brakowało, a ponieważ mieszkalismy zawsze w bloku, słyszałam każde słowo
rodzinnych awantur. I ja bym z nim ani dnia nie wytrzymała jako zona - ale to
akurat nie ma nic do rzeczy.
Teraz, kiedy on nie ma siły siedziec czy podnieść łyżki do ust, ona go
pielegnuje w domu, oczywiście z pomocą i to fachową, ale widać jak na dłoni, że
nie robi tego z obowiazku, a z miłosci.
Być może - jestem przekonana, ze na tym to polega - rzecz jest w typie
osobowości, oboje zawsze mieli w sobie wiele młodzieńczego idealizmu i czegoś,
co nazywam wańkowstańkowością, taka zdolność do podnoszenia się z upadku i
dążenia dalej, a nie rozpamietywania niepowodzeń i błedów.
Pisze o tym wszystkim, bo czuje, jak bycie swiadkiem odchodzenia taty miele mnie
na proszek, jak się zmieniam, rewiduję poglady, przekonania. To sie dzieje, i
byc moze niedługo napiszę jeszcze inaczej.

[crazyrabbit]

> Wiec ja nie mówie o przywiazaniu, ktore przychodzi z latami, tylko
o milości,
> która trwa i pozwala przetrwac kryzysy i trudności

Tak Nango... wiem o czym pisałas w pierwszym poście...

I nie podobała mi się wypowiedź Z_Mazura o tym , że w związku trzeba
byc egoistą a może przy okazji tej drugiej osobie coś
tam "skapnie"... Bardzo mi się to nie podobało.

W miłości nie mozna tylko brać , trzeba też dawać. Miłośc to też
sztuka kompromisu , zrezygnowania czasem ze swoich przyjemności
przez szacunek dla uczuć tej drugiej osoby...

Jeżeli człowiek nie nauczy się czerpać radości z dawania , a będzie
tylko brał , to nie będzie zdolny do stworzenia udanego związku.
A może nawet skrzywdzi kogoś i bedzie się potem tłumaczył: Bo ja
chciałem, żeby mi było dobrze.

Ależ mam refleksyjny nastrój dzisiaj

[anja_pl]

masz rację cwazywabbit

gdzie nie ma miejsca dla potrzeb drugiej osoby, nie ma miłości,
kazdy taki związek zwrócony na to, aby mi było dobrze, jest
zwiazkiem mocno egoistycznym i traktuje druga osobe bardzo
instrumentalnie,

[crazyrabbit]

Dziekuję Elmew... to jest Anju

I w takim związku nie mam mowy o "poświęceniu" , ponieważ trwanie
przy kimś w złych chwilach wynika z naszego wnętrza , jest czymś
naturalnym , konsekwencją miłości.

Ładnie to opisałaś niedawno , kiedy opowiadałaś o pobycie w
szpitalu...

Egoizm :)

[z_mazur]

Chyba zostałem nie do końca zrozumiany. Jeśli dawanie sprawia mi przyjemność i w związku z tym daję, to czy to nie jest też egoistyczne?

Czy to nie jest w tym momencie tak, że daję nie tylko po to (a nawet nie przede wszystki po to), żeby druga osoba dostała, ale też po to żeby mieć to przyjemne poczucie radości z tego że dałem i to zostało przyjęte?

Jeśli to jest egoizm, to rzeczywiście jestem egoistą.

[crazyrabbit]

Pozwól , że zacytuję:

>Starać się trzeba dla siebie, a
>jeśli te starania dla drugiej osoby przy okazji są atrakcyjne, to
>właśnie jest chyba najlepsza droga.

Jak dla mnie pisałeś tu zupełnie o czyms innym. I zrozumiałam
dobrze , bo jestem w miarę inteligentna jak na blondynkę.

[z_mazur]

> >Starać się trzeba dla siebie, a
> >jeśli te starania dla drugiej osoby przy okazji są atrakcyjne, to
> >właśnie jest chyba najlepsza droga.
>
> Jak dla mnie pisałeś tu zupełnie o czyms innym. I zrozumiałam
> dobrze , bo jestem w miarę inteligentna jak na blondynkę.

W tym momencie pisałem o czymś zupełnie innym.
Chodziło mi o skupienie się na sobie, a nie na oczekiwaniach drugiej osoby. Wtedy jesteśmy w zgodzie z samymi sobą i nie powoduje to konfliktów wewnętrznych. Nie chodzi przecież o to żeby potem mieć pretensje do drugiej strony "przecież ja to robiłem(łam) dla ciebie". Czyli właśnie robić coś dla siebie i znaleźć osobę, z którą nam najbardziej będzie po drodze.

[crazyrabbit]

> Chodziło mi o skupienie się na sobie, a nie na oczekiwaniach
drugiej osoby. Wte
> dy jesteśmy w zgodzie z samymi sobą i nie powoduje to konfliktów
wewnętrznych.

Czyli czysty i wredny egoizm , o którym z Anją właśnie pisałyśmy.
Tym można bardzo skrzywdzić drugą osobę.

[z_mazur]

Czy ja wiem, czy to jest wredny egoizm?

Może po prostu zdrowy egoizm?
Oczywiście dobrze jest go połączyć z umiejętnością jasnego komunikowania oczekiwań, wobec siebie i drugiej osoby. To pozwala uniknąć skrzywdzenia.

[crazyrabbit]

Dla kogo zdrowy , dla tego zdrowy.
Na pewno nie dla kogoś , kogo sie tym egoizmem krzywdzi.

Jeszcze tylko

[a.niech.to]

znajdź osobnika płci żeńskiej,który będzie reprezentował podobne do
Twoich poglądy na temat istoty związku między życiowymi partnerami.
Myślę, że nie będzie to szczególnie trudne. Potencjalny duet ma 100%
powodzenia.

dementi;)

[clio11]

Podejrzewam, Nangoparbat, że chodziło Ci o moją wypowiedź z
wątku "Subiektywnie pojadę".
Cieszy mnie fakt, że użyłaś zwrotu "tekst, z którego mogło
wynikać" )
Mogło, ale nie wynikało, prawda? Może nie dość precyzyjnie chciałam
zaakcentować swoje zdanie, że czasem dwoje ludzi jest ze sobą
dłuuugi czas i po prostu się do siebie przyzwyczaja. Kobieta, kiedy
partner znajdzie kogoś, kto jest dla niego bardziej atrakcyjny (w
sensie także-absorbujący pod względem intelektualnym), wpada często
w panikę i stara się niejako "na skróty" ratować to, czego już po
prostu nie ma. Jako klasyczny przykład miała posłużyć ta nieszczęsna
bielizna pojawiająca się ni stąd, ni zowąd pewnego wieczora.
Podkreślam, że stwierdzenie "seksowna" było cytatem, absolutnie nie
sugeruję i nie popieram tego sposobu rozwiązywania problemów. Sama
naszam seksowną bieliznę, ponieważ lubię ładne rzeczy i nie uważam,
by mój partner nad tym szczególnie ubolewał, widocznie jestem
prymitywnym typem nie-intelektualistki, która potrzebuje błysku
podziwu w męskich oczach (dla tych, którzy czytają nieuważnie-w
męskich, tj. w partnera, nie zadzieram spódnicy w miejscach
publicznych i nie zdejmuję stanika
Według mnie partnerstwo, by było udane, trzeba pielęgnować, zarówno
pod względem intelektualnym, jak i fizycznym. Nie widzę nic
zdrożnego w tym, że chcę podobać się komuś, kogo kocham.
Błąd zaniedbania jest według mnie dość częstym powodem rozstań.Nie
sądzę, by założona na palec obrączka upoważniała nas do lekceważenia
kogokolwiek, do podkreslania swoim zachowaniem i stylem życia, jak
mało dla nas znaczy.
To chyba tyle.

P.S.
Cosmo? Nie żartujmy sobie, żadna myśląca młoda kobieta nie czyta
tego badziewia.
Szpilki? Uwielbiam, choć moje nogi raczej nie

[crazyrabbit]

> Cosmo? Nie żartujmy sobie, żadna myśląca młoda kobieta nie czyta
> tego badziewia.

Ja czytam. W supermarkecie wkładam pod Politykę i Newsweeka , ale
czytam.
I co? Jestem pusta jak Doda?

[clio11]

Nie mnie Cię oceniać czy oceniać Dodę. Czemuż pod Politykę i
Newsweeka wkładasz to nieszczęsne Cosmo w takim razie

[crazyrabbit]

To taki mały dżołk był
Trenuję przed imprezą DDDDDDDDD

Czytam , ale jakos niespieszno mi zeby ktos ze znajomych zobaczył
buchachacha

[nangaparbat3]

crazyrabbit napisała:

> To taki mały dżołk był
> Trenuję przed imprezą DDDDDDDDD
>
> Czytam , ale jakos niespieszno mi zeby ktos ze znajomych zobaczył
> buchachacha
Tez czasem czytam, własnie ostatnio sobie kupiłam. I nie chowam - a co mi! Bedę
czytać, co tylko zechcę
Nie wiem, czy jestem myślacą kobietą, ale na pewno potrzebuje czasem przestac
mysleć, choć na chwilę ))

[sylwiamich]

Jesli dobrze zrozumiałam....jest również moja.Na przykładzie:
Prasowałam mojemu biznesowemu mężowi koszule.Robiłam to z
przyjemnością....dla siebie.Bardzo lubiłam patrzeć gdy rano wkłada
ją czystą, pachnącą .Czułam się dobrą, spełnioną żoną))
Do momentu. Pewnego dnia powywalał wszystkie koszule na kanapę i
wyprasował inną.Przestałam mu prasować koszule...to byłoby
poświęcenie.A ja się nie poświęcam....robię tylko z miłości.Dlatego
teraz nikt nie usłyszy odemnie, że zrobiłam dla męża wszystko, że
dla niego się poświęciłam.Nigdy nie poświęciłam się dla
niego...wszystko co odemnie dostal, dostał z mojego egoizmu.Byłam
dobrą żoną...mąż po 3 latach od rozwodu nadal czeka...jak to
określił w dzisiejszym sms...że pozwolę mu wrócić do domu.

Żona-egoistka

[z_mazur]

No właśnie mniej więcej o to mi chodziło. ))

Zabawa słowami, czy skrajności...

[tricolour]

... które niszczą?

- ja się nie poświęcam,
- robie TYLKO z miłości,
- NIKT nie usłyszy ode mnie,
- NIGDY nie poświęciłam się dla niego...

... no i była dobrą żoną - na sam koniec. Co to znaczy być "dobrą żoną" kiedy
się tą żoną od lat nie jest?

[z_mazur]

Była we własnej ocenie, czas przeszły.

A to, że według męża już taką żoną nie była, to bardziej jego, a nie jej problem.

Ja też uważałem się za dobrego męża. W tym punkcie jednak różniliśmy się z żoną w ocenie, stąd nie jesteśmy już małżeństwem.

Następnym razem postaram się o to, żeby osoba, z którą będę, podzielała moją opinię co do bycia dobrym mężem.

Uważam w tej chwili, że bez sensu jest bycie z osobą, która ma na ten temat bardzo odmienne zdanie i próbwanie zmieniania się pod oczekiwania tej osoby.

To tu się nie zgadzamy...

[tricolour]

... bo jeśli ktoś uważa, że jest się dobrą żoną, mąz uważa inaczej - to nie jest
to tylko męża problem.

W ogóle takie zdanie o sobie (po rozwodzie) to nadużycie.

[z_mazur]

Nie napisałem "tylko", ale "bardziej".

Tak samo jak gdy w ocenie męża "dobry mąż" musi przylać od czasu do czasu żonie, to też bardziej problem żony niż męża.

Dalej się nie zgadzamy...

[tricolour]

... jak mąż musi przylać żonie, to ma bardzo poważny problem ze sobą. Nawet
karany sądownie.

Żona ma odczuwa "tylko" konsekwencje związku z chorym gościem.

[crazyrabbit]

> Ja też uważałem się za dobrego męża. W tym punkcie jednak
różniliśmy się z żoną
> w ocenie, stąd nie jesteśmy już małżeństwem.
>

No skoro robiłeś tylko SOBIE dobrze... I w TWOIM pojęciu byłeś
dobrym mężem...
SOBIE można dobrze zrobić na osobności... hehehe

[sylwiamich]

tricolour napisał:

> ... które niszczą?
>
> - ja się nie poświęcam,
> - robie TYLKO z miłości,
> - NIKT nie usłyszy ode mnie,
> - NIGDY nie poświęciłam się dla niego...
>
> ... no i była dobrą żoną - na sam koniec. Co to znaczy być "dobrą
żoną" kiedy
> się tą żoną od lat nie jest?


Dobrą żoną byłam...tralala.To opinia mojego męża który nadal chce
wrócić do mnie.I ja też nieskromnie przyznaje sie do
tego.Byłam...nie jestem.Chociaż mogę być...choćby jutro.Ale po co?
Ale teoria z_mazura ma swój sens.Mój mąż nie był DLA MNIE dobrym
mężem.Moze dla innej kobiety byłby dobry...dla mnie nie był.Nie
potępiam go...nie mam do niego żalu...A TY Tri co się czepiasz?
Certyfikat Ci mam dać? Referencje?

Czepiam się z natury rzeczy...

[tricolour]

... gdy czytam niespójne lub wręcz sprzeczne wypowiedzi.

Jak choćby tak, że dobrą "żoną możesz byc choćby od jutra". Toż to mrzonka i
ssanie z palca oraz myślenie życzeniowe...

[sylwiamich]

Od przysłowiowego jutra to ja mogę być żoną...ale czy dobrą?Kto wie?
Nadal uważam że się czepiasz...czytasz wybiórczo i udajesz że nie
rozumiesz.To ja odeszłam od męża...on zawsze uważał mnie za dobrą
żonę....ciągle chce wrócić...Zresztą tri...winko mam
dobre...wermucik...i nastrój niebojowy)))

[nangaparbat3]

Tak myslę nad tymi koszulami...
I wymysliłam, ze w zwiazku, który miałby szanse na przetrwanie w miarę chociaz
przyzwoite, zona powiedzialaby mezowi, ze przykro jej, kiedy on tak rozwala
prasowane przez nią koszule, a on by po ludzku przeprosił, powiedział, ze nie
pomyślał, i koniecznie PRZYTULIł. Ona by dalej z przyjemnoscia te koszule
prasowała, a on by więcej nie rozwalał.

[a.niech.to]

Przytulanie to już zbędne fanaberie jak na tak drobną okoliczność.

Clio

[nangaparbat3]

Pisałam juz, ze nie mam nic przeciwko tej przyslowiowej juz seksownej bieliźnie,
na odwrot, doceniam. Podonie nie ma nic złego w checi podobania się i
ukochanemu, i innym mezczyznom.
To jest wszystko i normalne, i dobre, i w porzadku.
Mnie chodzi o to, ze to stanowczo za mało - nawet atrakcyjność intelektualna nie
wystarczy.
Bo to w ogole nie chodzi o atrakcyjność - niezbedna na początku, bez watpienia i
potem - ale potem absolutnie nie wystarczajacą.
Był o tym taki piekny film Polańskiego - Gorzkie gody.

PS

[nangaparbat3]

Poza strona intelektualna i fizyczna zwiazku jest jeszcze emocjonalna,
komunikacyjna i etyczna - i na dłuzśzą metę to one decysdują, jestem tego pewna.

a co do:

[a.niech.to]

Nanga napisała:
> jestem tego pewna

1. strona intelektualna - luuzik
2. fizyczna - Jezu,jeszcze jak
3. komunikacyjna - nie ma o czym mówić
4. etyczna - przyzwoitość chadza różnymi drogami

Dzięki, Nanga! Zamiast spędzać noce na mailowaniu, podejmę
wolontariat u brata Alberta.
-------------------------------

Dlaczego...

[tricolour]

... strony: intelektualna, fizyczna i komunikacyjna są opisane przez Ciebie
jednoznacznie pozytwnie, a strone etyczna ma różne oblicza?

Dlaczego tylko przyzwoitośc może chadzać różnymi drogami?

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> strone etyczna ma różne oblicza?
Człowiek jest skomplikowaną istotą, zaplątaną w sobie
niejednokrotnie po uszy. Podejmuje decyzje w wyniku analizy bądź pod
dyktad różnych uwarunkowań. Dekalog ma 10 przykazań. Gdyby komuś
uadało się żyć bez ich naruszania, byłby aniołem. Dopuszczam więc,
że wystarczająco etycznym człowiekiem może być przeciętny grzesznik
o pospolitej gębie.
>
> Dlaczego tylko przyzwoitośc może chadzać różnymi drogami?
Nie rozumiem pytania. Nie tylko przyzwoitość przebija się różnymi
szlakami, przecież to oczywiste.

Widać nie jest takie oczywiste...

[tricolour]

... jesli piszesz, że strona intelektualna, fizyczna i komunikacyjna są w
najlepszym porządku, a etyczne może nie być.

O to mi chodziło - o zgodę na to, by etycznośc mogła być byle jaka.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> O to mi chodziło - o zgodę na to, by etycznośc mogła być byle jaka.
Moralność musi być wystarczająco etyczna, aby dało się ją
zaakceptować. Bez tego ani hu hu.