przytulanie

[nangaparbat3]

Kiedy córka moja za nic nie chciała sie urodzić, a ja biegalam przez dwa
tygodniu wokol klombu podwórza kliniki połozniczej, dwie lub trzy panie,
leżące ze mna na patologii ciazy (ale na podtrzymaniu) zaczęly mi sie ni stad
ni zowąd zwierzać, ze w domu rodzinnym nigdy nie widziały czulosci miedzy
rodzicami.
Nie wiem, dlaczego akurat wtedy i akurat mnie sie zwierzały, ale pamietam, że
mowiły o jakimś niezwykle bardzo ważnym braku.
Pamietam też na wegrzech, uderzył mnie widok par w njrózniejszycm wieku,
trzymajacych sie za ręce, okazujacych sobie dotykiem CZULOść (publicznie, ale
jak najbardziej w granicach).
a niech to napisała, ze przytulanie to fanaberia. Nie wiem, czy zartowałam czy
pisała serio. Ale to nieistotne - mam wrażenie, że my Polacy jestesmy bardzo
malo dotykalscy - a dobry dotyk to wiecej niz dobre słowo.
A jak to było w Waszych malzeństwach? Czy była fizyczna czułość, niezwiazana z
seksem? Taka codzienna i bez powodu innego niz cheć okazania czulości właśnie,
doswiadczenia chwili bliskości, wyrażenia radości, pocieszenia, pogodzenia sie?

[em120777]

U mnie była taka czułość (o ile nie idealizuje teraz) dla mnie to było takie
ładowanie akumulatorów ... bardziej skuteczne niż cokolwiek innego ... gdy tej
czułości zaczynało brakować ze strony męża - wiedziałam, że nie już nie ma
miłości, że ktoś to dostaje zamiast mnie..
W domu rodzinnym bardzo mi tego brakowało niestety nie widywałam rodziców
przytulających się i przykro mi, że mój syn też tego już nie będzie widział (ani
pamiętał, bo nawet wspólnych zdjęć mamy niewiele)
Cóż - może da się to jeszcze jakoś nadrobić ...

[libra22]

Czułości uczył mnie mój mąż, bo rodzice wobec siebie nigdy nie byli czuli. Zarzucał mi na początku, że jestem za mało czuła. Przyszedł potem czas gdy byłam za bardzo czuła - on odpychał.
Teraz bardzo brakuje mi czułości, przytulania, głasków, mimowolnych dotknięć. I jeśli ktoś gości w moim zyciu to jestem czuła i chcę czułości. Bo wiem, jaka jest ważna i ile daje ciepła i akceptacji.

[sylwiamich]

Ja byłam dzieckiem poważnym, niedotykalskim.Nie lubiłam
przytulania.Jedyna pieszczota na jaką pozwalałam rodzinie to
mizianie po plecach...zresztą do tej pory lubię))
Mąż...brak dotyku, intymności, seksu.Ale potem pojawił się
ktoś...dotyk w każdej sekundzie, po raz pierwszy spanie nago, po raz
pierwszy spanie razem bez uwierania.Po prostu odkrył mnie i oswoił.

[ewelka01]

napisac, nie napisac, w sumie..
kazde jakies przytulanie sie mojego meza to bylo jednoznaczne z tym
ze konczy sie to sexem o kazdej porze dnia lub nocy, a potem sie
dziwil ze nie chce go przytulic, no ludzie!!!on nie mial hamulca,
jakis maniak sexualny czy co...

[czamon]

em120777 napisała:

> U mnie była taka czułość (o ile nie idealizuje teraz) dla mnie to
było takie
> ładowanie akumulatorów ... bardziej skuteczne niż cokolwiek
innego ... gdy tej
> czułości zaczynało brakować ze strony męża - wiedziałam, że nie
już nie ma
> miłości, że ktoś to dostaje zamiast mnie..
> W domu rodzinnym bardzo mi tego brakowało niestety nie
widywałam rodziców
> przytulających się i przykro mi, że mój syn też tego już nie
będzie widział (an
> i
> pamiętał, bo nawet wspólnych zdjęć mamy niewiele)
> Cóż - może da się to jeszcze jakoś nadrobić ...


Magduś da się ndrobić zobczysz ze twój syn będzie wiedział co to
okazywanie uczuć. Moje dzieci to dwie małe przytulanki, one potrafią
spędzić cały dzień przytulajac się do mamy

[sbelatka]

uwielbiam sie przytulac...
przytulalismy sie - ot tak...

choc teraz mysle, ze to może raczej ja sie przytulalam..

chodzilismy trzymając sie za ręce przez caly czas trwania naszego
małżenstwa i wczesniej - w sumie prawie 20 lat...

cóż rzec moge...
ze w nowym związku też będę dążyć do bliskości fizycznej - także tej
pozaseksulanej

bez dotyku usycham...
a teraz nie usycham bo na szczęscie mogę sobie czasem w czólko albo
w nos pocalowac jakies moje mlode...
i przytulic do matczynej, choc nie falującej niestety, piersi...

[i33]

przytulanie---to jest to co czego tak naprawde brakuje
najbardziej,oparcie głowy na ramieniu, obok rozmowy spaceru-wcale
nie seks--chociaż jak byłam młodsza wydawało mi się że właśnie w
łóżku jak "nie tak" to problem i tego w pojedynke najbardziej brakuje
jesteśmy pod tym zględem jkjak dzieci-nigdy dość
dotyk leczy coś na ten temat wiem---co niecio ciałek wymasowałam
a my polacy masz racje nanga,,, jesteśmy sztywniakami nie wolno na
ulicy pocałować ale w domu trenować boksera tak

[salemka1]

u mnie już od dłuzszego czasu nie ma czułości... jakis czas temu
czułość była przeniesiona na kogos innego, a teraz? nie wiem kto ja
dostaje i czy w ogóle, dla nie jej nie ma, czy mi brakuje? nie wiem.
Tak ogólnie tak, ale czy akurat od mojego męża? nie wiem...

[czamon]

nangaparbat3 napisała:

> Kiedy córka moja za nic nie chciała sie urodzić, a ja biegalam
przez dwa
> tygodniu wokol klombu podwórza kliniki połozniczej, dwie lub trzy
panie,
> leżące ze mna na patologii ciazy (ale na podtrzymaniu) zaczęly mi
sie ni stad
> ni zowąd zwierzać, ze w domu rodzinnym nigdy nie widziały czulosci
miedzy
> rodzicami.
> Nie wiem, dlaczego akurat wtedy i akurat mnie sie zwierzały, ale
pamietam, że
> mowiły o jakimś niezwykle bardzo ważnym braku.
> Pamietam też na wegrzech, uderzył mnie widok par w njrózniejszycm
wieku,
> trzymajacych sie za ręce, okazujacych sobie dotykiem CZULOść
(publicznie, ale
> jak najbardziej w granicach).
> a niech to napisała, ze przytulanie to fanaberia. Nie wiem, czy
zartowałam czy
> pisała serio. Ale to nieistotne - mam wrażenie, że my Polacy
jestesmy bardzo
> malo dotykalscy - a dobry dotyk to wiecej niz dobre słowo.
> A jak to było w Waszych malzeństwach? Czy była fizyczna czułość,
niezwiazana z
> seksem? Taka codzienna i bez powodu innego niz cheć okazania
czulości właśnie,
> doswiadczenia chwili bliskości, wyrażenia radości, pocieszenia,
pogodzenia sie?

polacy są bardzo powściągliwi w okazywaniu uczuć, nawet tak banalny
cmok w policzek na przywitanie czy przytulenie nie jest czymś
ogólnie przyjętym za normę. Ja lubie okazywać uczucia i to robię,
dla mnie normą jest cmok na powitanie czy pozegnanie. Najbardziej to
się jednak lubię przytalać do pewnej kochanej osoby ))

[ivone7]

w moim rodzinnym domu byl taki dotyk..rodzice okazywali i okazuja
sobie czulosc...natomiast moj ex z domu wyniosl zimno i chlod...nie
bylo czulosci bez sexu..jak przytulilam sie do ex odpychal mnie ze
slowami juz, juz dosc tych czulosci...
na szczescie nauczylam corke czulosci, przytalania..wiem jakie to
wazne...i jak bardzo mi potrzebne..

[menab]

Z dzieckiem przytulamy się bez przerwy i w każdym miejscu.Ona chce
czuć moje ramiona oplecione wokół jej ramion.Czuje się wtedy
bezpiecznie. A z exem przytulanie to był sygnał do sexu. Tak jak u
Ewelki był maniakiem seksualnym.Nie można było sobie pozwolić na
niezobowiązujący całus czy przytulenie. Dlatego nie lubiłam, jak
mnie przytulał...

Nadmiar przytulania draźni

[aron95]

I nie rozumię tego , dlaczego . Czy to jest związane z czasem , miejscem ,
nastrojem . Czy poprostu co dużo to niezdrowo .
Ogólnie lubię i sam przytulam ale....

[a.niech.to]

Może odczuwasz podobnie jak ja, że nadmiar mamlania zalatuje
fałszem.

[menab]

Wydaje mi się, że nie może być nadmiaru przytulania, jeśli ktoś ma
taką potrzebę i to lubi robić.Co innego jeśli jest to podszyte jakąś
relacją po, która już niekoniecznie drugiej stronie musi odpowiadać.

[wika124]

menab napisała:

<Z dzieckiem przytulamy się bez przerwy i w każdym miejscu.Ona chce
czuć moje ramiona oplecione wokół jej ramion.Czuje się wtedy
bezpiecznie. A z exem przytulanie to był sygnał do sexu. Tak jak u
Ewelki był maniakiem seksualnym.Nie można było sobie pozwolić na
niezobowiązujący całus czy przytulenie. Dlatego nie lubiłam, jak
mnie przytulał...>

To ostatnie zdanie jest jakby moje...niestety te same odczucia.....
Gdy mojemu męzowi powiedziałam, gdy "gotowił" się wieczorem, że nie lubię tylko
"takiego" tylko wieczornego przytulania, to obraził się na mnie, a gdy wcześniej
już mu mówiłam, że przytulanie bez seksu też mi jest potrzebne to... otrzymałam
uścisk w stylu : powitanie Breżniewa z Gierkiem na lotnisku : misiowy uścisk i
śmieszny cmok...

[akacjax]

Nie rozgrzebuję swego małżeństwa, nie będę pisać jak było. Napiszę jak jest. Właśnie przytulania-takiego zwanego przeze mnie przekazywaniem energii najbardziej mi brakuje.
Gdy miałam pewne problemy wsparciem byli synowie. Choć ja staram się nie obciążać dzieci problemami-jednak te i ich dotyczyły. Wtedy czułam, że najbardziej chciałabym na chwilę znaleźć się w mocnych ramionach, bo to by mi wystarczyło, by złapać wiatr w skrzydła.
Nie było takich ramion, a może ja nie chcąc by nie było to źle rozumiane udawałam, że ich nie widzę.
Przeszłam przez problem sama, ale na pewno z takim dotykowym wsparciem byłoby łatwiej.
Przecież dotykanie jest jedną z pierwotnych cech wspierających.

Czasem obserwuję ludzi, którzy ciągle dotykają innych-zawsze zastanawiam się, czy to ersatze przytulania, czy raczej wampiryzm energetyczny
W dzieciństwie wychowano mnie na niedotykalską, na szczęście potem mi się odmieniło, choć na pewno coś zostało-dla mnie każdy dotyk-np. przypadkowy w autobusie jest wyczuwalny.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> a niech to napisała, ze przytulanie to fanaberia. Nie wiem, czy
zartowałam czy
> pisała serio.
Pewnie, że żartowałam. A teraz serio. Jest taki fajny męski gest
czułości - klepnięcie po barach.

[m_niczka]

będąc w związku wydawało mi się, ze jestem uzależniona od dotyku,
przytulania i bliskości , ale teraz tak dawno tego nie
doświadczyłam, że chyba się odzwyczaiłam, choć brakuje...

[libra22]

Badania dowiodły, że dzieci głaskane i tulone dużo lepiej się rozwijają, także intelektualnie. Skoro posiadanie zwierzecia typu kot czy pies, które sie łasi i które się głaszcze jest takie zalecane i odstresujące to tym bardziej chyba przytulanie i głaskanie drugiego człowieka pomaga lepiej żyć. Oczywiście, jeśli nie odczuwamy pod tym przymusu czegoś innego.

[sylwiamich]

Kota czy psa to ja nawet sąsiadów mogę pogłaskać...z dugim
człowiekiem juz trudniej...

[a.niech.to]

Taki odwyk nie jest zły. Zdarzyło mi się kiedyś ryczeć jak bóbr w
środku nocy, co rzadko praktykuję. Jakże mi się chciało do
człowieka! A tu nic - wyludniona ziemia. Wysiorbałam się
własnoręcznie, nachlipałam w cichości. Pozwiedzałam samotnie zakątki
wlasnego nieszczęścia, a to - jak wiadomo - jest największe na
świecie, i teraz wiem, że poradzę sobie z kolejną nocną imprezką
sama. Coś jakby szczepionka przeciw bólowi samotnego istnienia czy
co...

[m_niczka]

Hmmm... u mnie to już od tej "szczepionki przeciw bólowi samotnego
istnienia" tyle przeciwciał się namnożyło, że wystarczy na wieki...
może dla odmiany jakieś antidotum by się przydało, póki co do
koleżanek się przytulam...
M.

[julka1800]

tak, tez tak sadze: malo sie przytulamy.

Zatem ..przytulejamy sie na co dzień, nawet, gdyby to mialo wywolać
zaskoczenie na twarzy drugiej osoby.

Bezspornie, przytulajmy dzieci))