Udawanie, ze lubi sie pasierby

[panna_ktos79]

Od pewnego czasu czytam sobie wasze wywody na tym forum. Nasuwa mi sie takie
pytanie, calkiem serio - Czy nie lepiej jest powiedziec wprost partnerowi, ze
nie lubi sie jego dzieci i nie chce sie miec z nimi kontaktow? Wiele macoch
nie lubi pasierbow, ale nigdy tego nie przyznaja otwarcie przed partnerem. Na
pozor robia dobre miny, usmiechaja sie, sa milutkie a w duchu nienawidza
pasierbow, zlozecza im i licza tylko na to, az im sie noga powinie. Czy nie
lepiej byloby wylozyc karty na stol niz mydlic oczy partnerowi? Moim zdaniem
takie udawanie jest o wiele bardziej nikczemne.

[lady_telimena]

Chyba lepiej dla wszystkich łącznie z przyszłą macochą nie wchodzić
w taki układ od początku. W końcu po co sobie komplikować życie?
A dzieci maja to do siebie, że raczej nie znikają, i drogo kosztują;-
)

[weronka77]

Ja powiedziałam wprostBez mydła ale...potem zmieniłam zdanie
( a raczej jakies 4 meisiące temu)przynajmniej połowicznie

[macosik]

Mój Mąż wie co czuję do jego dzieci. Początkowo wręcz mówiłam o
niechęci ( wynikało to gł. ze stosunku dzieci do mnie i ich
zachowania, więc nie widziałam powodu by udawać, że je lubię ). Mąż
wie również, że raczej nie pokocham jego dzieci. Staram się by czuły
się u nas dobrze ale nie przesadzam z uprzejmością. Wiedzą, że jak
coś przeskrobią nie będę udawała, że nic nie widzę i nie czuję.
Powinny się nauczyć po pierwsze, że cały świat nie jest od litowania
się nad nimi i nadskakiwania im. To z pewnością spowoduje, że
mniejszy szok odczują zderzając się z rzeczywistością jako dorośli.
Są ludzie, którzy nas lubią, kochają i są nam obojętni i to normalne
i tego typu uczuć na pewno nie można wymusić. Trzeba na nie
zapracować całym sobą.
O dziwo po wielkich bojach i naprawdę złych czasach z dziećmi, moje
stosunki z nimi zaczynają wyglądać coraz poprawniej. Zaczynamy się
interesować sobą nawzajem i być bardziej czuli na wzajemne potrzeby.
Akceptujemy się, może nawet lubimy. Ale jak pisałam, nic na siłę.
Ani z jednej ani z drugiej strony.
Ps. Nie ma co dmuchać i chuchać na dzieci bo świat i tak nie będzie
się z nimi cackał. Powinny zrozumieć, by być szanowanym i lubianym
trzeba zasłużyć.

[kicia031]

Przede wszystkim mysle, ze warto nayczyc sie pisac gramatycznie.
Pasierby, tescie, brrr, po jakiemu to jest?

Po wtore, dziwny wydaje mi sie pomysl uprzedzania sie z gory do
obcych osob. Ja staram sie podchodzic do nowopoznawanych ludzi z
sympatia, choc moze sie zdarzyc, ze ktos po prostu nie daje sie
lubic - trudno, hard luck, zdarza sie.

Ale jesli mialabym sie z kims wiazac od razu wychodzac z zalozenia,
ze nie polubie ludzi mu bliskich, to chyba bym sobie darowala na
wstepie.

Nie jestem zwolennikikiem udawania sympatii, ale tez uwazam, ze nie
nalezy sie obnosic ze swoimi antypatiami do krewnych bliskiej osoby,
bo czemu to ma sluzyc? Ja nie lubie swojej tesciowej, ale swojemu
partnerowi o tym nie opowiadam, bo byloby mu przykro, a ja nie chce
mu sprawiac przykrosci. Jak tesciowa sobie nagrabi, to prosze
partnera o interwencje w tej konkretnej sprawie, ale nie snuje
opowieci o tym, jak ja jej nie lubie.

I jeszcze jedno - okazaywanie niecheci dzieciom to bardzo dobry
sposob by zranic ich rodzicow. Gdyby moj partner wylozyl karty na
stol w ten sposob, to powaznie rozwazylabym sens kontynuowania
zwiazku. Ze wzgledu na moje starsze dziecko, i ze wzgledu na moje
wlasne uczucia.

[rose25]

Pasierb to taka kategoria czlowieka, ktorego sie nie lubi za to, ze jest. Bo
kazdej macosze istnienie jego jest troche nie na reke Lepiej, zeby go wcale
nie bylo

[chalsia]

> Pasierb to taka kategoria czlowieka, ktorego sie nie lubi za to,
ze jest. Bo
> kazdej macosze istnienie jego jest troche nie na reke Lepiej,
zeby go wcale
> nie bylo

hmmm, taka kategoria człowieka mówisz? To w takim razie zupelnie
identycznie jak macocha - ktos, kogo się nie lubi za sam fakt, ze
jest.

[dyderko]

Wybacz ale bzdury wypisujesz! To że jednostkowe przypadki chciałyby
się związać z prawiczkiem a inne jednostkowe przypadki każdą wydaną
nie na siebie złotówkę traktują jak pieniądze wyrzucone w błoto, czy
też inne są tak zazdrosne że nie potrafią pogodzić się z tym że
partner ma inne zainteresowania lub zajęcia poza wielbieniem ich to
nie znaczy że tak zawsze i z każdym człowiekiem jest...

rose

[kicia031]

rozumiem, ze to ironia byla?

[tautolog]

> Pasierb to taka kategoria czlowieka, ktorego sie nie lubi za to, ze jest. Bo
> kazdej macosze istnienie jego jest troche nie na reke Lepiej, zeby go wcale
> nie bylo

To już prawie 17 więc masz prawo być mocno pijana.
Następnym razem lalka, wyrzygaj się do sedesu.

[rose25]

tautolog napisał:

> To już prawie 17 więc masz prawo być mocno pijana.
> Następnym razem lalka, wyrzygaj się do sedesu.

robie to ptosto tobie w twarz
smacznego!

[zonka77]

rose i tatuolog - jedno i drugie jesteście trochę niesmaczni

Co do tematu wątku:
To nie jest takie proste. U mnie było tak że na początku i potem dosyć długo
było bardzo dużo sympatii. Mogę chyba powiedzieć że lubiłyśmy się z młodą,
cieszyłam się i nie miałam nic przeciwko temu żeby spędzała u nas dużo czasu. I
spędzała, o wiele więcej niż teraz, było jakoś inaczej, m brał ją w dni
powszednie, nieraz i ja ją odbierałam ze szkoły, kontakt z małą (naszą córką)
miały super, zresztą sporo pisałam

A potem...zmieniło się. Młoda przychodzi znacznie rzadziej(nie z naszej niechęci
tylko sama nie chce/nie ma czasu), bardzo się zmienił jej stosunek do mnie i do
małej. Dużo się zastanawiałam czy to kwestia dorastania czy czegoś innego, teraz
sądzę że to nie dorastanie ale nie chcę się rozpisywać. było parę rozmów m z
młodą, poprawiło się chociaż chyba nigdy nie będzie jak dawniej.
Ogólnie są chwilę kiedy po prostu ciężko ją lubić. nie jest moim dzieckiem więc
nie mam dla niej ani takich uczuć ani wyrozumiałości jak dla własnego. Ale
przecież nie stanę i nie powiem "nie lubię cię"
Zresztą to byłaby nieprawda. Raczej czuje się czasem źle przy niej i jest mi
dosyć często przykro, staram się zdysansować i nie przejmować, niektórych rzeczy
nie zmienię.
Zawsze to będzie córka m, siostra małej, zawsze będzie mile u nas widziana, a ja
najwyżej przestanę mieć powoli potrzebę wielkiej sympatii między nami. A może
jeszcze się to zmieni jak dorośnie - w końcu będzie miała swój rozum i będzie na
tyle duża że będzie można pogadać szczerze i otwarcie...

To nie jest takie proste lubić się nawzajem. Sądzę jednak że trzeba mieć dobrą
wolę i się tolerować. To jest dziecko m i zawsze będzie - napełnianie się
niechęcią i nakręcanie negatywne jest bez sensu. Lepiej próbować się
dogadać/ułożyć tak dobre relacje jakie się w danych okolicznościach da a poza
tym to po prostu się nie ekscytować i nie nakręcać - w końcu to nie ja ją
wychowuje, to nie ja się nią zajmuję, to działka m i ex, nie moja.

[tautolog]

No, lalka imponujesz mi, rzygać o 8 rano.
Jesteś po czy w trakcie imprezy?

[trzpjotka]

Ja niestety tak mam. Moj partner ma corke (8 lat). Nie potrafie jej
zaakceptowac. Nie moge na nia patrzec, bo przypomina mi exiare. Moj partner
nawet sie nie domysla, cale szczescie ze rzadko ja musze widywac.

[tautolog]

Nie martw się dasz radę.
Ludzie mają czasami większe kompleksy i udaje im się je pokonać.
Rozumiem, że jak poznawałaś swojego partnera jego córka mniej przypominała
"exiare" (cokolwiek to znaczy)?

[chalsia]

> Ja niestety tak mam. Moj partner ma corke (8 lat). Nie potrafie jej
> zaakceptowac. Nie moge na nia patrzec, bo przypomina mi exiare.

he he he he he he
a MOJE dziecko, i to na codzień mieszkające ze mną, przypomina mi
swojego ojca czyli eksa. I patrz - ja to dziecko kocham. Dziwne, nie?

[chalsia]

aaa, wyjaśnie jeszcze, że eksa nie kocham.

[jowita771]

mi pasierbica eksi nie przypomina, przypomina mi kogoś innego, zupełnie nie z
rodziny, kogo bardzo lubię. polubiłam ją od pierwszego spotkania. muszę
przyznać, że eksi kiedys nie znosiłam, wkurzało mnie, że dzwoni do M z
wyzwiskami i kosmicznymi żądaniami - "przyjedź do mnie, bo chcę porozmawiać"
(1500km). Ja przy pierwszym kontakcie narzuciłam pewną formę - uparcie zwracałam
się do niej per pani i rozmawiałam spokojnie i rzeczowo. Eksia się do mnie
dostosowała. Teraz jest nieźle, do M też przestała rzucać łaciną. Kontakty są
poprawne, a mnie sie kilka razy zdarzyło pomysleć o eksi ciepło. Nie może być
potworem kobieta, która ma takie fajne dziecko.

[trzpjotka]

tautolog napisał:

> Nie martw się dasz radę.
> Ludzie mają czasami większe kompleksy i udaje im się je pokonać.
> Rozumiem, że jak poznawałaś swojego partnera jego córka mniej przypominała
> "exiare" (cokolwiek to znaczy)?

No wlasnie obawiam sie, ze nie dam rady. Okropnie zyc ze swiadomoscia, ze na
zawsze pozostanie w pewnym sensie zwiazany z tamta kobieta. On tak bardzo kocha
corke. Ex zawsze bedzie miala nade mna ta przewage - dala mu najwiekszy skarb.
Ja jakos nie mam na razie ochoty na dziecko.
Coraz bardziej nie znosze tego dzieciaka.

[chalsia]

myślę, że przy takim podejściu bez pomocy psychologa to ani rusz.

[trzpjotka]

Po co psycholog? Zebym polubila dzieciaka? Ja nie chce jej polubic. Cale
szczesacie, ze ona widuje ojca bardzo rzadko. Ostatnio przez 2 miesiace nie
musielismy jej ogladac. Jak rozmawiala w tym okresie z ojcem przez telefon, to
po skonczonej rozmowie wchodzila pod lozko plakac, hihihihihi. Dobrze jej tak.

[chalsia]

> Po co psycholog? Zebym polubila dzieciaka? Ja nie chce jej
polubic.

nie, nie po to, bo lubić nie musisz.

Po co? Po to, by Ci wyleczył Twoją chorą duszę - kazdym kolejnym
postem dowodzisz, ze masz poważne problemy emocjonalne.

[pelagaa]

Przeciez to podpucha Chalsiu, zadna normalna osoba, nie cieszylaby
sie z placzu dziecka.

[chalsia]

> zadna normalna osoba, nie cieszylaby
> sie z placzu dziecka.

no przecież dlatego właśnie napisałam, że jej potrzebna fachowa
pomoc )

[tautolog]

> Po co psycholog? Zebym polubila dzieciaka? Ja nie chce jej polubic. Cale
> szczesacie, ze ona widuje ojca bardzo rzadko. Ostatnio przez 2 miesiace nie
> musielismy jej ogladac. Jak rozmawiala w tym okresie z ojcem przez telefon, to
> po skonczonej rozmowie wchodzila pod lozko plakac, hihihihihi. Dobrze jej tak.

Są tłuki na na tym świecie w przypadku których nawet flekowanie przestaje
sprawiać przyjemność.
Oto jeden z nich!

[tautolog]

No tak, rozumiem Cię.
Cholerne dziecko kochane przez własnego ojca.

[jowita771]

ja lubię, nie wiem, czy bym powiedziała, gdybym nie lubiła. Pewnie nie, bo wiem,
że byłoby mu przykro, przyjaciółce też nie mówię, że nie lubię jej dziecka. Sama
też nie chciałabym czegoś takiego usłyszeć.
Myslę, że moja macocha za mną nie przepadała, ale nie wiem, czy mówiła coś ojcu.
Wydaje mi się, że nawet, gdyby powiedziała, to niewiele by wskórała, bo dom był
ojca i miałam takie samo prawo tam być, jak ich wspólne dzieci.

[malwina331]

Ja swojego pasierba lubię,jest częścią rodziny. Nie wyobrażam sobie
bym go nie lubiła czy nie akceptowała. Gdyby tak było - nie
związałabym się z jego ojcem. Gdyby mój NM nie akceptował mojego
syna - zadziałało by podobnie. Gdyby dzieci się nie lubiły - pewnie
rozwaliłoby się nam wszystko bardzo szybko. Mój związek opiera się
na wzajemnej akceptacji wszystkich członków rodziny. Gdyby jej nie
było - nie wyobrażam sobie jak moglibyśmy żyć. Ale moze to dlatego
że oboje mieliśmy dzieci gdy się spotkaliśmy i obije wiedzieliśmy że
jesteśmy w pakietach

[13monique_n]

Własnie, ładne zartobliwe okreslenie - "jestem w pakiecie". Z
dziecmi. Podobnie, jak mój partner. I lubie jego dzieci, a nawet
więcej. Są mi bliższe niż inne dzieciaki. Ale my się wciąż
poznajemy. Delikatnie i powoli sie do siebie przyzwyczajaliśmy i
nadal ten proces trwa. A kiedy widzę jego pozytywne skutki dla nas
wszystkich, to wiemm, że to właściwe tempo i sposób.