Małżeństwo?

[malwina331]

Dziwnie się czuję. Jestem ze swoim NM,mieszkamy razem, wychowujemy
wspólnie jego i mojego syna, mamy wspólne dziecko. Dotąd wydawało mi
się że nasz związek jest oparty na solidnych podstawach,że planujemy
wspólną przyszłość. W związku z tym że odczuwam niedogodność
spotykając się z nauczycielkami mojego pasierba, przedstawiając się
jako - no właśnie kto? Formalnie jestem dla niego osobą obcą. Głupio
mi też gdy mówię że mojego syna zabierze z przedszkola czy z jakiś
urodzin - no właśnie kto? Mówię mój partner, mój przyjaciel...
Zaczełam więc z moim NM rozmowę że może weźmiemy ślub. Ułatwi to
relacje zewnętrzne, poza tym dzieci poczują bardziej że jesteśmy
rodziną. Wydawało mi się to naturalne, w końcu jesteśmy ze sobą,
mamy dziecko, oboje przeżyliśmy rozpad rodzin i miałam wrażenie że
cenimy sobie swój związek, rodzinkę zrekonstrouwaną. I co
usłyszałam ? Tysiąc argumentów na nie, z których jakąkolwiek logikę
miał argument o samotnym rozliczaniu się z dzieckiem - dla obojgu
podatkowo korzystniejsze. Ale naczelnym powodem miałoby być to że
mój NM zniechęcił się do instytucji małżeństwa. Jakiej instytucji,
cholera?! Małzeństwo to zwiazek dwojga ludzi. Uświadomiłam sobie że
on po prostu nie chce się ze mną ożenić. A to oznacza że chce sobie
zachowac jakąś furtkę na wypadek gdyby nie wyszło. Jak moze wiec
wyjść jak od razu tak zakłada. Czy schizuję myśląc że gdyby mnie
kochał, chciał przeżyć ze mną życie - to też chciałby ze mną być ,
także formalnie? Jest mi z tym strasznie źle. Wydaje mi się że jak
facet kocha kobietę to chce by była jego żoną. Wnioski więc nasuwają
mi się same. Mam tysiac myśli w głowie. Kim ja dla niego jestem -
kucharką, opiekunką dzieci? Czy jest jakiś błąd w moim myśleniu, że
jak ludzie są ze sobą, kochają się, mają dzieko i stworzyli dom
dwojgu innym dzieciom, planują wspólnie przyszłość - to nie powinno
stanowić problemu pobranie się? A jeśli dla jednego z partnerów
stanowi to jest coś nie hallo w relacjach?

[pelagaa]

Moim zdaniem nie schizujesz.

[lady_telimena]

Masz rację i nie schizujesz, ale czy wytłumaczyłaś mu w rozmowie, na
spokojnie to wszystko tak jak nam tutaj?
Kładąc nacisk na stabilność, na pewność na Wasze wzajemne uczucia, a
nie na kwestie wygody, tego jak odbieraja WAs ludzie z zewnątrz
(przedszkole itp)?
Bo faceci nie do końca odbierają na tych samych falach, a agrument
rozliczeniowo-podatkowy jest bardzo silnym konkretnym argumentem
przeciw legalizowaniu zwiazków - ukłony w stronę polityków od haseł
prorodzinnych.

[kicia031]

Jesli mezczyzna kocha kobiete i planuje spedzic z nia reszte zycia,
to nie powinno byc problem potwierdzenie tego zobowiazaniem na
papierku.

Wiem, bo sama zyje w "konkubinacie" - z mojego wyboru i wiem, ze nie
zdecydowalam sie na malzestwo, poniewaz nie chce tego zobowiaznaia
podjac, chce miec te furtke.

[z_lasu]

Czyli to wszystko co stworzyliście i tak pięknie funkcjonowało przez
tyle lat nie ma żadnego znaczenia? Nie ma znaczenia Twoje poczucie
bezpieczeństwa, to, że stworzyliście dom trojgu dzieciom, to, że
wszyscy (?-zgaduję) czuli się dobrze w tym układzie? A więc to
wszystko o kant rozbić, bo on nie chce wziąć ślubu, czyli nie chce
niczego zmieniać? Gdzie tu logika? Myślę, że on Cię szczerze kocha i
chce przeżyć z Tobą życie, ale JUŻ WIE (z doświadczenia), że
niezależnie od siły chcenia i kochania to się MOŻE nie udać. Nie
zakłada, że to się nie uda. Nie zakłada, że przestanie chcieć. WIE
tylko, że to JEST MOŻLIWE, a trudne do przewidzenia. I przekonał
się, że ślub niczego nie ułatwia, a wiele może utrudnić.

Dla mnie osobiście małżeństwo to tylko i wyłącznie rodzaj umowy
cywilnoprawnej, które ma regulować różne sprawy prawno-majątkowe.
Można iść do notariusza i spisać inną umowę, a można wziąć ślub i
nie martwić się, czy przewidzieliśmy wszystkie możliwe sytuacje.
Wziąć ślub jest prościej. Albo nie, jeśli są "twoje, moje, nasze
dzieci" i duże różnice w dorobku. Ale to są dylematy natury
finansowej, a nie emocjonalnej.

Podsumowując: myślę, że schizujesz. Przeceniasz znaczenie aktu
małżeństwa.

[kicia031]

Ja tez do niedawna tak myslam, zreszta, troche nadal mysle o
malzenstwie jako formalnosci.
Tym niemniej: nawet malzenstwo cywilne, jest jakims zobowiazaniem,
obietnica. I jak jedna ze stron nie jest gotowa takiej obietnicy
zlozyc, to jednak cos to mowi o zwiazku, czy tez o stosunku, jaki
sie do niego ma.
Niestety.

[z_lasu]

A czy to nie jest tak, że jeśli się buduje wspólnie życie, dom,
także dla dzieci, a zwłaszcza gdy jest się "po przejściach", a więc
kiedy człowiek już wie, w co się pakuje i że nie będzie lekko, jeśli
się podejmuje ten ogromny wysiłek, to to nie jest deklaracja
dalszego wspólnego życia? Przecież całe zachowanie mężczyzny
Malwiny331 utwierdza ją w przekonaniu, że wszystko jest w porządku,
że wszystko wygląda tak, jak powinno wyglądać w kochającej się
rodzinie. Więc dlaczego mu nie ufa? Być może on traktuje ślub
podobnie jak ja i dlatego nie widzi zupełnie problemu w tym, że
ślubu nie ma. A co do deklaracji wprost: wiele razy deklarowaliśmy
sobie z moim M, że "w zdrowiu i chorobie, szczęściu i nieszczęściu
itd." i te deklaracje nie były dla nas mniej wiążące przez to, że
odbyły się bez świadków. Bez świadków, za to w sytuacjach, które
świadczyły, że nie są to puste deklaracje. Moim zdaniem to wszystko
jest więcej warte niż "akt".

[kicia031]

z_lasu napisała:

Być może on traktuje ślub
> podobnie jak ja i dlatego nie widzi zupełnie problemu w tym, że
> ślubu nie ma.

Ale w takim razie co za problem ten slub, tak niewazny akt, wziac,
by uszczesliwic ukochana kobiete, dla ktorej jest on wazny.
Moj partner ma slubu stosunek podobny, ale tym niemniej deklaruje,
ze jakby mi to bylo potrzebne do szczescia, to on moze wziac, w
sumie, czemu nie...

Brak slubu jest OK, jesli obu stronom jest z tym dobrze. Jesli jedna
pragnie formalnego zwiazku, a druga strona nie chce, to niestety
mamy problem, niezaleznie od tego, jak dobrze byloby w innych
dziedzinach zycia.

[z_lasu]

kicia031 napisała:

> Ale w takim razie co za problem ten slub, tak niewazny akt, wziac,
> by uszczesliwic ukochana kobiete, dla ktorej jest on ważny.

Jak wspomniałam - on już wie, że ślub niczego nie zmienia na lepsze,
a "w razie wojny" może powodować dodatkowe problemy. Chociaż może
macie rację, że jak się kocha, to się zakłada, że wojny nie będzie.
Myśmy w końcu ten ślub wzięli (przy pewnych oporach z mojej strony)
i jakoś nie myśleliśmy o tym, że to może "coś utrudnić", bo nikt nie
brał pod uwagę, że jakieś "coś" mogłoby nastąpić. Ale zakładanie, że
złe rzeczy przytrafiają się tylko innym, to jednak jest idealizm,
czyż nie? Zwłaszcza, jeśli "taka rzecz" juz nam się przytrafiła.

[pelagaa]

> kiedy człowiek już wie, w co się pakuje i że nie będzie lekko,

Nikt nie obiecywal, ze bedzie lekko. Sadze jednak, ze nieformalne
zwiazki latwiej sie zrywa bez walki, nawet jesli sa wspolne dzieci.
Sadze tez, ze jesli sie kogos naprawde kocha i chce sie z nim byc
NIE BOI sie tego "nic nieznaczacego" aktu.

[malwina331]

Widzicie, oboje wiemy że ślub nie jest gwarancją uczucia, wspólnego
życia. Oboje przeżyliśmy rozwody. Wiemy że sa małżeństwa bez uczuć i
wielkie miłości bez papierka. Ale... Dotąd zgadzałam się że jesteśmy
ze sobą i jest nam dobrze. Czy mamy ślub czy nie. Najważniejsze że
się kochamy i że dzieciom jest dobrze. Tylko w kontaktach ze światem
zewnętrznym pojawiały się problemy z okresleniem kim jesteśmy dla
siebie wzajemnie. Dość irytujące. Kwestie różnych nazwisk itp. Poza
tym żyjemy jak małżeństwo. Pomyślałam że jednak dobrze byłoby sie
pobrać. Ułatwiłoby to relacje ze światem zewnętrznym, uporządkowało
tez widzenie dzieci - bo do nas zwracają się po imieniu. Ale gdy idę
po pasierba do szkoły albo odbieram go z jakiś imprez - pojawia się
problem. Wiecie jak idiotycznie brzmi : jestem partnerka ojca ....?!
Mnie to męczy. Zastanowiłam się tez jak pasierb mówi o mnie swoim
kolegom - kim jestem? Ciocią przecież nie. Mój syn też tworzy jakieś
dziwne konstrukcje słowne. To sa takie drobiazgi. Ale źle mi z nimi.
I źle że nie moge o swoim facecie powiedzieć mąż. Dla mnie poza
tytulaturą nic się nie zmieni.Nie wyobrażam sobie żebyśmy teraz
cokolwiek by sie nie stało - odważyli się zburzyć dzieciom ich
spokojny świat. Oboje przeżyliśmy to raz, nie powtórzymy na pewno
drugi. Bo dorośli zawsze sobie poradzą. W sumie by ułatwić nam życie
zaczęłam rozmowę o ślubie. Wydawało mi się to takie oczywiste od
zawsze, że kiedyś się pobierzemy. A okazało się że to oczywiste
tylko dla mnie. Że mój partner jednak chce mieć furtkę. Czyli co?
Nie chodzi o kwestie majątkowe, zawsze można spisać intercyzę. Nie
ma to dla mnie znaczenia. Oboje zarabiamy mniej więcej tak samo,
mamy swoje mieszkania, jesteśmy finansowo niezależni.Nie ma innych
przeszkód by sformalizować nasz związek. A jednak on tego nie chce.
Czyli coś jest w jego głowie o czym nie pomyślałam. Czego nie wiem.
Właśnie - chce mieć jakąś furtkę. I to mnie zasmuca.

[chalsia]

> przeszkód by sformalizować nasz związek. A jednak on tego nie
chce.
> Czyli coś jest w jego głowie o czym nie pomyślałam. Czego nie
wiem.
> Właśnie - chce mieć jakąś furtkę. I to mnie zasmuca.

a może on po prostu nie uważa powodów, które wymieniłaś za
wystarczające do tego, by wziąć ślub? Może jest takim człowiekiem,
który nie chce działać z powodów tzw. "bo co ludzie powiedzą ..?" A
innych argumentów de facto nie masz i sama piszesz, że poza tym
wszystko jest OK.

Dla mnie to jest sytuacja porównywalna do mojej - nie chrzciłam
dziecka, choć jako niewierzącej winno by mi zwisać polanie wodą
głowy dziecka przez osobę w stule, a rodzinie "zrobiłabym dobrze"
tym chrztem, no i dziecku w życiu byłoby przeciez łatwiej ...

[z_lasu]

"Partnerka ojca" rzeczywiście brzmi idiotycznie, ale nie bardzo
rozumiem dlaczego nie możecie być po prostu macochą i ojczymem? Ja
byłam od początku przedstawiana jako macocha, mimo, że nie mieliśmy
ślubu, ani nawet zamiaru go brać. Czy rzeczywiście w relacjach z
dziećmi i otoczeniem dzieci ten ślub jest taki istotny? Czy nie
mając ślubu nie jesteś dla tego dziecka macochą? W sensie relacji
prawnych z owym dzieckiem ślub i tak nie ma znaczenia (chyba, że
chcesz wystąpić o opiekę).

[kubowa]

ja też uważam, że jeśli to tylko kwestia nomenklatury, to po prostu przyjmijcie
oboje, że będziecie o sobie trzecim osobom mówić 'żona', 'mąż'. a 'macocha' i
'ojczym' nie są jakimiś egzotycznymi słowami, żeby nie dało się ich powiedzieć
np w szkole. mój mąż nie jest oficjalnie ojczymem syna, bo nie ma żadnych praw,
ale jak idzie do szkoły w jego sprawie, to mówi 'jestem jego ojczymem'. nikt się
już nie dziwi, nie te czasy (smutne to).
ale jeśli problem tkwi w czymś innym, to po prostu daj mu trochę czasu, ale nie
rezygnuj ze swoich planów. jeśli chcesz być jego żoną to staraj się go przekonać
do tego. może faktycznie potrzebuje trochę czasu, może ma niezłą traumę
trzymam kciuki!

[kicia031]

My w kontatach z obcymi mowimy o sobie "zona" i "maz" zeby nie
komplikowac sprawy wyjasnieniami. W moim srodowisku znajomo-
zawodowym mowi sie "partner (ka)" i tak mowimy.

O rolach rodziciels[kich mowuimy macocha / ojczym albo maz matki,
zona ojca, w zaleznosci od kontekstu.

Samo nazewnoictwo nie jest chyba dobrym powodem, zeby brac slub. Ale
zakladam, ze sa tez inne. Dla mnie dobrym powodem jest to, ze
ukochany czlowiek tego potrzebuje do szczescia...

[malwina331]

Na razie temat przycichł. Odbyliśmy jeszcze jedną rozmowę, na
spokojnie. On przyznał że nie ma racjonalnych powodów by nie brać
ślubu ale też uważa że nie ma takowych by go brać. I koniec. Nie
bardzo wiem co dalej. Jak zacznę naciskać - poczuje się zmuszany i
na pewno zaprze jak osiołek. Jak nie będę wracać do tematu istnieje
niebezpieczeństwo że uzna że to był mój kaprys i nie ma sprawy. Ja
jestem tradycjonalistką. Nie chcę mówić mój mąż, skoro nim nie jest.
U mnie też mówi się partner/partnerka i w środowisku zawodowym nie
mam z tym problemu. Irytuje mnie to w relacjach rodzinnych. Poza tym
mieszkamy z ex na jednym osiedlu, poznaję coraz więcej osób które
znały NM i EX jako małżeństwo, stykają się z nimi nadal i ... Źle
też z tym się czuję. NM rozstał się ze swoją żoną z powodu zdrady i
jej następstw. Ale oczywiście jak każdy facet - wstydził się do tego
przyznać i nikomu nie mówił o prawdziwych powodach rozstania. W
efekcie pozwolił mówić o tym Exi a ta co oczywiste rozpowszechniała
opinie które uznała za korzystne dla niej. Długi czas to była
różnica charakterów. A gdy ja się pojawiłam, mimo że sporo po ich
rozstaniu, a potem nasze wspólne dziecko - opowiada że rozstali się
ale jak przemyslała to chciała ratować małzeństwo ale ja się
pojawiłam i ona biedna już nic zrobić nie mogła. Dochodzą do mnie
takie teksty - nie ma w tym ani słowa prawdy no ale takie plotki
rozsiewa EX. Wszystko dlatego że mężczyzna jej życia dla którego
rozwaliła rodzinę - poszedł w siną dal. A że dyskretna była,
spotykali się w hotelach, może o nim nie wspominać. Dotąd mi to
zwisało. Ale moje dziecko wkracza w wiek szkolny, jego koledzy są z
osiedla, matki znają ex i... Kurcze, może to głupie ale wolałabym
być żoną niż konkubiną. Znam swojego chłopa - jak się zaprze nie ma
szans. To on musi podjąć decyzję i koniec. O głupie firanki i
zasłonki które dla mnie "robią " nastrój w domu walczyłam 6 miesięcy
i udało mi się tylko częściowo No ale kocham tego osiołka, jest
dobrym facetem. Jestem z nim szcześliwa i czuję się bezpiecznie.
Jest mi przykro i boli mnie że tak postawił sprawę, ale w sumie nie
jest to kwestia życia czy śmierci. Może kiedyś zrozumie jak mi źle z
tym i ... A jak nie, trudno. W konkubinacie też można żyć

[chalsia]

no to rzeczywiście nie ma racjonalnych powodów do slubu, bowiem
Twoje powody wynikają z Twoich uprzedzeń.
Wydaje mi się, że mniejsze potencjalnie szkody dla związku spowoduje
to, że się zmusisz do mówienia o nim "mąż" bez ślubu, niz jak on się
zmusi do ślubu.

[malwina331]

Moje uprzedzenia są dla mnie ważne Nikt mojego osiołka do ślubu
nie zmusi. Jak będzie sam chciał - to tak. ALe nie ma siły do czegos
go przekonać do czego przekonania nie ma. To takie... męskie. Takie
życie. Nie będę o nim mówić mąż, dopóki mężem nie będzie. Pozostanę
przy partnerze.

[burza4]

Dla mnie ślub jest naturalną konsekwencją bycia razem, kolejnym
etapem rozwoju dobrego związku. Nie trafia do mnie argument o złych
doświadczeniach. I ja i mój obecny - takowe mieliśmy, dla nas obojga
to drugie małżeństwo. Może nawet on miał gorsze - a jednak ślub był
dla niego czymś oczywistym.

nie wyobrażam sobie posiadania dzieci z kimś, kto mi do końca nie
ufa, kto do końca nie wierzy w ten związek. Chcę tworzyć rodzinę, a
nie spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Pomijam już względy
techniczne, organizacyjne. To nie jest sprawiedliwy układ dla
kobiety.

jakie są racjonalne powody do jego braku ślubu, tym bardziej jeśli
się układa? albo ma się przekonanie, że się chce z kimś spędzić
resztę życia albo nie. Proste jak budowa cepa.

[malwina331]

No właśnie... Dobrze powiedziane. Pewnie to dla mnie też jest tak
oczywiste a że dla niego nie - to wynajduję tysiace innych powodów :-
( Boo ja też tak czuję. Że tak powinno być. No ale to ja czuję

[ataner30]

> To nie jest sprawiedliwy układ dla kobiety.

Burza mozesz to rozwinac? Dlaczego niesprawiedliwy? I dlaczego dla kobiety?

[burza4]

bo kobieta ponosi konsekwencje układu wygodnego przede wszystkim dla
faceta. Ona ma dziecko = nie zarabia jakiś czas, daje z siebie
inwestując w rodzinę, bezzwrotnie, bo facet zachowuje pełną swobodę
i nic nie musi. Nie musi się dzielić w razie rozstania (a siłą
rzeczy skoro ona rodzi dziecko, ma mniejszy dorobek), nie ma
zobowiązań względem niej.

są tacy, którzy nie oglądają się na kwestie finansowe, ale śmiem
sądzić że w mniejszości - moja kumpela jest z facetem, który np.
inwestuje w jej mieszkanie, ale on akurat chce się żenić, to ona ma
opory

zazwyczaj jeśli facet nie chce ślubu, to i chucha na zimne w
kwestiach finansowych, wszystko pod siebie.