Rozwód...i co dalej

[serganda]

Właśnie..tyle tutaj wiadomości technicznych, alimenty, adwokat, podział
majatku, zachwyty nad odzyskaną wolnością...strach przed samotnością...
Ja się zastanawiam, co zrobiłam źle i dlaczego...
Mój ex był winien, ale dlaczego go wybrałam, dlaczego wpakowałam się w ten
toksyczny zwiążek?
To bardzo ważne...muszę uświadomić to sobie, by nie było powtórki z rozrywki...
Obserwuję moich znajomych, przyjaciół, oni po rozwodzie zachowują się jakby
znaleźli się na karuzeli, z której boją się zeskoczyć.
Ciagle te same błędy, ciągłe rozmienianie zycia na drobne...

[milkachocolate]

ja tez się boję co dalej i nie wiem . nie winię męża za rozpad naszego
małżenstwa wina zawsze lezy pośrodku. nie wiem jakie błędy popelnilismy za malo
rozmawialismy ? za mlodzi bylismy? nie śmialismy się razem nie wygłupialiśmy się
? nie wiem co bylo źle, nie wiem czy kiedykolwiek znajde odpowiedź na to
pytanie. Może życie pokaże co nie tak robilsmy dlaczego przestalismy sznanowac
siebie swoją odrębność swoje uczucia . mam nadzieje że obie znajdziemy
odpowiedzi na nasze pytania i pozwoli nam to spokojnie i radośnie zyc dalej

[pan_pepe]

A może szukanie odpowiedzi na tak ciężkie pytania może tylko
bardziej rozhuśtać Wasze życie? Łatwo się pisze, ale od razu się
przyznam, że sam to robię zadając sobie szybko pytanie: po co? Nawet
jeśli popełniliśmy jakieś błędy to życie już nas ukarało. Nie ma co
szukać odszkodowania za to, że ewentualnie się pomyliło. Grzebaniem
w przeszłości, nawet tej niedalekiej szukamy rozliczenia, mając
nadzieję, że uda nam się zrzucić winę na drugą osobę. Nic bardziej
zgubnego. Inteligentni ludzi obwiniają najpierw siebie, głupcy
najczęściej nic nie widzą i obwiniają cały świat za swoją klęska.
Oni żyją dalej z uśmiechem niewinności, a my się dołujemy.

[milkachocolate]

przeciez napisalam ze nie winię nikogo sami jestesmy sobie winni tego ze za
tydzien spotkamy sie na sali . ludzie i ich wypowiedzi na tym forum pozwolili mi
zrozumiec , ze moje zycie toczy sie dalej juz bez niego bez wspomnien i to czy
pozwole sobie na zatruwanie kazdego dnia wspomnieniami pytaniami co by bylo
gdyby - zalezy tylko odemnie . nie zamierzam rowniez zatruwac zycia jemu , zycze
mu jak najlepiej sobie rowniez i naszemu synowi aby umial sie odnależć w tym co
mu zrobilismy pozdrawiam cieplusio

[m_niczka]

Myślę sobie, że pytania zadawać należy, a że czasami trudno znaleźć
na nie odpowiedź, a czasami nie znajduje jej się wcale, to zupełanie
inna sprawa. Takie refleksyjne podejście, mimo, że czasem boli
bardzo, pozwala na uniknięcie błędów w przyszłości i bynajmniej nie
chodzi tu o zrzucenie odpowiedzialności na partnera... a błędy i tak
pewnie będę popełniać, mam tylko nadzieję, że już inne i jak
najmniej...Inna sprawa, że nie należy "utkwić" i zatracić się w
przeszłości, to uniemożliwia zrobienie kroku do przodu.

[serganda]

nie chcę nikogo dołować...ktos powiedział,że uczymy się na błędach..
Chcę wyciagnąć wnioski, wsadzić do skrzynki i wyrzucić do morza, ale muszę
wiedzieć dlaczego...już chyba wiem...powiem wam, jak dyskusja się rozwinie.
Nie jestem już najmłodsza, zachowałam młodzieńczość w wyglądzie i sposobie
bycia, ale nie jestem już spontaniczna, potrzebuję czasu na poznanie drugiego
człowieka i jeżeli czuję nacisk uciekam...

[pan_pepe]

Wg mnie reagujesz zupełnie normalnie jako osoba stojąca na takim
zakręcie życiowym. Tylko dlaczego chcesz wyrzucić te wnioski?. Może
Ci się przydadzą i pomogą ostrożniej kształtować Tobie przyszłość.
Ja ze Soimi dołkami i pytaniami wylądowałem u psychiatry. Niestety
jest to męski szowinista i radzi mi to co chcę usłyszeć. Lepszy
cwaniak...Ale jedną rzecz powiedział dość mądrze: Piotr nie szukaj
zemsty, nie żyj jej życiem, zadbaj o siebie bo mimo wielu przyjaciół
zostałeś sam. Popłacz jeśli potrzebujesz, ale potem otrzyj łzy
izadaj sobie pytanie: po co? Przecież ona nie jest tego warta.

[crazyrabbit]

> Ja się zastanawiam, co zrobiłam źle i dlaczego...
> Mój ex był winien, ale dlaczego go wybrałam, dlaczego wpakowałam
się w ten
> toksyczny zwiążek?
> To bardzo ważne...muszę uświadomić to sobie, by nie było powtórki
z rozrywki...

A może nie zastanawiaj się? Spróbuj oddzielić to co było , od tego
co jest.
Jeżeli zwiążesz się z kimś nowym , to nie będzie on przecież takim
samym człowiekiem jak twój ex! Każdy związek jest inny , każdy
człowiek jest inny i nie można wtłaczać tego w ramy starego i
zniszczonego obrazu.

Wiem o czym mówię , sama też mam różne "schizy" po nieudanym
małżeństwie i jakiś tam życiowych pomyłkach.
Ciężko wchodzi się w nowy związek z bagażem kiepskich doświadczeń ,
ale to wszystko jest NOWE I INNE. Daję się ponieść fali , chociaż
czasem mnie dopada jakieś koszmarne czarnowidztwo...

[nemezis_nike]

zrób coś dla siebie. Jakies kursy, basen, zakupy. Cokolwiek.

[marcin-z-lasu]

Wina ZAWSZE jest po obu stronach. I zwykle kolejne związki są podobne, to błędne koło, które ciężko przerwać. A odpowiedzi na pytanie dlaczego, należy szukać w dzieciństwie.

[serganda]

Wiem od czego zacznę nowe zycie, od przyjażni...jeżeli się ona sprawdzi,
wszystko inne zagra...
Tak, jeżeli juz zacznę znowu mysleć o kimś powazniej, spróbuję poznać jego
rodzinę, jego dzieciństwo...
Niestety, moje dzieci miały powrórkę z dzieciństwa mojego ex, nie byłam w stanie
ich uchronić...ale spotkały partnerów z nietoksycznych rodzin...mam nadzieję,że
to u nich wygra...ta dobra strona

[pan_pepe]

Ja też tak próbuje, ale już mam jedną porażkę. Wprawdzie drobną, ale
to zawsze kolejna, która lekko nadszarpuję wiarę w to, że jest dla
mnie odpowiedni partnera na tym padole. Człowiek żyjący z żalem ma
tendencje do generalizowania wszystkiego co złe, a od tego miejsca
do dołka to już blisko. Sądzę, że nie można zbyt szybko emocjonować
się drugim człowiekiem, bo tkwi w nas zbyt ogromna potrzeba
szybkiego poznania kogoś kto przysłoni ból, a najlepiej dostarczy
nam szczęścia swoją obecnością. W takim amoku możemy wpaść z deszczu
pod Niagarę. Na razie odpuszczam... Może życie coś sprowokuje.

[serganda]

To nie moje doświadczenia, ale moich znajomych...tak silne poczucie samotności,
że wierzy się w każda bajkę...chwila odlotu a potem jeszcze głębszy dołek...
Trzeba nuczyć się na nowo lubić samego siebie, zaakceptować, cenic samotność i
uzywac jej.
Szczególnie, gdy były partner próbował zniszczyć wszystko, łacznie z
osobowością, wpoić poczucie winy.
Uczę się tego i coraz lepiej mi to wychodzi, a mam co nadrabiać...

[marcin-z-lasu]

serganda napisała:
> Tak, jeżeli juz zacznę znowu mysleć o kimś powazniej, spróbuję
> poznać jego rodzinę, jego dzieciństwo...

Może najpierw warto poznać własne (dzieciństwo)?

[serganda]

Miałam cudowne dzieciństwo, wiedziałam,że inne dzieci mają gorzej, ale w pełni
sobie tego nie uświadamiałam.
Moi rodzice się kochali i przezyli razem 50 lat.
Nikt jednak, o co mam żal do rodziców, nie ostrzegł mnie przed tym,ze cos
takiego istnieje, jak toksyczna rodzina i ma ona tak duży wpływ na życie.
Teraz czasy sa inne, nłodzi maja szansę poznać się przed ślubem, dużo więcej się
o tym mówi, pisze.
Nie ostrzeże to przed wszystkimi błędami, bo "" miłość" bywa ślepa...ale jak to
się stanie z jedną osobą, to juz sukces.

[serganda]

miaałam na mysli "nie uchroni"...

[pan_pepe]

serganda napisała:

> Miałam cudowne dzieciństwo, wiedziałam,że inne dzieci mają gorzej,
ale w pełni
> sobie tego nie uświadamiałam.
> Moi rodzice się kochali i przezyli razem 50 lat.
> Nikt jednak, o co mam żal do rodziców, nie ostrzegł mnie przed
tym,ze cos
> takiego istnieje, jak toksyczna rodzina i ma ona tak duży wpływ na
życie.
> Teraz czasy sa inne, nłodzi maja szansę poznać się przed ślubem,
dużo więcej si
> ę
> o tym mówi, pisze.
> Nie ostrzeże to przed wszystkimi błędami, bo "" miłość" bywa
ślepa...ale jak to
> się stanie z jedną osobą, to juz sukces.

Z tymi młodymi nie jest tak pięknie. Podlegają innym
niebezpieczeństwom, które powodują, że popełniają gorsze błędy od
naszych. Mam syna 17 lat z którym ostatnio łapię co raz lepszy
kontakt jak facet z facetem (dotychczas było różnie). Dzieje sie to
dlatego, że mamy podobne problemy: ja rozwodzę się z jego matką, a
on przezywa rozterki z dziewczyną, z którą chodzi od trzech lat.
Mimo, że widzę tam mnóstwo toksyny, mimo, że pokazuję jak kumplowi
przykład naszego nieudanego zwiąku to on uparcie brnie do podobnego
jak ja zmarnowania sobie czasu i życia w dużym stopniu. Chyba w
sferze uczuć każdy musi doświadczyć na własnej skórze, żeby potem
stać się dopiero chłodno kalkulującym "terminatorem". Nie pochwalam
tego. Wolę związek oparty na miłości i szczerości, kiedy motyle w
brzuchu podpowiadają co robić. Mimo, że tak powstał mój związek,
który się zawalił to nadal chyba tak myślę. Pewnie z czasem nabiorę
dystansu.

[serganda]

Rozmowa nasza rozwija się w innym kirunku, niz poczatkowo myslałam.
Mam pytanie, czy znajomi, którzy wiedzą o waszym rozwodzie, z "butami " włażą
wam do zycia?
Rozumie przez to.."znajdz sobie kogoś, nie możesz być sama, nie wiesz co
tracisz, tylu facetów chciałoby się z tobą przespać, marnujesz się, jesteś taka
ładna, a za chwilę obudzisz się stara i będziesz żałować", itp. itd.
Boję sie spotkań z mężczyznami, bo mam wrażenie,z nic poza seksem nie widzą...
Nie jestem z tych, co o tym zapomniały, wręcz przeciwnie, ale nie będę tego
robić z byle kim i byle gdzie...

[z_mazur]

> Boję sie spotkań z mężczyznami, bo mam wrażenie,z nic poza seksem nie widzą...
> Nie jestem z tych, co o tym zapomniały, wręcz przeciwnie, ale nie będę tego
> robić z byle kim i byle gdzie...

No to widzisz większośc facetów podchodzi do tego podobnie.

A Ty nie oglądaj się na znajomych tylko rób to co czujesz, że dla Ciebie jest dobre. Chociaż z drugiej strony jeśli wszyscy w koło mówią to samo, to może coś w tym jest...

[pan_pepe]

Mam to szczęście, że moi znajomi ważą słowa i oceny. Choćby nie wiem
co powiedzieli i tak bym zrobił co to uważam za słuszne i godne. W
takim dołku łatwo się pogubić i zrobić coś czego będzie się
sromotnie żałować. Podejrzewam, że w przypadku mojej byłej jest
zupełnie odwrotnie i ona teraz "korzysta z życia", któremu
przyglądają się nasze dzieci. Ale to nadal dla mnie powód
desperackiego poszukiwania drugiej połowy bo niby to pomoże. Wolę
połkać do poduszki, zamknąć się na całą niedzielę jak dziś, bądż
wyjeżdżać z miasta. Znajomi a szczególnie wspólni w tej sytuacji
mogą tylko zaszkodzić. To pewne.

[pan_pepe]

Ale to nadal nie jest dla mnie powód
desperackiego poszukiwania drugiej połowy bo niby to pomoże.(mała
korekta tego zdania)

[serganda]

Nikt z nas nie jest skazany do zostania samotnym do końca.
Pewnego dnia zapragniemy wyj?c ze skorupy i spotkać tš bardziej
wła?ciwš, niz poprzednio, osobę. Tylko trzeba rozliczyć się z
przeszł?ciš i wiedzieć już co jest ważne w budowaniu nowego zwišzku.
Własnie to miałam na mysli rozpoczynajšc ten wštek.
Osoby, które tak oscentacyjnie demonstryja swojš wolno?ć albo nie
dojrzały do zwišzku, albo cos bardzo chcš ukryć lub zademonstrować.
Albo sami spapralismy sobie i innym zycie, albo mieli?my pecha
trafić na takiego partnera, albo było to cos pomiędzy.
Poczatkowo bylam przerażona, teraz oswoiłam samotno?ć i mozolnie jš
wypełniam, własnie przed chwilš skończyłam rozmawiać z moimi
amerykańskimi przyjaciółmi ( uczę się języków).

[pan_pepe]

Najważniejsze, żeby Przyjaciele byli przez duże P i nie przypominali
o wspólnej przeszłości z ex. Czasami wydaje mi się, że to im powinno
się przysięgać "na dobre i na złe". Ja mam tylko jednego...Niestety
też rozwodnik. Ale gdy się zaprzyjaźniliśmy to nim nie był.

[nangaparbat3]

Rózni ludzie róznie przezywają.
Nie szukam winy, ani w sobie, ani w exie, uwazam, ze oboje bardzo sie
staralismy, ale nam nie wyszlo.
Mniej więcej wiem, dlaczego - ale dopuszczam myśl, ze to tylko moje fantazje i
racjonalizacje.
Kiedy powiedziałam mamie, ze maz sie wyprowadzil, usłyszałam: Lepiej teraz niz
później, bo moze sobie jeszcze ulozysz zycie.
- Wlaśnie je sobie ulozyłam - .
Ja akurat nie mialam problemow z oswojeniem samotnosci, wprost przeciwnie,
odczułam bardzo silnie radość odzyskanej wolnosci, swobody decydowania o sobie i
swoim zyciu.
Ani przez chwile nie zalowałam, ze wyszlam za exa, ale tez nie żaluję (i nie
żalowalam), ze sie rozstalismy.
Doceniam samodzielność i ciesze sie nią. Jeśli zechcę sie z kimś związać, to
bedzie to ktoś, dla kogo bedę gotowa POSWIECIC część mojej wolności. To nie
znaczy, ze oczekuje ideału, absolutnie nie. Ale tej częsci wolnosci musi być wart