Jak żyć dla siebie?

[zielona_ropucha]

Prosze o pomoc mądrzejszych życiowo...jak zacząć żyć dla
siebie,odnaleźć sens tego co robię...pogubiłam sie.Dzień za dniem
staram się uwierzyć w to,że życie nie może być niesprawiedliwe ale
czuję sie rozczarowana.Chyba zwariowałam,bo nie widze sensu,żyję bo
muszę.Napiszcie coś optymistycznego lub dajcie kopniaka bo powoli
wysiadam

[a.niech.to]

Ktoś mądry powiedział mi niedawno, że życie jest bezosobowe, a więc
kategorie sprawiedliwości nie mają doń żadnego zastosowania. Sens
nadajemy życiu tylko i wyłącznie sami, dobrze nie tracić go z oczu.
Może przysłoniło Ci go chwilowo jakieś zawirowanie? Gdzieś Ci się
zawieruszyło to, co niesie radość życia?
Jak to zachować? Podzielić sprawy na bardzo ważne, ważne i mniej
ważne, i w zależności od tego przydzielać im odpowiednie porcje
czasu i siły. Dobra organizacja, nawet planowanie z ołówkiem w ręku
terminów i zajęć może pomóc.
Może borykasz się z obciążeniami większości samotnych matek, które
nieraz potrafią solidnie przygiąć nos do ziemi? A może to tylko
przedwiośnie i okres załamania samopoczucia po zimowych ciemnościach?

[a.niech.to]

Zachowanie poczucia sensu życia wymaga wysiłku, ale ono warunkuje
poziom zadowolenia, w konsekwencji przeżywanie szczęścia. Jest się o
co bić.))

[zielona_ropucha]

A.niech.to. mądra z Ciebie kobieta,dziekuje,że sie odezwałaś.
Życie kopie mnie po tyłku tak bardzo,że nawet jak zaparzę sobie
herbatę to za chwile okarze się,że to kawa była i ktoś juz ją wypił
za mnie(
Jedyne co mi na myśl przychodzi to to,by stać się taką paskudna
zimną i wyrachowaną wredną babą,wtedy może będzie łatwiej,bo czy
szczęsliwiej to nie wiem.

[a.niech.to]

zielona_ropucha napisała:

> Jedyne co mi na myśl przychodzi to to,by stać się taką paskudna
> zimną i wyrachowaną wredną babą,wtedy może będzie łatwiej,bo czy
> szczęsliwiej to nie wiem.
Nigdy Ci się to nie uda, gdyby taka możliwość istniała, nie
cofnęłabyś się tak dalece ze swego pola.
Asertywność to jest to. Wiem, jak łatwo powiedzieć, a jak trudno
wykonać. Próbuj, granice same się znajdą.

[mini_me]

Ropuszko ja jestem paskudną, zimna, wyrachowana i wredną baba i powiem Ci że
łatwiej nie jest!
Życiu się nie dawaj i tyle! A że przygniata do ziemi i to często - to chyba norma!
Ja osatatnio mam doła fizyczno-psychicznego na temat: nikt mnie nie kocha nikt
mnie nie lubi pójdę jeść robaki jestem ciągle zmęczona i chodzę spać razem z
moim 4latnim dzieckiem
ale wredność nic na to nie pomaga wież mi!
to wszystko przez pogodę i ciśnienie (tak sobie wmawiam)

[nicky7]

a ja kiedyś usłyszałam od mądrej osoby, znanej dobrze na tym forum, że klęski i porażki sie po prostu zdarzają, a nas można docenić za to, jak sobie z nimi radzimy. bo łatwo być fajnym, jak wkoło sielanka... i kiedy jest mi bardzo źle, to sobie czytam te słowa i probuję sie uśmiechnąć. na przekór wszystkiemu. trzeba w to włożyć trochę wysiłku, ale warto.
pozdrawiam ciepło

[panda_zielona]

Nie mogę Cię niestety pocieszyć,bo dzisiaj akurat mnie też dopadło.
Jestem wściekła sama na siebie.Nie wiem,chyba to już koniec mojego
optymizmu.

[sylwiamich]

Najpierw może warto sobie przypomnieć że doły były przed mężem, w
trakcie męża i bywają po mężu.
Zawsze żyłyście drogie babeczki dla siebie...nawet gdy wydawało się
wam że dla kogoś.Tak więc nic odkrywczego robić nie musicie.Co życie
byłoby warte bez dołów? Już nasz wieszcz o tym pisał przecież))

"Kto nie doznał goryczy ni razu
ten nie dozna słodyczy w niebie".

...i nie pozna słodyczy na ziemi))

[a.niech.to]

sylwiamich napisała:

> Zawsze żyłyście drogie babeczki dla siebie...nawet gdy wydawało
się
> wam że dla kogoś.
Części z nas odebrano życie i spożytkowano je dla własnych celów.
Rozumieją to byłe po przemocowcach. Można powiedzieć, że same sobie
winne, gdy pobieżnie się rzuci okiem.

[hany_hany]

Ropuszko, po rozwodzie czy tuż przed nim świat wali się nam na
głowę. Tego uniknąć się nie da!
Ja, teraz, po latach, zrozumiałam, że zbyt długo rozpamiętywałam
swoją klęskę i tylko skupiałam się na rozpamiętywaniu własnej
krzywdy.
Zbyt długo!
Zdrada kochanego człowieka boli niewiarygodnie i nigdy się o niej
nie zapomina.
Sylwia, w podtekście , poradziła, aby nie żyć wyłącznie dla kogoś
(kimkolwiek ten ktoś jest). Na ogół doradza się zagubionym -
zdradzonym odnaleźć w sobie pasję.To, nie jest takie łatwe.
Doradziłabym Ci pogłębić przyjaźnie, zawierać nowe znajomości. Ja
organizowałam tzw "babskie wieczory" z kolezankami. Wygadałyśmy się
zwykle na kila dni (albo i wiecej). Później przyszły inne pasje-
czytanie, fotografia, haftowanie, dyskusyjny klub filmowy...
Dla samej siebie żyć nie wolno!
Sukcesów!!!

[a.niech.to]

hany_hany napisała:

> Na ogół doradza się zagubionym -
> zdradzonym odnaleźć w sobie pasję.To, nie jest takie łatwe.
Dużo łatwiej odnaleźć w sobie to, co sprawia przyjemność. Mogą
przynosić radość przedziwne rzeczy. Nie ma jednego repertuaru dla
wszystkich.
> Dla samej siebie żyć nie wolno!
Żyć trzeba przede wszystkim dla samej siebie. Życie dla innych,
sprowadzone najczęściej siłą ciążenia do życia nie swoim życiem
przynosi opłakane rezultaty dla wszystkich.

[a.niech.to]

hany_hany napisała:

> Sylwia, w podtekście , poradziła, aby nie żyć wyłącznie dla kogoś
> (kimkolwiek ten ktoś jest).
I ma absolutną rację.

[sylwiamich]

hany_hany napisała:
Dla samej siebie żyć nie wolno!

To moje życie sensu nie ma, albo i prawa do życia nie mam.Bo żyje
tylko dla siebie.Przebywając z moimi dziećmi, będąc im mamą, znosząc
trudy samotnego rodzicielstwa..dobrze MI z tym.Opiekując się chora
matką...dobrze Mi z tym.Zadowolenie, poczucie spełnienia....MOJE
nagrody.
Każda z nas wie kiedy kończy się przyjemność dawania, a zaczyna mdłe
uczucie rozdawania.Każda wie.Nawet te, które żyły z przemocowcem.On
Ci niczego nie mógł zabrać.Diabła trzeba zaprosić.I karmić go...jest
wymagającym i wybrednym smakoszem.
I nie ma tu WINY ofiary.Jest jej ślepota i głuchość na SIEBIE....bo
tak uczą, bo tak wypada, bo nie dam rady inaczej, bo się wstydzę, bo
to porażka.
.....zżucić z pleców honor, wychowanie, strach, wstyd....i do przodu
lżejszą o tony)))
Jestem SYLWIA....nie żona, nie matka, nie rozwódka, nie
kochanka...SYLWIA))))

[hany_hany]

Sylwia, pognębiasz samą siebie i jednocześnie wspomagasz innych - ja
tak Twoje wypowiedzi na FR i..d? odczytuję. Jestem pewna , że się
nie mylę.
Rozwód- nie z mojej winy- był i jest dla mnie czymś b.trudnym.
To się przeżywa do końca życia.
Ale, każdą z nas czeka jeszcze c.d.
No, i co? Mamy siedzieć i ubolewać. Trochę w tym prawdy jest,
że "każdy jest kowalem własnego losu".

Jestem przekonana( na własnej d....), że same możemy istnieć i być
wartościowe.
Wy, drogie koleżanki z netu, nawet nie możecie sobie wyobrażić jak
bardzo cierpiałam po zdradzie i rozwodzie!
Nawet sama sobie-po latach- nie mogłam wyobrazić swojej rozpaczy.
Na szczęście, każdy dramat ma swój koniec...
Zapomnienie nie nastąpi...
Jednak, Żyjmy, dziewczyny!!!

[hany_hany]

Sylwio, jeszcze jedno, o czym zapomnialam napisać. Kochanką , też
byłam, b.krótko, nie żałuję, Jadnak , to rola nie dla mnie.
W życiu na to nie pójdę.NIe jestem masochistką.
Całusy przesyłam.
I dziękuję za odzew. Napisałam "ot tak", ale od serca!
Bądźmy dzielne!

[artemisia_gentileschi]

a.niech.to napisała:

> sylwiamich napisała:
>
> > Zawsze żyłyście drogie babeczki dla siebie...nawet gdy wydawało
> się
> > wam że dla kogoś.
> Części z nas odebrano życie i spożytkowano je dla własnych celów.
> Rozumieją to byłe po przemocowcach. Można powiedzieć, że same
sobie
> winne, gdy pobieżnie się rzuci okiem.

Wtrace sie, jako byla po przemocowcu: paradoksalnie uznanie wlasnej
winy pozwolilo mi wykaraskac sie z roli ofiary i pozamykac za soba
ten burdel. Musialam sie przed sama soba przyznac, ze bylam
najwieksza GC i wpakowalam sie z wlasnej woli w koszmarne
malzenstwo - nie jest to latwe, ale daje szanse zeby cos zmienic na
lepsze))

[a.niech.to]

To o czym piszesz, stanowi jeden z elementów sprzątania po byłym.)

[zielona_ropucha]

Dziekuje wszystkim za odzew
Nigdy nie wiadomo,co życie przyniesie,to fakt. Nie wiadomo,czy
bedzie lepiej czy jeszcze gorzej,jedno wiem:jeżeli dłużej pozostanę
w stanie rozgrzebywania g....na to nigdy nie uwolnię sie od smrodu.
Co zrobić?
Dalej nie bardzo wiem,wiem,że żyć trzeba a jak mówi sygnaturka...

[ascaro30]

Witaj,
powiem tak miedzy nami, że to nie łatwa sprawa, tak umieć potrafić
żyć dla siebie. Ale to pewnie już wiesz
Jednak, trzeba, momo wszystko próbować, ja starm się tak czynić od
około 10 lat, i nie powiem żeby zawsze mi wychodziło...
Czasami bywam taką złośliwą wyrachowaną, bezkompromisową jędzą,
powiem więcej że czasami nawet mi z tym dobrze;0
Ale zasadniczo łatwiej nie jest...
Od 10 lat borykam się właściwie ze wszystkim sama, oczywiście nie
wyłączajac mojej rodzinki i córy, i dopiero od niedawna zaczęłam być
taka rozsądną egoistką, która rezerwuje sobie czas na kino, siłkę,
czy leniuchowanie z książką w ręku. Czasami jest to prawie a
wykonalne, ale jaka satysfakcja jak sie uda
próbuj naprawde warto - tylko dla siebie

[sadaga]

trzymaj się ropuszka. będzie dobrze. jeszcze nie teraz ale za jakiś
czas....uwierz. buziaki