wyprowadził się

[zbyta]

no i stało się, dziś wróciłam do domu, złożyłam pranie, chowając je do szafy
zauważyłam, że cały pion należący do m jest pusty. Normalnie się poryczałam.
Niby byłam przygotowana, niby przeszłam już "żałobę" ale normalnie nie mogłam
się pohamować. Na szczęście mam przyjaciół i rodzinę, która dba, bym nie
zwariowała.Teraz siedzę i oglądam serial, a tak naprawdę jestem zawieszona.
Wiem, że czas koi rany, ale czy nie mógłby ich koić szybciej.

[drugiezycie]

Nie bardzo wiem co napisać,żeby Ci dodać jakoś sił. Sama chyba jestem jeszcze
zbyt słaba...
To boli. Ale da się przeżyć! Wiedz, że nie jesteś sama. Trzymaj sie Kochana
dzielnie! Ściskam
I staraj sie jak najmniej zaglądać do szafy...

[bolutiebolutie]

zbyta, ja akurat dokładnie wiem co czujesz... Wróciłam dzisiaj z
pracy do domu i widok pustych półek i pustych wieszaków zwalił mnie
z nóg Niby pogodziłam sie juz z tym, że sie rozstajemy, mój
prawnik wysłał dzisiaj do sądu pozew rozwodowy, ale... nie byłam na
to gotowa... nie jestem gotowa na te puste półki, na ta pustke w
sercu jaka teraz czuję... To boli, bardzo boli... To jest uczucie
nie do opisania. Mam tak spuchnięte oczy od płaczu, że prawie nic
nie widze. Nie moge nic przełknąć, nie moge spać... PUSTKA...

[bozenadwa]

Bolutie odpisalam ci pod tym co napisal leptis.Zbyta sciskam was
obie mocno czytalam to tyle razy i to jest takie banalne.JESZCZE
BEDZIECIE SZCZESLIWE ZE SOBIE POSZEDL.ja dzisiaj sobie uswiadomilam
w jakiej ja fikcji zylam tyle lat i ze bylam oszukiwana zdradzana
krzywdzona nie chce tego wiecej !!! zadna nas nie zasluguje na to
aby byla upokarzana w i mie czego ? milosc nie upokarza pozdrawiam
was serdecznie

[oliwija]

bozenadwa napisała:

> Bolutie odpisalam ci pod tym co napisal leptis.Zbyta sciskam was
> obie mocno czytalam to tyle razy i to jest takie banalne.JESZCZE
> BEDZIECIE SZCZESLIWE ZE SOBIE POSZEDL.ja dzisiaj sobie
uswiadomilam
> w jakiej ja fikcji zylam tyle lat i ze bylam oszukiwana zdradzana
> krzywdzona nie chce tego wiecej !!! zadna nas nie zasluguje na to
> aby byla upokarzana w i mie czego ? milosc nie upokarza pozdrawiam
> was serdecznie



masz racje. obie bedą skakac pod sufit ze ex to ex ..a nie M. ja tez
tak mialm tylko ze u mnie było odwrotie to ja ?M wywalilam z chaty w
koncu mja byla i to byl pierwszy krok do szcesliwego zycie.
uwierzcie

[bozenadwa]

Cholera kiedy to ja tak tego bylam pewna ? dlaczego potem wraca
nadzieja ? Nie chce juz glupiej nadzieji. Jak dlugo bede sie tak
jeszcze szarpac? Dzisiaj znowu odezwal sie do mnie do syna >>>
odechciewa sie wogole na niego patrzec.Kiedy to sie skonczy?

[ta]

Jak najszybciej zagospodaruj puste półki swoimi rzeczami. Wiecej, to co jeszcze
zostawił popakuj w pudła i umieść tam, gdzie najmniej będziesz na nie się natykała.
B. dobrze robi poprzestawianie mebli i zaaranżowanie nowego wystroju wnętrz. Nie
wiem skąd wzięłam siły na poprzesuwanie mebli i pomalowanie mieszkania.Zabrałam
sie do tego b. szybko. Poszyłam także nowe zasłony, oraz wprowadziłam sporo
przedmiotów w słonecznych radosnych kolorach. Dużo starań włożyłam zwłaszcza w
sypialnię Efekt był znakomity , bo akurat ten pokój okazał się być całkiem
przytulnym miejscem, z którego wyfrunęły wszystkie wspomnienia

Po latach mam nowy dom, nowego partnera i nowe, nieporównywalnie piękniejsze życie.
Tak będzie i u ciebie!
Teraz koniecznie zajmij głowę i ręce zmianami wokół siebie.
Bardzo współczuję, ale proszę - zbieraj siły i działaj.
Ta_

[bolutiebolutie]

Dzieki bozenko za wsparcie, dzięki ta za dobre rady... Gdyby to
tylko było takie proste...

[sadaga]

musisz przez to przejsc niestety, dotknąc dna by się odbic i iść do
przodu. nie tłum w sobie uczuc. pozwól na płacz, złość. i uwierz -
to moze banał ale czas leczy rany.
ja po pierwszym okresie ogromnego bólu zrobilam tak jak ta. wzięlam
sie za zmiany. i dalej to robię, systematycznie, bez szaleństw ale
zmieniam swój dom.
od rozstania minęły 3 m-ce. jestem szczęsliwa. zmieniłam się. stałam
bardziej asertywna, pewna siebie. dojrzałam. na wiele spraw patrzę
inaczej. mam jakis wewnętrzny spokój w sobie. mentalnie zakończylam
swoje malzeństwo, pozwoliłam m odejsc... a tez myślalam ze swiat się
konczy.... nie skończył się. żyję. wiem ze to dopiero początek
drogi, ale myslę pozytywnie i do niczego się nie śpieszę.
i wiecie? powoli wracam do dawnej siebie. jest mi dobrze samej ze
sobą. no i mam cudowny skarb - synka.
dziewczyny życze Wam siły...zresztą macie ja w sobie...pozbieracie
się. i będzie dobrze. na pewno. pozdrawiam.

[mini_me]

Sadaga podpisuję się pod tym co napisałaś obiema rękami
też jest mi dobrze i chyba okres mojej żałoby dobiegł końca chyba zamknęłam
pewien okres w życiu i to mnie cieszy!
Puste półki zapełniłam swoimi rzeczami, kazałam mu zabrać wszystko co chce ale
żebym więcej się o to nie potykała! Przemblowałam mieszkanie, zmieniłam pokój
młodego żeby i on miał coś innego nowego
a wczoraj mnie koleżanka spytała jak ja to robie że jestem radosna (i nie piła
do mojej sytuacji tylko tak ogólnie) i po kim odziedziczyłam poczucie humoru
więc chyba żyć będę czego i Wam gorąco życzę!

[sylwiamich]

Wystarczy przeczytać wcześniejsze posty dziewczyn.Przeszły daleką
drogę.Moje wielki gratulacje!!!

:-)))))))

[sadaga]

wreszcie masz miejsce...

[alicja611]

...na swoje rzeczy...uzupelnij garderobe, kup sobie pare seksownych ciuszkow...i
wreszcie zacznij zyc...zobacz ilu przystojniakow na ulicach sie kreci...a wiosna
tuz tuz, glowa do gory, piersi do przodu i do ludzi .....pokaz na co cie
stac...jak mowi piosenka

[m.nikla]

"pokaz na co Cie stać- słuchaj, słuchaj JAJ "
Bedzie dobrze...

[keytie]

Mój zabrał swoje rzeczy w zeszłą środę. Tak sobie myślę, że
przemeblowanie i zmiana wystroju wnętrz, to byłby bardzo dobry
pomysł, ale... Jest jeden problem. Mieszkanie w którym zostałam z
synkiem należy do męża. Kupił je zanim zostaliśmy małżeństwem.
Obawiam się, że prędzej czy później każe mi się z niego wynieść.
Przez pewien czas mówił, że mi je przepisze, albo małemu, ale jego
dziwka już go urobiła i ostatnio powiedział mi, że nic nie dostanę.
Myśląc więc logicznie bez sensu ładować w to mieszkanie nawet
najmniejsze pieniądze. By nie oglądać póki co pustych szaf, wzięłam
małego i wybrałam się na jakiś czas do moich rodziców.

[marela77]

Mój były wyprowadzał się na raty,po 32 latach małżeństwa,opuścił
mnie z dnia na dzień/nie miałam pojęcia o romansie/i chociaż po 2
tyg,przebywał w sanatorium w pobliżu miejsca zamieszkania,to nie
chcial słyszeć,aby zostac i pozałatwiać najwazniejsze sprawy.Po
pobycie w sanatorium wyprowadzał sie po raz drugi, w styczniu
mieszkał pod moim dachem 2 tyg,bo likwidował swoje interesy i
pakował się po raz trzeci.W lutym przyjechał,bo miał sprawy do
załatwienia,zapowiedział kolejne wizyty/darmowy hotel/ale nie
zdzierżylam i zapowiedziałam ,ze koniec z wizytami w moim
domu/chyba,że na zaproszenie/Kazda jego wizyta to potworny
stres,wniosłam pozew o rozwód i zapowiedziałam,że spotkamy się w
sądzie.

[zdziwiona.2]

Masz to za sobą. A ja powoli do tego się przygotowuję, choc nie wiem
czy można się przygotować. Chciałabym mieć to za sobą i zacząć życie
po swojemu-bez niego, choć to jego wybór. Juz myślę jak
zagospodarować wolne pułeczki.

[zbyta]

mi wydaje się, że tak do końca nie można się przygotować, ja myślałam że można,
a jak zobaczyłam tą pustą szafę to mnie powaliło. Teraz mija trzeci dzień odkąd
jestem sama, jest mi dobrze, porozkładałam swoje rzeczy w całej szafie,
powyrzucałam jego kosmetyki, a w weekend chcę cały dom wyczyścić z jego rzeczy.
Mąż jest dla mnie miły, dziś jak byłam w pracy to on przyjechał i zamontował mi
nowy plafon, oczywiście nie prosiłam go o to, sam zrobił, a wcześniej gdy
mieszkał nigdy nie miał na to czasu, a teraz proszę. Może prawdą jest, że im
bardziej ich olewamy, tym oni lepiej sie zachowują. Mój mnie zaskakuje
wiadomościami na gadu-gadu, w których pyta czy coś mi kupić bo jedzie do
hipermarketu, ja grzecznie odmawiam, a jak wracam do domu to okazuje się, że
zrobił mi zakupy. Zrozum tu faceta, czy to poczucie winy nim kieruje, czy może
fakt, że go odrzuciłam i nie skamle o miłość, sama nie wiem.

[rannypromien]

ZBYTA, proszę odezwij się do mnie na priv. Chcę z Tobą pogadać. Wróciłam z pracy
i też zastałam puste półki i żadnych jego rzeczy. Zabrał wszystko za 1-dnym
razem - przynajmniej ten plus. Zostałam z dziećmi i z pracą i z różnymi
wątpliwościami,a najbardziej ciągłym pytaniem dlaczego skoro przez rok się
sypało to facet mając możliwość terapii rodzinnej, mając dzieci -nie robił nic,
jedyną technikę jaką stosował to izolacji i ucieczki.I właśnie na końcu uciekł
jak tchórz.
Wydaje mi się to idiotyczne, bo i we mnie kotłują się jakieś uczucia i w nim też
(z tego co wiem),jest nawet zazdrosny o kogoś z mojego otoczenia mimo,ze ta
osoba nic nie znaczy.Może nie jest tak miły jak Twój M.,ale stara się na siłę
zrobić teraz między nami ciepłe i przyjacielskie stosunki. To chyba jakiś żart
wg. mnie -skoro nie chciał ratować rodziny i chodzić na terapię,to po co teraz
chce udawać wielkiego przyjaciela??
Pogadajmy na privie.

[bolutiebolutie]

U Was przynajmniej ten plus, że mężowie wyniesli sie za 1
zamachem... A ja nie wiem kiedy przyjedzie mój mąż po reztę swoich
rzeczy i gdy tylko słysze skrzypienie drzwi na klatke schodową - to
jestem w stresie... Jak tylko wszystko sobie w głowie poukładam - to
on albo zadzwoni, albo nipisze smsa, albo przyjedzie po cos tam...
Ciagle nie mam spokoju. Podobno ma sie juz całkowicie wynieść do
końca przyszłego tygodnia.
Ja tez nie wiem dlaczego mój mąż przekreslił 5 wspólnych lat, nie
chcą spróbować raz jeszcze, pójść na terapie małżeńska, itp.
Wygodniej i łatwiej po prostu odejść, bez wysiłku i zacząć wszystko
od nowa...

[zbyta]

wysłałam Ci @ na adres [e-mail], mam nadzieję, że
zaraz dojdzie

[bolutiebolutie]

Nie jesteś w stanie sie do tego przygotowac... Ja tez myslałam, że
jestem gotowa, ale widok pustych półek, pustych wieszaków... Jest po
prostu straszny!! Czujesz jakby ktos wbił Ci nóz w serce po sama
rekojeść Mój mąż wyprowadza się na raty... Dzisiaj rano spakował
kolejne 2 wielkie walizki i pojechał. Może lepiej bym to zniosła,
gdybym przyszła któregos dnia z pracy do domu i jego rzeczy po
prostu by nie było... A tak, za każdym razem, z każdym pustym
wieszakiem jest coraz trudniej... A jesli jeszcze mąż pakuje sie na
Twoich oczach... Łyz same napływaja Ci do oczu, ale nie dajesz po
sobie znać jak bardzo cierpisz, jak to bardzo boli i jaka pustke w
sercu czujesz Nic i nikt nie jest w stanie Cie na to
przygotować...

[a.niech.to]

Może to wątpliwa pociecha, ale ja zabierałam swoje rzeczy jeszcze
przed rozwodem, a w mieszkaniu była już rozlokowana nowa pani. Jej
szlafroczek wisiał w szafie obok mojego, nomen omen - w tym samym
kolorze. W piwnicy stała ogromna waliza.
Żyję.

[bestia31]

a.niech.to...tak czytam i czytam..odnajdując swoje stare emocje ale
przy Twoim poście normalnie mnie zatkało...koszmar...i niewątpliwa
to pociecha że można jakos przejść przez takie "atrakcje" ze strony
ex..
Cieszę się że żyjesz Dobrego życia

[zdziwiona.2]

Może jestem nienormalna, ale czekam na jego wyprowadzkę, bo wtedy
sięgnę dna i dotrze do mnie, że to już koniec. I będę musiała się
podnieść..dla siebie, dla dzieci. O żadnym pakowaniu na raty nie
będzie mowy. Łzy, pewnie przeryczę pół dnia, ale jak on nie będzie
widział, a i zabiorę klucze, bo to nie będzie już jego dom.

[vikina1]

Mnie tez to czeka, oswajam sie z ta mysla i czekam na jego pierwszy krok. Moze
jutro, a moze wytrzyma do komunii. Nie wiem, odsuwam to od siebie jak Scarlet
Ohara (pomysle o tym jutro) Tylko, ze ona byla silna kobieta, a ja jestem szara
mysza bojaca sie wszystkiego.

znowu zrobiłam z siebie idiotkę

[zbyta]

nie mogę uwierzyć w swoją głupotę, ponad tydzień byłam twarda, olewałam go
(przynajmniej takie robiłam na nim wrażenie), ale ostatnio często się
spotykaliśmy, w sobotę nie miałam wyjścia i poprosiłam go o podwiezienie, w
niedzielę akurat jechał do rodziców, więc znowu przy okazji się z nim zabrałam,
dziś znowu poprosiłam by coś dla mnie zrobił, gdyż jutro rano muszę dostarczyć
pracę dyplomową na uczelnie, a muszę być niestety w pracy. Powiedział, że nie ma
problemu, właśnie przed chwilą przyjechał, by odebrać pracę ode mnie. Taki był
miły dla mnie, tak ładnie wyglądał, że zanim pomyślałam to powiedziałam "przytul
mnie", on wziął i mnie przytulił, wtedy poczułam się jak kompletna idiotka,
przytulił mnie tak jak siostrę lub mamę. Nie dość, że zachowałam się jak
debilka, to jeszcze w dodatku cały tydzień budowania relacji, poszedł w las.
Kiedy ja w końcu zmądrzeje, mam siebie dość, dość tej sytuacji. Zdecydowałam, że
zrobię wszystko by go nie oglądać, nie będę go już o nic prosić, a gdy on
zaproponuje, to odmówię. Jestem normalnie na siebie wściekła.

[leptis]

i tak sie zycie dziwnie toczy...
ja nie moge "zbyc"...pewnej Pani...

"Zbyta"....obok...postem...stoi...

i tak...sie plecie....raz ona...raz ja na wierzchu...postem
oczywiscie...

ide....ratowac moje malzenstwo...))

[leptis]

Teraz na górze Ty...

[bolutiebolutie]

No i stało się... M spakował sie do wielkiej torby, usiadł obok mnie
na safce, powiedział, że gdyby cos sie działo ze mna, z moim
zdrowiem to mam do niego dzwonić, spojrzał na mnie oczami spaniela i
powiedział miekko: "dzieki za wszystko, przepraszam za wzystko,
trzymaj się"... Boże, serce mi sie wyrywało z piersi - zatrzymaj go,
pros, błagaj... Nie zrobiłam tego, odszedł... Myslałam, że jestem na
to gotowa, że mnie to ucieszy, że poczuje ulgę, ale jedyne co czuje
to ogromna PUSTKA Jakbym wpadła w czarna dziurę... Żegnaj
Ukochany Mężu...

[zbyta]

Boulite pomyśl, że tak musi być, pomyśl również, że nie ma tego
złego co by na dobre nie wyszło. Ja też mam jeszcze słabsze dni, ale
wczoraj i dziś zaczęłam zastnawiać się, jak sobie radzę teraz, gdy
od prawie dwóch tygodni jestem sama. Doszłam do wniosku, że sobie
radzę, a dziś w autobusie pomyślałam co było nie tak w moim
małżeństwie i zaczęłam myśleć, że to może mój mąż miał rację, że tak
naprawdę od dawna coś się psuło, a ja tego nie widziałam, bo może
sama siebie oszukiwałam, że jest tak super. Dziś zastanawiałam się
czy ja go kocham i szczerze mówiąc nie umiałam na to odpowiedzieć.
Też pomieszkaj zupełnie sama, nie kontakuj się z mężem, nie szukaj
pretekstów do tego, a za dwa, trzy tygodnie usiądź i pomyśl co
czujesz i czy naprawdę nie możesz bez niego żyć. Pozdrawiam i
przytulam Cię

[bolutiebolutie]

Wiem, że tak musi być, niestety Wolałabym jednak, żeby zachowywał się tak
jak kilka dni temu - wulgarny cham, egoista, itp - wtedy łatwiej byłoby
wyłuskać z siebie jakies negatywne uczucio-odczucia wobec niego... A tak -
miły, cierpliwy, troskliwy, grzeczny, układny... To mi nie pomogło, a wręcz
przeciwnie - rozbiłam sie dzisiaj na milion maleńkich kawałeczków

Po jego wyjściu zobaczyłam, że jeszcze wiszą w szafie jego niektóre
koszule,garnitur, spodnie, na półkach swetry, T-shirty, buty... Trochę rzeczy
jeszcze ma... Już mi zapowiedział, że wpadnie znowu w przyszłym tygodniu po
narty i coś tam jeszcze... I teraz przez kilka dni będe wyć, ryczec, użalać sie
nad sobą, swoim losem i swoją sytuacją, i jak już mniej więcej cos tam połatam -
to on znowu przyjedzie... To takie katowanie na raty, rozgrzebywanie lekko
podgojonej rany Ze zacytuję Szymona Majewskiego: KOŃCA NIE WIDAĆ!!

[zbyta]

to teraz jak jest taki miły, to jutro i pojutrze zamiast płakać,
spakuj resztę jego rzeczy, jeśli jest tego dużo, albo boisz się, że
sama nie poradzisz sobie, poproś o pomoc kogoś z rodziny lub
przyjaciółkę. Jak już go spakujesz, to umieść wszystko w jednym
pokoju, do którego nie zaglądasz, a potem wyślij smsa mężowi, poproś
żeby przyjechał po rzeczy, powiedz, że łatwiej ci będzie jak
wszystko zabierze za jednym razem. Jak jest taki miły, to może
zrozumie i nie będzie awantury. Trzymaj się.

[drugiezycie]

haha. myślimy podobnie..

[drugiezycie]

Dziewczyno, usuń wreszcie te rzeczy sprzed swoich oczu. Spakuj je sama.
Powtarzaj przy tym jak mantrę np. "chciałeś to masz...", lub cos innego
niekoniecznie przyzwoitego . Skróć jego wizytę do niezbędnego minimum. Wyjdź
do drugiego pokoju, olewaj go a nie szukaj jego towarzystwa. Ty się sama katujesz.

[zdziwiona.2]

No, pewno spakuj wszystkie co do jednej. Jak bedziesz je widziała,
bedzie jeszcze gorzej i niech je zabiera natychmiast.
Wiem, że to trudne...mnie też to czeka...

[bozenadwa]

moze cos przeoczylam ,ale wydawalo mi sie ,ze juz raz to
przerabialas.Wtedy postanowilas SAMA,zespakujesz mu reszte wszystich
jego rzeczy do jednej torby.Chcialas aby zabral to za jednym
razem.Mysle ze gdyby kiedykolwiek mialo nastapic wasze pojednanie,to
nie ma znaczenia czy jego czesc rzeczy zostanie w domu czy nie.To sa
tylko rzeczy,nie ludzie.A wtej chwili nie zadawaj sobie dodatkowego
bolu nadzei czy czegokolwiek.Zbyta dobrze Ci radzi pobac troche sama
ze soba.Znowu oddajesz jemu wladze nad soba.Jak jest mily to tracisz
grunt pod nogami jak jest wsciekly to latwiej Ci jest z nim
walczyc.To sa typowe cechy wspoluzaleznienia,Ale moze sia myle co do
CIebie.Jestem z toba .I tak radzisz sobie swietnie.Jestes dzielna
dziewczyna.Sciskam Cie mocno.Trzymaj sie

[bolutiebolutie]

Juz 2 razy to przerabiałam... Owszem, postanowiłam spakowac, jego rzeczy, ale
jak tylko wziełam jakąś koszulkę w ręce - odzywały wspomnienia i od razu
płacz Nie dałam rady go spakowac, po prostu nie mogłam.

Nie sądziłam, że aż tak bardzo przeżyję tą wyprowadzkę... Jestem sama, samotna,
nikomu niepotrzebna, przez nikogo nie kochana, przytłoczona sytuacją,
problemami, mężem, rozwodem, brakiem miłosci z Jego strony, uczucia,
czułości... Po co żyć...? Nie widzę sensu dalszego... życia...? nie nazwałabym
tego życiem - raczej wegetacją Najprostsze wyjście - podciąć sobie żyły i
wszystkie problemy wnet by zniknęły...

[mary171]

Kochana nie gadaj głupot. Nie uzalezniaj swojego życia od bycia z
mężem. To Twoje życie i od Ciebie zalezy jak je pzreżyjesz. A
pzreżyć warto, naprawde. Jesteś młoda ułozysz sobie życie. A jak
naprawdę nie dajesz rady to idż do psychologa, albo psychiatry. Ja
byłam raz u psychitray i pamiętam jak płakałam tam, że nie dam rady
beż męża żyć, nie wyobrażam sobie zycia bez niego. Teraz codziennie
w drodze do pracy mijam tę przyuchodnię i sama się do siebie
uśmiecham, jak mogłam tak myśleć. Jestem po rozwodzie i żyję. I moje
dziecko żyje i ex też ). A ja jestem znacznie spokojniejsza, nie
ma kłótni, awantur, problmeow. Czy żałuję, że moje małżeństwo się
rozwaliło? jasne, chciałam mieć rodzinę, dzieci, i selankę. Nie
wyszło. Widocznie trak miało być. A teraz nadrabiam różne
zaległości, kóre w ciagu 8 lat małżeństwa mnie ominęły. Nie ma jak
pewna siebie, zadbana, atrakcyjna i inteligentna kobieta po 30 )
Trzymaj się i uwierz w siebie samą

[mini_me]

bolutiebolutie napisała:

>... Po co żyć...? Nie widzę sensu dalszego... życia...? nie nazwałabym
> tego życiem - raczej wegetacją Najprostsze wyjście - podciąć sobie żyły i
> wszystkie problemy wnet by zniknęły...

daj sobie trochę czasu! na początku to tak wygląda a potem okazuje się, że życie
dalej się toczy, że nie koniecznie trzeba życ dla kogoś że można poprostu tak
zwyczajnie dla siebie.
A stracic możliwośc poznania tego wszystkiego co Cię jeszcze spotka... chyba nie
warto
silna jesteś dasz sobie rade!

[bozenadwa]

Nawet nie wiem co Ci mam odpisac na temat podcinania
zyl.Bolutie ....A teraz wyobraz sobie taka sytuacje .ON wraca.Cos mu
tam nie wyszlo.Potrzebuje pocieszenia.Ale nadal pracuje tak jak
pracuje .ROBI TO CO ROBIL mam na mysli pozne powroty ,klientow,
smsy w srodku nocy.Chcesz tego naprawde ???? Zycze Ci z calego serca
abys wybrala sie na terapie.Pisalas ze chcesz sie wybrac.Ale
rozumiem cie .Nie widzisz w tej chwili ze Ci to pomoze.A pomoze Ci
napewno.Sciskam cie mocno .

[bozenadwa]

A twoja mama nie czujesz sie potrzebna Twojej mamie ? Ztego co
pisalas to Ona przeszla juz swoje pieklo.Moze wartaloby sie do niej
zblizyc.

[bolutiebolutie]

Bożenko, wstyd sie przyznac, ale w tej chwili moja Mama działa na
mnie jak płachta na byka... Jest nadgorliwa, nadopiekuńcza, do
wszystkiego sie wtrąca, wszystko wie najlepiej... I te
Jej "bezcenne" rady... Gdybym chciała rady - to bym o nia
poprosiła... Codziennie do mnie pisze smsy, atakuje mnie na gg...
może sprawdza czy jeszcze zyję...? W każdym razie im bardziej chce
mi pomóc, im bardziej sie stara - tym bardziej odwrotny efekt
osiąga, bo cała swoją złość, frustrację i nieszczęście przekierowuje
na Nią...

[bolutiebolutie]

A najbardziej to mnie chyba dzisiaj rano do łez doprowadziły słowa
mojego M: byłas, jestes i zawsze będziesz moja prawdziwą żoną, bo to
własnie z Tobą mam ślub kościelny...
I jak tu nie wyć...? Nie wiem, on albo bardzo umiejętnie mna
manipuluje i osłabia moja czujność (tylko po co?), albo... chce
żebym bardziej cierpiała... Ale czy mozna jeszcze bardziej...?

[zbyta]

Bolutie nie martw sie, naprawdę proponuję żebyś skupiła się na sobie. Wiem, ze
jest to egoistyczne podejście, ale naprawdę działa. Jedynie słuszna wg mnie
decyzja to rozstanie. Pożyjesz sama ze sobą, dogadasz się sama ze sobą i będzie
dobrze. Napisz proszę gdzie mieszkasz, bo wiem, że teraz potrzebujesz
przyjaciół, ale jakoś nie widzę ich koło ciebie. Ściskam Cię mocno, naprawdę
pomyśl o tym jakie życie może być piękne, pomyśl, może są rzeczy które zawsze
chciałaś robić, ale nie mogłaś w małżeństwie, mogą to być studia, nauka języka,
wydanie dużej kasy na ubranie, ja na przykład poszłam do Beauty line, zapłaciłam
220 zł za 10 zabiegów na łóżkach fitness i od razu zrobiło mi się lepiej, a
wcześniej zawsze mi było szkoda na to kasy, a teraz jestem sama, może i
zabraknie mi na życie przed końcem miesiąca, ale co z tego, pożyczę, albo wezmę
zaliczkę, ale ile radości daje mi świadomość, że robię coś tylko dla siebie.
Trzymaj się mocno dziewczyno

[bolutiebolutie]

Próbuje sie skupić na sobie, ale najwyraźniej mi to nie wychodzi, bo
przez 5 lat JA to bylismy MY... Poza tym ja robiłam to na co miałam
ochotę - zarabialismy oboje dość dobrze, ostatnio niczego nam nie
brakowało - kupowałam sobie i M ciuchy, sobie super bielizne,
zafundowałam sobie depilacje laserową, serie zabiegów odmładzających
na twarz, itp - wszystko, żeby podobać sie M. I spełniałam sie
zawodowo i rodzinnie. Teraz juz nie mam rodziny i jest mi z tym źle.
Bo ja pragne ponad wszystko RODZINY A znajomi? Owszem, sa wokół
mnie, ale.. każdy ma swoje sprawy, swoja rodzine, dom, dzieci, itp.
Trudno ich obarczać własnymi problemami i porażkami...
A Święta Wielkiej Nocy tuz za pasem... Dla mnie to będa Święta
Wielkiej Porażki.

[zbyta]

dziewczyno nie wiem co ci powiedzieć, żeby ci pomóc, a naprawdę bardzo bym
chciała. Nie myśl o tym, że przyjaciele mają swoje sprawy, bo im na pewno bardzo
na tobie zależy, ale może boją się wcinać się w twoje sprawy. Zobaczysz, że jak
zupełnie odsuniesz się od męża, to po jakimś czasie dojdziesz do siebie, bo
życie naprawdę jest wartością samą w sobie, a ty masz jeszcze je całe przed
sobą. Uważam jednak, że
musisz uwolnić się od tego uzależnienia od mężczyzny, bo inaczej wszystkie twoje
związki nie będą dobre. Cieszy mnie, że piszesz, że finansowo sama sobie
poradzisz, to naprawdę ważne, że nie musisz liczyć na kogoś, że jesteś
niezależna. Wiesz, jak będziesz miała ochotę, to zapraszam Cię serdecznie do
Gdańska, weź urlop i przyjedź do mnie na kilka dni, połazimy sobie, w sobotę
pójdziemy na imprezę. Serdecznie polecam.

"jak nie wiesz jak się zachować, to na wszelki wypadek zachowuj się przyzwoicie"

[bolutiebolutie]

Chyba nikt i nic nie jest mi w stanie w tej chwili pomóc, ale dzieki
za słowa otuchy. Po prostu musze wypłakać swoje.
W Trójmieście bywałam dość często, bo mój M stamtąd pochodzi, tam
mieszkał, zostawił dla mnie wszystko i przeprowadził sie do mnie do
100-licy... Tam mam też super Teściów. Musze do Nich podjechać po
swoje rzeczy, które zostawiłam u Nich w domu - to będzie trudna
wizyta

[zbyta]

koniecznie daj znać jak będziesz w gdańsku, ja mieszkam sama, więc chętnie cię
przenocuję, najchętniej w weekend, posiedzimy, pogadamy, wypijemy butelkę wina
. Serdecznie zapraszam.

[bolutiebolutie]

Super, dzieki. A Ty jakbys chciała zrobić sobie wycieczke do Wawki -
to tez zapraszam, mieszkanie duże, spać jest gdzie. Co prawda w tej
chwili w lodówce tylko światełko i dżemik, ale na Twój przyjazd
będzie zaopatrzona. W razie czego mój mail: [e-mail]

Kurcze, tak jak kiedys wyczekiwałam weekendu, żeby spędzić czas
razem z moim M - tak teraz weekendy to jakis koszmar! Nie mam ani
ochoty ani nastroju z nikim sie spotykac, z nikim gadać, najlepiej
mi samej ze soba w 4-ech ścianach pełnych wspomnień Ciekawe co
robi mój M... Pewnie korzysta z wolności i świetnie sie bawi

a ja...

[mini_me]

muszę się wziąć do sprzątnięcia w pamiątkach i zdjęciach
nie mogę się zebrać a chyba już wypada się bo dziś mija równo pół roku jak nie
jesteśmy razem
nie wiem: płakać, cieszyć się, a może się wściec po prostu????
totalny tumiwisizm!!!!!!!!!!!!!!!
Ratunku!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[bolutiebolutie]

Wziełas sie za porządki w zdjęciach...? Chyba nie chcesz ich
wyrzucić - to przecież Wasze wspomnienia, wspólne zycie... Ból
pewnie kiedys minie - a zdjęć nie wrócisz... Ja schowałam zdjęcia i
pamiatki do jednej szuflady, której staram sie nie otwierać, bo od
razu momentalnie sie rozklejam... U Ciebie minęło pół roku, u mnie
kilka dni... Przeraża mnie mysl, że za pół roku nadal będzie
bolało
Za sprzątanie mieszkania zabrać sie jakoś nie mogę, dom zapyziały
jak w jakiejs spelunie... Sukces przynajmniej taki, że ugotowałam
dzisiaj (po raz pierwszy od miesiąca) cienką zupkę i wcisnęłam w
siebie jej talerz... Nic innego mi nie wchodzi. A właściwie wchodzi,
ale zaraz wychodzi... Mój organizm chyba jeszcze przezywa burze
hormonów po utracie dziecka, bo cały czas mam objawy ciąży -
codzienne poranne wiszenie nad kibelkiem, hustawki nastrojów (choć
to jest pewnie spowodowane całokształtem przeżyć), obrzmiałe i
bolące piersi, zgaga... A może to ciąża urojona...? Niewazne - jest
fatalnie

[mini_me]

Może idź do lekarza skoro aż tak się źle czujesz!
U mnie z jedzeniem też tak było tylko pierwszy ciepły posiłek zjadłam po ponad 2
miesiącach
a od pół roku nie gotuję młody się żywi w przedszkolu a ja się odchudzam )))
zdjęć nie chcę wyrzucać: te tylko z nim chcę mu oddać a wspólne zostawię dla
młodego żeby miał pamiątkę tylko zebrać się do tego jakoś nie mogę
jakiś czas temu przemeblowałam mieszkanie, młodego pokój doprowadziłam do
porządku, ale został mi do sprzątnięcia gabinet i tam właśnie czekają na mnie
demony przeszłości ((
a do tego wszystkiego młody wyjechał więc siedzę sama co nie sprzyja dobrym
nastrojom dlatego się na forach produkuję
co do sprzątania:
może pomyślę o tym jutro

[bolutiebolutie]

Byłam u lekarza, zrobił mi badania hormonów - widac opada to jakos u
mnie powoli A dzisisiejszą pomidorówkę pewnie jutro znowu
zobacze

Ja za nic nie moge sie zabrac. Siedze tepo przed telewizorem i
pstrykam pilotem po kanałach. Dzisiaj właczyłam piłke nozna, bo mi
sie to kojarzy z moim M i szczęsliwymi chwilami razem spędzanymi...
Żałosne, co...?

Co do sprzatania - podobnie jak Ty - pomysle o tym za kilka dni...
Na razie chce sie zamknąć w 4-ech ścianach i sie troche nad soba
poużalać...

[mini_me]

też głupoty oglądam co nie jest za dobre bo robota czeka i nie tylko
sprzątanie niestety! ale co tam w końcu prawo do lenistwa też mogę mieć!
wczoraj dostałam pismo z sądu miałam nadzieję że to termin rozprawy - niestety
mam przedstawić dowody winy męża!!! trochę mnie to wkurzyło bo czy do cholery
jasnej przyznanie się m nie wystarcza?? co ja mam donieść do tego sądu?? kochankę??
zepsuło mi to humor troszku ((

[danagr]

nie mysl o nim, niepotrzebnie sama sie dolujesz i nakrecasz, tez mozesz swietnie
sie bawic, tylko trzeba sie przemoc, a im predzej tym lepiej dla ciebie....zrob
cos dobrego DLA SIEBIE bo teraz jestes TY NAJWAZNIEJSZA. Glowa do gory i
zabieraj sie za ukladanie swojego zycia, bedzie jeszcze dobrze

Mini_me

[mary171]

dasz radę, jeśli uważasz, że te porządki są konieczne. Ja część fotek ślubnych
już jakiś czas temu podarłam (po kolejnym kryzysie). Częśc zostawiłam na
pamiątkę dla synka. I jakoś mi nie przeszkadzają. Chyba wolę je sobie zostawić,
bo na pewno nie wyrzucę. Nie ma sensu przekreślać tych, lat kiedy byliśmy razem.
To tak jak bym przekreśliła synka. A on jest owocem prawdziwej miłości. miłości
nie ma ale owoc jest - ananasek DDD

[mini_me]

Mój ananasek wyjechał więc tęsknię
zdjęć nie wyrzucę bo to jednak było moje życie i do tego bardzo bardzo
szczęśliwe ale przejrzeć trzeba niestety ((

[zbyta]

hej ho Koleżanko, napisałam ci na @ nr mojego gg, jak będziesz miała gorsze
momenty, albo po prostu będziesz chciała się wyżalić, opowiedzieć historię
swojego życia, pogadać o polityce, filmie albo o tym co przed chwilą zjadłaś, to
pisz śmiało . Proponuję byś jutro wybrała się do kina, ja tydzień temu byłam
na lejdis, super film, co prawda za dużo jak dla mnie przeklinają, ale teksty
super, kilka razy prawie popłakałam się ze śmiechu. Do dzieła Dziewczyno
--
"jak nie wiesz jak się zachować, to na wszelki wypadek zachowuj się przyzwoicie"

[bolutiebolutie]

Hej, dzieki, ja też zostawiłam Ci swoje namiary

Ja juz byłam na Lejdis, jeszcze z moim M, ale jakies 2 tyg. temu
przyjaciółka wyciagneła mnie na film P.S. Kocham Cię... Wyciska łzy,
ale w sumie jest naprawde fajny, polecam

[bolutiebolutie]

No i znowu - wpadł na 10 minut, wziął kilka koszul, ślubna obrączkę
z szuflady (pewnie będzie grał podczas świat przed starą i
schorowana babcia, która mnie uwielbia szczęśliwego małzonka...),
narty, kask, buty i pojechał... Oczywiście rozstrajając mnie
przedtem - szkliły mi sie oczy, ale nie płakałam

[drugiezycie]

Spakuj Ty mu w końcu te jego rzeczy i niech weźmie wszystko za jednym zamachem.
Przecież Ty od ponad godziny już sie denerwowałaś ta wizytą, a teraz bedziesz
przez kolejnych kilka się trzęsła. Zachowujesz się jak masochistka (sry, ale ja
kompletnie tego nie rozumiem).
Nic dobrego nie osiągniesz takim zachowaniem.
Powinnaś zauważyć, że większe wrażenie na m robią Twoje konkretne ruchy (patrz
złożenie pozwu) niż proszenie? Nie jesteś ciekawa jego miny jak zobaczy
spakowane walizki? To i Twoja silna postawa pewnie więcej da mu do myślenia niż
Twoja uległość.
Pozdrawiam

[bolutiebolutie]

Zmobilizowałam sie i w końcu dzisiaj wziełam sie za gruntowne
sprzatanie mieszkania, bo przez półtora miesiąca, od "radosnej"
rozwodowej nowiny ze strony mojego M - palcem nic w domu nie
tknełam, bo byłam zajęta płaczem, rozpaczaniem, smutkiem, żałobą,
itp. Powywalałam jego magazyny sportowe, szczoteczkę do zebów, jego
smakołyki z lodówki i jakies tam drobiazgi. Dziwne to wszystko
Pierwsze sprzatanie mieszkania w pojedynkę... Co prawda mój M nigdy
nie rwał sie do sprzatania i jak ja zasuwałam ze ściereczkami,
mopami, itp. - to on krążył po domu i ciagle gadał jaki to on jest
zarobiony, a ja wtedy czułam sie tak, jakby to on robił wszystko, a
ja tylko biegam bez sensu z wilgotna szmatką i sie opierniczam...
Teraz robie to samo co zawsze i okazuje sie, że to JA sprzatałam
całe mieszkanie... Przezyłam więc małe miłe zaskoczenie Może nie
będzie tak źle...? Może dam sobie sama radę...? Może nie ma tego
złego co by na dobre nie wyszło...? Mam w domu cisze, spokój, nikt
nie krzyczy, nie klnie, nie kopie w furii wszystkiego co nawinie mu
sie pod nogę, słucham muzyki, oglądam głupawe seriale, a nie ciagle
piłke nożną... Dziwna odmiana...

[zbyta]

Halo Boulitie będzie dobrze, mi jest już lepiej, miewam jeszcze momenty
zawieszenia, płaczu i strachu co dalej, ale generalnie radzę sobie nieźle .
Pozdrawiam

[bolutiebolutie]

No własnie ja sama jestem zaskoczona, że tak dobrze sobie radzę...
Jak wspomne swoje mysli samobójcze sprzed półtora miesiąca - to sama
sie pukam w głowe... Poza tym dzisiaj uświadomiłam sobie pewna
rzecz - SAMA, OSOBIŚCIE, WŁASNORĘCZNIE WYKASTROWAŁAM SWOJEGO MĘŻA...
Nie dośc, że miał wszystko podtykane pod nos, wyręczałam go
praktycznie we wszystkim, prałam, prasowałam, gotowałam, sprzatałam,
robiłam zakupy, malowałam ściany, przybijałam gwoździe, gipsowałam
dziury, taszczyłam dywany, projektowałam nasze mieszkanie, meble,
siedziałam z robotnikami itp. - to jeszcze kupowałam mu gazetki
sportowo-futbolowe jakie tylko lubił i jakie tylko chciał!!! Nic
dziwnego kuźwa, że dał noge z domu... Pewnie szuka teraz swoich
jaj... Cóż, Polka mądra po szkodzie...

[sylwiamich]

Wspaniały post, naprawdę wspaniały))

Normalność zaskakuje, co?

[tricolour]

Że można tak zatracić siebie, że facet (kobieta) znajdzie sobie człowieka do
życia...

[bolutiebolutie]

Bardzo zaskakuje... Dopiero dzisiaj tak naprawdę zdałam sobie
sprawę, że ja żyłam DLA NIEGO i ZA NIEGO, a nie razem Z NIM...
Następnym razem, przy okazji kolejnego związku (o ile takowy
kiedykolwiek jakimś cudem zaistnieje...) już nie popełnię starych
błędów...

Jesteś na bardzo dobrej drodze do zdrowia...

[tricolour]

... jeśli umiesz zobaczyć swoją część winy i odpowiedzialności - bo wina i
odpowiedzialność to dwie różne rzeczy.

Być może w Twoim przypadku jest tak, że winę za rozpad związku ponosi mąż, który
odszedł, ale odpowiedzialność za związek ponosiłaś Ty - wręcz żyjąc za męża, jak
sama piszesz. Odpowiedzialność może być uprzednia (wcześniejsza) względem winy.

Teoretycznie może być też tak (teoretycznie!), że jedna strona wręcz dusi się w
związku i chce wolności, a nie dostaje, bo jest zagłaskiwana na śmierć bez
swojej woli - więc odchodzi. Odchodzi choć nie ma prawa, bo związana jest
przysięgą. Ale nie ma też prawa do ograniczania cudzej wolności druga strona
nawet w imię dobrych intencji...

[mini_me]

Tri nie mogłeś mi tego wszystkiego skrobnąć mailem ze 2 lata temu?
Dobra żartuje - nie żałuję tego co się stało ale widzę swoje błędy!
Boulite fajnie że wracasz do żywych

[bolutiebolutie]

Do "żywych" to jeszcze mi troszkę brakuje, ale chyba zaczynam
powolutku nabierac kolorków

[zielona_ropucha]

Cieszę się bardzo jak to wszystko czytam,jeszcze nie zdarzył się
cud,ale możesz na niego liczyć)))

[bolutiebolutie]

o, właśnie - jeśli ktoś zbiera zamówienia na cuda - to ja bym się
chętnie pisała

[dsz27]

Trzymam za Was wszystkich kciuki! Za słaba w gębie jestem jeszcze żeby radzić i
coś mądrego napisać ale naprawdę trzymam za Was kciuki! To przerażające, że ból
odczuwalny w takich sytuacjach nie daje nam normalnie funkcjonować. Ale
pocieszające jest to że ponoć czas leczy rany...
Mój się wyprowadził definitywnie we wtorek, więc też rana jest cholernie świeża.
I jak jest z synem rozdrapuje ją ponownie.
Idę po carmi bo to chociaż niby piwo!
Jeszcze się odezwę.
Pa

[bolutiebolutie]

> pocieszające jest to że ponoć czas leczy rany...

Leczy, uwierz mi... Ja po wyprowadzce mojego M jakieś 2 tygodnie
temu też miałam kryzys, ale powoli zaczynam życ dla siebie Zrób
cos tylko dla samej siebie, kup drogą torebkę (naprawdę działa!),
idź do kosmetyczki, na 1 dzień do SPA... To pierdółki, ale bardzo
poprawiaja nastrój i zwichniętą samoocenę... Ja jestem półtora
miesiąca po odejściu M i zdałam sobie sprawę z tego jaki on był i
jest naprawdę - furiat, kłamczuch, egoista, rozpuszczony jedynak,
bawidamek... Nie ma czego żałowac. Pokupowałam sobie buty, sukienki,
sexowne topiki - w końcu czymś trzeba było zapełnic puste półki
I to wszystko jeszcze za jego kasę na wspólnym rachunku Dzisiaj
wysprzątałam mieszkanie (po półtora miesiącznej przerwie w
obowiązkach domowych) i od razu poczułam sie jak u siebie w domku :-
) Teraz siedzę w mięciutkim szlafroczki przed laptopem, z maseczką
na twarzy, puściłam sobie techniawkę na prawie cały regulator i jest
mi naprawdę dobrze ze sobą