Jutro...

[dsz27]

Pisałam Wam, że mój mąż jutro się wyprowadza, definitywny koniec. łączą nas
tylko i wyłącznie dzieci. Ja wracam z pracy o 17 i on się wyprowadza, zabiera
swoje rzeczy i siebie. Jak nie zwariować bo przecież wiem, że to koniec, jak
nie dać się nerwom i nie poryczeć się jak debilka. Na uspokojenie nic brać nie
mogę bo ciąża. ech...

[kajda28]

najlepiej byłoby powiedzieć komuś co czujesz i co byś chciała mu powiedzieć, o
co masz żal. To naprawdę skutkuje. Poryczysz się przy koleżance, przyjaciółce,
mamie- ja mam psychologa, ważne aby określić i wypowiedzieć swoje uczucia.
Najtrudniej (chociaż się wydaje że najłatwiej) dusić nasze emocje w sobie.
Trzymaj się. Przytulam wirtualnie ...

[dsz27]

Witaj,
O tym co czuję powiedziałam kilku bliższym mi osobą i samemu zainteresowanemu.
Mam przynajmniej trzy osoby, z którymi jestem w stałym kontakcie i mam się komu
szczerze wygadać. Mój obecny jeszcze Mąż wie co czuję i o co mam żal, wie, że
mogłabym "pluć" jadem na lewo i prawo jeśli chodzi o jego osobę, bo dał mi ku
temu powody a zranił mnie strasznie. A jednocześnie wie, że moje uczucie do
niego nie wygasło całkowicie.
Chciałabym zachować spokój w dniu jutrzejszym i dla synka i dla siebie. Ale boję
się, że emocje wezmą gorę i nie wytrzymam...


kajda28 napisała:

> najlepiej byłoby powiedzieć komuś co czujesz i co byś chciała mu powiedzieć, o
> co masz żal. To naprawdę skutkuje. Poryczysz się przy koleżance, przyjaciółce,
> mamie- ja mam psychologa, ważne aby określić i wypowiedzieć swoje uczucia.
> Najtrudniej (chociaż się wydaje że najłatwiej) dusić nasze emocje w sobie.
> Trzymaj się. Przytulam wirtualnie ...

[bolutiebolutie]

Wiem, że to bardzo trudne, bo sama jeszcze 2 tygodnie temu przez to
przechodziłam, ale musisz... Po prostu MUSISZ być silna i nie okazac
mężowi słabości, cierpienia, łez, lamentu, próś, błagań, krzyków,
itp. Nie daj mu tej satysfakcji, bądź obojętna. Popłaczesz jak juz
wyjdzie z domu. Bądź silna, nie wdawaj sie w zbędne dyskusje, zajmij
sie zabawą z dzieckiem, czytaniem książki (choć i tak pewnie ani
slowa nie przyswoisz z nerwów i stresu), albo oglądaniem serialu w
TV, czymkolwiek byle nie siedzieć i nie wpatrywac sie smutnymi
oczami jak on pakuje swoje manatki. Trzymam kciuki, dasz radę!!
Wbrew pozorom kobieta jest baaardzo silną istotą...

[inseg]

Co jutro? Jutro będzie taki sam dzień jak każdy inny i tyle. Do tej pory
radziłś sobie nienajgorzej. Jeśli wyobraźić sobie w cyrku pewną piramidę ułożoną
przez "siłaczy", to Twoja rodzina była dzwigana w domu przez kogo?
Codzienne czynności,pranie,sprzątanie,rachunki,urzędy.
Przyznaj się przed samą sobą ,że dzwigasz to do tej pory.Prawda jest taka ,że
Twojego męża wiekszość czasu w domu nie ma. Na Twojej głowie właściwie jest
wszystko.
Co stanie się jeśli na samym dole piramidy odskoczy jedna osoba(mąż) czy tak
naprawdę podtrzymywała rodzinę? Jakie były więzy skoro się rozpadły ?Ile
dostałaś ciepła, a ile pragnęłaś go otrzymać? Zadaj sobie parę takich pytań.Jaka
rolę pełniłaś do tej pory,co wpłynęło że taką rolę musiałaś pełnić?Pomyśl o
zyskach jakie daje Ci zmiana tej roli?
Ja ze swojego doświadczenia wiem ,że związek utorzony jedynie na więzi
erotycznej, bez innych więzi rozpadnie się prędzej czy później.Takich
beznadziejnych ,małowartościowych związków nie należy żałować.Najważniejsze
dobro dopiero może Cię spotkać -nic nie dzieje się przez przyczyny.
Zadbaj o to by w tym czasie kiedy będzie się pakował wziął rzeczy osobiste.I
wyłacznie osobiste.Przerobić trzeba Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy, zwłaszcza
działy dotyczące wspólności majątkowej.Nie ma prawa pakować rzeczy należących do
majątku wspólnego, a które by obniżyły zwykłe potrzeby rodziny.Urządzenia domowe
stanowią majątek wspólny-nawet jeśli większość czasu nie pracowałaś i nie
przyczyniałaś się do powiększania kapitału rodziny, a poświęcałaś się wychowaniu
dziecka art 35: "W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie
może żądać podziału majątku wspólnego".Nie moze nim równiez rozporządzać ani
zobowiazywać się do rozporządzenia udziałem bez zgody drugiego małżonka, art
36.2 :" do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna
jest zgoda drugiego,wyrażona w formie wymaganej dla danej czynnosci
prawnej(jesli więc nie ma tego na pismie nie ma zgody.art
37).art.37.3"jednostronna czynność prawna dokonana bez wymaganej zgody drugiego
małżonka jest nieważna".Jeśli jeden z małżonków nie zgadza się na dokonanie
czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem wspólnym albo
porozumienie z nim napotyka na przeszkody,sąd może udzielić zezwolenia ale tylko
wtedy jeżeli wymagane będzie dobro rodziny. Przedmioty służące do użytku obojga
są objęte wspólnością ustawową (także w wypadku,gdy zostały nabyte przez
dziedziczenie,zapis lub darowiznę,chyba ,że spadkodawca albo darczyńca inaczej
postanowił).
Jeśli masz wątpliwości nie działaj pochopnie nawet podczas wizyty u notarjusza.
Co nie podpisane to nie darowane.Masz prawo mieć czas na zastanwoiwnie i
przeanalizowanie sprawy.
Sprawa podziałów łupów nie jest łatwa.
Rozstania ..żal o niewywiązanie się z solidarnej umowy co do trwania związku.
Nie jest to proste tym bardziej ,że tak jak piszesz jesteś w ciąży.To tym
bardziej wznieca dodatkowe emocje i działa na Ciebie ze zwielokrotnioną
siłą.Swoje myśli musisz podzielić na to co z Tobą się dzieje ( z Twoim ciałem,
nowym członkiem rozpadającej się rodziny,przyszłym porodem,dniami po
porodzie)dzieckiem które juz jest i któremu, trudno będzie mu zrozumieć cała
sytuację.
Zachowaj jednak zimną krew i dumę.Na łzy i upinanie u meskich kolan nie
wzbudzisz współczucia.Nie czyń więc tego dla zachowania własnej do siebie
godności. Jesteś kobietą,a to daje Ci dużo możliwości....wszystko zależy jak
teraz w nowej szybko zmieniajacej sie sytuacji potrafisz się zorganizować.Zrób
sobie spis najwaznieszych rzeczy które musisz a które w nowej sytacji robic nie
będziesz musiała . Poukładaj od najważniejszych do najmniej istotnych -zobacz co
jest najważniejsze to tak jakbyś wkłada rzeczy do słoika : najpierw zdrowie -
twoje własne i dziecka, to jest najważniejsza rzecz pod słoncem -zapisz się do
jakieś szkoły rodzenia(gdzie spotkasz kobiety o podobnych problemach).Wypożycz
albo kup sobie książki, które warto przeczytać,zorganizuj spotkanie osób z
którymi swobodnie będziesz się czuła,zapisz się na kurs języka.Zrób plan który
konsekwentnie bedziesz realizować.
Przykładowo:
1.Zadbać o siebie i dziecko ,przygotować się do porodu -tak czy siak zadanie
rodzenia i tak spada na baby.
2.Zorganizować sie w pierwszych dniach po porodzie-co będzie Ci
potrzebne-skrzyknij przyjaciół,rodzinę.
3Czas wolny inwestować w siebie (kursy,nauka)-Zastnów się co właściwie
chciałabyś osiągnąć w życiu -w sytuacji kiedy nie będziesz się rozpraszać
facetem.Zobacz ile czasu będziesz miała dla siebie i zabawe z dzieckiem.To co w
nie wpoisz ile zainwestujesz miłosci będzie procentowało dziesięciokrotnie.
Każdy dzień będzie dla Ciebie słoneczny, kiedy uśmiecha się dziecko.Kiedy
zobaczą Ciebie dzieci uśmiechnietą, one też będą radosne.To zadanie jest
naistotniejsze.Przy tym też człowiek się rozwija.Gdzie wykorzystasz swoje
doświadczenia?

[anmaja1]

Trzymaj się, musi być dobrze.
Ja też jutro miałam zabrać resztę rzeczy z naszego mieszkania, ale
nie mam siły.. właśnie się zbieram żeby mu na pisać że się z nim nie
spotkam, ale na to pisanie też nie mam siły...

[sbelatka]

Dsz... no nie wyobrażam sobie jak musisz sie czuc bywszy w ciązy i
rozstając sie.. Ale jednego jestem pewna - rób to co Tobie pomoze.
Wiesz, tak czasem czytam tutaj - nie rob tego czy tamtego bo
przyszly ex bedzie miala satysfakcje.. Niech ma w cholere co chce!
Jesli sie zastanawiam nad popadaniem w lament to nie ze wzgledu na
faceta tylko dziecko.
Z domu wyjdź albo wypraw mlode. I wtedy popadaj w stany histeryczne
czy w co tam będziesz potzrebowac. A co z tym zrobi pzryszly ex.. to
juz naprawde nie Twoja sprawa. Tylko i wyłacznie jego. Ty masz swoje
uczcia i emocje do pzrezycia i nimi sie zajmij.
i bywszy dojrzała kobieta i juz doświadczona rozwódka zniechęcam
wszystkich wszem i wobec do udawania czegokoliwek pzred bylymi
męzami. Obojetności czy żalu czy radości. W ostatecznym rozrachunku
TO naprawde nie ma żadnego znaczenia - a ile trzeba energii na takie
falszywki poświecic.. zmarnowanej! Bo ta energie można zainwestowac
w sobie i juz.
ale pomijając wszystko ja sugeruje opuszczenie domu. Nie ma powodu
żebys miala miec ten obraz miesiącami przed oczami.
Strasznie mi przykro kiedy czytam ze to wszytsko spotyka kobiete w
czasie gdy powinna miec szanse skupoic sie na swoim pzryszlym
macierzynstwie, wsluchiwac w odglosy mlodego czlowieczka ..
Mam nadzieje, ze masz wsparcie - realne i emocjonalne.
Trzymam kciuki i pamietaj tylko o sobie i o mlodych.
A tak na marginesie - żaloba po związku musi zostac oblana łzami. Im
wczesniej i im wiekszymi wiadarami wylewanymi - tym szybciej uda Ci
sie ja odpracować.

[plujeczka]

to ,ze się akurat jutro wyprowadza to dobrze jezeli miałby się
platać po mieszkaniu i denerwować Ciebie w sytuacji kiedy
spodziewasz się dziecka to niech znika i nie mysl ,ze będzie Ci
cieżej bez niego przeciez tak naprawdę od dawna nie mogłaś liczyć na
jego pomoc.To ,że mężczyzna zostawia kobietę w ciazy pozostawiam bez
komentarza bo i cóż tutaj komentować ,szkoda słów a Ty dasz sobie
radę, jesteś dzielna nawet jesli jeszcze nie jesteś tego pewna, skup
się na swoich potrzebach i potrzebach dzieci,teraz zadbaj o siebie a
On -niech sie pakuje i niech się nie odwazy wszystkiego zabierać,
któraś z dziewczyn dokładnie opisała Ci co wolno zabrać a co powinno
pozostać w mieszkaniu do momentu podziału majatku. Trzymaj się
ciepło, wsparcie masz w nas i zapewne w swojej rodzinie i tego sie
trzymaj.

[dsz27]

Witajcie,
To już dzisiaj
Tak więc jak wrócę z pracy do domu on się wyprowadzi. Nie zabiera niczego czego
się dorobiliśmy wspólnie czyli pralka, telewizor, lodówka i takie tam. Zabierze
swoje osobiste rzeczy, jakiś komplet pościeli i to wszystko. Z resztą od
początku twierdził, że niczego z domu nie weźmie. Może pod tym kątem mogę czuć
się bezpiecznie. Cały czas podkreśla że chce przychodzić do synka w każdej
wolnej chwili a po urodzeniu drugiego dziecka i z nim chce spędzać czas.
Oczywiście mam świadomość, że to wszystko w praktyce może wyglądać inaczej ale
jak widzę jaki ma kontakt z synkiem, jak on do niego lgnie modlę się, żeby w tej
kwestii było tak jak to ustaliliśmy. Bo chodzi tu o dzieci, które nie są winne
całej tej sytuacji między nami.
A jeśli chodzi o techniczne sprawy opieki nad domem, to faktycznie w 80% były
one na mojej głowie, kiedyś więcej udzielał się w domu a potem nowa praca,
delegacja i i tak wszystko robiłam sama. Więc póki będę na chodzie dam sobie
radę, gorzej będzie pod koniec ciąży (lipiec - wrzesień) i przez pierwsze
miesiące po urodzeniu drugiego dziecka. Ale o tym pomyślę później.

Na razie nie czuję się źle. Czasami zbiera mi się na płacz ale staram się zawsze
pamiętać, że nie warto po takim mężczyźnie płakać. Swoje chyba już wypłakałam w
styczniu.

W rodzinie wsparcie mam i będę miała ale czysto techniczne. Innej formy pomocy
nie chce. Z Matką się nie dogaduję i raczej się nie dogadam. Za dużo między nami
się złego wydarzyło, nie umiem chyba zapomnieć. Będę zdrowsza psychicznie jeśli
nasze kontakty ograniczą się do pewnych tylko sytuacji. Ale mam kilka osób wokół
siebie i może oni psychicznie będą mnie wspierać No i dziękuję Wam za
wsparcie, bardzo dziękuję!
Dominika

[zdziwiona.2]

A mnie się w głowie nie mieści jakim człowiekiem trzeba być, aby
zostawiać żonę z małym dzieckiem i jeszcze w ciąży. Przecież Tobie
potrzebny jest spokój, nosisz dzieciątko pod sercem. Drań z tego
twojego męża. Z drugiej strony dobrze,że się wyprowadza, niech
idzie..a Ty z czasem ułożysz sobie życie, swoje-bez niego, z kimś
kto tego wart. Przytulam mocno.

[dsz27]

Wiem, normalnemu człowiekowi to się w głowie nie mieści. Tym bardziej, że
naprawdę nasze małżeństwo nie było jakimś horrorem, jeszcze do 1 stycznia tego
roku nie wiedziałam, że mój mąż potrafi być takim człowiekiem, nie wiedziałam,
że z jego punktu widzenia jest aż tak źle. Kłótnie i sprzeczki były jak w każdym
małżeństwie ale on łatwo z nas zrezygnował. Powiedział nie kocham, jestem
nieszczęśliwy i po kwiatkach... Nie wiem jak można tak o po prostu przestać
kochać...

[bolutiebolutie]

Ja tez się nad tym zastanawiam... Mój mi oświadczył w Walentynki,
zemnie chyba juz nie kocha, nie czuje bliskości, że jest
nieszczęśliwy od dłuższego czasu (co dziwne, bo jeszcze tydzień
wcześniej smarował mi miłosne mail'e i smsmy) i chce sie wynieść.
Tak z dnia na dzień przekreslił 5 wspólnych lat. Łatwiej przeciez
zacząć wszystko od nowa, niż się wysilić i być głową rodziny. Nigdy
się nie dowiesz co tak naprawde siedzi w głowie Twojego M. A im
szybciej przestaniesz się nad tym zastanawiać i zajmiesz się sobą -
dzieckiem i maleństwem pod sercem - tym lepiej. Będzie Ci bardzo
ciężko, przyjdzie niejedno załamanie, rozpacz, czarne myśli, itp.,
ale zawsze będziesz miała wsparcie tu na tym forum. Ściskam Cię
mocno!!

[dsz27]

Właśnie to jest chyba najbardziej bolesne w tym wszystkim. Jest dobrze a potem
nagle lipa, koniec, dramat. Mój wyjechał na 3 miesiące do Niemiec na szkolenie.
Wcześniej było ok, potrafiliśmy rozmawiać o naszych sprawach, sex był cudowny,
on kochający i czuły.... Potem były tel., sms'y, piękne słowa, kocham, tęsknie,
w dniu powrotu przyjechał do mnie do pracy z bukietem kwiatów... zrobił mi
niespodziankę i przyjechał wcześniej...
A potem to już dramat. 1 stycznia przekreślił nasze wspólne 7 lat. Podobieństwo
mojej i Twojej historii jest pod tym kątem uderzające

Nigdy się nie dowiem co siedzi w jego głowie, mogę mieć podejrzenia, że ktoś był
lub jeszcze jest. Ale jakie to ma teraz znaczenie?

[keytie]

Rozumiem doskonale Twoje uczucia. Jestem w bardzo podobnej sytuacji.
Mój mąż zostawił mnie z nowonarodzonym dzieckiem. Okazało się, że
zdradzał mnie gdy byłam w ciąży i nowa dupa tak mu zawróciła w
głowie, że zapomniał o żonie i synku. Mały urodził się w Sylwestra.
Mąż olał mnie już przed porodem a po...szkoda gadać. Widać trafili
nam się podobni dranie. Słuchaj, musimy być silne! Dasz radę! Mi
dużo siły dodaje synek. Dla niego staram się trzymać. Moment
wyprowadzki męża był dla mnie bardzo trudny, ale i to da się
przeżyć. Wypij sobie meliskę (to maluszkowi na pewno nie zaszkodzi).
Ja karmię piersią i piję ją hektolitrami Pozdrawiam Cię i życzę
dużo siły. Choć do tego jeszcze daleko, pomyśl o kimś kto Ci pomoże
w pierwszych tygodniach po porodzie. Ja mogłam liczyć na duże
wsparcie rodziców i przyjaciół. Nie wstydź się prosić o pomoc. Z
pewnością wiele osób bez mrugnięcia okiem Ci jej udzieli.

[ewa-751]

Czekam na wieści od Ciebie-jak poszło?
Jutro Ja mam Ten dzień... i się Bardzo denerwuję.

[dsz27]

Witajcie,

Mój jeszcze obecny mąż zaserwował mi obiad przed swoim wyjściem Normalnie bez
kitu zjedliśmy go razem a potem jeszcze wyrzucił śmieci i pożegnał się z synkiem
i ... poszedł.
Nie płakałam, nie robiłam scen, wszystko odbyło się bez nerwówki. Nie wiem czy
to dobrze czy źle. Jutro po 17-ej przychodzi do synka.

Po jego wyjściu było mi bardzo smutno, odwiedzili mnie Rodzice i tak w sumie to
po zakomunikowaniu im pewnych faktów (rozumiem, że sie martwią) ten czas do
bajki Kubusia minął mi szybko. Teraz już nie wiem co czuje, wiem natomiast że
między nami to koniec.
Rozmawiałam z koleżanką, która jest prawnikiem, zasugerowała odczekać i zobaczyć
jak się sytuacja rozwinie. Oczywiście nie chodzi tu o jego ewentualny powrót bo
na to nie ma szans, ale na to, żeby ostudzić emocje i dać mu szanse na płacenie
i wywiązywanie się z obietnic. Jak cokolwiek będzie się działo po nie mojej
myśli, będziemy w kontakcie.

Więc na razie odpuszczam, co ma być to będzie. Będę zbierać rachunki itd. to mi
ponoć nie zaszkodzi

[inseg]

Bochen chleba na drogę mu daj i słowa "bądz szcześliwy" - przecież o to w życiu
chodzi.
Życz mu dużo szczęścia,a Wy kobietki nie poddawać się, NIGDY W ŻYCIU

Wstałam i jakoś żyję:-)

[dsz27]

Witajcie,

Rano wstałam, noc przespałam, rano ogarnęłam siebie i dziecko, teraz jestem w
pracy i jakoś żyję. I mam nadzieję, że jego dzisiejsza wizyta u dziecka nie
rozstroi mnie nerwowo bo bardzo bym chciała, żeby synek miał tatę kiedy tylko
będzie to możliwe.

Boję się, że jego obietnice są gówno warte ale na dobrą sprawę nie mam
kompletnie wpływu na to czy tak się stanie czy będzie w miarę ok. I ten strach i
poczucie braku kontroli nad własnym bytem martwi mnie najbardziej. Ale co mi
tam, umartwię się jak będzie czym...a na razie powolutku oswajam się z myślą, że
nie ma go w moim życiu i sercu.
Miłego dnia i jeszcze raz wszystkim bardzo dziękuję.
Na pewno sie niebawem odezwę
Donia