Piszę po roku

[marieta_makieta]

Piszę mniej więcej po roku od mojego pierwszego postu. Byłam wtedy
mniej więcej w takiej sytuacji: mój maż złożył pozew o rozwód, do
rozprawy juz niedługo a ja właśnie uświadomiłam sobie, przy wydatnej
pomocy siostry, że rozpad małżenstwa to moja wina, bo mojego męża
zadręczałam, poniżałam, awanturowalam się z byle powodu i głupstwa.
Trudno było ze mną wytrzymać. jak prawda do mnie dotarla, to nie
wiedzałam co robic, nawet posta na forum napisałam bojąc się, że
mnie zlinczujecie. Dostałam wiele cennych rad. Zastosowałam się,
uderzyłam w piersi, poprosiłam męża o jeszcze jedną sznasę. Dalej
była terapia, wiele nocy przepłakanych, wstyd-bo nieźle
narozrabiałam i lęk, że jednak się nie uda. Na dziś mogę powiedzieć-
udało się. Dziękuję Wam wszytskim za wsparcie, zwłaszcza Ivonce7.
Warto było. Właśnie się pobeczałam, ale to zupełnie inne łzy niż te,
które lałam rok temu. Dziękuję.

To szczęściarą jesteś :)

[manderla]

marieta_makieta napisała:

> Piszę mniej więcej po roku od mojego pierwszego postu. Byłam wtedy
>

Przyjemnie sie czyta takie posty,a i pogratulować tez trzeba
rozsądku, odpowiedzialności i umiejętności uderzenia sie we własna
pierś
powodzenia!

[danagr]

nie bij sie za mocno bo piers ci wklesnie
wielkie gratulacje i oby dalej dobrze sie ukladalo.

[manderla]

danagr napisała:

> nie bij sie za mocno bo piers ci wklesnie

- No mam nadzieje ze teraz juz się nie bije ,bo to przeszlość. A
pierś napęcznieć zdążyła z dumy z siebie i swojego uratowanego, mam
nadzieję, szczęśliwego tym razem związku
I o to chodzi!

[aron95]

Super . Chyba Ci nawtykałem .

[zuza145]

A ja cię nie czytałam ale bardzo ci gratuluję i cieszę się razem z
tobą.
Bo jest powód do radości.

[mary171]

Gratulacje i pamietam Twoje posty )

[marieta_makieta]

No, Aron, trochę mi wtedy nawtykałeś ))). Zupełnie zasłużenie. Nie
obraziłam się ))).

[aron95]

marieta_makieta napisała:

> No, Aron, trochę mi wtedy nawtykałeś ))). Zupełnie zasłużenie.
Nie
> obraziłam się ))).


Z radości za Twoje zdrowie wypijam lampkę koniaku .
Oby Wam się dażyło

[marieta_makieta]

Moja pierś tak szybko nie wklęśnie. Za duża ))).

[cathy_bum]

Marieto, baaardzo się cieszę. ) Pamiętam Twoje pierwsze posty
(sama wtedy tu debiutowałam) i pierwsze nieśmiałe oznaki, że to ma
szanse wyjść na prostą. Cenię ogromnie ludzi, którzy potrafią się
przyznać, że zawalili sprawę. Ty to umiałaś. Ogromny szacun.
Cieszę się, że po roku możesz powiedzieć: "Było warto". Mam
nadzieję, ze to samo powiesz za 5 lat, za 10... Mocno w to wierzę. :-
))

A tak przy okazji chciałam powiedzieć coś forumowym debiutantom,
ludziom na początku kamienistej okołorozwodowej ścieżki. Osobom w
kompletnej rozsypce, którym wydaje się, że życie straciło wszelki
sens. Zobaczcie, jednak czas przynosi spokój i ukojenie. I
szczęście.) To szczęście może mieć różne imię: jednym udaje się
pokleić to, co w rozsypce (jak Mariecie). Innym udaje się zamknąć
stare sprawy i stworzyć coś nowego. Jeszcze inni po prostu odnajdują
swoje Szczęście, bez żadnych nowych czy starych związków. To zalezy
tylko od nas, czy zdołamy pójść dalej w życiu i odnaleźć na nowo
jego sens. Każdy radosny post zamykający pewien etap piszą osoby,
które wchodziły na to forum rozbite i poranione... Jak choćby ja)
Tako rzekła Cathy, która chwilowo dorabia sobie jako wieszczkaPP

[marieta_makieta]

Uch, Cathy, dzięki, znowu się poryczałam. Ostatnio w ogóle ciagle
się rozklejam. Chyba ta "rocznica" tak na mnie wpływa )).
No i Cathy masz rację co do jednego-czas leczy wszytskie rany,
prędzej czy później. Prędzej czy później wszystko się układa, pod
warunkiem, że dana osoba robi cokolwiek, żeby się ułożyło. Najgorzej
jest czekać i nie robić nic, pogrążać się w niemożności, lamentować,
że się nie uda. Haha, teraz się mądrzę, a jakiś rok temu dygotałam
siedząc przy telefonie i zastanawiajac się-dzwonić do męża, nie
dzwonić? Może, eeee, samo się ułoży?

[ivone7]

no cathy..trafilas w samo sedno...

[ivone7]

jezuuu to juz minal rok...jak ten czas szybko leci..
bardzo sie ciesze, ze starczylo wam sily i odwagi, zeby ponaprawiac
to co bylo do naprawienia..
zreszta ja od poczatku wierzylam w Ciebie, ze dasz rade..fajnie ze
napisalas..gratuluje, bo to Wielka Sprawa..
duzooo milosci Wam zycze..

[marieta_makieta]

Iwonko-jeszcze raz dziękuję.

[panda_zielona]

Szczerze Ci gratuluję i mam nadzieję,że zmieniłaś swoje zachowanie
wobec męża/Mąż też człowiek i może mieć dość mimo,że kocha/

marieta_makieta napisała:
a ja właśnie uświadomiłam sobie, przy wydatnej
> pomocy siostry, że rozpad małżenstwa to moja wina, bo mojego męża
> zadręczałam, poniżałam, awanturowalam się z byle powodu i
głupstwa. Powodzenia

[marieta_makieta]

Pando, jakbym nie zmieniła swojego zachowania wobec męża, to na
pewno bym niniejszego wątku nie zakłądała ). Nie byłoby takiej
potzreby-bo od roku bylibyśmy juz rozwiedzeni w imieniu
Najjaśniejszej ))).

Marieta

[nangaparbat3]

dobrze Cie czytac.
Wpadaj częściej, mow ludziom, ze mozna uratowac, choc czasem, ze mozna naprawic.
To wielka sprawa.

[marieta_makieta]

Nango, to znaczy, mam głosić dobrą nowinę?)). Na ewangelistę to
mało mam zadatków )))).

[ivone7]

hihi Ty jeszcze sama nie wiesz co w Tobie drzemie....

[marieta_makieta]

ivone7 napisała:

> hihi Ty jeszcze sama nie wiesz co w Tobie drzemie....
Oj nie wiem, nie wiem ). Gdyby ktoś mi rok temu powiedział, że
dzięki pracy nad sobą uda mi sie okiełznać mój awanturniczy
charakter, to bym go odesłała do wariatkowa. Nie oznacza to
bynajmniej, że stałam się uosobieniem łagodności, ale nauczyłam się
panować nad swoimi wybuchami. Jak się staram (a staram się,
naprawdę), to zanim eksploduję, zawsze przez ułamek sekundy
zastanowię się czy warto i czy okoliczności odpowiednie. Z reguły
nie warto.

[plujeczka]

naraszcie czytam coś z przyjemnością a pewnie trudno było -jak widać
warto czasamo posłuchać dobrych rad , obniżyc skrzydła i schylic
głowę przed własną ułomnością --serdecznie Wam obojgu gratuluje, tak
trzymajcie .

[marieta_makieta]

Oj, łatwo nie było. Wstyd, strach, duma-cała gama odczuć, które
sprawę utrudniały.

[dzimi_dzimi]

Najtrudniej walczyć z sobą samym.
Ale Ty odniosłaś zwycięstwo.
Gratuluję.

[aron95]

właśnie z samym sobą

Gratulacje!

[misbaskerwill]

Trzymam kciuki!

A ja jeszcze miewam w stopce cytat Twojego gorzkiego, nieco poetyckiego przemyślenia sprzed roku:
"W dniu ślubu jest miłość po grób, a
po kilku latach zostaje z tego grób miłości."

Bardzo się cieszę, że mimo takich ostrych słów reanimacja się udała
Mam nadzieję, że się Wam uda. Związek to stała praca obojga partnerów, więc mam nadzieję, że nie jesteś w tym sama, a razem z mężem dążycie do poprawy. Bo w to, że to była wyłącznie Twoja wina raczej nie uwierzę, zawsze ten 1% winy męża się znajdzie.

Ale co ja tam wiem, pod tym względem to będę jeszcze długo bezrobotny, chyba całkiem się rozleniwiłem.

[aron95]

misbaskerwill napisał:

> Trzymam kciuki!
>
>
> "W dniu ślubu jest miłość po grób, a
> po kilku latach zostaje z tego grób miłości."
>
>Dobre

[marieta_makieta]

misbaskerwill napisał:

> A ja jeszcze miewam w stopce cytat Twojego gorzkiego, nieco
poetyckiego przemyś
> lenia sprzed roku:
> "W dniu ślubu jest miłość po grób, a
> po kilku latach zostaje z tego grób miłości."
Misiu, pisałam to w czasach, kiedy psychicznie nie za bardzo nawet
mogłam uczestniczyć w ślubach znajomych par, bo mimowolnie
zaczynałam się zastanawiać, kiedy sobie wzajmenie zaczną życie
zatruwać ))Miło mi, że ktoś mnie cytuje )))).

Bo w t
> o, że to była wyłącznie Twoja wina raczej nie uwierzę, zawsze ten
1% winy męża
> się znajdzie.
>
Mój mąż twierdzi, że w tym wszytskim było także sporo jego
winy.Niech mu będzie ))).

[opprrrssss]

Gratulcje.
Przyznaję, że Twoja historia daje mi uśmiech.
Jestem w tej chwili w sytuacji, w której Ty byłaś rok temu. Broiłam
strasznie. Na pewno raniłam. Nie zdradziłam, ale mówiłam rzeczy,
których teraz się bardzo wstydzę. Kilka wspólnych lat, wcale nie
najgorszych, może szlag trafić. Mamy dzieci.
Mąż wie, że doceniłam wszystko, co robił do tej pory. Że mam
świadomosć, że jestem nie najłatwiejszym partnerem. Wie, że mam
wielką wolę zmiany. Nie wierzy, że może się nam udać. W sumie,
jakbym miała jego doświadczenia ze mną, też bym nie uwierzyła.
Zrzędząca jędza to ja. Z jednym plusem: zawsze uważałam, że jego
pasje są ważne, i przede wszystkim jestem jego kobietą a dopiero
potem matką. Wspierałam w rozwoju zawodowym, zapewniałąm, że
wystarczy nam pieniędzy, jak ich będzie mniej, to też będzie
normalnie, zwłaszcza, że mamy za sobą okres, gdy żyliśmy bardzo
skromnie. Nie wyszłam za mąż ze względów materialnych.
Czekam na decyzję męża. Niestety nie dopuszcza on możliwości terapii
małżeńskiej. Tego jednak mogłam się spodziewać - od zawsze jest b.
skryty i trudno mu mówić o uczuciach. To pierwsza nasza tak szczera
wimiana zdań. Z udziałem obu stron.
Jest mi trudno.
Drodzy Doświadczeni,
proszę was o wparcie. Nie o głaskanie po głowie.
Czytając wasze wypowiedzi bardzo uważnie, wiem, że istnieje
zycie "po".
Tylko tak trudno mi je sobie wyobrazić. Wciąż wierzę w miłość. No i
kocham. Mąż twierdzi, że jedne argumenty przemawiają za tym, że mnie
nie kocha, inne, że jednak kocha.
Pat. I brak cierpliwości z mej strony.
Jeśli kogoś zanudziłąm przepraszam. Nie bardzo jeszcze umiem
odnaleźć się forach internetowych.
Ania

[aron95]