Jakby to mialo byc???

[cynta]

.. to znowu jest pytanie edukacyjno-poznawcze (jak juz nie bedziecie
mogli mnie wytrzymac to tylko powiedzcie :o).
Widzac na tym forum jasno jak wiele tragedi i zalatwionych zyc wokol
nas. To ja sie teraz pytam: dlaczego tak jest? co mialoby byc
inaczej? teoretycznie.

Np. widac ze zdrada jest chyba najczesciej spotykanym przyczynkiem
do rozkladu. Czy gdyby byla traktowana w spoleczenstwie inaczej, np.
jak upicie sie w trupa, a zdradzanie regularne jak popijanie, czy
byloby nam latwiej zyc? Ja wiem ze monogamia ma podstawy higieniczno-
biologiczne ale moze za nastepne 100 czy 200 lat medycyna tak sie
posunie ze to nie bedzie kwesta, czy zmienimy wtedy nasze spojrzenie
na ten "grzech"?

Czy nalezy od poczatku wychowywac dzieci/mlodych ludzi mniej
idealistycznie a bardziej praktycznie? Inaczej definiowac nasze
role spoleczne? Czy tak naprawde nalezy sie zenic???
Czy jezeli w naszym gatunku tak jak w kazdym innym chodzi o
zachowanie go, nie powinnismy jasno tego definiowac i taka wiedze
przekazywac mlodym? zamiast ich poic romantycznymi idealami, ktore
predzej czy pozniej okazuja sie zluda?

Jak to powinno byc poukladane zeby bylo lepiej, szczesliwiej , mniej
tragicznie????

[ivone7]

dla mnie zdrada to nie tylko problem higieniczno-biologiczny ale
przede wszystkim emocjonalny...
bo seks to nie gimnastyka ale okazywanie bliskosci, czulosci..i dla
mnie 3 osoby w tym to tlok...nie jest to wtedy szczere..
a dzieci nalezy wychowywac tak jak sami czujemy, jak czujemy, jak
postepujemy..pokazywac im owszem ciemne strony zycia..ale mowic
prawde..to ze inni tak zyja nie znaczy ze ja tak musze..
dzieci we wszystkim wyczuja falsz...wiec dlatego trzeba byc w tym
wychowaniu soba..cokolwiek to znaczy..

[cynta]

ivone7 napisała:

> dla mnie zdrada to nie tylko problem higieniczno-biologiczny ale
> przede wszystkim emocjonalny...
Bo tak zostalas wychowana, gdyby normy spoleczne byly inne nie bylby
to problem emocjonalny, zobacz kultury poligamiczne

> bo seks to nie gimnastyka ale okazywanie bliskosci, czulosci..i
dla
> mnie 3 osoby w tym to tlok...nie jest to wtedy szczere..
Wybacz ale troche to naiwne..:o)

> a dzieci nalezy wychowywac tak jak sami czujemy, jak czujemy, jak
> postepujemy..pokazywac im owszem ciemne strony zycia..ale mowic
> prawde..to ze inni tak zyja nie znaczy ze ja tak musze..
> dzieci we wszystkim wyczuja falsz...wiec dlatego trzeba byc w tym
> wychowaniu soba..cokolwiek to znaczy..

Ja mialam na mysli dzieci- kobiety (mam mala grupke nastolatek :o),
te ktore wchodza teraz w romantyczne zwiazki i znow powielaja ten
sam idealizm co my.

[sbelatka]

to wyplywa z głębi jestestwa

i trudno... Ty im niczego nie odebieraj.. życie im samo odbierze...
a może którejś nie?

więc niech sobie idealizm w nich kwitnie ślicznie

ale niestety pzryznam sie, ze samam sie zsatanwiam jak pzrygotowac
moje dzici.. zeby nie msialay ciepiec,..

wychodzi mi jednak na to... ze nie da sie popelnic za nich ani
jednego błędu.. wszystko musza same..
a hodowaniew duchu cynizmu i lęku przed wszystkim złym co moze ich
spotkac - ostetcznie jedynie okaoleczy ich..

chyba...

[akacjax]

Czy nalezy od poczatku wychowywac dzieci/mlodych ludzi mniej
idealistycznie a bardziej praktycznie? Inaczej definiowac nasze
role spoleczne? Czy tak naprawde nalezy sie zenic???
Czy jezeli w naszym gatunku tak jak w kazdym innym chodzi o
zachowanie go, nie powinnismy jasno tego definiowac i taka wiedze
przekazywac mlodym? zamiast ich poic romantycznymi idealami, ktore
predzej czy pozniej okazuja sie zluda?


Dla mnie to zbyt wiele pytań w jednym.
Życie jest zbyt krótkie, by wymyślic go na nowo. Trzeba żyć tu i teraz.
W naszym gatunku chodzi jednak o coś wiecej niz tylko o zachowanie go. Ale choć
wiele dyktowane jest pierwotnym zachowaniem gatunku-a raczej
zachowanie-przekazaniem genu, to piszemy na forum dlatego, że nasz gatunek
poszedł dalej.

Jeżeli żyje się w zgodzie ze sobą, ma się ustalona hierarchię wartości, to mniej
jest takich dylematów z tym, co chcę pokazać młodym.
Poza tym większość przekaże i tak otoczenie, a nie rodzice-niestety.

[nangaparbat3]

A jednak myślę, ba, jestem pewna, ze przede wszystkim my, rodzice - dopiero
potem otoczenie. Ale my przekazujemy niekoniecznie to, co pragniemy przekazac,
za to na pewno to, co naprawdę jest dla nas wazne.
Mnie sie zdaje, ze kazdy z nas ma dwie (co najmniej) hierarchie wartosci - jedną
deklarowaną i uświadamianą i drugą, zgodnie z ktorą zyje. I wcale nie jest
oczywiste, ze ta deklarowana jest "lepsza" (bardziej idealistyczna?) niż ta
rzeczywista. Znam osoby, u ktorych jest dokładnie na odwrot, a u wszystkich to
chyba wymieszane.
W każdym razie - dziecku przekazujemy tę prawdziwą.
Oczywiscie róznice miedzy pierwszą a druga też są rózne - i pewnie wtedy, kiedy
one są naprawdę niewielkie, jestesmy zadowoleni z hierarchii wartosci, jaka
przyjmie ostatecznie nasze dziecko.
Czyli, jak pisze Akacja - zyc w zgodzie z sobą.
Ale czy to nie jest najtrudniejsze?

[cynta]

Czyli jezeli moje wnioski zyciowe sa nastepujace: nie zenic sie
(instytucja malzenstwa zabija to co naprawde chcemy od zycia), zyc w
wolnych zwiazkach i nie cierpiec w nich czyli konczyc je i wracac
do "pojedynczej" normy jak tylko zaczynamy sie czuc nieszczesliwi,
nie ufac zadnemu facetowi na 100%, z gory wiedziec co sie zrobi jak
on zdradzi (wywalic za drzwi czy uznac ze trudno, nic sie nie
stalo), zawsze byc zabezpieczonym finansowo i prawnie na wszelkie
okolicznosci, to to wlasnie powinnam sugerowac, podsuwac, bron Boze
narzucac, tak???

Masz rację...

[tricolour]

... tylko z taką osobą, jaką proponujesz, nikt o zdrowych zmysłach nawet się nie
polubi, a o innych bliższych relacjach już nie mówię.

Owszem, nadaje się na magazyniera pod warunkiem elektronicznej komunikacji ze
współpracownikami.

Dlaczego?

[cynta]

Potrzebujecie od nas bezgranicznego zaufania zeby sie nas
przyjemniej puszczalo w trabe?? Pisales ze robi sie interesujaco jak
kobieta ma wlasne zdanie, a jezeli ono wlasnie takie jest to juz nie
jest fajnie??

[nangaparbat3]

Cynta, to ja Ci napisałam, dlaczego.

[nangaparbat3]

Alez dzieci maja dosc dokladnie w d. to co sugerujemy, a juz zwłaszcza narzucamy.
One widza nasze reakcje, nastroje, słyszą, co mówimy - ale nie wtedy, kiedy je
świadomie wychowujemy, ale na okraglo, wszystko jak leci. I to je ksztaltuje.
Jeśli Ty boisz sie zwiazkow, nie wierzysz w ich powodzenie, spodziewasz sie
zdrady, to podobnie bedzie czuc i myslec Twoje dziecko. Niezaleznie od Twoich
sugestii wypowiadanych wprost, niezaleznie od moralow, pouczeń, etc.

[mania5000]

cokolwiek bedziemy się starali wpoić to serce jest tylko sercem,
zdrada jest potwornym bólem, jak wytłumaczyć sercu żeby czuło
inaczej, nie da się, czas niby leczy rany, u wielu dość szybko
zaleczyły sie te rany ale u niektórych nie, najlepiej trzeba by było
uodpornić się by nie pakować się całym sercem w związek tak by
pozniej nie bolało, to jak bomba zegarowa, czekać że nagle coś sie
wydarzy złego, być przygotowanym każdego dnia że nagle o czymś złym
się dowiemy, a gdzie miłość i związane z tym poczucie ciepła i
bezpieczeństwa...

[triss_merigold6]

Jako dziecko i nastolatka miałam mocno idealistyczny wzór rodziców w
domu. Potem wzór sie nieco porysował ale mało drastycznie. Jako
młoda a później dojrzała kobieta zdradzałam swoich partnerów i byłam
zdradzana, zostawiam i byłam zostawiana. I czego to dowodzi?
Kompletnie inne czynniki niż wychowanie domowe miały na to wpływ.

[manderla]

triss_merigold6 napisała:

> Jako dziecko i nastolatka miałam mocno idealistyczny wzór rodziców
w domu. Potem wzór sie nieco porysował
... I czego to dowodzi?
> Kompletnie inne czynniki niż wychowanie domowe miały na to wpływ.

W pewnym momencie Ty zaczęlaś decydowac. Albo raczej
ten "porysowany" obraz. Dostrzeglas cos, co juz od dawna było w
Tobie, a czego nie umiałaś zauważyć przedtem. I to jest ten wplyw.
Zadne "inne" czynniki. Tzw. inne czynniki trafiają /lub nie/ na
podatny, odpowiednio przygotowany grunt.

Fajnie jest takie rzeczy obserwować w osobie własnego dziecka.
Chcesz wiedziec kim/jaka jesteś - zobacz jak się zachowuje Twoje
dziecko.

[lampka_witoszowska]

...wystarczy zaprzysiężonemu (żonie/mężowi) po skoku w bok, krótszym
lub dłuższym, powiedziec czule:
kochanie, tak się cieszę, że przeżyłes poruszające, radosne chwile -
twoja radosc i spełnienie to moja radosc, bo cię kocham...

ciekawa byłam przez chwilę reakcji zdradzającego/zdradzającej....
jedyne sensowne, co mi przyszło do głowy, to to, że taki niewierny
odczuwałby do konca życia pewną dozę niepokoju na mysl o zdradzonym
współmałżonku
niezależnie od trwałości związku
a moze tym większą, gdyby małżenstwo sie utrzymało

Dokładnie tak zrobiłam!

[burczybrzuszek]

O kurczę, ale była jazda...
Ile mnie to kosztowało, tylko ja wiem...
Ale opłaciło się!
Zobaczyć minę kochanki : b e z c e n n e !
Mina mężusia na 5+ !
Jak ja jej dałam popalić!
Tzn. nie bezpośrednio jej, ale poprzez nawijanie makaronu na uszy mojego
zdradliwego żonkosia...
Ale to była jazda...
Ale byłam wredna, perfidna, wymyślna...a jaka byłam przebiegła!
Czytałam im w myślach!
Zdradę odczytałam, nim się tak na prawdę zaczęła.
Acz przegapiłam "ten" najważniejszy moment...trudno...reszta jej dowaliła w 1000%.
Nie da się tego opisać.
Wkurzyła mnie tym, że moim dzieciom kazała do siebie mówić: ciociu!
Wredna sucz!
A wpadła wcześniej, niż się zaczęło, bo przy wieczornym drinku w afrykańskim
klimacie, żaliła się bidulka, że:
- podrywają ja tylko żonaci....
- że musi szybko zrobić karierę...
- że lata jej lecą, a ona w rosole z małżeństwem...
- że co wyjazd integracyjny (REP), ktoś ją wydupczy, po czym zapomina jak ma na
imię....
I dalej w tych klimatach...
A my jako małżeństwo w poważnym kryzysie...i coś mi się lampka zapaliła...coś mi
mignęło...
Oj, kochana, nie ze mną takie numery!
Mój mąż od tamtej pory,tak mu obie dałyśmy popalić - bo ona po dwóch tygodniach,
już sobie życie z nim układała - nawet wzroku na innej tego typu panience nie
zawiesił...
Współczuję mu, biedakowi...
Ale tylko tamtej sytuacji...
A ja, jaka byłam mądra, wyrozumiała, pocieszałam go...rozumiałam, pouczałam, jak
ma z nią postępować, jak jej tłumaczyć...
Zadziałało.
To było dokładnie 10 lat temu.
O tej porze...
W Afryce...

[panda_zielona]

burczybrzuszek napisała:
> Zadziałało.

Na jak długo?

> To było dokładnie 10 lat temu.
> O tej porze...
> W Afryce...