nienawiść

[kobieta306]

Zaczynam szczerze nienawidzić swojego jeszcze męża. Co zrobić żeby nie dawać
się ponieść takim uczuciom? Jak walczyć z poczuciem oszukania? Jak wyjść z
tych złych emocji żeby one mnie samej nie zabijały? Chcę podchodzić do sprawy
rzeczowo, walczyć o swoje dobro i dobro dzieci w tym wszystkim. Ale nienawiść
szczera i coraz silniejsza rośnie we mnie i zalewa mnie od środka. Nie chcę
tego czuć- chcę nic nie czuć

Nie da się nie czuć...

[tricolour]

... ale czucie nie przeszkadza w rzeczowym postępowaniu.

[kobieta306]

tak, masz rację. Postępuję rzeczowo, działam, walczę o swój i dzieci los. Tylko
ta straszna nienawiść sama w sobie jest zła, a rośnie we mnie i zalewa mnie
dosłownie od wewnątrz. Nienawidzę pomału tego człowieka jak psa!!

Będzie bolało jakiś czas...

[tricolour]

... będziesz nienawidziła, a potem zacznie maleć i w końcu zniknie.

Jak wszystko.

[kobieta306]

strasznie żal mi życia na to wszystko, na te złe emocje, na walkę. Mam poczucie
tej straty. Wydaje mi się, że wszyscy wokół są szczęśliwi, mają rodziny, dobrych
mężów, fajne żony, a ja jestem taką pierdoła nieudaczną. Żal mi życia, które
tracę przez rozwód. I co mi po tym, że może kiedyś będzie lepiej. Teraz jest
beznadziejnie. Nie umiem cieszyć się życiem, bo stale myślę tylko o rozwodzie i
ze strony techniczno-prawnej i ze strony emocjonalnej. Skupiam się na tym, a
życie ucieka mi przez palce. Jak to zmienić? Jak żyć żeby życie dawało radość?
Nienawidzę go jak psa tego mojego jeszcze męża.

[chalsia]

> mężów, fajne żony, a ja jestem taką pierdoła nieudaczną. Żal mi
życia, które
> tracę przez rozwód. I co mi po tym, że może kiedyś będzie lepiej.
Teraz jest
> beznadziejnie. Nie umiem cieszyć się życiem, bo stale myślę tylko
o rozwodzie i
> ze strony techniczno-prawnej i ze strony emocjonalnej. Skupiam
się na tym, a
> życie ucieka mi przez palce. Jak to zmienić? Jak żyć żeby życie
dawało radość?

po pierwsze pogodzić się z tym, że żal, złośc, gniew, ból są
naturalnymi uczuciami w takiej sytuacji. I że nalezy je przeżyć.
Po drugie przyjąc do wiadomości, że w okresie, w którym jesteś
normalnym jest takie skupienie się na kwestiach rozwodowych.
Życie Ci nie ucieka przez palce, bo Ty je własnie w tej chwili
kreujesz, a że akurat w mało przyjemny sposób - no cóż, pobieranie
krwi tez przyjemnie nie jest. Ale to mija.
Nic nie zmienisz - patrz poczatek moejgo postu.
Zycie będzie Ci dawało radośc, tyle tylko, że jeszcze nie teraz. Za
jakis czas. I warto o tym pamiętać.
Weż pod uwagę, ze w zyciu nie ma tak, żeby wszystko zawsze było
super OK.

[chalsia]

> ta straszna nienawiść sama w sobie jest zła, a rośnie we mnie i
zalewa mnie
> dosłownie od wewnątrz.

psychoterapia - naprawdę Ci pomoże

[kobieta306]

powiedz co to jest tak w praktyce ta psychoterapia. co tam robią? na czym
polega? - wiem i słyszałam o tym. Ale jak to wygląda w praktyce?

[chalsia]

> powiedz co to jest tak w praktyce ta psychoterapia. co tam robią?
na czym
> polega? - wiem i słyszałam o tym. Ale jak to wygląda w praktyce?

Technicznie polega to na stałych (CO NAJMNIEJ raz w tygodniu)
spotkaniach z terapeutą, gdzie rozmawiacie (a głownie Ty) o Twojej
sytuacji i Twoich uczuciach w związku z nią.
Jak pomaga? Przez zrozumienie co i dlaczego wywołuje jakieś
uczucia. Przez wygadanie się/wypłakanie wobec kogoś, kto nie ocenia
i w 100% w czasie spotkania poświęcony jest klientowi. Bywa też, że
terapeuta wykryje objawy rozwijającej się depresji i skieruje do
lekarza po odpowiednie leki.

[asia_pers]

Czy taka terapia coś daje?Czasami zastanawiam się nad sobą, niby już
minęło 5 lat, ale...ciągle coś we mnie jest. Przyznaję się do
brzydkich myśli, do brzydkich odczuć i uczuć, choć już od 3 lat
jestem z kimś innym to jednak. Szlag mnie trafia gdy słyszę kłamstwa
ojca moich dzieci,ze nie może zabrać dzieci bo idzie do pracy w
sobotę a na drugi dzień spotykamy go w Centrum Handlowym
dźwigającego paczki z zakupami swojej kolejnej(już trzeciej od
rozwoduukochanej. wkurza mnie, że ma zasądzoną spłatę zaległosci
na dzieci za rok a on odwleka termin spłaty bo niby nie ma
pieniędzy, a za tydzień przyjeżdża nowym samochodem po dziecko.
Niestety wzbiera się we mnie wtedy złość, z którą sobie nie radzę,
czasami nawet mu...zazdroszczę, moze to głupie, ale widzę że on jest
wypoczęty, że ma czas by sobie chodzić do klubu fitness jeździć na
spływy kajakowe, ma duże mieszkanko tylko dla siebie a ja z dziećmi
na mniejszym metrażu niż on we trójkę, zazdroszczę że jego stać na
piękne meble, najnowszy sprzet AGD, a ja muszę myśleć by opłacić w
pierwszej kolejności szkoły dzieciaków, zajecia dodatkowe, nie kupie
sobie niczego dopóki nie będę spokojna ze dzieci mają wszystko co
niezbędne opłacone, kupione. Zazdroszczę mu tej beztroski i czasami
spokoju. Czasami miewam doła, że jestem złą matką, bo mały znów
narozrabiał w szkole, a młoda znów urwała się z 2 ostatnich lekcji,
mam wyrzuty ze sobie nie radzę z dziecmi. Jedyne czego się nauczyłam
to nie dać się sprowokować i wyprowadzić z równowagi , to już jest
dużo, ale jak nikt nie widzi to czasami sobie popłaczę.

Czy terapia coś daje?

[tricolour]

A stomatolog coś daje? Ginekolog coś daje? Laryngolog, pediatra, kardiolog,
okulista i cała reszta...

No, można samemu dłubać w zębie, ale efekt będzie mizerny nawet po 5 latach męki
nad jednym zębem. Może spróbuj skorzystać z fachowej pomocy?

[kobieta306]

A czy są jakieś grupy dla ludzi w trakcie rozwodu? Coś jak nap AA? Ze nie
indywidualnie tylko w grupie? To wydaje mi się bardziej lajtowa wersja.

[notting_hill]

Są przy Komitetach Obrony Praw Dziecka grupy- warsztaty dla rodziców
w sytuacji rozstania. Bywają stacjonarne (co tydzień przez 8- 10
tygodni), bywają weekendowe. Warto spróbować, tym bardziej że w
przeciwieństwie do psychoterapii, są darmowe .
Fakt, że bardziej nakierowane są na sprawy dzieci i tego co one czują
w sytuacji, kiedy rodzice się rozwodzą, ale i miejsce na emocje
rodziców się tam znajdują. Mnie się to okazało dość pomocne, tym
bardziej jak usłyszysz jakie ludzie NAPRAWDĘ mają problemy w sytuacji
okołorozwodowej. Pozwala nabrać dystansu do swojego położenia.

[mariefurie]

To chyba zalezy od czlowieka. Lajtowa dla Ciebie- jak byłabys w grupie?
otworzyłabys się na tyle? Zaufałabyś?
No, nie wiem.
Nawet rehabilitacja ruchowa jest lepsza jak jest indywidualna, a co dopiero
psychoterapeuta przy rozwodzie...

[notting_hill]

Ja myślę, że to są dwie różne rzeczy. Te warsztaty o jakich ja piszę
to jest bardziej nakierowane na edukację rodziców, jak sobie radzić
samemu i jak pomoc dzieciom. Często nazwanie tego po imieniu jakoś
daje ulgę, a i usłyszenie, że inni mają podobnie (albo gorzej) działa
trochę trzeźwiąco. No i daje nadzieję, że jednak to nie trwa
wiecznie, że te emocje są normalne i w tej sytuacji uzasadnione. Więc
to nie jest psychoterapia, taka jak ją opisał ktoś wyżej. Jednak OBOK
zajęć grupowych terapeuci w KOPD dają możliwość indywidualnej pracy,
czasem takie porozmawianie z kimś doświadczonym, kto wiele już
podobnych spraw widział, przynosi ulgę i może wystarczyć. Aha, i
można też uzyskać sensowne wskazówki praktyczne, głównie jeśli chodzi
o opiekę nad dziećmi czy kontakty z ex małżonkiem.

**********************
No man is worth your tears, but when you find the one that is, he
won't make you cry.