koniec

[danuska_w_65]

Rok temu dowiedziałam się, że mój mąż ma romans z kobietą z którą spotykał się 13 lat temu. Wtedy chciałam się rozwieść. Prosił żebym dała mu szansę i obiecał to zakończyć. Niestety okazuje się że przez te 13 lat byłam oszukiwana. Byłam głupia i naiwna, że mu uwierzyłam i nie miałam żadnych podejrzeń. W tamtym roku dostał kolejną szansę. Niestety nie skorzystał z niej. Potrzeba było chyba tych kilku miesięcy żeby dojrzeć do decyzji o rozwodzie. Teraz chcę tego. Czuję się upokorzona, a chcę mieć szacunek do samej siebie. Jest we mnie tak dużo żalu i bólu, że nie wiem jak zdołam to wszystko udźwignąć.

[plujeczka]

DANIUSU!-UDŹWIGNIESZ TEN CIEŻAR-skoro poprzednio potrafiłaś wybaczyć a to
nie udaje się każdej( każdemu ) to teraz bedziesz umiała przez to przejśĆ.
Tak naprawdę siły biorą się W nas nie wiadomo skąd , może drzemią w nas
ukryte ?..moze dostajemy je w nagrodę po to abyt właśnie w takich
sytuacjach radzić sobie z problemem.
sKORO JESTEŚ PEWNA SWOJEJ DECYZJI O ZAKOŃCZENIU MAŁŻEŃSTWA nie czekaj -
złóz pozew, ze zswojego doświadczenia wiem ,że lepiej atakowac niż być
atakowanym.Pozdrawiam

[elvisobecny]

ja też trzymam kciuki !!!

re elvis

[danuska_w_65]

Dzięki, każde dobre słowo i trzymanie kciuków przyda mi się teraz kiedy nadchodzą trudne dla mnie chwile.
Pozdrawiam

re plujeczka

[danuska_w_65]

Dzięki za słowa wsparcia. Są mi one bardzo potrzebne. Tym bardziej, że nadal miotam się w swoich postanowieniach. Z jednej strony wolałabym uratować to małżeństwo, z drugiej nie widzę sensu, aby to dalej ciągnąć i dalej się poniżać. Zwłaszcza, że ze strony męża nie widać odrobiny skruchy czy żalu, że tak postąpił. Z tego co widzę nie ma zamiaru zakończyć tej znajomości, więc chyba najrozsądniej będzie samej podjąć kroki aby dać sobie wolność i uratować resztki dumy.
Pozdrawiam

[super.anczysko]

Po co ratować coś, co nie istnieje? Dla tego, żeby na zewnątrz było
widać, że nadal jestem żoną, on jest mężem, jesteśmy małżeństwem? W
życiu, daj spokój, odejdź od notorycznego kłamcy i faceta, na którym
nie możesz polegać. Dobrze mówisz - to jest upokorzenie. On sobie
pewnie myśli - jest ze mną, mimo że o wszystkim wie, ale jest ze mną
bo pewnie nie może beze mnie żyć. A co, Ty jesteś jakiś bluszcz,
żebyś się musiała koniecznie na kimś opierać? Bo co, nie dasz rady
stać sama?
Skoro sama mówisz, że masz resztki dumy, to je ratuj. Wysieś je na
sztandar i odejdź, niech powiewają na wietrze.
Ja tak zrobiłam, wprawdzie w moim przypadku zdrady nie było, ale
wytrzymać dłużej też się nie dało. Dlaczego miałam być męczennicą???
Pozdrawiam, życzę siły, trzymam kciuki.

re super.anczysko

[danuska_w_65]

Dzięki. Masz rację wbrew wszelkim pozorom to małżeństwo nie istnieje od dawna. Nie chcę być bluszczem, chociaż w tej chwili nie wyobrażam sobie życia w samotności. Najtrudniejsze dopiero przede mną. I ta nieznośna świadomość, że ona wygrała. Trudno pogodzić się z faktem, że ona ma satysfakcję z mojej porażki.
Pozdrawiam

[anka42_pl]

My mieliśmy 22 dwa lata po ślubie.Exowi zachciało sie amorów po
czterdziestce (ponoć częsty przypadek).Podobnie jak u ciebie: nie
chciał rozwodu,zależało mu na opinii.A od tych miłostek w głowie mu
się poprzewracało.Zaczęły sie awantury,poniżanie,upokarzanie i bicie
przy synach.Na niczym mu nie zależało,tylko na tym,żeby mnie
wykończyć psychicznie,jednocześnie z zachowaniem pozorów na
zewnątrz.Teraz (miesiąc po rozwodzie) ma młodszą,wdówkę z dwójką
dzieci,gdzie siedzi całymi dniami.Miłość kwitnie.Podobno byli
teściowie nie sa zadowoleni.On zakochany,ale nie wygląda
dobrze.Nerwy go zżerają,bo ukochana mamusia musiała mu nieźle
nagadać.Ja wiem,że wychowywanie obcych dzieci też mu sie kiedyś
zbrzydnie,tym bardziej,że przy swoich palcem nie kiwnął.Więc ja
sobie spokojnie na to poczekam.Ciągle czuję żal i smutek po
rozpieprzonym zwiazku,ale nie ma sensu ciagnąć czegoś,co można tylko
nazwać przyzwyczajeniem.Miłość jest potrzebna do życia,a jak pieskom
brakuje atrakcji w łóżku,to niech ganiają za suczkami,one też sie im
kiedyś znudza.Może na starość przyjdzie im chwila refleksji i
pomyślą głową,a nie ...... tylko,ze bedzie juz za późno.

[rura11]

Mój m przez całe nasze małżeństwo się znęcał psychicznie,a w ubiegłym roku
powiedział mi,że nie chce ze mną żyć i mam coś z tym zrobić.Bolało jak
diabli.Wyprowadziłam się z dorosłymi dziećmi z domu.Prosił i wróciłam.W marcu
tego roku na 25 tą rocznicę ślubu wyzwał mnie strasznie-nie wytrzymałam wniosłam
pozew i czekam na rozprawę.Wniosłam bez orzekania o winie,ale dzieci(24 i 22
lata)chcą zeznawać na jego niekorzyść.Jest mi ciężko,wyprowadzam się z własnego
mieszkania teraz na wynajem ,myślę,że za 2 lata do własnego.Zamiast pomóc
dzieciom w starcie życiowym sama jestem na starcie.Poradzimy sobie we
trójkę,zwłaszcza,że starszy już się w tym miesiącu broni i za chwilę pójdzie do
pracy.

re rura11

[danuska_w_65]

Wiem co czujesz, mnie chyba czeka to samo. Start od nowa, poszukiwanie mieszkania itp. Na rozwód bez orzekania o jego winie nie zgodzę się. Musi ponieść konsekwencje. Cieszę się, że znalazłam to forum. Wszyscy, którzy do mnie piszecie wzmacniacie mnie psychicznie. Wiem, że nie jestem beznadziejnym przypadkiem, że są kobiety, które przeżywają to samo co ja. Musimy się wspierać choćby dobrym słowem. Wierzyć w to, że zaświeci dla nas słoneczko i wszystko dobrze się skończy. Myślisz, że łatwo mi tak mówić? Nie. Mój koszmar dopiero przede mną.

re anka42

[danuska_w_65]

Czytam co napisałaś i czuję jakbym czytała o sobie. Choć u mnie obyło się bez
bicia. Masz rację, nie ma sensu ciągnąć czegoś co nie istnieje. W tej chwili to
tylko pozory dla ludzi i czyste wygodnictwo z jego strony. W domu ma uprane,
uprasowane, posprzątane. Ona zapewne ma tylko ładnie wyglądać i dostarczać mu
przyjemności. Prawdziwy piesek i suczka. Przykre to ale życzę mu aby bardzo
gorzko kiedyś tego pożałował.
Pozdrawiam

[anka42_pl]

Myślę,że pożałują,tym bardziej,ze nasze zwiazki nie trwały 2-3 lata.
Człowiek ma swoje przyzwyczajenia i jakiś obrany rytm życia.Czy
można to zmienić w wieku 45 lat? Nie wiem,ale ja sie na jego
wygodnictwo nie zgodziłam,dlatego wniosłam pozew.Teraz żyje w
wielkim zauroczeniu,ale to minie z czasem.A potem????? Chyba,że sie
mylę i to ja jestem do kitu,a jemu sie naprawdę życie ułoży przy
boku innej z małymi jeszcze dziećmi (6 i 9 lat).W co ja nie
wierzę .

re anka42

[danuska_w_65]

Pół mojego małżeństwa to było jedno wielkie kłamstwo. Ale chyba warto było
spróbować ratować je chociażby po to żeby przekonać się, że nie warto. Decyzja o
rozwodzie jest dla mnie wielkim przeżyciem, ale pomimo wielkiego żalu tłumaczę
sobie, że robię to dla własnego dobra. To sobie daję wolność. Wreszcie
przejrzałam na oczy i zobaczyłam z kim tak naprawdę żyłam tyle lat. I nie myśl,
że jesteś do kitu. Ja staram się myśleć o sobie jak najlepiej. I tak naprawdę to
nie mam sobie wiele do zarzucenia. Kochanką być o wiele łatwiej niż żoną.

[anka42_pl]

Widzę,że nasze przypadki sa podobne.Juz przerabiałam nie raz
temat "z kim ja żyłam" i nie widziałam tego,co teraz widzę,bo albo
on sie tak bardzo zmienił,albo ukrywał to,co w końcu wylazło.I tego
nie potrafię zrozumieć. Ostatnio powiedział ,że nie kocha mnie od 15
lat!Co nie przeszkadzało mu żyć "normalnie" przy boku żony (która go
naprawdę kochała) i dzieci.Jak można być tak perfidnym oszustem?Jak
mozna żyć z taką świadomością i udawać,że wszystko jest ok przez
tyle lat? Nie wiem,czy jest jakieś wytłumaczenie takiego
zachowania,ale mnie to przerasta.Chyba rzeczywiscie tylko
wygodnictwo i przystanek,gdzie zawsze mozna wrócić na ciepły obiadek.

re anka42

[danuska_w_65]

Na pewno twoje małżeństwo tak jak i moje nie zawsze było takie okropne. Ja też
nie potrafię do końca zrozumieć dlaczego stało się to co się stało. Tym bardziej
że mój mąż nie chce ze mną rozmawiać i mówi "rób co chcesz". Żenada. Myślę, że
chce żeby do końca wszyscy uważali go za niewinnego, pokrzywdzonego. Może do
końca nie wierzy, że stać mnie na ostateczny krok.

[anka42_pl]

Moj też nie wierzył.Usłyszałam nawet zdanie "nie złożysz pozwu,bo ci
na mnie zależy",bo on dobrze wiedział,ze do końca go
kochałam.Dlatego jest mi teraz cieżko sie z tym pogodzić.Ale próbuję
przejść nad tym w obojętność.Nic nie zmienię złością,smutkiem,ani
żadnym innym zachowaniem.Boję sie tylko życia w samotności.

Co do ich niewinnosci : miesiac po rozwodzie ma wielka miłość,do
której planuje się szybciutko wprowadzić.O czym to świadczy? Wszyscy
znajomi kiwają głowami z politowaniem. I moze gadać,ze to ja
rozwaliłam zwiazek.Kto mnie zna nie uwierzy.

Wydaje mi sie,ze u Ciebie bedzie podobnie.Niech tylko wyjdzie z tym
oficjalnie na zewnątrz.I wierz mi,ze tacy ludzie,którzy chcą być
dobrze postrzegani przez innych,bardzo to przeżywają i tu juz nie da
się stwarzać pozorów.Widać to na jego twarzy.Kłębek nerwów.

re anka42

[danuska_w_65]

Ja też boję się samotności, ale może na mnie też czeka gdzieś jakiś prawdziwy król, a nie ktoś kto króla udaje. Mój jeszcze mąż cieszy się powszechnym szacunkiem z racji wykonywanego zawodu i przesympatycznego podejścia do obcych ludzi. Więc mam wątpliwości czy odczuje jakąś niechęć ze strony ogółu. To raczej ja będę odepchnięta. Poza tym cały czas twierdzi, że mu na opinii ludzi nie zależy i nie obchodzi go co ludzie mówią. Szkoda że nie myśli o mnie i dzieciach.

[rura11]

Co to znaczy,że boisz się życia w samotności?Też się bałam dopóki,dopóty nie
poszłam do psychologa,który mi doskonale wytłumaczył,że w małżeństwie byłam
bardziej samotna.Od momentu wniesienia pozwu robię co chcę.Wychodzę do znajomych
i przyjaciół(dziwne,ale chyba mam ich więcej jak kiedyś)nawet męża przyjaciele
zapraszają mnie na imprezy,a jego nie.Żyję na luzie(no od tygodnia mam złamaną
nogę i muszę siedzieć w domu i szlag mnie trafia jak od rana do wieczora muszę
na m patrzeć)Zobaczysz nie będzie żadnej samotności.Uwierz w to.

[rura11]

Jaka Ty jesteś do kitu?.Nawet nie waż się tak myśleć!!!!

[anka42_pl]

Dzieki rura11.Boję się samotności i nie wiem,czy sie to kiedyś
zmieni.Nie chcę sama jeździć na wycieczki,czy wczasy,nie chcę sama
dźwigać trudow dnia codziennego,nie chcę jeśc posiłków przy pustym
stole,ale nie chcę też nowego faceta.Bałabym sie znowu zaczynać z
kimś życie.Chciałam żyć z mężem,ale niestety nie było mi dane,więc
jestem teraz w totalnym dole.Rozmowa z psychologiem niewiele mi
pomogła.Przyjaciól mam,ale w zwiazkach,źle się czuję wśród
nich.Staram sie ich unikać,choć wiem,ze to źle.To co mi zrobił ex
jest dla mnie niezrozumiałe i nie umiem o tym przestać
myśleć.Próbuję- jest cholernie cieżko.Tyle siebie poswięciłam w tym
małżeństwie i taką dostałam zaplatę.Wierzę tylko,że za krzywdy
każdemu przyjdzie kiedyś zapłacić.

[chalsia]

> zmieni.Nie chcę sama jeździć na wycieczki,czy wczasy,nie chcę
sama
> dźwigać trudow dnia codziennego,nie chcę jeśc posiłków przy
pustym
> stole,

nie chcesz, boś nigdy nie poznała i nie poczuła jakie to może być
fantastyczne uczucie robić co się chce, kiedy się chce i jak się
chce.
Nie ma się czego bać. No bo czego? Tak naprawdę - czego się boisz.
I tylko od Ciebie zalezy czy się pogrzebiesz w domu sama za życia
czy poznasz ponownie piekno zycia.

> jestem teraz w totalnym dole.Rozmowa z psychologiem niewiele mi
> pomogła.

bo jedna romzowa jest psu na budę. Pomóc może sesja spotkań.

[brunia27]

U mnie trwało to 3 lata zanim dojrzałam do decyzji o rozwodzie.
I to był czas dla niego, żeby się opamiętał, żeby zmienił swój stosunek do mnie
,rodziny (przez ten cały czas nie wiedziałam jaki jest powód jego odpychających
i poniżających mnie zachowań, o zdradzie dowiedziałam się po złożeniu pozwu,
przez przypadek, tak więc nie miało to wpływu na moją decyzję ale za to mnie
"rozgrzeszyło" z poczucia winy). On nie wykorzystał tego czasu, choć prosiłam,
uprzedzałam i czekałam.
Zawsze radzę wszystkim "rozdartym" - jest czas na zastanawianie się, rozmowy,
kalkulowanie za i przeciw. I jest to zazwyczaj długi czas, trzeba go sobie dać
tyle ile trzeba. Ale w momencie podjęcia decyzji o rozwodzie, trzeba założyć
klapki na oczy i DZIAŁAĆ szybko, bez zastanawiania, bezlitośnie. Bo wtedy
właśnie jesteśmy narażone najbardziej na manipulacje z drugiej strony.A one
będą, na pewno, łącznie z obarczaniem winą za krzywdzenie dzieci.Niestety to
reguła, że takim typom odpowiada układ - kochanka i żona+pozory wspaniałej
rodziny.Nic dziwnego.

Teraz z perspektywy czasu widzę, że łatwiej jest wybaczyć zdradę niż
oszustwo.Warto było przejść przez ten ból,żeby właśnie szacunek do siebie zachować.

re brunia27

[danuska_w_65]

Dziękuję

[sbelatka]

hm...
dawno juz nie zaglądam systematycznie na forum- rozwiodlam sie
jakies 2 albo 3 lata temu ; i sam fakt klopotów z osadzeniem tego
dokladnie w czasie pokazuje, jak nie ma to juz dzisiaj dla mnie
wiekszego znaczenia
a jestem z tej samej "kupki" - zdradzona po 20 latach.. i porzucona
dla innej

z jednego sie ciesze - nie rzucalam klątw, życzen złego - i nie
dlatego żebym jakos im szczególnie dobrze życzyla - ale z prostego
lęku, ze złe życzenia wracają...

i dzisiaj bardzo sie cieszę, ze niczym nie rzucalam..

nadzieja.. ze im sie nie uda..
a owszem.. mialam... czemu nie...
błąd...
maja sie dobrze.. buduja dom..
owszem, jakoś sobie mysle, ze moze juz, a moze za jakis czas to
starci barwy... - ale CO Z TEGO DLA MNIE WYNIKA???

ja to ja
moje życie to moje życie
to jak wygląda zycie exa - naprawde nie ma na nie wplywu..

nie posuwam sie do jakiś życzen szczęscai i pomyslności (o, sorry..
posunełam sie...raz )
chodzi mi o to,ze jakoś tak nie mysle o tym żeby im bylo jak
najlepeij..
głownie daltego,ze w ogóle o nich nie mysle.. o nim, o niej...

UWIELBIAM czuc, ze NIC nie czuję...
w tej kwestii oczywiscie...

wiem, ze gdy To jest śweiże - to cierpimy, boli jak diabli..
ale - chpoc trochę musimy pojeździc "na nich" - my sle,ze
ostatecznie warto zajmowac sie sobą...swoim światem, swoim życiem...

nie tracić energii na cos - co JUZ dla nas - naszego życia - nie ma
zanczenia


powodzenia

[brunia27]

i jeszcze jedno, jeżeli się zdecydujesz -odpuść sobie orzekanie o winie,
szarpaninę ,złorzeczenia ,zemstę - osiągnij cel jak najmniejszym dla siebie
kosztem , szkoda własnego bólu

to naprawdę dobra rada,
udowadnianie winy czy oczyszczanie siebie przed opinią innych jest moim zdaniem
największym błędem ,jaki w tym momencie możemy popełnić

[anka42_pl]

zgadzam sie z tym w 100%.

[danuska_w_65]

Oto cytat, który dziś przypadkowo znalazłam. jakże pasuje do sytuacji, o których tutaj piszemy. "Dlaczego wszystko, co sprawia nam radość, wszystko, czemu przypisujemy urok piękna, wszystko, co odziewamy w szatę ideału, kończy się czymś brudnym, głupim, nędznym lub śmierdzącym, dlaczego nietrwałość jest cechą absolutu, a wzniosłość i triumf nie są jego finałem? Miłość kona w znudzeniu, upodleniu lub zazdrości, dobroć w spektakularnych filantropiach, książka w składzie makulatury, poezja w ocenach szkolnych belfrów, konie wyścigowe w jatkach rzeźników, demokracja w tłumie, wolność w ZOO, sława w megalomanii, wiedza w pysze, cacka na śmietniku." W. Łysiak