co sprawiło że...

[kunegunda123]

co sprawiło, że zaczęliście się od siebie oddalać aż do momentu rozwodu?
pomijając tak oczywiste sprawy jak przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna
czym wasi mężowie/żony zaczęli zrażać was do siebie? czy był jakiś szczególny
moment, kiedy poczuliście, że siłę waszego uczucia małżonek skutecznie
osłabia? domyślam się, że pewnie trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na
takie pytanie...

[useless00]

Chrapanie.

[cold.wind.blows]

Gdyby ktokolwiek znał odpowiedź na Twoje pytanie nie byłoby go
tutaj. Raczej trudno mówić o jakimś szczególnym momencie. To raczej
proces, czyli całe mnóstwo najróżniejszych "momentów", choć pewnie
można wskazać czesami jakieś kamienie milowe. Z czasem to się zlewa
w rwący potok. U mnie był tylko moment, gdy uświadomiłem sobie, że
już zostaliśmy przez niego porwani i nie potrafimy się z tego
wydostać, ale to raczej nie było związane ściśle z jakimś konkretnym
wydarzeniem.

[dsz27]

Odpowiem inaczej. Co sprawiło, że przejrzałam na oczy? Że z nas juz nic nie
zostało? Wróciłam z pracy, chyba byłam wtedy w 2 lub 3 m-cu ciąży z Kasią.
Dostałam rozstroju żołądka i wylądowałam w toalecie, pojawiło się krwawienie. A
on stał nade mną i pytał... kiedy skończę bo on musi wyjść... Pięknie. A obok
biegał Kuba, miał wtedy jakieś 2 latka, ja ledwo żywa, prawie zemdlałam.
Wtedy sobie uświadomiłam co się dzieje a raczej, że jest do doopy...

Było minęło, przeżyłam, Urodziłam Kasię, rozwiodłam się z nim i jest pięknie.
Każdy ma jakieś swoje dramaty ale ważne, że wszystko wraca do normy))

[zolta_iwulka]

U nas wyraźny moment: pojawienie sie dziecka, które zdetronizowało
króla...

[dsz27]

U nas wyraźnego momentu nie było, albo go bidulka przeoczyłam)) Jeszcze a
dzień przed jego wyprowadzką było i działo się
Tak więc przeoczyłam ten pkt kulminacyjny

[cleer13]

U mnie było podobnie jak wyżej. Byliśmy w podrózy trwającej wiele
godzin.Ja byłam w potwornym stresie w związku z kłopotami
zdrowotnymi mojej córki. Zatrzymaliśmy się na stacji beznzynowej.
Wysiadłam i ze zmęczenia zrobiło mi się słabo. Spojrzal. Zaklął i
wrzsnąl; Ja taki zmęczony jestem, a ona mi tu jeszcze takie cyrki
będzie odstawiac. Kiedy padłam, było mu trochę głupio , ale nie za
bardzo.

[undeadly]

Jestem sam.... to jest mój problem sam muszę go rozwiązać nie mogę
się z nią nim podzielić.....
Tak naprawde jesteś sam ....
To chyba był ten moment, tyle tylko ze do jest myśl dzisiejsza
po fakcie, wtedy chyba nie dokońca uświadomiona a może nie
dopuszczałem do siebie tej myśli ? Ciekawe pytanie.

[plujeczka]

u mnie wiele lat temu był pierwszy taki moment ale go nie opiszę bo
sprawa ostatnia w toku a licho nie spi.Chyba oliwy do ognia dodały
karczemne awantury i nazwanie dziecka w wieku 14 lat mała dziwką
oraz kazanie dziecku w...c z domu do pracy bo darmozjada w domu nie
bedzie trzymał argument..bo w Stanach dzieci pracują w tym wieku (
dziecko przezyło szok, ,I jeszcze ten pioruński, odrazajacy smród
piwa w łózku i wedrujaca łapa w moja strone a ja skurczona jak
embrion i owinięta w kołdrę jak w kokonie.UFF ohyda.... nigdy wiecej

[kati1973]

Po pewnym zdarzeniu zdalam sobie sprawe, ze nic sie nie zmieni.

[insula.incognita]

Co zaglądnę tutaj, to zauważam, że na tym forum ostatnimi czasy badania socjologiczne są przeprowadzane na maksa.
Co drugi-trzeci nowo pojawiający się wątek w zasadzie.

[useless00]

Bo to łatwiejsze, niż zastanawianie się nad sobą. Wystarczy potem przejrzeć odpowiedzi i dopasować właściwą: ja też tam mam, więc nie jestem nienormalny/a.

[a.niech.to]

kunegunda123 napisała:

> czy był jakiś szczególny
> moment, kiedy poczuliście, że siłę waszego uczucia małżonek
skutecznie
> osłabia?
Ex postanowił zostać terapeutą najnowszej panienki, chorującej ponoć
na depresję z próbami samobójczymi, mężatki zresztą.
Aby się dobrze przygotować do misji, zapytał mnie:" Co to właściwie
jest ta depresja?".
Miałam niejakie pojęcie, bo sama od lat się z nią zmagałam.
Zaliczyłam nawet pobyt w kilnice psychiatrycznej. Któregoś razu, gdy
byłam na przepustce, nastąpiło gwałtowne załamanie. Lekarz z
oddziału zarządził natychmiastowy powrót. Jeszcze mąż zrobił
awanturę, że nie wyda pieniędzy na kolejny wyjazd do kliniki (120
km). Kiedy lekarz zalecił m, aby nie zostawiał mnie bez opieki, bo
może mi (nie)zdrowo odbić, kiwnął ręką i pomknął do pracy w
przeświadzceniu, że zna mnie lepiej od lekarza i niczego sobie nie
zrobię. W trakcie mojego pobytu w szpitalu wyznaczył synowi w
lodówce półkę i nakazał, aby przeszedł na własne utrzymanie.
Eskalacja konfliktu w rodzinie działała na mnie kojąco.
Mój ex należy do zamożnych ludzi i nie da się niczego wytłumaczyć
dbałością o chleb powszedni.
Kiedy zapytał:" Właściwie co to jest depresja?", poczułam się,
jakbym dostała w twarz. Postanowił "pomagać", gdy to mnie od lat
była potrzebna pomoc. Nawet nie chciało mu się zorientować, na czym
polega moja choroba a coż dopiero, jak dać mi wsparcie.
"Co to jest ta depresja?" Ex jest baaardzo wykształconym
człowiekiem, w zupełności oddanym tej czy tamtej RODZINIE, etykę
wraz z moralnością nosi w małym paluszku, choć moralność właściwie w
innym miejsu. Szasta nimi na prawo i lewo. Ocenia, poucza, oskarża,
grzmi - słowem ideał, nie wiedzieć czemu zostawiony przez żonę.
"Co to jest ta depresja?" Zrozumiałam, kim jestem dla mojego m.

[insula.incognita]

Zaciekawiłam się.
Czym jesteś dla swojego m??

[a.niech.to]

insula.incognita napisała:

> Czym jesteś dla swojego m??
Ex))

[insula.incognita]

a.niech.to napisała:

> insula.incognita napisała:
>
> > Czym jesteś dla swojego m??
> Ex))

Przpraszam w ogole,powiedzialam : czym.
Mialo być - Kim - w sensie.
To że Ex, - to wiadomo.
ale sądzę, ze o cos innego Ci chodziło.
Ale nie musisz, skoro nie chcesz.

[a.niech.to]

insula.incognita napisała:

> a.niech.to napisała:
>
> > insula.incognita napisała:
> >
> > > Czym jesteś dla swojego m??
> > Ex))
>
> Przpraszam w ogole,powiedzialam : czym.
Nie ma powodu przepraszać. Sama udzieliłaś poprawnej
odpowiedzi; "czym", tak właśnie - starym, upierliwym,
zużytym "czym".

[pokopanka]

kiedy usłyszałam, że innym daję, a dla niego juz nie mam siły
z konkretnym określeniem oczywiście takiej dającej osoby

tudzież:
ja tu noszę spodnie, bedziesz chodziła jak w zegarku

oraz:
nic nie zrobiłaś (nt przeprowadzenia i dopilnowania remontu m z
wtórnego rynku, przyjechał na gotowca)

również:
jak się nią opiekowałaś (na info, ze młoda ma zwichnięte biodra
(wada, mimo cesarki)

a także:
gdybys się więcej ze mną kochała, nie paliłbym tyle

generalnie wszystko moja wina, i całe zło tego świata też w moich
rękach

[a.niech.to]

pokopanka napisała:

> gdybys się więcej ze mną kochała, nie paliłbym tyle
Muszę to przemyśleć...

[insula.incognita]

Pokopanka, ależ takich typów od razu trza traktować z buta i nie czekać aż mu
coś tam w umyśle zaświta. Bo to nierealne.
Jenyyyy, ani dnia bym nie wytrzymala z takim czymś. W ogole nawt ochoty poznać
takiego typa nie miałabym.

[pokopanka]

nie umiałam, bo byłam po uszy zakochana i ślepa, po prostu
poza tym wydawało mi się, że jak dziecko, że jak mieszkanie (kredyt)
to "się" zmieni
"się" zmieniło, ale w drugą stronę, czyli pokazał prawdziwą twarz

"na mieście" opowiada dalej jaki ze mnie potwór, a on taki biedny
misio, i że za mieszkanie płaci i od dnia pozwu mnie utrzymuje
(nieprawda)
póki co, do października jesteśmy małzeństwem i to jego obowiązek
łożyć na wspólności
i ze dziecko przeciw niemu nastawiam (nie zabiega o kontakty z nią,
nie ma go całymi dniami w domu, rano śpi, a wraca między 23 a 3
rano; nie pisze do niej (sam dał komórkę), nie dzwoni, nie idzie do
niej do pokoju, żeby z nią "pobyć", ale jakby co jest super tata i
super głowa rodziny)
kolekcjoner mitów, ale bardzo wiele osób w to wierzy

[zmeczona100]

Co sprawiło? Zaczęło się od jednej sprawy, a potem tylko dochodziły
kolejne, ale mniej więcej po ok. 20 miesiącach od tej pierwszej już
przyznałam sama przed sobą, że jestem sama i wszystkie problemy,
sprawy muszę ogarniać sama. A było to tak:
Akt I
Pierwsze tygodnie ciąży, mąż na kilkumiesięcznym wyjeździe służbowym
(kurs), na drugim końcu Polski, odwiedzający weekendowo. Akurat tuż
po jednym z weekendów potwierdziły się mojej przypuszczenia, że
jestem w ciąży (ciąża planowana). Pomyślałam, że przy nastepnym jego
przyjeździe zrobię mu niespodziankę- przygotuję coś specjalnego i
wtedy mu powiem. Ale "niespodzianka" sama sie szybko zrobiła-
dostałam plamienia, później krwawienia i w te migi znalazłam się u
lekarza, który zaordynował: albo leżenie plackiem w domu i opieka
męża przez 2 tygodnie, albo szpital. Przy czym szpitala absolutnie
nie zalecał i kazał to potraktować jako ostateczność. No to ja ,
naiwna, byłam pewna, że mąż odpuści sobie na te 2 tygodnie; w końcu
to wypadek losowy. Przy zagrożeniu ciąży zwolnienie na członka
rodziny nie przysługuje, więc pokombinowałam i znalazłam lekarza,
który zgodził się wypisać mężowi zwolnienie na okoliczność małego
wypadku u niego. Mąż ucieszył się z ciąży, ale najbardziej zmartwił
go zakaz współżycia, a nie zagrożenie utraty dziecka.... Nie
ucieszyła go moja prośba o opiekę; zaczął wręcz szukać argumentów za
tym, że jednak w jego sytuacji zawodowej takie zwolnienie może mu
tylko zaszkodzić- o ile w ogóle będzie honorowane, że zaraz go
sprawdzą, że zrobi sobie zaległości itp. Ale został. Ja leżałam-
zgodnie z zaleceniem lekarza, ale za bardzo opieki nie miałam: pan
mąż miał zwyczaj jedzenia jednego posiłku w ciągu dnia (obiadokolacji
po powrocie do domu) i był szczerze, za każdym razem, kiedy go
prosiłam, zaskoczony, że tak nie mam. "Opiekował się" nie mną, ale
swoimi stosami kwitów- jak w każdy weekend, także te, kiedy nie miał
żadnego kursu czy szkolenia. Do dziś pamietam bardzo ostry, pikantny
smak chińskich zupek, które kilkakrotnie mi serwował, bo przecież na
wymyślanie jakichś dań nie miał czasu. Po paru dniach takiej opieki,
całkiem wieczorem, zebrał się i wyjechał mówiąc, że nie może dłużej
tak siedzieć bezczynnie i marnować czas. To były czasy (13 lat temu),
kiedy na naszym osiedlu nie było ani jednego samoobsługowego, dobrze
zaopatrzonego sklepu- było ich kilka i w każdym zawsze były kolejki.
A ponieważ ten wyjazd męża był nagły, to zostałam z pustymi półkami w
lodówce... Na drugi dzień musiałam zrobić sobie zakupy na kilka dni.
Odstałam swoje w kolejkach, swoje też podźwigałam. Wstydziłam się
przed znajomymi, którym zbyt szybko powiedziałam, że załatwiłam m
zwolnienie i się mną opiekuję, i ten wstyd nie pozwolił mi poprosić
ich o pomoc. A wstyd mi było, że mam takiego męża.
Po powrocie na szkolenie m dzwonił bardzo często- czasami nawet kilka
razy w ciągu dnia. Ale zainteresowany, prawda?
A pytanie, na które chciał koniecznie znać odpowiedź, brzmiało: Czy
to dziecko urodzi się normalne? Czy nie będzie kaleką? Bo znajomi mu
mówią, że po takich problemach to rodzą się dzieci nienormalne....

Akt II

Potem były inne epizody, które kurczyły zapasy mojego zaufania do
męża- łącznie z niemożliwością odebrania mnie ze szpitala tuż po
porodzie (wiadomo- taka wymagająca praca- wtedy mu wierzyłam, że tak
jest), brakiem odpowiedzialności za dziecko. Podczas mojego dłuższego
niż standardowo pobytu w szpitalu, mąż miał przygotować wózek, abym
po powrocie, podczas jego nieobecności, mogła wyprowadzac dziecko na
balkon. Kilka dni po powrocie ze szpitala, chciałam własnie to
zrobić- dziecko udało mi się złapać w ostatniej chwili. Tylko
milisekundy i centymetry dzieliły je przed upadkiem na beton balkonu.
Po prostu- odpadły 2 kółka i wózek się przechylił podczas wjeżdżania
nim na balkon.... Kiedy mąż zadzwonił, opowiedziałam mu przerażona o
tym, co się stało. Usłyszałam, że zapomniał mi powiedzieć, że wózek
jest chyba do wymiany, bo kółka odpadają...A kółka miały prawo
odpadać, bo były tylko nałożone, ale nie zabezpieczone!!! Ale tak to
jest, kiedy nie czyta się instrukcji, tylko robi po swojemu. Ten
nawyk nieczytania, tylko stosowania własnych rozwiązań- często
siłowych, co doprowadzało do zniszczenia czegoś, był później wiele
razy powodem moich "pretensji" i "czepiactwa" z mojej strony, bo
przecież to nie jego wina, że coś się stało przy okazji, a zresztą
najlepiej by było, gdybym sobie to sama coś zrobiła, bo on jak zwykle
może coś spieprzyć. Ano może- bo po co czytać, jak coś złożyć,
przygotować?
Dodam tylko, że mąż nie mógł w ogóle zrozumieć, o co mi chodzi z tym
wózkiem, bo przecież nic się dziecku nie stało!

Akt III

Mniej więcej rok później. Dopadło mnie jakieś mega przeziebienie i
musiałam iść do lekarza po zwolnienie. Dzieckiem opiekowała się
opiekunka. Po powrocie od lekarza gorączka skoczyła do 39 stopni i
zaległam w łózku, nie mając siły nawet na to, by się przebrać.
Wieczorem opiekunkę zmienił mąż. Temperatura u mnie dobiła do 40,5
stopnia i ponoć majaczyłam. Z rana, tuż przed 5-tą, obudził mnie mąż
z informacją, że wychodzi i dzisiaj wróci później... A ja nie byłam
nawet w stanie ruszyć ręką, iść do ubikacji za własną potrzebą. A co
będzie z dzieckiem? Kto się nim zajmie? A przecież ono jeszcze nie
chorowało... Może się zarazić ode mnie. A on mówi, że wróci jeszcze
później. Czyli o której, skoro przeważnie bywał po 19-20 tej??? To
był pierwszy mój raz, kiedy wykrzyczałam mu prosto w twarz, żeby może
wreszcie zaczął używać mózgownicy, bo już czas najwyższy. Ja, jak ja-
mogłam zdechnąć w tym łóżku, ale dlaczego nie obchodził go zupełnie
los własnego dziecka??

To był ten moment, kiedy wiedziałam już, że nie mogę liczyć na męża,
że nie ma po prostu sprawy ważniejszej w jego życiu, niż praca
zawodowa, że w dodatku jest jakiś ociężały czy ograniczony umysłowo,
czy po prostu- całkiem lekkomyślny.

Trzy lata później rzeczy osiągnęły apogeum- ponieważ telefon
stacjonarny był na jego nazwisko, więc zablokował mi możliwość
wykonywania rozmów. Dorabiałam wtedy dosyć sporo i były to nasze
jedyne, dodatkowe pieniądze, które mogliśmy odłożyć i np.
zainwestować w urządzenie mieszkania czy wakacyjny wyjazd.
Organizowałam sporo szkoleń i jako kierownik różnych kursów miałam
doliczone też finanse na połączenia telefoniczne. Ale nie o to akurat
chodziło. Dziecko było wtedy przedszkolakiem, chorującym non stop,
zazwyczaj rozpoczynającym kolejną chorobę w weekend, kiedy poradnie
nie były czynne i w zasadzie jedyną możliwością- poza pogotowiem-
było zamówienie wizyty prywatnej domowej... I po jednej takiej
nieprzespanej przeze mnie nocy, bo dziecko się rozchorowało, chciałam
z samego rana zamówić taką wizytę. A tu w słuchawce informacja, że
muszę najpierw podać hasło..... A na stole kartka, zostawiona przez
męża, który jak zwykle wyszedł skoro świt do pracy, mimo, że był
weekend, na której napisał:Zastanawiam się, dlaczego nic nie robisz z
dzieckiem, że aż tak kaszle.
---------

Po tym epizodzie złożyłam pozew o rozwód. Niestety, wycofałam go
kilka tygodni później, bo przeprosił, uznał swoją winę i obiecał iść
na terapię do psychologa. Odkładał dwukrotnie wizyty, wreszcie
stwierdził, że on nie widzi potrzeby, bo to ja mam jakiś problem. Wg
niego wszystko było w naszym małżeństwie OK, tylko seksu było za
mało, a przeprosił, bo chciał, aby wreszcie wszystko wróciło do
normy...

[edik70]

U mnie w trakcie ratowania małżeństwa znalazłam się w
szpitalu.Zabrała mnie karetka z pracy,zdrętwiała mi połowa ciała i
zemdlałam.W szpitalu zostawił mnie po 10 minutach i wrócił do pracy
(NIE MUSIAŁ!!).Najgorsze było to,że zabrał mi z torebki portfel i
komórkę (żeby mnie nie okradli).Spędziłam cały dzień w szpitalu bez
jedzenia i picia.Po powrocie do domu dowiedziawszy się,że mam kilka
dni wolnego,nakazał mi co mam jutro załatwić na mieście,żeby nie
marnować wolnego dnia.Nie mówiąc już o tym,że nie miałam siły
odgrzać sobie obiadu,który ugotowałam dzień wcześniej,a Pan zjadł go
sam.To był ten moment,kiedy powiedziałam dość.Dziękuję Bogu,że
podarował mi ten dzień,bo wtedy obudziłam się wreszcie z koszmaru.