Dodaj do ulubionych

wszystko jest nie tak

05.09.09, 19:03
Rozwiodłam się 4 lata temu, miałam wtedy 30 lat. Mój mąż nie był ani
tyranem, ani alkoholikiem, ani ogólnie złym człowiekiem. Był mi
totalnie obojętny, a ja jemu (pewnie jest w tym moja wina).
Traktował mnie jak natrętnego kumpla. Wspólnie podjeliśmy decyzję o
rozwodzie. Maiłam zacząc nowe życie. A kiedy wróciłam do swojego
starego nazwiska poczułam ulgę. Na początku było całkiem fajnie. Nie
szukałam na siłę nowego towarzysza. Pomyślałam, co ma byc to będzie.
Wyprowadziałam się z mieszkania i zaczełam nowe życie. Po dwóch
latach bilans nie wygląda już tak optymistycznie. Samotnośc bardzo
poważnie mi doskwiera, szczerze mówiac bardzo mnie męczy. Do tego
doszły problemy natury powiedzmy: zawodowo-finansowo-emocjonalnej. I
zwykle codzienne sprawy, typu zepsuta pralka i takie tam pierdoły.
Większośc znajomych zwyczajnie mnie unika, pewnie w obawie o swoich
mężów w rozdeptanych kapciach. Na dodatek trzeci rok bezskutecznie
próbuję odzyskac pieniądze ze sprawy o podział majątku...po prostu
rzygac mi się chce jak o tym wszystkim pomyslę. Wszyscy dookoła
pozakładali rodziny, pierwsze, drugie. Nawet mój były flegmatyczny
mąż ma nową rodzinę. Nie musiał długo szukac, sąsiadka z drugiego
piętra z dziecmi szybko się nim zainteresowała.
Czytałam wasze posty, i wiem ze macie o wiele większe problemy niż
moje wynurzenia. Ale ja po prostu nie ma z kim porozmawiac.
Przyjaciół brak, a moi rodzice nie żyją. Brakuje mi motywacji żeby
wstac z łóżka.
Najgorzej jest w weekendy. Robię wtedy duże zakupy, czytam książki i
oglądam łzawe filmy i przez 2 dni nie wychodzę z domu. Ryczec mi się
chce.
Obserwuj wątek
    • cold.wind.blows Re: wszystko jest nie tak 05.09.09, 19:45
      Nie bardzo wiem co Ci powiedzieć. Nie wiem jaki jest Twój faktyczny
      stan. Można radzić różne rzeczy, ale może potrzebujesz pomocy
      psychologa, jeśli faktycznie sama sobie z tym nie radzisz. Może to
      początki depresji? Ja tego nie wiem. W sumie mnie również doskwiera
      samotność i czasem bywa ciężko, ale ogólnie daję radę. Jeśli masz
      ochotę pisz na priv.
    • ivone7 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 00:27
      ja myslę, że jest nie tak..bo masz poczatki depresji..
      na twoim miejscu poszłabym do lekarza po środki farmakologiczne,
      które Cie wzmocnią..po to abyś miała siły na zokończenie wszystkich
      spraw ze swoim eksem..
      a potem..musisz po prostu odnaleść siebie..
      • lampka_witoszowska Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 00:48
        ja jednak zamiast po srodki farmakologiczne posżłabym na
        psychoterapię, aby podsumować sprawę, znaleźć przyczynę wyłączenia
        się z życia, podejrzewam, że dość konserwatywne spojrzenie na życie -
        i zaczęlabym żyć, a nie uciekać
    • chybi1 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 10:38
      Pomimo że jesteś od 4 lat sama, nie zaakceptowałaś jeszcze
      samotności. Każde z nas osiąga ten stan w różnym tempie.
      Proponowałabym Ci zająć się najpilniejszymi sprawami bytowymi, a
      uporanie się z samotnością odsunąć na dalszy plan.
      Jesteś sama i nikt ani nic nie wyręczy Cię w rozwiązaniu problemów w
      pracy i kłopotów w domu. To jest punkt wyjścia, więc musisz ruszyć.
      Na początek mogłabyś kupić gazetę z drobnymi ogłoszeniami i chwycić
      za telefon.
      • tiny54 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 11:10
        zgadzam się,że dopada Cię depresja ,dla ktorego to stanu porady typu "weź się za
        siebie" odnoszą wprost przeciwny efekt,człowiek zdolny jest do autoterapii ,ale
        gdy stan depresyjny trwa długo ,staje się niebezpieczny ,sięganie po leki
        powoduje "przefrunięcie" nad tym co głęboko w nas ukryte ,pojście na terapię jak
        najbardziej wskazane ,być może psycholog zaleci leki ,ale bez wniknięcie w
        gryzący nas problem ,one same nie wiele pomogą ,prędzej czy poźniej co nie
        przerobione ,wylezie z duszy.
        Co do samotności ,jeśli nie sprobujesz wyjścia do ludzi ,nikt Ci w tym nie pomoże.
        W tej chwili zachowujesz się jak przykładowy słonik ,ktorego trenuje się przez
        przywiązanie sznurkiem do drzewka ,a gdy dorosły już słon ma odcięty sznurek
        dalej krąży w kołko ,bo nie wie ,że sznurka nie ma .
        Kwestia w tym by znaleść ten przysłowiowy sznurek ,odciąć go i wyrwać się na
        wolność .
        • sauber1 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 12:03
          tiny54 napisała:

          > zgadzam się,że dopada Cię depresja ,dla ktorego to stanu porady typu "weź się z
          > a
          > siebie" odnoszą wprost przeciwny efekt,człowiek zdolny jest do autoterapii ,ale
          > gdy stan depresyjny trwa długo ,staje się niebezpieczny ,sięganie po leki
          > powoduje "przefrunięcie" nad tym co głęboko w nas ukryte ,pojście na terapię ja
          > k
          > najbardziej wskazane ,być może psycholog zaleci leki ,ale bez wniknięcie w
          > gryzący nas problem ,one same nie wiele pomogą ,prędzej czy poźniej co nie
          > przerobione ,wylezie z duszy.

          Oczywistym jest, że wszystkie niedomagania zdrowotne, w tym i natury psychicznej
          najlepiej zwalczać siłami natury, ale to kosztuje bardzo wiele wysiłku i
          samozaparcia. Człowiek z natury bardzo leniwym zwierzęciem, a droga na skróty
          pokusą ...
          • tiny54 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 16:39
            oczywiście ,że nie wszystko można zwalczyć siłami natury ,ale droga na skroty
            nie zawsze się opłaca .Pomóc sobie samej ,pomóc terapią ,pomóc lekami ,byle by
            działało,zależy od kondycji osoby przewlekanej przez traumę i od rozmiarow tejże.
            Nie przerobione ,zamrożone emocje odbijają się czkawką ,zasypanie się lekami
            ,byle nie bolało, przypomina mi zabijanie stresu alkoholem .
            Czasem trzeba terapię należy połączyć z farmakoterapią, choć często gdy
            terapeuta skieruje osobę do psychiatry by leczyć przez wspomaganie prochami
            ,osoba nie wraca uszczęśliwiona działaniem lekow ,tylko kiedyś trzeba je
            odstawić i problemy wracają ,tak wygląda droga na skroty.
            Całkiem normalne jest ,że skoro jesteśmy szczęśliwi to się cieszymy ,a gdy
            dostaniemy po łbie ,trzeba zawyć.
            • kicia031 Jestem chora na depresje 06.09.09, 18:58
              I wybacz tiny, ale piszesz piramidalne bzdury.
              depresja to choroba, ktora ma zrodlo jak najbardziej realne. jak nowotwor, jak
              reumatyzm. Nie leczy sie tych chorob terapia i depresji tez sie terapia nie
              wyleczy. Oczywiscie, jesli ktos chce to moze na terapie chodzic, nie ma
              przeciwskazan. Ale obok leczenia u lekarza, a nie zamiast.
              • kami_hope Re: Jestem chora na depresje 06.09.09, 19:57

                Zacznę od tego, że trudno powiedzieć czy Verde cierpi na depresję?
                Czasami życie nas przerasta, rzeczywistość nie odzwierciedla naszych
                marzeń, plany są niemożliwe do zrealizowania, itp. Trudne
                doświadczenia życiowe (i niechęć lub nieumiejętność ich
                przeżywania) - a są udziałem każdego z nas w różnych okresach
                życia – nie muszą być tłumaczone od razu depresją.
                Jak dla mnie, Tiny54, wypisała słuszne uwagi.
                Z Kicią zaś nie mogę się zgodzić.
                Depresję rozpoznaje się na podstawie etiologii (czynniki endogenne,
                psychogenne, somatyczne) i obrazu klinicznego. Są „różne szkoły”
                diagnozowania depresji. Zwyczajowo określa się ją na podstawie
                ciężkości. Pominę szczegóły, zainteresowanym proponuję odpowiednią
                literaturę.
                Niewątpliwie depresję należy leczyć. Trzeba ją zdiagnozować u
                specjalisty. Przy czym nie zawsze stosuje się środki
                farmakologiczne! Melancholia czy złe samopoczucie nie są wskazaniem
                do zażywania antydepresantów! Niestety żadna pigułka nie przeżyje
                życia za nas. Określone środki powinno się stosować do konkretnych
                wskazań.
                >Nie leczy sie tych chorob terapia
                Absolutnie nie mogę się zgodzić z tym stwierdzeniem. Już samo
                pojęcie „terapia” zawiera w sobie szeroki wachlarz możliwości obok
                farmakoterapii (psychoterapia, fizjoterapia, kinezyterapia,
                aromaterapia, psychoterapia, etc…wink i żadna z nich nie jest lepsza
                czy gorsza. Wszystko zależy od konkretnego wskazania.
                Verde34, moja rada jest taka: zbadaj swoją ogólną kondycję
                organizmu, spotkaj się też z ginekologiem (być może zauważy jakieś
                zachwiania hormonalne), odwiedź psychologa (pomoże znaleźć źródło
                Twoich niepowodzeń, zaproponuje sposoby radzenia sobie w określonych
                sytuacjach, itd.). Powodzenia!
                • kicia031 Re: Jestem chora na depresje 06.09.09, 21:25
                  Zacznę od tego, że trudno powiedzieć czy Verde cierpi na depresję?

                  Tego nie wiem i przez internet nikt nie postawi diagnozy. Warto sie przejsc do
                  lekarza... nawiasem mowiac, w szczycie mojej depresji chodzilam na terapie. 2
                  teraputow nie zauwazylo depresji przez 5 miesiecy terapii, kiedy z dnia na dzien
                  bylo ze mna gorzej. gdyby nie madry internista, pewnie by juz bylo po mnie, bo
                  depresja nie leczona jest choroba smiertelna.
                  • kami_hope Re: Jestem chora na depresje 06.09.09, 22:12
                    Kiciu, współczuję Ci tego co przeszłaś i jednocześnie cieszę się, że
                    czujesz się lepiej (domyślam się, że tak jest).

                    Troszkę się zgubiłam, bo teraz nie bardzo wiem czy podajesz
                    argumenty wspierające mój powyższy post czy to kontrargumenty?
                    Też uważam, że warto skorzystać z pomocy lekarza; wspomniałam o
                    zadbaniu o ogólną kondycję organizmu (badania podstawowe, itp. -
                    uznałam, że to chyba oczywiste, iż lekarz zleca takie badania), a
                    także badania ginekologiczne.
                    Nie wiem Kiciu kto Ciebie diagnozował, ale bez powyższego ani rusz.
                    Przestrzegam przed zażywaniem leków "na chybił trafił". Być może u
                    Ciebie Kiciu "trafił", a może postawiono rzetelną diagnozę, a może i
                    to i to - tego nie wiem. To co u Ciebie miało terapeutyczny wpływ u
                    kogoś innego może być szkodliwe.
                    (Twoje określenie do słów Tiny54 - "piramidalne bzdury” - nie ma
                    merytorycznych podstaw.)
                    "Prozac" nie jest lekarstwem na wszystkie duchowe bolączki. Ba, może
                    być wręcz szkodliwy.
                    >> depresja nie leczona jest choroba smiertelna.
                    Może być, jak każda inna choroba.
                    Dodam - jako ważne uzupełnienie - depresja leczona niewłaściwie może
                    prowadzić do śmierci.

                    Reasumując: jestem jak najbardziej ZA podejmowaniem prób
                    rozwiązywania swoich problemów (np. leczeniem chorób wg. zaleceń
                    specjalistów); jestem PRZECIWna zażywaniu medykamentów "na hurra"
                    (choćby Goździkowa gwarantowała skuteczność).

                    • kicia031 Re: Jestem chora na depresje 07.09.09, 09:36
                      Czuje sie lepiej, ale leki na depresje bede najpewniej juz brac do
                      konca zycia.

                      Nie mam zastrzezen do doswiadczenia mojej lekarki i procesu
                      diagnostycznego, nie musisz byc taka protekcjonalna.
                      • a.niech.to Re: Jestem chora na depresje 07.09.09, 12:40
                        kicia031 napisała:

                        > Czuje sie lepiej, ale leki na depresje bede najpewniej juz brac do
                        > konca zycia.
                        Absolutnie nie. Antypresanty w pewnym momencie przestaną Ci być
                        potrzebne i pewnie już nigdy do nich wrócisz. Sama rozpoznasz
                        właściwy moment.
                        Poza tym antydepy są takimi samymi lekami jak inne, nie ma w nich
                        nic zagrażającego, aby obawiać się ich przyjmowania nawet przez
                        dłuższy czas.
                        • kicia031 Re: Jestem chora na depresje 07.09.09, 18:44
                          Absolutnie nie. Antypresanty w pewnym momencie przestaną Ci być
                          > potrzebne i pewnie już nigdy do nich wrócisz. Sama rozpoznasz
                          > właściwy moment.

                          Tak, juz mi sie wydawalo, ze rozpoznalam. Po 2 miesiacach berz lekow
                          doswiadczylam takiego zjazdu, ze wiecej nie przerwe brania. Nie boje sie tego,
                          ze musze je brac, choc kaze mi to zrezygnowac z posiadania kolejnego dziecka, a
                          to cos, na czym nam bardzo zalezalo i na co nie mamy juz za duzo czasu.

                          Ale takie zycie.
                          • a.niech.to Re: Jestem chora na depresje 07.09.09, 20:30
                            kicia031 napisała:

                            > po 2 miesiacach berz lekow
                            > doswiadczylam takiego zjazdu, ze wiecej nie przerwe brania.
                            Widać była to przedwczesna próba. Nie zrażaj się, któraś będzie tą
                            właściwą. Wiem to z praktyki. Tak będzie jak bum cyk.
                            Jeśli nie byłaś nigdy w bliżej znajomości z antydepami, ściśle
                            współpracuj z lekarzem. Pomoże Ci określić właściwy moment odejścia
                            od leków.

                            • duzamimbla Re: Jestem chora na depresje 07.09.09, 21:23
                              cześć

                              brałam antydepresanty przez 6 lat, kilka razy próbowałam je
                              odstawić, ale zjazd nastroju za każdym razem sprawiał, że biegłam po
                              receptę. byłam przekonana, że nie zrezygnuję nigdy...tymczasem
                              zaczęłam długoterminową terapię i udało się.. jestem w terapii 1,5
                              roku i prawie rok bez leków... dzięki wspaciu terapeutki przeszłam
                              bez większych obrażeń przez spory hardkor. nadal nie jest rożowo,
                              ale całkiem czarno też nie.

                              moja konkluzja - leki dają kopa, by wstać. potem warto nauczyć się,
                              co zrobić, żeby znow się nie położyć. jeszcze sporo nauki przede mną.
                              • a.niech.to Re: Jestem chora na depresje 08.09.09, 08:04
                                duzamimbla napisała:

                                > brałam antydepresanty przez 6 lat, kilka razy próbowałam je
                                > odstawić, ale zjazd nastroju za każdym razem sprawiał, że biegłam
                                po
                                > receptę. byłam przekonana, że nie zrezygnuję nigdy...
                                Zadziwiające, że lekarz tak długo wystawiał Ci recepty na antydepy
                                bez sugestii, żebyś skorzystała z pomocy psychologa. Gdyby Ci
                                jeszcze raz zdarzyło się popaść w stany depresyjne, idź do bardziej
                                humanitarnego lekarza.

                                > moja konkluzja - leki dają kopa, by wstać. potem warto nauczyć
                                się,
                                > co zrobić, żeby znow się nie położyć.
                                Warto to robić jednocześnie. Antydepy znoszą najbardziej przykre
                                objawy depresji (myślenie, emocje), a więc spokojnie można grzebać
                                sobie w duszy bez obawy, że coś zostanie przeoczone czy
                                zniekształcone przez chorobę.
                            • kicia031 Re: Jestem chora na depresje 08.09.09, 09:26
                              Z literatury wynika, ze osoba taka jak ja, ktora miala pierwszy
                              epizod depresji przed 20 rokiem zycia i potem wiecej niz 1, raczej
                              nie ma szans na odstawienie lekow.

                              Wiele osob na tym forum cierpi na depresje spowodowana
                              okolicznosciami zewnetrznymi, co jest zreszta zrozumiale. Mnie, co
                              ciekawsze, rozstanie z mezem rozstroilo na jakis czas, ale nie
                              spodowalo epizodu depresji. Zreszta, mam w rodzinie historie
                              depresji, a takie tendencje moga byc dziedziczone. jednym slowem,
                              lekka kicha wink)
                              • a.niech.to Re: Jestem chora na depresje 08.09.09, 11:16
                                kicia031 napisała:

                                > Z literatury wynika, ze osoba taka jak ja, ktora miala pierwszy
                                > epizod depresji przed 20 rokiem zycia i potem wiecej niz 1, raczej
                                > nie ma szans na odstawienie lekow.
                                Zgodnie z moją wiedzą antydepy podaje się okresowo, gdy stan zdrowia
                                tego akurat wymaga. W okresach remisji nie ma takiej potrzeby. U
                                niektórych pacjentów stosuje sią zapobiegawczo środki
                                farmakologiczne, zmniejszające ryzyko nawrotu choroby, ale wcale nie
                                jest to takie częste.

                                > mam w rodzinie historie
                                > depresji, a takie tendencje moga byc dziedziczone.
                                Skłonności do depresji mogą być zawarte w przekazie genetycznym,
                                lecz równie dobrze są efektem wyuczonych przez najbliższych złych
                                sposobów radzenia sobie z życiowymi problemami i tu terapia bywa
                                nieoceniona.
                                Moim zdaniem - starego depresiaka - nie należy demonizować depresji.
                                Choroba jak inne, wnosi pewne ograniczenia, ale daje się z nią w
                                miarę normalnie żyć. Powszechność występowania depresji też ujmuje
                                jej grozy.
                                Nie do przecenienia jest współpraca z MĄDRYM psychiatrą. Durny zrobi
                                więcej krzywdy niż pożytku.
                                • kicia031 stary depresiak nie ma jednego problemu 08.09.09, 15:35
                                  nie musi rozwazac, czy przerwac leczenie i spasc na dno, by miec
                                  jeszcze jedno dziecko.
                                  • duzamimbla Re: stary depresiak nie ma jednego problemu 08.09.09, 16:50
                                    kiciu - co tam literatura, żywym przykładem jestem, że można
                                    odstawić leki.

                                    zaburzenia depresyjne to dla mnie codzienność. miałam 16 lat,
                                    spędziłam 3 miesiące w szpitalu z tego powodu. nie traktuję depresji
                                    nawet jako choroby, jest takie coś jak osobowość depresyjna - to
                                    mam. mama i babcia walczyły z depresją całe życie, babcia poległa,
                                    mama daje radę na lekach (też od swoich lat nastych), ja inwestuję w
                                    psychoterapię 2 razy w tyg. bez leków. może będzie i tak, że do nich
                                    wrócę, pewnie uznam taką ewentualność za kolejną porażkę. i będę
                                    musiała sobie z tym poradzić.

                                    a.niech.to – oczywiście, że lekarze sugerowali psychoterapię, ale za
                                    bardzo się bałam, miałam też inne priorytety. zrobiłam tylko
                                    psychoterapię krótkoterminową, która bardziej działa na objawy.
                                    teraz robię prawdziwą pracę nad sobą i widzę, że mam wpływ na swój
                                    nastrój. "popaść w stany depresyjne” mogę każdego dnia, bo problemy
                                    z emocjami mam… od zawsze. choć staram się iść w stronę światła, to
                                    czasami się jednak położę.

                                    także w gabinecie na kozetce smile
                                    • a.niech.to Re: stary depresiak nie ma jednego problemu 08.09.09, 20:36
                                      duzamimbla napisała:

                                      > teraz robię prawdziwą pracę nad sobą i widzę, że mam wpływ na swój
                                      > nastrój. "popaść w stany depresyjne” mogę każdego dnia, bo
                                      problemy
                                      > z emocjami mam… od zawsze. choć staram się iść w stronę światła,
                                      to
                                      > czasami się jednak położę.
                                      Po właściwie prowadzonej terapii będzie Ci łatwiej znosić
                                      przydołowania i sprawniej będziesz się z nich podnosić.
                                      Praca nad sobą to gra warta świeczki. Przykładaj się, ile sił.
                                  • a.niech.to Re: stary depresiak nie ma jednego problemu 08.09.09, 20:31
                                    kicia031 napisała:

                                    > nie musi rozwazac, czy przerwac leczenie i spasc na dno, by miec
                                    > jeszcze jedno dziecko.
                                    Odstawienie antydepów nie oznacza osunięcia się w depresję.
                                    Napiszę Ci parę słów na @.
                                • kami_hope Re: Jestem chora na depresje 08.09.09, 18:53
                                  A.niech.to, zgodnie z moją wiedzą - zgadzam się z Tobą.

    • sbelatka Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 17:56
      Verde.
      no, smutne jest to co piszesz

      pewnie też nieco przygnebiające dla tych, ktorzy właśnie się
      rozchodza i mają nadzieje, ze potem będzie tylko lepiej..

      a jak jest?
      po prostu różnie..

      trzeba niestety samemu zadbac o siebie i swoje samopoczucie

      bycie wśród ludzi, ktorzy są szczęsliwi, zakladaja rodziny -
      rozumiem, ze może Cie dolowac..

      i udzielanie Ci jakiś zbawiennych rad nie na wiele się zda..

      sama bowiem musisz znajeźć swoją drogę do swojego własnego
      szczęsciasmile

      ważne żeby od czegoś ZACZĄĆ!

      więc idź do psychologa, psychuatry, kupuj i czytaj ksiązki z
      gatunku "poradniki", szukaj grup wsparcia.. Rób COKOLIWIEK.
      Jednak mając na uwadze cel: znaleźć swoją drogę do szczęscia smile

      powodzenia
      • tiny54 Re: wszystko jest nie tak 06.09.09, 21:30
        samo sformułowanie "piramidalne bzdury" nie wpędzi mnie w depresję ,lecz
        jedynie się uśmiechnę .
        Sama jestem żywym przykładem ,że dzięki terapii wyszłam z depresji ,gdy
        znamiennym objawem bycia w depresji jest długotrwałość bardzo pogorszonego
        nastroju ,myśli o samobojstwie i - wszystko jest złe ,ja jestem do niczego i
        wszyscy niedobrzy.Trwało to ponad dwa lata z krociotkimi okresami poprawy.
        Paradoksalnie propozycja dana przez terapeutkę pojścia do psychiatry po
        wspomaganie dała mi niezłego kopa ,powoli emocje nadążać zaczęły za rozumem .
        Na dziś nie żałuję decyzji ,że nie połykałam prochow ,chociaż bolało ,ale - nie
        zawsze musi być kawior - przerobiłam żałobę ,poukładałam się ,zmieniłam
        świadomość i żyję ,teraz odkrajam powolutku owoce swojej pracy ,podrożuję
        ,poprawiła mi się pamięć ,uczę się językow ,wznowiłam porzucone zajęcia i
        znajomości .
        Nikt nam nie powie ile mamy cierpieć , jak i cieszyć się.
    • adaria38 Re: wszystko jest nie tak 07.09.09, 12:21
      > Przyjaciół brak, a moi rodzice nie żyją. Brakuje mi motywacji żeby
      > wstac z łóżka.
      > Najgorzej jest w weekendy. Robię wtedy duże zakupy, czytam książki i
      > oglądam łzawe filmy i przez 2 dni nie wychodzę z domu. Ryczec mi się
      > chce.

      Nie poznasz nikogo nie wychodząc z domu i wkręcajac się w coraz podlejszy
      nastrój filmami do płakania i dołowaniem się.
      Niestety. Trzeba wstać z łóżka, zmusić się i iść na zewnątrz np pobiegać, albo
      na jogę i próbować nawiązać z kimś rozmowę na zajęciach, znaleźć wspólny język.
      Albo wyjść do parku z książką bo to większa szansa, że ktoś zagada do ciebie,
      ktoś inny niż telewizor w domu. Zamykając się w domu zabierasz sobie szanse na
      zmianę.
      Jeśli siłą woli nie dajesz rady - to idź do lekarza po wspomożenie. Trzeba
      znaleźć sposób by nadać swojemu życiu dynamizm, ale to trzeba zakasać rękawy i
      wziąć się za siebie, wychodzić do ludzi, choć dół trzyma... Albo wymyśl sobie
      jakiś plan, jakieś dzieło, marzenie które chcesz spełnić. Np wyjazd w przyszłe
      wakacje do Wenezueli- i zbieraj o tym informacje, na portalach tematycznych
      szukaj osób które chciałyby podobnie i próbujcie stworzyć ekipę na wyjazd,
      automatycznie kogoś nowego poznasz do kogo można buzię otworzyć. Jeśli za drogo,
      to rowerem po województwie- też można znależć ekipę. Albo zainteresuj się
      malarstwem, znajdz jakiś kurs w tym kierunku, portale dla pasjonatów, nawiąż
      znajomości około wspólnego zainteresowania. Sama to możesz wykonać ale
      najważniejszy ten pomysł i pierwszy krok... byś znalazła siły go zrobić.
      Rozważ, czy nie jesteś za bardzo zamkniętą w sobie osobą. Mieszkałam przez rok w
      bloku, codziennie w windzie wożąc się z sąsiadami, z którymi ledwo się
      wymieniało zdawkowe cześć i których ledwo rozpoznawałam zajęta swoimi myślami.
      A raz odwiedziła mnie znajoma, jechałyśmy w windzie, wsiadły jakieś inne osoby i
      znajoma zwróciła uwagę na jakiś drobiazg, chyba na buty trekingowe jednego z
      sąsiadów, bo ona właśnie takich szukała, więc zapytała sąsiada i po 2 minutach
      gadali jak nająci o wspólnych zainteresowaniach. Znajomości można łatwo zawrzeć
      , gdy się samemu otworzy na ludzi. Szukaj okazji. Nawet zepsuta pralka może być
      pretekstem do zaczepienia sąsiada z prośbą o pomoc lub namiary do fachowca i
      przy okazji rozmowy ktora was przybliży i pozwoli od czasu do czasu wpaść na
      kawę. Trzeba szukać okazji dla siebie, nie zamykać się na otoczenie.
      • verde34 dziękuje 07.09.09, 16:07
        dziękuje wszystkim za odpowiedźi, rady i sugestie. Tak naprawdę mam
        świadomośc, że mam depresję (prawdopodobnie). Przez to czuję się
        jeszcze gorsza i nieporadna. Jak pisałam, nie mam przyjaciół a moi
        znajomi nie są na tyle bliscy, żebym mogła szczerze o tym z nimi
        porozmawiac. Tutaj przedstawiłam swoją historię, bez upiększeń. I
        szczerze. Wasze odpowiedzi jednoznacznie uświadomiły mi, czy też
        potwierdziły, że mam problem.
        Dzisiaj, po weekendzie w łożku i 4 czekoladach postanowiłam zacząc
        nowy tydzień od postanowienia, że w tym tygodniu odwiedzę lekarza i
        postaram się małymi kroczkami coś ze sobą zrobic. Rzeczywiście
        ostatnio zaniedbałam się na wielu płaszczyznach. Mam nadzieję, że
        znajdę w sobie siłę i motywację.
        Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam.
        • a.niech.to Re: dziękuje 07.09.09, 16:38
          verde34 napisała:

          > Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam.
          Wybierasz się dokąś?smile
        • veszta Re: dziękuje 09.09.09, 12:59
          moze warto zostac wolontariuszka, przynajmniej na poczatek? Bedziesz miala
          zajecie, poznasz nowych ludzi, nowe srodowisko? zobacz
          www.wolontariat.org.pl/, skontaktuj sie z nimi, i moze cos z tym bedzie,
          przynajmniej na jakis czas!
          powodzenia i pozdrawiam
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka