verde34
05.09.09, 19:03
Rozwiodłam się 4 lata temu, miałam wtedy 30 lat. Mój mąż nie był ani
tyranem, ani alkoholikiem, ani ogólnie złym człowiekiem. Był mi
totalnie obojętny, a ja jemu (pewnie jest w tym moja wina).
Traktował mnie jak natrętnego kumpla. Wspólnie podjeliśmy decyzję o
rozwodzie. Maiłam zacząc nowe życie. A kiedy wróciłam do swojego
starego nazwiska poczułam ulgę. Na początku było całkiem fajnie. Nie
szukałam na siłę nowego towarzysza. Pomyślałam, co ma byc to będzie.
Wyprowadziałam się z mieszkania i zaczełam nowe życie. Po dwóch
latach bilans nie wygląda już tak optymistycznie. Samotnośc bardzo
poważnie mi doskwiera, szczerze mówiac bardzo mnie męczy. Do tego
doszły problemy natury powiedzmy: zawodowo-finansowo-emocjonalnej. I
zwykle codzienne sprawy, typu zepsuta pralka i takie tam pierdoły.
Większośc znajomych zwyczajnie mnie unika, pewnie w obawie o swoich
mężów w rozdeptanych kapciach. Na dodatek trzeci rok bezskutecznie
próbuję odzyskac pieniądze ze sprawy o podział majątku...po prostu
rzygac mi się chce jak o tym wszystkim pomyslę. Wszyscy dookoła
pozakładali rodziny, pierwsze, drugie. Nawet mój były flegmatyczny
mąż ma nową rodzinę. Nie musiał długo szukac, sąsiadka z drugiego
piętra z dziecmi szybko się nim zainteresowała.
Czytałam wasze posty, i wiem ze macie o wiele większe problemy niż
moje wynurzenia. Ale ja po prostu nie ma z kim porozmawiac.
Przyjaciół brak, a moi rodzice nie żyją. Brakuje mi motywacji żeby
wstac z łóżka.
Najgorzej jest w weekendy. Robię wtedy duże zakupy, czytam książki i
oglądam łzawe filmy i przez 2 dni nie wychodzę z domu. Ryczec mi się
chce.