pies_z_laki_2
05.04.14, 13:08
"Wśród ubiegłorocznych doniesień z zakresu zapaleń tarczycy warto zauważyć pracę Krysiaka i Okopienia ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, którzy oceniali wpływ stosowania lewotyroksyny i selenometioniny na uwalnianie cytokin przez monocyty i limfocyty u pacjentów z chorobą Hashimoto.53 Autorzy przeprowadzili badanie z randomizacją i podwójnie ślepą próbą, porównujące wydzielanie cytokin prozapalnych i stężenie CRP u 170 pacjentek z niedawno rozpoznaną, nieleczoną chorobą Hashimoto w stanie eutyreozy, otrzymujących przez 6 miesięcy jeden z badanych leków lub oba leki łącznie, oraz u 41 osób zdrowych z grupy kontrolnej. Zaobserwowano działanie przeciwzapalne obu leków, przy czym odnotowano istotny spadek wydzielania m.in. TNF-α, Il-1β, Il-6 przez monocyty pod wpływem lewotyroksyny oraz zmniejszenie wydzielania Il-2, IFN-γ i TNF-α przez limfocyty pod wpływem selenometioniny. Działanie przeciwzapalne, wyrażone jako zmniejszenie wydzielania cytokin i zmniejszenie stężenia CRP, było najsilniejsze przy łącznym stosowaniu obu substancji. >>>Opisane działanie lewotyroksyny i selenometioniny może przynieść korzyści kliniczne w zakresie zapobiegania i leczenia choroby Hashimoto<<<. (53)"
WS - Medycyna Praktyczna: Endokrynologia - postępy 2011, dn. 28.12.2012
prof. dr hab. med. Andrzej Lewiński, Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi Klinika Endokrynologii i Chorób Metabolicznych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
- www.mp.pl/artykuly/82721.html
- 53. Krysiak R., Okopien B.: The effect of levothyroxine and selenomethionine on lymphocyte and monocyte cytokine release in women with Hashimoto's thyroiditis. J. Clin. Endocrinol. Metab., 2011; 96: 2206–2215 "
===
"Suplementacja selenu u chorych na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy
Ze świata nauki; 2002-05-09 [MAI]
Na terenach ze znacznym niedoborem selenu zachorowalność na zapalenie tarczycy jest większa, co tłumaczy się zmniejszoną aktywnością zależnej od selenu peroksydazy glutationowej komórek tarczycy. Enzymy, których działanie zależne jest od selenu, modyfikują funkcję układu odpornościowego, dlatego też >>>nawet miernego stopnia niedobór tego mikroelementu może prowadzić do rozwoju chorób autoimmunologicznych tarczycy<<<.
R. Gartner i wsp. z uniwersytetu w Monachium przeprowadzili prospektywne badanie ślepej próby, kontrolowanej za pomocą placebo. Grupę badaną stanowiło 70 kobiet (średni wiek 47,5+/-0,7 roku), które chorowały na autoimmunologiczne zapalenie miąższu tarczycy lub u których stwierdzono zwiększenie stężenia przeciwciał przeciw peroksydazie albo/i tyreoglobulinie powyżej 350 IU/ml. Losowo podzielono chore na 2 grupy. W ciągu 3 miesięcy 36 pacjentek otrzymywało doustnie 200 ug soli sodowych selenu na dobę, a 34 - placebo. Ponadto wszystkim podawano tyroksynę. W obu grupach monitorowano stężenie przeciwciał, TSH i wolnych hormonów tarczycy oraz obraz sonograficzny miąższu tarczycy.
Średnie stężenie przeciwciał przeciw peroksydazie zmniejszyło się znacząco do 63,6% (p=0,013) u chorych przyjmujących selen oraz do 88% (p=0,95) u pacjentek otrzymujących placebo. U chorych, u których stężenie przeciwciał przeciw peroksydazie było większe niż 1200 IU/ml, wykazano średnio 40-procentową redukcję stężenia w grupie chorych pobierających selen i 10-procentowe zwiększenie stężenia przeciwciał u chorych z grupy placebo. Stężenie przeciwciał przeciw tyreoglobulinie było mniejsze w grupie placebo na początku badania i zmalało istotnie statystycznie (p=0,018), a u pozostałych pacjentek nie uległo zmianie. Na podstawie USG wykazano normalizację echogeniczności miąższu u tych chorych. W obu grupach średnia wartość TSH, wolnej tyroksyny i trójjodotyroniny pozostała niezmieniona.
Na podstawie otrzymanych wyników autorzy doszli do wniosku, że >>>suplementacja selenu może zmniejszyć nasilenie procesu zapalnego u chorych na autoimmunologiczne zapalenie tarczycy<<<, zwłaszcza w przypadkach znacznych zmian. Kolejne badania powinny wyjaśnić, czy powyższy efekt typowy jest dla autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, czy też może mieć znaczenie także w terapii innych schorzeń o charakterze autoimmunologicznym."
- www.esculap.pl/wiadomosc/suplementacja_selenu_u_chorych_na_autoimmunologiczne_zapalenie_tarczycy/id,8846ad3a6f4768c301d90f424957083b/"
===
Choroba Hashimoto i niedoczynność tarczycy w okresie rozrodczym – istotny problem dla kobiety i jej dziecka
Anhelli Syrenicz1, Małgorzata Syrenicz2, Krzysztof Sworczak3, Barbara Garanty-Bogacka2, Anna Zimnicka1, Mieczysław Walczak4
- czasopisma.viamedica.pl/ep/article/view/25803/20625
Biorąc pod uwagę dość częste występowanie u młodych kobiet w okresie rozrodczym asymptomatycznego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy wydaje się celowe oznaczanie u nich we wczesnej ciąży, a jeszcze lepiej przed ciążą, w surowicy przeciwciał przeciwtarczycowych, tyreotropiny i tyroksyny (42,43). Wykrycie dodatnich mian przeciwciał przeciwtarczycowych nawet przy prawidłowych stężeniach TSH i FT4 w surowicy powinno zwiększać czujność lekarza i nakazuje kontrolę wszystkich powyższych parametrów po około 6 miesiącach, a następnie po porodzie. Co więcej, jeśli podwyższonym mianom przeciwciał przeciwtarczycowych towarzyszy wartość TSH w górnej połowie zakresu normy, to nawet przy prawidłowej tyroksynemii należy włączyć małą dawkę tyroksyny (5).
Zdaniem niektórych autorów u pacjentek w eutyreozie, ale z podwyższonymi mianami przeciwciał przeciwtarczycowych, szczególnie u tych z poronieniami w wywiadzie, korzystny wpływ obniżający poziom TPO wywiera leczenie >>>selenem. Ten pierwiastek śladowy odgrywa istotną rolę w biosyntezie hormonów tarczycy jako składnik selenoprotein, a także ma modulujący wpływ na układ immunologiczny<<< (44,45). Zebrane dotychczas doświadczenia pozwalają na stwierdzenie, że wszystkie kobiety z niedoczynnością tarczycy rozpoznaną zarówno przed ciążą jak i w jej trakcie powinny być leczone odpowiednio dobranymi dawkami tyroksyny. Zapotrzebowanie na hormony tarczycy w ciąży w większości przypadków wzrasta średnio o 50%, co wynika z działania wielu czynników. Zwiększone stężenia estrogenów stymulują wzrost stężeń w surowicy globuliny wiążącej tyroksynę (TBG- thyroxine-binding globulin). W czasie ciąży dochodzi także do zwiększenia objętości dystrybucji hormonów tarczycy (obecność jednostki płodowo-łożyskowej) oraz wzrostu transportu i metabolizmu łożyskowego tyroksyny (5,46). Leczenie to powinno być monitorowane nie tylko obrazem klinicznym, ale także oznaczeniami FT4 i TSH w surowicy matki. Leczenie niedoczynności tarczycy w ciąży można rozpoczynać od większych dawek tyroksyny z uwagi na dużą pojemność białek wiążących hormony tarczycy w surowicy matki. Dawka powinna być tak dobrana, aby poziom tyroksyny w surowicy utrzymać na górnej granicy normy dla kobiet nie ciężarnych lub nieznacznie powyżej niej, a stężenie TSH w przedziale normy, najlepiej poniżej 2 mIU/l (4,5,18,47).
- czasopisma.viamedica.pl/ep/article/download/25803/20625
cdn
