Ziemia

[martola80]

Bradzo spodobalo mi sie co napisał agnitum w którejś dyskusji. Mianowicie
pisał o tym, żeby dac sbie spokoj z jakimis wysrubowanymi technikami,żeby zyc
normalnie, tu na Ziemi, kochac bliznich, że jestesmy stworzeniami ziemskimi i
nigdy nie odtrzemy do wysnionego "światła", bo ono jest dla istot duchowych,
dla naszych dusz. Tak to mniej wiecej zrozumiałam.
W ostatniej "wóżce" przeczytałam, że kontakt z ziemią odnawia człowieka
psychicznie i duchowo.Ze powinnismy spac i pracować najwyżej na 4
pietrze.Czytałam tez kiedys o rytuałach odnowy właśnie w bliskim kontakcie z
ziemią. Carlos Castaneda pisąl też że leżenie w ziemi doslownie(np. w jakinś
wykopanym dole) oczyszcza człowieka, z negatywnych emocji, poczucia winy
itd.Osbiście odczuwam tesknote za ziemia. Lubie na niej lezeć. Niestety
mieszkam w bloku i nie moge tego robić za często.Marzę jednak o własnym domku
na wsi, wlasnym ogrodku.
Ziemia , tak mi sie kojarzy, bardziej jest zwiazana z duchowością kobiecą. To
kobiety czczą Ziemię. To ona pozwala im sie odradzać.
Tak mi teraz przyszło do glowy, może zamiast uciekac od rzeczywistosci, dażyc
do swiatla, zacząc czcic Ziemię? Czy rzeczywiście "niebo " i patrzenie w górę
to domena mężczyzn a "ziemia" i odradzanie to domena kobiet? Może rzeczywiście
duchowość męska rożni sie od kobiecej?
Chyba za długo patrzyłam w niebo chcąc tam wrócić. Wrócic do domu.Teraz moim
domem bardziej staje sie Ziemia. Moze czas zaglebić sie w nią i w niej szukac
mądrosci. Zamieszkac w parterowym domku, załozyc ogródek...

[eevvaa]

-Pięknie napisane.Dodałabym jeszcze, żeby nie zagłębiać się w przeszłość i
przyszłość, tylko cieszyć dniem dzisiejszym.

Uśmiech wędruje daleko...

[iguana1978]

ostatnio doszłam do wniosku, że nie ma co wyprzedzać samego siebie
na wszystko przychodzi swój czas
i tak jak pisze Evvaa straam się żyć Tu i Teraz

Zwasze wydawało mi się, że za mało czytam, za mało się rowzijam, że
jutro będzie lepsze itd. itp.

ostatnio przestałam nieustannie siebie poganiać i zmuszać się do
czegokolwiek, idę swoim tempem i zgodnie z tym co czuje
popełniam "błędy" ale mam do nich przecież prawo - po to tu jestem
aby doświadczać, więc nie potępiam siebie za to ani nie karam sama
siebie, z perpektywy czasu i tak każdy pozorny "błąd" jest w istocie
prezentem dla mnie samej

staram się wsłuchiwać w siebie i iść swoim tempem, mam ochotę
afirmować - afirmuje, mam ochotę tańczyć - tańczę, mam ochotę
poleżeć i nic nie robić - leżę
jestem tu na Ziemi - jestem i cieszę się, przestałam już spekulować,
że po tamtej stronie jest lepiej
pragnę korzystać z każdego dnia najlepiej jak potrafię

żyjąc w zgodzie z samym sobą dokonujemy chyba cudów

[eevvaa]

iguana1978 napisała:

-ostatnio przestałam nieustannie siebie poganiać i zmuszać się do
czegokolwiek, idę swoim tempem i zgodnie z tym co czuje
popełniam "błędy" ale mam do nich przecież prawo - po to tu jestem
aby doświadczać, więc nie potępiam siebie za to ani nie karam sama
siebie, z perpektywy czasu i tak każdy pozorny "błąd" jest w istocie
prezentem dla mnie samej

Masz rację iguana1978,
A tak często inni za nas wiedzą co mamy robić, co dla nas najlepsze.
-
Uśmiech wędruje daleko...

[su6]

wiecie, a dla mnie to co opisala martola to najlepsze medytacje dla
matki ziemi, moze troche rytualne podejscie, ale bardzo szczere. I
faktycznie im bardziej skupimy sie na tym co mamy, zyje nam sie
lepiej. Jesli dostrzegamy wspaniale momenty w codziennym zyciu.
Ale czy mezczyzni nie doceniaja matki ziemi to juz nie wiem, znam
wielu podroznikow.... Wiec bardzo prosze jakiegos mezczyzne o
wypowiedz

[ben_hur36]

Witam,
Jeśli chodzi o mnie to staram się doceniać uroki naszej ziemi.
Przedewszystkim chronić ją przez ochrone środowiska ale i dostrzegać
piękno w każdej roślinie, powiewie wiartu i ciszy która daje
ukojenia i odpoczynek. Przysłowiowy domek z ogródkiem powinien być
dla każdego w zasięgu ręki, bo to połączenie "mieszkania" i natury,
która jest nam najbliższa i dajca tyle możliwości: medytacji,
odpoczynku, odreagowania stresów i dużo radości. Jeśli będziemy to
dostrzegać i dziękowac "górze" za to co już mamy tu i teraz wtedy
to nasze głębokie marzenia i pragnienia mogą się wypełnić ... czego
jestem pewien.

[szuwary4]

A dziwicie sią mężczyznom ,że może mają ziemi cokolwiek dość? A kto
przez całe stulecia musiał ciężko harować i zmagać się z
ziemią ,żeby dała plony stanowiące nasz pokarm jak nie mężczyźni? Są
związani z ziemią, ale trudnym związkiem . To kobiety bardziej były
postrzegane jako skierowane ku niebu. "Ksiądz, panna i anioł trzeci
to rodzone dzieci" - mawiano kiedyś, sytuując właśnie pannę a nie
kawalera obok aniołów niebieskich. A ludowa nieco frywolna spiewka,
którą swego czasu zaśpiewała w tv. sama Mira Zimińska miała jedną
ze zwrotek wyraźnie wskawzującą na to, kto jest ku ziemi bardziej
zwrócony, a brzmiała tak : "...a choć leżą obydwoje, żadne z nich
nie drzemie: ona ciągle patrzy w niebo, on uparcie w ziemię"...
Pozdrawiam

[motyvvacja]

A mnie ciekawi jedno,Czy doszlybysmy do tego bez naszej podrozy
duchowej?.chyba nie..Poniewaz juz sie nie ludzimy ze moze byc bosko
po drugiej stronie.Poniewaz wiemy ze jest jak jest...i w tym ze
tak jak wlasnie jest -potrafimy zobaczyc piekno wiecznych zmian.

ci co nie wiedza,ludza sie, i ciagle szukaja tego czego tak naprawde
nie maRaju na ziemi i trab anielskich

Jak Pan hilary

A faceci,ci to tym wprowadzeniem w meskosc maja nagrzebane
On musi byc silny,a ona se poplakac moze.
I takim to sposobem facet wbija w butelke swoje emocje ,bo wstyd
przyznac sie ze jego tez cos moze bolec.Zobaczcie tak naprawde ile
ci faceci musza miec podswiadomego wstydu..boze cala bomba atomowa

Wsumie to bogu dzieki ze jestem kobieta,posmarkam sie i jest ok