Brak buntu...

[marajka]

Tak się właśnie zastanawiam: dlaczego u Borejków nie ma przejawów
młodzieńczego buntu?
Owszem, mamy Laurę, ale ona ma po prostu buntowniczą naturę. Nie
jest tak, że nagle zaczyna "wariować".
Mamy Pulpę, której nie podoba się secesyjna kamienica, która
chciałaby, żeby jej ojciec zarabiał dobrze i miał nowoczesną willę.
Ale też nie urządza awantur, nie płacze, że nie ma czegoś co mają
kolezanki!
Nie ma w Jeżycjadzie czarnych paznokci, ostrej muzyki, nocnych
powrotów do domu, drastycznego odchudzania, zamykania się w sobie,
opuszczania się w nauce ani rodzinnych kłótni.
U mnie co prawda obeszło się łagodnie, ale na tyle nastolatków w
Jeżycjadzie coś powinno się trafić! Tym bardziej, że Borejki żyją w
stadzie, a jak człowiej dojrzewa to potrzebuje prywatności.

[biljana]

chyba wg zamysłu pani MM przykładem buntu jest Pulpa, która przecież robi coś
tak przeraźliwie potwornego jak oblanie matury:)
a w młodszym pokoleniu to Tygrys i Różyczka z dzidziusiem.

[anutek115]

Nie, Różyczka zwykłą wpadkę zaliczyła (ładnie określaną jako biologia, która
zadziałała ;-)), w wieku za późnym na młodzieńczy bunt. U Laury jakieś objawy
widzę, buntujące się nastolatki zachowuja się często w sposób wywołujący u
obserwatorów chęć mordu - taką właśnie chęć we mnie wywołuje Laurka mówiąca
"Spróbuj mi coś zrobić, Grzesiu", uparcie twierdzę, że coś jej wtedy jednak
należało zrobić ;-))). Ale Marajka ma rację, bardzo interesujące IMHO
spostrzeżenie, tego buntu nie ma! U mnie przebiegał bez czarnych paznokci,
dziwacznych fryzur i nieakceptowanej przez rodziców (i większość sąsiadów)
muzyki, ale jak tak sobie z mamą teraz mój wiek dojrzewania wspominamy, to ona
się robi blada, a ja jej składam wyrazy współczucia :-)). Chociaż parę ładnych
lat minęło. Nastolatki z Jeżycjady są na moim tle (a nie byłam jakimś bardzo
widowiskowym typem) nienormalnie pogodzone z rzeczywistością... i może dodam, że
to nie za dobrze, wierzę bowiem głęboko, że bunt młodzieńczy jest potrzebny...

[idomeneo]

a ja myślę, że młodzieńczy bunt, pokazany na tyle, na ile to w Jeżycjadzie
możliwe, mamy właśnie u Pulpy i u Laury: obie dziewczyny kontestują borejkowskie
wartości, a potem odnajdują spokój i szczęście powracając do nich po
przemyśleniu sobie sprawy ;) To, że te bunty wydają się bardzo lightowe - Pulpa
marzy o mieszczańskiej stabilizacji, zaś Laura nawet w swym mrocznym wcieleniu
śpiewa w kościele a nie w jakiejś garażowej kapeli - to już osobna kwestia.

[lan-ja]

A zerwanie się Idy z rodzinnego urlopu?

[the_dzidka]

No, Ida jeszcze najbardziej pasuje. Jestem brzydka, nikt mnie nie
kocha, świat jest straszny, a ja się zrywam z rodzinnego urlopu "i
co mi zrobicie?!"

[biljana]

właśnie, Idusia nie tylko ucieka z wakacji z rodziną ale do tego przynosi wstyd
zamieniając się w handlarkę na Rynku Jeżyckim (?)

[marajka]

Ale ten bunt Idusi po 1) miał charakter krótkotrwały, po 2)nie był
to typowy bunt przeciwko rodzinie, jej wartościom, przeciwko
niesprawiedliwości na świecie, a raczej przeciwko moknięciu w
namiocie. Też bym uciekła.

[marajka]

Róża i Laura?
Laura od zawsze jest inna niż reszta rodziny, nie uważam, że
zadziałały hormony. A Pyza? W wieku kilkunastu lat przychodzi po nią
pod szkołę chłopak, a ona myśli o tym, że babcia czeka z kurczakiem?
Zawsze dobra posłuszna córka. Że seks przed ślubem? To chyba nie w
ramach kontestowania rodzinnych wartości.

[zieleniack]

a ja pomyślałam o Czarku, który buntuje się przeciwko swoim zupełnie
nierozumiejącym go rodzicom. I o Jacku i Kresce w szkole.

[dakota77]

No ale szkolny bunt Jacka i Kreski w szkole nie mial charakteru mlodzienczego
buntu, moim zdaniem.

[zieleniack]

Wiem, wiem;) ale dopisalam, łowiąc przejawy buntu ogólnie w
ksiazkach MM ;)

[mmaupa]

Roma vs toksyczni rodzice?

[marajka]

Fakt, zapomniałam o Romie.

[verdana]

U mnie tez buntu nie było. A w MM nie ma, poniewaz mlodzi ludzie
pogardzaja pozaborejkowskim swiatem.

[marajka]

Nie twierdzę, że musi być.
"Dawna" młodzież nie pogardza innym światem. Gabrysia chciałaby mieć
kiecki, Ida chciałaby byc piękna (a wszak liczy się dusza?),
Patrycja chciałaby być bogata... Ale żadna z nich nie próbuje
demonstrować swoich poglądów, cały czas są dobrymi, posłusznymi
córkami.
A Geniusia? Ojciec odszedł, matka umarła. Jest samotna, opuszczona a
problemów z nią nie ma. Przecież ona naprawdę ma powód do buntu.

[k_linka]

Hmmm, akurat Gieniusia tak wlasciwie zalicza ucieczke z domu. Inna sprawa ze
raczej nikt nie zwraca na to uwagi i ze z nakazu babci dzwoni poinformowac ojca
ze sie przeniosla do babci

[laura-gomez]

Tomcio chyba też się buntował (?).. W każdym bądź razie w "Noelce" jest mowa o jego konflikcie z ojcem.

[ding_yun]

Mam wrażenie, że bunt jest, ale głównie w dwóch odmianach:
nieprzeciętnie lekkiej i nieprzeciętnie ciężkiej. Pulpa to się po
prostu nieszczęśliwie zakochała, trudno to nazwać buntem. Z kolei
Roma - przyznacie, że gwatłtowna decyzja o zamążpójściu, aby się
wyrwać z toksycznego gniazda nie zdarza się każdej nastolatce.
Zwłaszcza, że Roma miała już za sobą ten wiek kwestionowania
wszytskiego, który (chyba?) w większości przypada na jakieś 15-16
lat.

[verdana]

A ja myslę, ze bunt reprezentuje Laura. Bo chce poznać ojca.
No i we wczesniejszych książkach bunt reprezentuje Danusia, może
nawet czasem csia, ale buntowac sie przeciwko Żakom?
Bunt bywa zarysowany - Pulpecja, ktora chce iść na ekonomie (co
najwyraxniej obrzydliwe jest) i chodzic w garsonkach niewatpliwie
się buntuje.

[mmaupa]

A na przyklad Anielka, ze swoja ucieczka od ojca i ryb?

Albo Elka? Histerie z rzucaniem pokrywka i waleniem piesciami w stol?

[anutek115]

Ja mam wrażenie, że Elka się nie buntowała, tylko prezentowała charakterek...
Ciekawe, swoją droga, jak wygląda jej małżeństwo z Tomciem, he, he, he ;-)...

[dakota77]

Ja tez nie uwazam, zeby Elka sie buntowala. Dla mnie wynika to z jej
rozpieszczonego charakteru. Chciala, zeby zwrocono na nia uwage i zrobila to z
wykopem;-)

[paszczakowna1]

> A na przyklad Anielka, ze swoja ucieczka od ojca i ryb?

No właśnie. Mam wrażenie, że Pawełek Pawełkiem, ale sprzeciw wobec planów ojca
wobec niej swoje dołożył. No i tu bunt przybrał formę drastyczną - ile
czternastolatek wbrew woli rodziców wybiera szkołę na końcu Polski, i decyduje
się na praktycznie samodzielne utrzymanie?

[tygrys2112]

Czy porzucenie miasta rodzinnego, zamknięcie przeszłości i
rozpoczęcie Nowego Życia, porzucając nieukończone studia, w połowie
między 20 a 30 to też objaw buntu młodzieńczego? Pytam bo właśnie to
zrobiłam. :) Hihi. Nie powiem, z Rodziną jestem w kontakcie i mam
ciekawą ofertę pracy (mam nadzieję, że się uda), ale ogólnie
przeniosłam się już w zupełnie inny świat, a stary zostawiłam za
sobą :) Trzymajcie kciuki :)

[noida]

A Baltona z buraczkowymi włosami, mhorcznym rhokiem i na motorze?

[lan-ja]

Akurat Orelka nie miała się specjalnie komu zbuntować (jako
nastolatka)
Ale buntownikiem jest Fryderyk-zbuntował się przeciw pułapce
biologicznej :-)

[ready4freddy]

tylko troche za pozno sie zbuntowal, jak juz w nia wpadl :)

[lan-ja]

Trudno buntować się przeciwko zastawionej pułapce, bo jej nie widać.
Dopiero jak wnyki się zacisną to boli:-)

[ready4freddy]

masz absolutna racje :) tym niemniej...
taki Frycel, ostrzezony wszak przez srogiego rodzica przed dziewczetami
zastawiajacymi pulapki (swoja droga gdzie byl wtedy gajowy Marucha, przeciez to
jawne klusownictwo :) moglby buntowac sie juz wczesniej.. chyba ze... on
specjalnie wpadl w pulapke! aby zadac klam ojcowskim zabobonom. moze
udowodnienie, ze pulapki nie istnieja stalo sie jego idee-fixe, jak dla bohatera
"Czlowieka epoki" udowodnienie "lajdackiej pamieci" ojcu istnienia wampirow vel
vampyrow? :))) tak czy inaczej, kiepsko mu ten bunt wyszedl :)

[filifionka-listopadowa]

Przed wszystkim proszę o to by nie traktować każdego "niegrzecznego" zachowania,
jako przejawu buntu. Ludzie mając lat 6 i lat 23 też czasem trzaskają pięściami
i zachowują się nierozsądnie. A nikt nie podpina tego pod "bunt młodzieńczy".
Jego charakterystyczną cechą jest negacja wielu wartości wpajanych w domu i
dotychczasowego stylu życia. Oczywiście wszystko to w ramach "poszukiwania
siebie" co wychodzi z reguły niezbyt szczęśliwie. U Pulpy to się pojawiło ale w
raczej szczątkowej i dojrzalszej formie. "Patrycja kochała i szanowała swoich
rodziców ale..." A nie bardzo emocjonalna negacja wszystkiego.
Często ten bunt zaczyna się od prób zdobycia uznania wśród rówieśników. Oni
stają się "nową rodziną" a dopiero potem przychodzi okres "nikt mnie nie lubi,
nikt mnie nie kocha" który można było zaobserwować u Cielęciny. Jej rodzina
zareagowała mimo wszystko dojrzale (rozmowa z mamą Żakową, haftowania bluzeczka,
botki, makijaż, ranka z Brodaczem "iść czy nie iść?" oraz zamknięcie się na
wieży) i Celestyna miała w niej wsparcie. Dlatego odbyło się bez „hardcoru”.
Taki bunt i wiążące się z tym eksperymenty (ubiór, imprezy, system wartości lub
pasje) choć nieprzyjemny na obu stron (tu się zgadzam z Dmuchawcem- dojrzewanie
to koszmar)jest bardzo potrzebny nastolatkom. To jest czas kształtowania swojej
tożsamości i zdobywania nowych doświadczeń (również popełniania błędów) które
potem maja wpływ na „dojrzałość” człowieka. To wyrywanie się spod skrzydeł
rodziny jest fundamentem indywidualności i pomoże w rozpoczęciu własnego życia.

„Jest to okres przełomowy, w którym młody człowiek musi przełamać chaos i
wątpliwości związane z własnymi celami czy hierarchią wartości po to, aby móc
przejść do następnego etapu rozwoju. Jest to więc etap bardzo istotny dla
przyszłości jednostki. Wiemy to z wielu badań, które dowodzą, iż nieprzebrnięcie
przez ten okres i nie-zreorganizowanie swojej osobowości może mieć tragiczne
skutki w późniejszych latach, np. objawiające się wystąpieniem kryzysu wieku
średniego. Widzimy więc, iż okres chaosu i buntu jest konieczny, a jednostka,
która go przeszła, wychodzi z niego chyba bogatsza w umiejętności rozumienia
siebie i innych.”
dr Eliza Czerka
(„Kryzys młodzieńczy i sposoby jego przezwyciężania” nr 1 (114) "Edukacja i Dialog")
Osobiście uważam ,że dziewczętom Borejko-i-okolicznym przydałby się taki bunt by
nie kopiować schematów rodzinnych, ale czy Autorka potrafiłaby opisać takie cuda
niedziwy ze rozumieniem i humorem a nie wpadając w sztampę „ta dzisiejsza
młodzież...”

[anutek115]

O, madrego to przyjemnie poczytać, panie dziejku. To samo miałam na mysli
pisząc, że Elka rzucając przedmiotami nie buntowała się, tylko zachowywała JAK
ZWYKLE - nie dostało rozkapryszone dzieciatko czego chciało, to walnło se
pokryweczką. Tylko ja tego tak uczenie nie wywiodłam.
A bunt jest BARDZO potrzebny - właśnie po to, by się określić jako "ja". Nie
wykluczam, że są osoby, które nie buntując się osiągnęły samookreslenie, ale
jednak większość miała ten etap "nigdy nie będę taka jak moi rodzice" w
życiorysie. A Borejkówny - poza krotkotrwałym epizodem u Patrycji, bo nawet Ida
uciekając z Czaplinka snuje w pustym mieszkaniu rozważania o tym, jak kocha
rodzinę - nie. I może dlatego one są nie_do_końca_dojrzałe... "nie odpepione",
po prostu...

[idomeneo]

czy młodzieńczy bunt jest przedstawiany w Jeżycjadzie jako znaczący etap rozwoju
osobowości? Chyba raczej jak nastolatkowe fanaberie, jak w przypadku najeżonej
Romy i zdystansowanego Tomka oraz ich przemiłych rodziców, którzy się obejmują,
winko piją i w ogóle nie wiadomo, o co tym dzieciakom chodzi. U Pulpy i Laury to
też jest pokazane raczej jak przykra choroba, przez którą niektórzy muszą
przejść, by potem szczęśliwie, ku uldze swojej i otoczenia, wrócić na właściwe,
rodzinne tory.

[senseeko]

marajka napisała:

> Tak się właśnie zastanawiam: dlaczego u Borejków nie ma przejawów
> młodzieńczego buntu?/../
> U mnie co prawda obeszło się łagodnie, ale na tyle nastolatków w
> Jeżycjadzie coś powinno się trafić! Tym bardziej, że Borejki żyją w
> stadzie, a jak człowiej dojrzewa to potrzebuje prywatności.

A Romka? (U samych Borejków nie mogło bo to są Borejkowie - inne wychowanie,
może takie jak u Ciebie, co skutkuje podobnym sposobem dojrzewania. Kto z kim
przestaje itd...)

[verdana]

Bunt jest IMO w Jezycjadzie z definicji niesluszny, przynajmniej w
rodzinie Borejkow. Jest bowiem jeden wlasciwy model życia, a kto się
przeciw niemu buntuje racji miec nie moze, bo i jak, skoro w
zawrotnym tempie od ideału stacza się w bagn materializmu (chęć
studiowania ekonomii), braku zasad moralnych, lekcewazenie Idealnej
Matki ( Laura szukająca ojca).
Nawet Pyza sie nie buntuje, bo w ciążę zachodzi prze przypadek,
pewnie nie wiedziała, ze sie z tego ma dzieci - i nawet nie próbuje
przemycic ojca swego dzieciecia, aby z nią zamieszkał w Jedynie
Slusznym Domu.
Bunt Romy wg. mnie przedstawiony jest jako wytowr współczesnosci,
buntuje sie nie dlatego, ze jej źle, ale dlatego, ze przeczytala z
gruntu niesłuszna ksiązkę "Toksyczni rodzice".
Jedyny prawdziwy bunt to Geniusia. Ale to bunt dziecka, ktory w
przyrodzie niemal nie wystepuje.

[kkokos]

bunt romy jest po to, by nikt nie zarzucił autorce, że w jej książkach nikt się
nie buntuje. wzięła więc poboczną postać i ją zbuntowała...

bunt laury udowadnia niesłuszność buntu - buntowała się, buntowała i proszę,
odnalazła ojca i sama się przekonała, jaka z tego ojca szmata, urządzająca na
polskiej drodze w polskim korku, siedząc w mercedesie na niemieckiej
rejestracji, awantury pod tytułem "pan nie wie, kto ja jestem". czytelniczki
mają więc przykład czarno na białym, że buntować się nie warto, bo i tak ich
marzenia/ideały/idee okażą się tylko złudzeniami lub obrócą w proch.

ida i jej zrywka z czaplinka to raczej w kategoriach młodzieńczych szaleństw.
ale oblaną maturę traktowałabym jako przykład buntu zdecydowanie, nawet jeśli
był to bunt nie do końca uświadomiony

[verdana]

Dla mnie oblana matura była wynikiem raczej depresji. Moj ojciec
oblał mature zdecydowanie nie z buntu, raczej ze skrzyzowania
lenistwa z wrednym nauczycielem. Co nie przeszkodziło mu zresztą
zostać znanym profesorem.

[marajka]

> Bunt jest IMO w Jezycjadzie z definicji niesluszny, przynajmniej w
> rodzinie Borejkow.
No właśnie. A Jeżycjada to seria dla nastolatek, a nastolatki się
buntują. Nawet jak niezbyt mają przeciw czemu. Powinno się pokazać,
że bunt może być słuszny, że rodzina nie jest dla nastolatka wrogim
środowiskiem. W takich książkach powinno się znajdować pewne
pokrzepienie, że ta czy inna też miała kłopoty, ale z nich wyszła.

[verdana]

No, nie czepiałabym się. Ta seria z załozenia (inna sprawa, co
wyszlo) miala wlasnie być "ku pokrzepieniu serc", pokazywać raczej
mile, przyjemne zycie, niz rozwody, wasnie rodzinne i kłócacych się
domownikow. i myślę, ze milośnicy MM wlasnie to sobie w książkach
niegdyś cenili - spokoj i oderwanie od codzienneosci. Opis tego, jak
może byc, a nie jak jest.
Chociaz w moim domu jest bardzo podobnie.

[filifionka-listopadowa]

"ku pokrzepieniu serc" właśnie! Jak już ustalono przeciętny nastolatek się
buntuje i nie jest mu łatwo ze sobą. Nie robi tego z czystej złośliwości ("to ja
teraz zamienię życie rodziny w większe lub mniejsze piekło!") i właśnie w
książkach adresowanych do niego powinien znaleźć to pokrzepienie, oraz coś co go
pobudzi do myślenia. Czyli bohaterka przeżywająca trudności (ze sobą, z rodziną,
ze szkoła itp) z którymi sobie radzi mniej lub bardziej i np. dzięki wsparciu
rodziny. A nie "idealne" bohaterki M.M które w gorszych chwilach wpędzały mnie
(nastoletnią) w jeszcze większe przygnębienie: "One takie inteligentne,
wyedukowane, błyskotliwe, niebanalne a ja nie i jeszcze kłócę się z rodzicami,
mam kiepskie oceny (od BBB), nigdy nie wygrałam olimpiady i nie wiem co mam
zrobić ze swoim życiem, tyle głupich rzeczy zrobiłam."

[anutek115]

... i dlatego właśnie jak tak bardzo lubiłam "Szóstą klepkę", do dziś ją lubię
między innymi za to właśnie, za tę Celestynę, która malowała sobie rzęsy i
wyglądała "jak przedszkolak z makijażem", za jej myśli "Gapi się taki i liczy
wszelkie niedoskonałości urody", czytałam i myślałam "Och tak, och, tak...", a
potem Cesia odnajdywała Prawdziwą Miłość i to było TAKIE KRZEPIĄCE!!!!
A później to ja poczułam bunt, gdy każda następna bohaterka Jeżycjady robiła się
coraz piękniejsza i piękniejsza...

[mmaupa]

Mnie najbardziej dolowaly te rady, ze na chandre najlepsze jest
sprzatanie/zmywanie/gotowanie itd. Zeskrobywanie zeschnietego makaronu z
widelcow bynajmniej nie umniejszalo mojej nastoletniej chandry - wrecz
przeciwnie, pognebialo ja bardziej ("nie dosc, ze jestem pryszczata i w
okularach, to jeszcze nawet nie potrafie sie pocieszyc zmywaniem!").

Teraz pryszcze znikly, ale nienawisc do zmywania pozostala.

[dakota77]

Na szczescie z taka nienawiscia jest w stanie uporac sie zmywarka.
Przyjemniejsze to i mniej wody sie zuzywa:-)

[mmaupa]

W moim przypadku sprawe zalatwia ukochany (tanszy i przyjemniejszy od zmywarki).

[dakota77]

Tanszy to pozyskania moze, ale nie w eksploatacji;-). Ja kiedys uwazalam, ze
przy 2 osobach zmywarka to fanaberia, ale mi przeszlo, kiedy przeczytalam, o ile
wiecej wody zuzywa sie przy recznym zmywaniu naczyn.

[lan-ja]

Facet myje naczynia? Zawsze? Ale nie ma na imię Ludwik i nie jest
zielony?

[mmaupa]

Haha, jak z tej starej reklamy: Mamo, mam nowego przyjaciela! - A co z Romanem...?

Nie, nie jest zielony. Taki calkiem normalny jest. Po prostu jak ja gotuje, to
on zmywa, czasem sie wymieniamy. Na zmywarke nas jeszcze nie stac (chociaz
argumentacja Dakoty brzmi bardzo przekonywujaco!).

[dakota77]

Noo, naprawde warto to rozwazyc, bo zmywarki da sie kupic teraz za naprawde
niezle ceny, a oszczednosc na wodzie jest ogromna. Zmywarka w jednym cyklu
zuzywa 14 litrow wody, a podczas mycia w rekach marnuje sie jakies 60. Do tego w
krakowskim mieszkaniu mamy wode z bojlera i kiedys mielismy dylemat- co
pilniejsze, prysznic czy mycie garow? :-). Zmywarka problem rozwiazala, bo
pobiera zimna wode:-). No i nagle okazalo sie, ze mamy hurtowe ilosci naczyn i
sztuccow, bo umyte znalazly sie w szafkach, zamiast czekac na mycie w zlewie;-)

[mmaupa]

Tak tak, ale to trzeba miec najpierw wlasne mieszkanie - w wynajetym (kontrakt
na rok) nie bardzo jest sens instalowac. Bo co pozniej? Odsprzedac? Wyrwac z
kuchni i przenosic ze soba?
Moze za kilka lat uda mi sie ustatkowac i obzmywarczyc.

Ale w ogole to jest to fajna rzecz, wiem, bo rodzice maja.

[dakota77]

No tez prawda. My teraz w wynajetym w Wawie zmywarke mamy, ale dlatego, ze juz
byla:-)

[lan-ja]

Zdziwiłam się z tym myciem, bo na serio nie widziałam faceta
myjącego gary. Ale fakt, że w domu zawsze była zmywarka.A w
wynajętym mieszkaniu też można mieć. Najwyżej tak jak pralkę
wywieziesz do następnego. No chyba, że ręcznie pierzesz:-)

[mmaupa]

Jesli bedziesz kiedys na poludniu Anglii to zapraszam do siebie na ogladanie
tego zjawiska!

Pralka byla czescia wyposazenia, wiec martwic sie o nia nie musialam, na szczescie.

[onion68]

U mnie, w centralnej Polsce, jeszcze-mąż zmywał co jakiś czas, przeważnie po
jakichś imprezach rodzinnych lub innych. I nie, nie dlatego poszedł sobie ;-)

[filifionka-listopadowa]

Mój herbatnik zawsze myje naczynia (gdy zachodzi taka konieczność) bo robi to
zdecydowanie sprawniej od mnie. On ma kilkuletnią praktykę, ja zawsze miałam
wsparcie zmywarki.

[verdana]

Mój ojciec zmywał, mój mąż zmywa, mój teść nie zmywa, bo ma jedną
rękę, ale tylko dlatego.

[ananke666]

Mój Luby zmywał, teraz nie zmywa, ale taki układ mamy. On zarabia, a ja prowadzę dom i hoduję potomka. Za to pierze sobie sam, w pralce i ręcznie, sobie i dziecku. Prania ręcznego nie dotykam ani jednym palcem. Prasuje sobie też sam. A także odwala cotygodniowe większe zakupy. Nie czuję się wykorzystywana ;) Podział nam się zmieni, jak pójdę do pracy.

[ready4freddy]

lan-ja napisała:

> Zdziwiłam się z tym myciem, bo na serio nie widziałam faceta
> myjącego gary.

zrobie sobie zdjecie przy tym niewdziecznym i nudnym zajeciu, jesli chcesz :)

> Ale fakt, że w domu zawsze była zmywarka.A w
> wynajętym mieszkaniu też można mieć. Najwyżej tak jak pralkę
> wywieziesz do następnego. No chyba, że ręcznie pierzesz:-)

w wynajetych mieszkaniach sa rowniez pralki, zmienilem trzy (mieszkania) i w
kazdym byla :)

[lan-ja]

Zrób please! Koniecznie w fartuszku:-)

[ready4freddy]

ale nie mam fartuszka :) moze byc "specjalny tshirt do zmywania"? :)))

[szprota]

Jak dla mnie może. Chociaż ja mojego chłopa często widzę przy zmywaniu. Ale R4F
wydajesz się być egzotyczny ;)

[kaliope3]

I tam, zmywanie to jak mycie zębów-kto nabrudził, ten zmywa. Mam
wprawdzie w rodzinie pana,który lubi wygłaszać zdania typu:"
Kuchnia, to królestwo kobiety", czy jakoś tak, ale nikt dosłownie
nie bierze go poważnie.
No i po co komu fartuszek do zmywania:)?

[lan-ja]

Bo w fartuszku każdy facet jest sexi. Ale może byc i bez fartuszka,
jak przystojny

[mmaupa]

Jak Bill w Mamma mia :D

[onion68]

Który to, ja zapamiętałam tylko spontanicznego Harry'ego, ale też do C.F. mam
niesamowitą słabość :-)
W "Mamma mia" jak w Jeżycjadzie tak naprawdę liczą się tylko postaci kobiet ;-)

[mmaupa]

To ten co smazyl jajecznice na jachcie :).

[onion68]

Bardziej czy mniej podtatusiały? (Brosnan czy nie-Brosnan;-)

[lutecja4]

nie Brosnan-Bill to ten Szwed mial na posladkach wytatuowane oczy :)

[ready4freddy]

mmaupa napisała:

> Tak tak, ale to trzeba miec najpierw wlasne mieszkanie - w wynajetym (kontrakt
> na rok) nie bardzo jest sens instalowac. Bo co pozniej? Odsprzedac? Wyrwac z
> kuchni i przenosic ze soba?
> Moze za kilka lat uda mi sie ustatkowac i obzmywarczyc.
>

ja osobiscie nie mam zadnego doswiadczenia ze zmywarkami, ale tez w ramach
eksperymentu myslowego "a gdybym mial kupowac mieszkanie, to.." zainteresowalem
sie fenomenem zmywarek i odkrylem, ze sa takie zupelnie nieduze (podejrzewam, ze
moga byc drozsze od "zwyklych"), cos jak naprawde duza szuflada. firma na W
takie ma w ofercie, nie wiem jak inne. tak czy siak obzmywarczenie przestalo byc
fanaberia, a nabralo cech sensownej inwestycji w zaleznosci od okolicznosci :)

[dakota77]

Tak, tylko te male to takie mocno jednoosobowe. Na dwie osoby fajna jest
zmywarka o szeroksoci 45 centymetrow. Tyle ze ona i tak jest dosc gleboka:-)

[tygrys2112]

:D)))

[sowca]

A mój tatuś zmywa zawsze po śniadaniu, często po obiedzie, często po
kolacji i zawsze po imprezach rodzinnych ;)
Co do buntu: szczęśliwie ja nie przechodziłam tego okresu tak
drastycznie, być może dlatego, że u mnie w domu jest atmosfera dosyć
luźna i rodzice na wiele mi pozwalali. Moje buntowanie się polegało
przede wszystkim na kłótniach z rodzicami, ale jakoś to łagodnie
przeszło. Trochę gorzej było w szkole, bo tam buntowałam się nie
tylko przeciwko "glupim nauczycielom", ale i przeciwko "głupim
kolegom z klasy".
Moim zdaniem jednak Laura ewidentnie ciężko przechodziła okres
dojrzewania, tylko że ten bunt skierowała przeciwko rodzinie, ale
nie krzywdząc zarazem siebie. Być może nie ma to drastycznej formy,
ale jednak jest - ten pokój przypominający jaskinię czarownicy, ten
dziwny makijaż, włosy na zielono itp. Jak na Jeżycjadę to już coś.
Ale powiem Wam, że ja osobiście nie chciałąbym, żeby w Jeżycjadzie
pojawiły się dziewczyny przechodzące naprawdę cięzko okres
dojrzewania - nartkoyki, imprezy do rana tylko po to, żeby wkurzyć
rodziców, kompletne olewanie szkoły itp, itp. Widzę to codziennie i
naprawdę mam tego dosyć.

[marajka]

Nie miałam na myśli narkotyków czy takich tam. Raczej bunt przeciwko
stylkow życia, który wybrali Borejkowie. Kolezanki na wakacjach we
Francji, fajne ciuchy, a tu ojciec filolog klasyczny, który o dobra
materialne nie dba. Borejkówny prawie w ogóle nie kłócą się z
rodzicami. Ja ze swoimi też jakoś ostro nigdy się nie kłóciłam, ale
zdarzało się. Chodzi o to, by dziewczyny, które mają w domu problemy
poczuły, ze nie są same, i co najwazniejsze- że problemy trzeba
rozwiązywac, a nie uciekać w alkohol czy narkotyki.

[anutek115]

Mnie się wydaje, że ta dziwaczna "kolorystyka" Laury była trochę ni przypiął ni
przyłatał - w jednym tomie żegnamy dziewczynę z trudnym charakterem, ale
estetycznie wyrobioną i normalną jednak, w drugim (nie tak długo potem)
spotykamy "ubrzydnione" dziwactwo, zupełnie jakby autorka przypomniała sobie, że
to wiek dojrzewania i trzeba go w ten sposób ubarwić. Przy czym na przykład
zachowanie Laury, jej słownictwo, podejscie do rodziny, zainteresowania się nie
zmieniają, ona się tylko oszpeca zewnętrznie. Po czym w następnym tomie , jakieś
pięć miesięcy później znów mamy piękną dziewczynę, znów estetycznie wyrobioną i
znów normalną (na oko ;-)). Trochę mało przemyslane, moim zdaniem.
Ja przechodziłam okres dojrzewania dość ciężko, ale bez narkotyków, imprez do
rana i drastycznych zmian fryzury. "Ciężkość" pochodziła z nieustannej walki,
jaką moje jedno "ja" prowadziło z tym drugim, ktróre się wykluwało. Strasznie
bolesny proces (dla mojej rodziny też). Ale też twórczy. I tego w Jeżycjadzie
naprawdę nie widzę - no, nie tak wiele, jak powinno się przy tym natężeniu
nastolatków na metr kwadratowy. Może nawet nie kłótni, ale depresji, chwil
głębokiego smutku, niechęci, by oglądać ludzi i by oni cię oglądali. Tylko
Patrycja coś takiego przez moment prezentuje i to głównie dlatego, że się
zakochała. Jak dla mnie, przymało.

[alitzja]

marajka napisała:
> Nie miałam na myśli narkotyków czy takich tam. Raczej bunt
> przeciwko stylowi życia, który wybrali Borejkowie. Kolezanki na
> wakacjach we Francji, fajne ciuchy, a tu ojciec filolog klasyczny,
> który o dobra materialne nie dba. Borejkówny prawie w ogóle nie
> kłócą się z rodzicami.

Ja się zasadniczo z tym wszystkim zgadzam, tylko ciągle pamiętam,
jak się wszyscy piekliliśmy, oglądając "ESD", w którym Gaba właśnie
ryczała na ojca. Jedyne, co usprawiedliwiało nasze zgorszenie, było
to, że fakt ten był niezgodny z duchem książki i z charakterem
książkowej św. Gabrieli. Ale jakiż zgodny z duchem nastolatek i z
owym buntem, którego tak nam brakuje! Tylko niestety takim dość
nieumiejętnie dofastrygowanym przez scenarzystów...

[verdana]

Wprost sie wstydzę to napiać. Ale ja mam w domu trzeciego nastolatka
i sytuacja jest jak u Borejkow - nikt sie nie buntuje, awantur brak,
akceptacja naszego stylu zycia (nieco borejkowskiego, zczkolwiek mam
nadzieję ze bez snobizmu) kwitnie. Corka wlasnie oswiadczyla mi, ze
wlasciwie wszytko juz ma i nie jest w stanie powiedzieć, co by
chciała na urodziny (czyli minimalizm w rozkwicie), 13-latek w
zeszłym roku powiedział to samo, a jak dostał odtwarzacz DVD to od
pół roku nie wyszedł ze stuporu.
Ale oglądac niemal nie oglada. Czyta.
Ale ja jestem terrorystka, więc może sa zastraszeni?

[anutek115]

Verdano. Się nie wstydź. Dumna bądź. Marzę o tym, że moje dzieci za lat kilka
powiedzą w kwestii prezentów to samo, uchyl rąbka tajemnicy, jak się takie
dziecie hoduje ;-)? Bo z minimalizmem się w moim domu zetkną na pewno (ja też z
tych, co wszystko mają i nic na urodziny nie chcą), ale czy to wystarczy :-)))?
Tym niemniej z jedno widowiskowo i nie bezsensownie zbuntowane (albo chociaż
męki dojrzewania bardziej kameralnie przeżywające) pacholę by się w Jeżycjadzie
przydało. Może Wolfi trochę się nadaje? Niezgodę na życie tak jak rodzice w nim
widać chyba...

[marajka]

Verdano, może jesteśmy spokrewnione;)? Bo ja też tak mam. Naprawdę,
do szczęścia potrzebuję teraz tylko 2 dyplomów, a nikt mi ich raczej
nie da. Ale nie wszędzie tak jest. Ośmielam się twierdzić, że w
wielu rodzinach jest dokładnie na odwrót.