przedszkolacka trauma

[pixis]

tak sobie przegladam watek o piosenkach przedszkolnych [ech, kto
zamiast "rolnik sam w dolinie" spiewal jak rasowy przedszkolak "rolnik w
SANDOLINIE"??] ..
no wiec pomyslalam sobie, ze moze warto powspominac straszne czasy przedszkolne
[co starsi powinni pamietac te czasy, szczegolnie ci - jak ja na ten przyklad, -
ktorzy chodzili do przedszkola na przelomie 70/80 lat i wczesniej]
anyway, u mnie nie mozna bylo zostawiac miesa ani surowki, tylko ewentualnie,
za zgoda PANI [niech moja zyje wiecznie!] ziemniaki. wiec my biedne dzieci,
zakopywalismy wszystko pod ziemniaczki i drzelismy co by PANI nie zrobila
nalotu na nasz talerz i nie rozkopala wszystkiego. moja kolezanka potrafila
caly dzien chodzic z kotletem w kapciu!!
ale sie dzialo..
a u was?

[oxycort]

Ja pamiętam same szczęśliwe chwile.
Tylko baby mnie trochę wnerwiały...
(Oprócz dwóch. Uli o Moniki; Ula była śniadą brunetką o czarnych oczach, a
Monika jej negatywem – jasną bladolicą blondynką; na każdej akademii i do
każdego przedszkolnego zdjęcia sadzano mnie między nimi... Te lubiłem.
Najładniejsze z całych średniaków i starszaków były, odczuwałem wobec nich coś
w rodzaju przedszkolnej śłabości...).

Wracając do tematu... Najszczęśliwszy byłem, kiedy razu pewnego fikając na
rytmice nadziałem się na wystający z podłogi gwóźdź. Gwoździem tym przybita
była wykładzina do parkietu. Ot wystawał i zagłębił się mi w kolano.
Co dziwne, nie bolało, ale krwi pojawiło się mnóstwo więc wypadało się
rozpłakać - żeby zamieszanie było odpowiednie. Krew i łzy zrobiły swoje i blady
strach padł na panią przedszkolankę. Wszak gwóźdź nie powinien wystawać na jej
zajęciach a wystawał! Porwała mnie broczącego łzami i wylewającego morze krwi
na ręce i chyłkiem wyniosła do pokoju wychowawców (gdzie przypominam -
szeregowy przedszkolak nie miał przecież wstępu! Tam śmierdziało papierosami i
dorośli prowadzili rozmowy).

W pokoju wychowawców dopadły panią przedszkolankę emocje i rozkleiła się
całkowicie. Posadzono nas obok siebie. Chlipaliśmy zgodnie obydwoje, choć ja
będąc już na opadającej części paraboli, prezentowałem gasnące kwilenie, ona
właśnie gwałtownie się na nią wspinała, aby osiągnąć donośny efekt ekstremum -
pełne trwogi, obawy i pretensji do losu donośnie zawodzenie – dla mnie rzecz
niespotykana dziwna i tajemnicza. Zwłaszcza, że mimowolnie czułem się autorem
całego zajścia i czułem na sobie słodki ciężar jego roli głównej.
Tak więc podczas kiedy mnie opatrywano, równie dużo uwagi poświęcano biednej
pani od rytmiki. Krzątało się tam mnóstwo innych pań i wychowawców, by
doprowadzić ją do porządku. Do dziś pamiętam te wielkie grochy łez, które ku
mojemu zdumieniu wylewały jej niebieskie oczy i ostatecznie skapywały na jej
kształtne kolana... Pamiętam. Warkocz miała...

Byłem bohaterem tego dnia. Przyjechał lekarz z jednostki wojskowej (w mundurze,
a jakże), bo blisko była.
Dostałem zastrzyk, a potem popaćkano mi całe kolano fioletem (macie pojęcie?
Fioletem! Całe kolano – ach koledzy konali z zazdrości) i ostatecznie zalepiono
plastrem. Duży był i pachniał bardzo poważnie lekarstwami.
Byłem też bohaterem przez następny tydzień z okładem. Każdy chciał zobaczyć
monstrualnego strupa (niektórzy odważyli się nawet dotknąć). Później z
chłopakami komisyjnie go zdrapaliśmy. Następny strup był już mniejszy i nie
wzbudzał takiego entuzjazmu. Ostatecznie po dwóch tygodniach wszystko wróciło
do normy i na powrót zająłem swoje miejsce w przedszkolnym szeregu.
Od tamtego czasu jednak poczułem się silniejszy, nie czułem już respektu przed
panią od rytmiki. Jako wychowawca była dla mnie spalona, bo okazała mi swoją
słabość. Nie zaznała spokoju. :)

[basia!]

a blizna Ci chociaż została? Bo wiesz, taka blizna to jest dopiero coś!

[oxycort]

Zaczekaj, sprawdzę...

[basia!]

oxycort napisał(a):

> Zaczekaj, sprawdzę...

no czekam..

[oxycort]

Trudno stwierdzić. Nogę mam włochatą niczym tarantula. Poza tym szef mnie
nakrył z podwiniętymi nogawkami, kiedy akurat oglądałem sobie nogi... :(

bez odbioru

[basia!]

..a szefem jest kobieta?

[oxycort]

Kobitka.
Chciałem, żeby poważnie zabrzmiało, ale tak naprawdę nic się nie stało.
Ot poogladaliśmy nawzajem swoje nogi... :))))

[basia!]

O sposobach depilacji rozmawialiście?;)

[oxycort]

Żatowałem. Mój szef to facet. Ma jeszcze bardziej włochate...

[aniela_]

może oceniam po łepkach i pozorach ale niektórzy z nas burzliwą mieli
przeszłośc zwlaszcza w okresie wieku wczesnodziecięcego.
nie chodziłam do przedszkola jesli niee liczyc ostatnich szesciolatkow. mialam
mila panią nianię, a potem jakieś panie w sześciolatkach, których nie pamiętam.
nie pamietam tez przezyc zadnych traumatycznych. anielsko bylam grzeczna moze ?

[oxycort]

NIE BYŁAŚ W PRZEDSZKOLU?
To Ty miałaś Anielu zwichnięte dzieciństwo! Do szkoły bezbronna taka poszłaś...

[Gość: awt]

Jedno slowo tylko, a wspomnien tyle: BUDYN

[oxycort]

A pozytywne, czy niegatywne?
Jak dla mnie - jeśli bez soku - to umiarkowane. jeśli z sokiem - to pełen
zachwyt. Całkiem jak z wodą z saturatora :)

[basia!]

oxycort napisał(a):

> A pozytywne, czy niegatywne?
> Jak dla mnie - jeśli bez soku - to umiarkowane. jeśli z sokiem - to pełen
> zachwyt. Całkiem jak z wodą z saturatora :)

woda z sokiem z saturatora...mhhhh...pycha ,z truskawkowym albo malinowym
najlepiej mniam:)

[aniela_]

aha posmak wspomnien znalezc mozna wschodnia granica w kategoriach: oranż i
kiwi. szklanki szklane rzecz jasna. zaden tam plastik czy papier.

[Gość: awt]

Szklane szklanki, jasna sprawa. Po uzyciu plukane w poobtlukiwanej balii
emaliowanej na kolor blue. W tejze - woda o odpowiedniej klasie czystosci. Eh,
wlasnie taka oranzade sprzedawal kolo dworca we wloclawku niejaki pan henio -
legenda kujaw: krawacik, dwa zeby i przyklejony do ust frazesik: "Dla
szzznownej pnnnienki".
Co do budyniu - dla mnie to byla trauma. Womitalna. Bezzsmakowa i bezzsokowa
masa z jakims dziwnymi grudkami. PO pierwszym lyku (a bo to sie lykalo, z
takich brazowych kubkow boleslawca) roslo w ustach. PO ostatnim (pani Ala
pilnowla) bieglo sie z placzem do lazienki.

[Gość: mizeria]

najgorsze w budyniu bylo to , ze byl z kozuchem, ktory sie marszczyl zlowrogo...

[basia!]

Gość portalu: mizeria napisał(a):

> najgorsze w budyniu bylo to , ze byl z kozuchem, ktory sie marszczyl zlowrogo..
> .
budyniowy kożuch jest rzeczywiście ohydny, ale taki na mleku to dopiero trauma!

[Gość: iw]

nienawidziłam picia mleka (bo zdrowe), kanapek z serkami topionymi, żółtego
sera i szpinaku. kiedyś wrzuciłam (a raczej zakopałam) szpinak pod ziemniaki i
wtedy usłyszałam: "no dobrze, zjedz chociaz ziemniaki"...

[_tequila_]

Ja nosilam do przedszkola wstretne fartuszki - krzyzaczki...
pierwsza rzecza jaka robila moja mama po powrocie do domu bylo przeszukanie
kieszeni fartucha w poszukiwaniu schowanych pulpetow zawinietych w chusteczke
tudziez kazala mi wypluc z buzi to co zostalo po obiedzie.... bleeeee ;)

[gagatek3]

zostało ci coś jeszcze z chomika ?

[_tequila_]

z chomika zostało mi w piwnicy puste akwarium.... ;)

[oxycort]

Ja mam gdzieś jeszcze parę par plastelinowych kapci...

[oxycort]

A fartuszki pamietam. I ta kieszonka z przodu :) Wystarczyło ochylić się od
stołu, tudziesz odchylić kieszonkę i niestrawny posiłek dyskretnie odksztusić...
Generalnie w przedszkolu jadałem wszystko. Niejaką trudność sprawiały mi
jedynie zbyt mocno przysmażone sadzone jajka. Nawet do smaku przypalonego mleka
przywykłem. I długo sądziłem, że tak właśnie smakuje mleko...

[_tequila_]

i juniorki.... ;)

[oxycort]

i wytworne relaksy na talony ;)

[Gość: be]

uuh, tak tak, mam traume
wlasna matka zwichnela mi ego przy pomocy blekitnego moheru (jakkolwiek sie to
pisze)
jako dziecie o obfitych dosc obfitych ksztaltach nie mialam wielkich szans na
zostanie przedszkolnym Jankiem. Przypadala mi poslednia rola Lidki albowiem
Marusia zostala chuda jak szkielet (do czasu, hehe) Basia. Az pewnego dnia stal
sie cud. Za zasluge, ktora zasluguje na osobny watek przedszkolny kolektyw
zadecydowal ze nazajutrz zostane na chwile i w drodze wyjatku Jankiem. Z
przejecia spac nie moglam. Niestety rano mama ubrala mnie w wydziergane
wlasnorecznie (z samozaparciem choc kompletnie bez talentu) koszmarne blekitne
moherowe spodenki, w ktorych natychmiast wypchaly sie kolana, ze nie wspomne o
odwrotej stronie. Wygladalam jak globus w galotach. Z jankowania nici

[balbina2]

Przeczytałam co piszecie i widzę, że generalnie wszystkim najbardziej dały się
we znaki przdszkolne posiłki. Mnie też. Przeżute mięso w kieszonce fartucha -
okazuje się, że to standard. U mnie wstręt do posiłków doszedł do takiego
etapu, że wymiotowałam na sam widok pani kucharki wnoszącej obiad. Poza tym
koszmarem było przymusowe zażywanie tranu - to były lata sześćdziesiąte - potem
chyba ta moda minęła. Otrzymywało się łyżkę tranu i łyżkę kiszonej kapusty - na
zagrychę. Po kilku nieudanych próbach (dużo sprzątania było) i konsultacji z
moją Mamą dano mi spokój. okropne było też leżakowanie na strasznie
niewygodnych leżankach - nigdy nie mogłam zmusić się do spania na zawołanie.
Ogólnie rzecz biorąc przedszkole było okropne, dlatego współczułam mojej córce,
kiedy musiałam ją tam wysłac. Ale moja córka chodziła już w bardziej
cywilizowanych czasach, poza tym było to przedszkole tzw. przyzakładowe,
niewielkie, kameralne, a panie wprost rozpieszczały nielicznych wychowanków.
Moja córka już z rana udawała się do kuchni i ustalała z kucharką co ona
dzisiaj zje, a czego nie - i zawsze jakoś się dogadały. O wstręcie do jedzenia
nie było mowy. Poza tym ona bardzo lubiła leżakowanie - w ogóle jest
śpiochem...Jedyne co dla niej pozostało koszmarnym wspomnieniem - to strach, że
nie przyjdę po nią na czas. W sumie zdarzyło się dosłownie 2-3 razy, że
spózniłam się jakieś pół godziny, ale dla niej pozostało to okropnym przeżyciem.

[pixis]

u nas - jak bylam jeszcze w I grupie to oczywiscie bylo przymusowe spansko,
lezaki panie rozkladaly i w ramach bonusa za dobre wychowanie przychodzily nas
pilnowac starszaki. Nachylaly sie nad nami, my z zacisnietymi powiekami, a oni
otwierali nam oczy na sile i darli sie 'ona udajeeeee!!'

ale na ten przyklad kompocik w obtluczonych kubeczkach wystawiany przez
kucharki jak bylismy sobie na dworze.. to bylo cos..

[oxycort]

Nie chadzaliśmy przypadkiem do tego samego przedszkola?
Jesteś może Ulą bądź Moniką? ;)

No jasne że pamiętam kompociki!
No i te baby (cholerne beksy i skarżypyty), co tak celowo wolno piły zatory
tworząc (kompot był z wiaderka, nalewany chochlą do wspólnego kubka, lub dwóch
może - faktycznie poobijane były!), podczas gdy dzielne zgrzane chłopaki, po
podwórkowych psikusach naprawdę fest pragnienie miały.
Do dziś pamietam ten pełen wyrzutu głos pani kucharki, kiedy strofowała mnie,
że dzewczynki mają inaczej (!), że przełyki u nich są na kształt ogryzka,
przez który kilka kropelek zdoła się ledwie przecisnąć. Nie to co u nas
chłopaków, gdzie rura spustowa wystepuje w tym miejscu.

[pixis]

no nie, ani ula ani monika.. [tez zaluje..]
najdziwniejsze jest to, ze ja jednak to moje przedszkole lubilam, mydlo w
siatce nad kranem, albo to, ze po obiedzie panie puszczaly nam bajki [slajdy]
na suficie i sobie lezelismy na podlodze. i nie wolno bylo siadac.
i sobie na dworze jedlismy szczaw.. przyrody sie duzo wtedy uczylam ..

i wszyscy mieli takie same fryzury - na pazia. to byl obowiazek chyba. sama nie
wiem, moze moda?

[oxycort]

No a audycje w radio? (do południa jakoś były chyba?)
I "Radio-Dzieciom" tamże, jakoś zaraz po dobranocce. I Supełek z
Chuchaczkiem... W czwartki pani Kwiatkowska czytała mi Przygody Tomka Sawyer'a
Twain'a (to była już chyba podstawówka).

Własne lekcje przyrody... Ech... Łza się kręci. Te prześlicznie trzaskające
(kiedy je nadepnąć) tłuste zielone gąsienice, Szczaw! No przecież! Przysmażanie
mrówek i innych insektów za pomocą filatelistycznej lupy (powiększenie X8).

[aniela_]

aah alez ja czuję się uboga w przezycia.

[oxycort]

Żałuj!
Pamiętam we wakacje kiedy w przedszkolu remont trwał akurat, robiliśmy z
chłopakami z bloku eskapady z desantem przez płot na przedszkolne podwórko (to
sie nazywa lubić przedszkole).
Pysznie się bawiliśmy od popołudnia do wieczora (była świeża hałda piachu,
betoniarka i inne takie akcesoria. I tylko zabawa pustymi workami po wapnie źle
się dla mnie skończyła, kiedy przywdziewając taki wór na siebie zasypałem sobie
oczy...
Szczęściem, że ktoś z dorosłych przechodził i wrzask usłyszawszy na ratunek
pośpieszył

[aniela_]

aha zycie pelne przygod prowadzisz. nie zasypiasz gruszek w popiele dzieckiem
nawet bedac

[pixis]

my ['my dzieci z bloku X'] mielismy taka mase wlasnego pomyslu zabaw, wojen z
innymi podworkami, wypadow 'za ulice', ze ludzie, ktorzy nie byli malymi
blokersami nigdy tego nie zrozumieja raczej.
np. zabawa w chowanego w piwnicach, po ciemku.. az kolezanke tak pchly pogryzly
ze rodzice nam zabronili. teraz jest niz, nigdzie nie ma dzieci [moze przed
kompami, albo przed tv], ale kiedys na kazdym pietrze w moim bloku bylo co
najmniej 2 dzieci..
ale ja tesknie..

[aniela_]

aha teraz dzieci nie puszcza się samopas na podworko tylko wozi luksusowymi
autami na zajecia dodatkowe po szkole. i nie ma chyba już piwnic. pchel tem
bardziej ;)

[oxycort]

Rzeczywiście, było się z kim bawić.
Rany jakie cudowne okolice do zabaw miałem! Obok mojego bloku wieczna budowa
trwała. Szkoła podstawowa "się stawiała". Jako przedszkolak maluczki, osobiście
uczestniczyłem w uroczystości wmurowania kamienia węgielnego; byłem wówczas
przekonany - podobnie jak moi rodzice, że nim 7 lat mi stuknie - do nowej
szkoły uczęszczać będę. Tymczasem placówkę oddano w posiadanie szkolnej
szarańczy, kiedy ja 16 wiosen kończyłem...
Nieważne. Ważne natomiast jest to, że ten wieczny plac budowy, pełen obskurnych
zaopuszczonych baraków był rajem dla naszej podwórkowej paczki.

10 minut drogi - prosto jak splunął miałem też do rzeki, którą akurat
regulowano, stąd rozkoszne bajora i sztuczne baseny w budowie - były kolejnym
ulubionym miejscem zabaw. Tuż obok, ze skarpy niedalekiego lotniska (areoklubu
sportowego), staczaliśmy się namiętnie zamykani i zalepiani taśma szmacianką w
co wiekszych pudłach przytarganych wcześniej ze śmietnika za peweksem :) (a
skarpa duża była i stroma).

A zwiedzał ktoś kanały i studzienki sciekowe? (kiedy regulowano rzekę budowano
przy okazji system jakichś wodociągów i kanalizacji) Kiedy jako człowiek
poważny już i stateczny miałem okazję zobaczyć dziury w jakie wtedy włażiliśmy,
to słabo mi się robi... może 80 centymetrów to miało...

[Gość: basia!]

pixis napisał(a):

> my ['my dzieci z bloku X'] mielismy taka mase wlasnego pomyslu zabaw, wojen z
> innymi podworkami, wypadow 'za ulice', ze ludzie, ktorzy nie byli malymi
> blokersami nigdy tego nie zrozumieja raczej.
> np. zabawa w chowanego w piwnicach, po ciemku.. az kolezanke tak pchly pogryzly
>
> ze rodzice nam zabronili. teraz jest niz, nigdzie nie ma dzieci [moze przed
> kompami, albo przed tv], ale kiedys na kazdym pietrze w moim bloku bylo co
> najmniej 2 dzieci..
> ale ja tesknie..

nie no pixi!,te piwnice i pchły to zupełnie jak moje podwórko!!!!!

[tilka]

Ja z przedszkola pamietam miętę, którą panie kucharki przynosiły na plac zabaw
w upalne dni i chochlą nalewały do brązowych kubków, cytrynę w plasterkach
posypaną cukrem, po którą stało się w kolejce a pani wrzucała prosto do dzioba,
radośc gdy w sześciolatkach leżakowało się już leżąc w ubraniu na podłodze a
nie w piżamie na leżaku, no i szycie po tym jak rozbiłam sobie głowę spadając z
jakiejś dziwnej budowli na zabronionej części placu zabaw, miałam wtedy taką
fajną niebieską sukienkę w białe kwiatuszki a potem także turban z bandaża na
głowie.
Pozdrawiam