Światem zaczęła rządzić wiosna.

[piaf.e]

Alejandro Sanz

Corazón Partío

Tiritas pa este corazón partío.
Tiri-ti-tando de frío.
Tiritas pa este corazón partío,
pa este corazón partío.

Ya lo ves, que no hay dos sin tres,
que la vida va y viene y que no se detiene...
Y, qué sé yo,
pero miénteme aunque sea, dime que algo queda
entre nosotros dos, que en tu habitación
nunca sale el sol, ni existe el tiempo,
ni el dolor.

Llévame si quieres a perder,
a ningún destino, sin ningún por qué.

Ya lo sé, que corazón que no ve
es corazón que no siente,
o corazón que te miente amor.
Pero, sabes que en lo más profundo de mi alma
sigue aquel dolor por creer en ti
¿qué fue de la ilusión y de lo bello que es vivir?

Para qué me curaste cuando estaba herío
si hoy me dejas de nuevo con el corazón partío.

¿Quién me va a entregar sus emociones?
¿Quién me va a pedir que nunca le abandone?
¿Quién me tapará esta noche si hace frío?
¿Quién me va a curar el corazón partío?
¿Quién llenará de primaveras este enero,
y bajará la luna para que juguemos?
Dime, si tú te vas, dime cariño mío,
¿quién me va a curar el corazón partío?

Tiritas pa este corazón partío.
Tiritas pa este corazón partío.

Dar solamente aquello que te sobra
nunca fue compartir, sino dar limosna, amor.
Si no lo sabes tú, te lo digo yo.
Después de la tormenta siempre llega la calma.
pero, sé que después de ti,
después de ti no hay nada.

Para qué me curaste cuando estaba herío
si hoy me dejas de nuevo con el corazón partío.

¿Quién me va a entregar sus emociones?
¿Quién me va a pedir que nunca le abandone?
¿Quién me tapará esta noche si hace frío?
¿Quién me va a curar el corazón partío?
¿Quién llenará de primaveras este enero,
y bajará la luna para que juguemos?
Dime, si tú te vas, dime cariño mío,
¿quién me va a curar el corazón partío?

¿Quién me va a entregar ...

"Wiosenne ukojenie"

[krykucha]

Wszystkie moje łzy i smutki
Pochłonęły niezabudki.

Z moich pragnień i tęsknoty
Powyrastał jaskier złoty.

Ilem szału znał przed laty,
Przeszło w pełnych róż szkarłaty.

W czyste lilie się zamienia
Zwątpień ból i przebaczenia.

Oto wstaje wiatr i zwieje
Marne troski i nadzieje.

I nad serca mego ciszą
Śpiewne już skowronki wiszą.

Konstanty Maria Górski

when god lets my body be

[rlogin]

gdy już bóg się przestanie wtrącać w moje ciało

Z każdego oka drzewo będzie wyrastało
i zakołysze się wśród liści owoc

na którym świat zatańczy purpurowo
Spomiędzy moich śpiewnych warg wyrośnie

róża co wciaż od nowa rodzić będzie wiosnę
i panny co namiętność cierpią jak chorobę

będą kładły tę różę między piersi drobne
Spoczną pod śniegiem moje mocne dłonie

A moja ukochana w ptaki wytężone
wstąpi wędrując przez trawy i zioła

i ptasie skrzydła będą dotykać jej czoła
zaś moje serce przez ten czas się stanie

Falą co wzdyma się i grzęźnie w oceanie

jakze przecudny i sloneczny wiersz:)))

[clogin]

wiecznowiosenny

[piaf.e]

Alejandro Sanz

Un charquito de estrellas

Naufragué en un charquito de estrellas.
Yo sólo quería navegar, poner mis ganas por velas.
Y, el mar llené llorando por ella.
Un sueño anclado en la Luna.
No pude ver orilla ninguna y, normal
que naufragase a tu vera.
Entre la espuma que acaricia y atropella;
como un verso del poema que escribí,
se van borrando tus huellas.
Mi ilusión es la cometa que se eleva
y que se estrella contra mí, contra mí, contra mí.

¿Dónde están los mares de verdad, gélidos?
Y aquella brisa que me apagaba poco a poco el sol,
¿dónde quedó? Las noches mágicas, ¿te acuerdas?
de charquitos y de estrellas.

Esta noche iba a brillar la Luna,
pero la tormenta la asustó.
Mañana, cuando salga el Sol,
se reirá de ella, pero de nosotros no.
Esta noche hay miles de estrellas
y una mágica y radiante Luna llena.

Y aquel charquito de estrellas
resultó ser un desierto:
sólo un espejismo de arena y de sal,
de risas hoy verdaderas.
Suelta velas y verás mi cometa
que se eleva y que se va, que se va, que se va.

¿Dónde están los sueños de verdad, cálidos?
Y las tormentas de caricias,
donde el huracán, amándonos.
La noche es grande y es eterna.
Ya no hay charcos; sólo estrellas.

Esta noche brillará la Luna,
porque la tormenta es nuestra amor, amor, amor.
Mañana, cuando salga, el Sol llorará de envidia
por ella y por lo que pasó.
Esta noche hay miles de estrellas
y una mágica y radiante Luna.

Mañana, cuando salga, el Sol llorará de envidia
por ella y por lo que pasó.
Esta noche hay miles de estrellas
y una mágica y radiante Luna llena.

¿Dónde están los mares de verdad?
¿Y las tormentas de caricias, donde el huracán?

[zwykly2]

moja wiosna
morenika

to jak ją widzę
w krótkich krokusach
z rozwianą gałęzią
jest tylko dla mnie
i świętego spokoju

jutro trzeba będzie
podzielić się jej kwitnięciem

"Ciepły deszcz".

[krykucha]

Wieczorem, w obcym mieście, szedłem
ulicą, która nie miała imienia.
Coraz głębiej zanurzałem się w obcość,
w gęstą wiosnę, po stopniach kamiennych.

Padał ciepły deszcz i ptaki śpiewały
cicho; czułość była w ich głosach dalekich.
Syreny statków płakały w porcie,
żegnając się z ziemią znajomą.

W otwartych szeroko oknach kamienic
stały postaci ze snów moich i twoich,
i wiedziałem, że idę w przyszłość, w epokę
minioną, jak pielgrzym do Rzymu.

Adam Zagajewski

[zwykly2]

-Z WIOSNĄ
- INTERNAUTOM


Przez wiosenne roztopy

Przez rozbryzgi – woda i kaczeńce

spod kopyt

Nie posyłamy już jeźdźca galopem

Ale przycisk telefonu

Internetu

Włączony

- I biegnie

Wiadomość

Ta sama

Z wiosną

Wciąż nieodmieniona

– Bo to co serce z wiosną

ma do powiedzenia

To się nie zmienia

Leszek Długosz


-
Od głupich sam się człek obroni,
Od mędrków - niech nas Pan Bóg broni.

gdy kwitnie żonkil

[clogin]

gdy kwitnie żonkil (ten co wie
że żyjesz, aby stawać się)
zapomnij lecz, pamiętaj że

gdy kwitną bzy, co głoszą, iż
budzisz się po to, aby śnić
pamiętaj co (zapomnij nic)

gdy kwitnie róża (rajski ptak
płonący w naszych szarych snach)
zapomnij czy, pamiętaj tak

gdy tak rozkwita każdy cud
że myśl nie może złapać tchu,
pamiętaj gdzie (zapomnij tu)

i (gdy nam czas objawi, że
od czasu nas uwolnić chce)
zapomnij mnie, pamiętaj mnie.

:)

[rlogin]

gdy pyszczki pierwiosnków spod ziemi chcą wyjść
i młodość to błogość a błogość to dobroć -
zaś wrogość jest niska, nijaka i niecna
- to wiosna (tak, wiosna; kochanie) to już!
spójrz, jak ptaszki figlują, jak każdy gdzieś gna
spójrz, jak rybki zbytkują, jak płyną pod prąd
(spójrz jak góry wirują tanecznie)

gdy znów bezszelestnie rozwiera się liść
i błogość to dobroć a dobroć to szczodrość -
zaś wrogość to brednie i brechty i bzdury
- to znów; znów żyjemy: to (całuj mnie) już!
i znów ptaszki się wznoszą, i ona i on,
i znów rybki trzepoczą, jak ty i jak ja,
(i znów góry wirują, znów góry)

gdy to co zginęło znajduje się dziś
i dobroć to szczodrość a szczodrość to mądrość -
zaś wrogość trupieje, truchleje i truje
- to wiosna (noc staje się dniem) tak, to już!
wszystkie ptaszki nurkują do dna tego dnia
wszystkie rybki wzlatują ku światłu przez toń
(wszystkie góry wirują; wirują)

[clogin]

Piekne. Czy autor ten sam co powyzej?

[rlogin]

clogin napisała:

> Piekne. Czy autor ten sam co powyzej?

Ten sam. Nie wiem, czy ktoś napisał więcej wiosennych wierszy.
No to może jeszcze jeden, zupełnie inny :)


gdy zaledwie-
wiosna a świat jest błotnie-
słodki ten kulawy
sprzedawca baloników

gwiżdże daleki i malutki

a eddieibill porzucają
zabawę w kulki i w piratów i
przybiegają pędęm i jest
wiosna

gdy świat jest kałużowo-cudowny

ten stary
dziwak sprzedawca baloników gwiżdże
daleki i malutki
a bettyiiza porzucają grę w klasy i skakankę

i przybiegają w podskokach i

jest
wiosna
a
ten

kozłonogi

sprzedawca baloników gwiżdże
daleki
i
malutki

[piaf.e]

Ana Belen y Victor Manuel

Derroche

El reloj cuelga suspendido
el telefono desconectado
en una mesa dos copas de vino
y a la noche se le fue la mano...
Una luz rosada imaginamos
comenzamos por probar el vino
con mirarnos todo lo dijimos
y a la noche se le fue la mano...

Si supiera contar todo lo que senti
no quedo un lugar que no andubiera en ti
Besos , ternura
que derroche de amor
cuanta locura
Que no acabe esta noche
ni esta luna de abril
para entrar en el cielo no es preciso morir
Besos , ternura
que derroche de amor
cuanta locura

Pareciamos dos irracionales
que se iban a morir manana
derrochamos no importaba nada
las reservas de los manantiales
pareciamos dos irracionales
que se iban a morir manana
si supiera contar todo lo que senti
no quedo un lugar que no andubiera en ti
Besos......
Y la noche es testigo de esta inmensa locura
nuestra ruta de amor se convierte en ternura.

(przepraszam wszystkich ze nie zmieniłam znaków na hiszpańskie.Ale piosenka
jest ładna)

[rlogin]

piaf.e napisała:

> (przepraszam wszystkich ze nie zmieniłam znaków na hiszpańskie.Ale piosenka
> jest ładna)

Nie przepraszaj za to, że nie zmieniasz znaków na hiszpańskie. Raczej przełóż
znaczenie na polskie :) Przetłumacz - warto, bo tekst jest ładny...

Gdy w ogrodzie botanicznym

[palnick]

Słońce pieszczotliwe i gorące
Promieniste zsyła gońce
Na drzemiącej ziemi głusz.
Życie budzi nas o bladym świcie
l zwierzamy się w zachwycie:
Oto wiosna przyszła już.
Warszawa w kwiatach pachnie jak czarowny park.
Na ust szkarłatach kładę czerwień moich warg.

Gdy w ogrodzie botanicznym zakwitną bzy,
Śnię z chłopakiem moim ślicznym o szczęściu sny,
Na spacer idę śród liliowych gron
l serce pełne złud nastrajam na wiosenny ton.
Gdy w ogrodzie botanicznym zakwitną bzy,
W tym nastroju idyllicznym me serce drży,
Znikają cienie, trosk i zdrad,
Śmieje się do nas cały świat,
Gdy w ogrodzie botanicznym zakwitną wonne bzy.

Oto słońca nas prześwietla złoto,
Wszystko zda się nam pieszczotą,
Wszystko płynie, wszystko gra.
Serce w kwiatów stroi się kobierce
l po długiej poniewierce
Wraca znowu miłość twa.
Warszawa w kwiatach nęci nas zapachem bzów,
W tych aromatach szczęście swe odnajdę znów.
Gdy w ogrodzie botanicznym ...


A.Włast

Tłumaczenie też ładne ;)

[rlogin]

Teoria wielkanocnego zajączka

[palnick]

Zawsze się mieszam i plączę,
Gdy syn mój dowiedzieć chce się,
Skąd się świąteczny zajaczek
Wziął w wielkanocnym okresie.

Skąd przez makowce, pisanki,
Babki, rzeżuchy sękacze,
Kurczęta, palmy, baranki,
Zając kłapouch skacze.

O, długo tłumaczyć bym musiał,
Ze wstydem i z wypiekami,
Że zając to symbol tatusia
Na parę dni przed świętami.

Że biedny, że wystraszony,
Że zagoniony, jak zając
Ucieka spod ręki żony
Po mieście kulawo kicając.

Czy ze zmęczenia się słania
I czasem przykuca na słonku,
Bo się go z domku wygania,
Bo tatko przeszkadza w domku.

Bo pod nogami się pęta,
Bo mak wyzera z donicy,
Więc kiedy nadchodzą święta,
To tatuś jest na ulicy.

Dostaje tam od mamusi
W łapkę z 20 złotych...
I to mu wystarczyć musi
Na kino, palenie i koty.

Na jezdni i po chodniku,
Na rynku i przed sklepami
Mnóstwo nieszczęsnych samczyków
Łazi smutnymi stadami.

I żeby sobie dowieść,
Że on rządzą tym krajem,
Co chwilę ci smutni panowie
Się tytułują nawzajem.

- Cześć panie dyrektorze!
- Pan prezes też na spacerze?
- O i sekretarz na dworze!
Ach, jak przyjemnie w plenerze...

Co rzekłszy na siebie się gapią
Z wyrazem niezmiernej żałości
A przy tym ząbkami kłapią,
Ponieważ przemarzli do kości.

Aż wreszcie święta nadchodzą
I mija ta zmora brzydka.
Zajączki do norek wchodzą
I każdy hyc do korytka.

I każdy żuje i mlaska,
Jedzonko ładuje do brzuszka
I się zamienia w grubaska,
I tylko mu trzęsą się uszka.

A potem już jest miło i dobrze,
Tylko oczka wciąż mniejsze i węższe.
To nie traktor zwariował na dworze,
To tak chrapią te zajączki świąteczne.


Andrzej Waligórski

[piaf.e]

To jeszcze coś w tym stylu choc nie ma tu ani słowa o wiośnie ani miesiącach
wiosennych.


Voy a apagar la luz /Contigo aprendí (Luis Miguel)

Voy a apagar la luz
para pensar en ti
y asi, dejar volar
a mi imaginacion.
Ahi donde todo lo puedo
donde no hay imposibles
que importa vivir de ilusiones
si asi soy feliz
Como te abrazare
cuanto te besare
mis mas ardientes anhelos
en ti realizare
Te mordere los labios
me llenare de ti
y por eso voy a apagar la luz
para pensar en ti.
Contigo Aprendi
Contigo aprendi
que existen nuevas y mejores emociones
Contigo aprendi
a conocer un mundo nuevo de ilusiones
Aprendi
que la semana tiene mas de siete dias
a hacer mayores mis contadas alegrias
y a ser dichoso yo contigo lo aprendi.
Contigo aprendi
a ver la luz del otro lado de la luna
Contigo aprendi
que tu presencia no la cambio por ninguna
Aprendi
que puede un beso ser mas dulce y mas profundo
que puedo irme mañana mismo de este mundo
Las cosas buenas ya contigo las vivi
y contigo aprendi
que yo naci el dia que te conoci.


--

Coś jeszcze do wiosennej reklamy piosenek

[piaf.e]

w jezyku hiszpańskim.

Sergio Dalma

ES POR TI

Es por ti que veo ríos
donde sólo hay asfalto
es por ti que hay océanos
donde sólo había charcos
Es por ti que soy un duende
cómplice del viento
que se escapa de madrugada
para colarse por tu ventana
Es por ti que no hay cadenas
si sigo el ritmo de tus caderas
es por ti que rozo la locura
cuando navego por tu cintura
Es por ti que soy un duende
cómplice del viento
Que se escapa de madrugada
Que se escapa de madrugada
Que se escapa de madrugada
Para colarse por tu ventana
Y decirte
tus labios son de seda
tus dientes del color de la luna llena
tu risa la sangre
que corre por mis venas
tus besos la tinta de mis versos
que siempre te cuenta
Es por ti que veo ríos
donde sólo hay asfalto
Es por ti que hay océanos
donde sólo había charcos
Es por ti que soy un duende
cómplice del viento
Que se escapa de madrugada
Que se escapa de madrugada
Que se escapa de madrugada
Para colarse por tu ventana
Y decirte
tus labios son de seda
tus dientes del color de la luna llena
tu risa la sangre
que corre por mis venas
tus besos la tinta de mis versos
que siempre te cuenta
Que siempre te cuenta...

okna wasze - oczy powrotu - gasną

[clogin]

Zapowiada sie, ze szykuje sie kolejne "prewencyjne" ludobojstwo w Iranie i
tragedia dla calej ludzkosci. Wiosna to nie zawsze radosc, zycie i optymizm.
Jakze czesto to smierc zgotowana ludziom przez ludzi. Czlowiek ma
wyjatkowy "geniusz" zamieniania zycia w smierc i szczescia w cierpienie.
-------
Dary deszczu wiosennego
Świat naprzeciwko zolbrzymiał:
Po snach przewala się ciężko dzień otwarty jaskrawo
i bolą wspomnienia wieków przebytych,
zarastające
urojonym morzem podróżnym i przydrożną trawą.
Dziś: kiedy deszcz wiosenny, drzewa sztywne jak karton,
w pokoju:
pies patrzy w zaprzestrzeń otwartą -
dalszą niż mój wzrok.
Szczeka - wywołuje zaświat ukryty w jaźni.
Dzień odprężony deszczem urywa się w oknie
i najwyraźniej
w obcych ulicach słyszę swój nabrzmiały krok,
gdy ulatuje szary szerszeń szmeru.
Pamiętam, w miastach starych, nie odszukany przez czas,
chodzę długo ulicami - jasnymi kolumnami słoty,
i na najwyższej wieży zegarów
brzask
znajduje mnie nagle skutego w niebo jak w gotyk.
Pamiętam twój uśmiech nie odszukany
w śpiewnym wyrazie krynolin,
wsród srebrnych sygnaturek deszczu
i serce, które boli
wszystkimi domami tych miast opuszczonych.
O norymbergi, awiniony moich wędrówek!
okna wasze - oczy powrotu - gasną.
To ostatnia wieża z daleka ujrzana
jak ołówek
wypisuje w przestrzeni rachunek czasu.
O wiośnie, o lasce złamanej wzrokiem
odnoszę ten ciężar miast przeżytych
do nieskończonych alej kasztanów, do troski mojej,
do mitu.
20 IV 40r.

KK Baczynski

[piaf.e]

Ana Belen y Victor Manuel

Solo le pido a Dios

Solo le pido a Dios,
que la guerra no me sea indiferente
Es un monstruo grande y pisa fuerte,
toda la pobre inocencia de la gente

Solo le pido a Dios
que el dolor no me sea indiferente
Que la reseca muerte no me encuentre,
vacia y sola sin haber hecho lo suficiente

Solo le pido a Dios,
que lo injusto no me sea indiferente
Que no me abofeteen la otra mejilla,
despues de que una garra me arano a esta suerte

Solo le pido a Dios,
que el futuro no me sea indiferente
Desahuciado esta el que tiene que marcharse,
a vivir una cultura diferente

Solo le pido a Dios,
que la guerra no me sea indiferente
Es un monsruo grande y pisa fuerte,
toda la pobre inocencia de la gente

[piaf.e]

....

Solo le pido a Dios,
que el engano no me sea indiferente
Si un traidor puede moas que unos cuantos,
esos cuantos no lo olviden facilmente.

Wychodzimy z zimy

[palnick]

Wychodzimy z zimy trochę bladzi
Trochę jakby z zaspy zamyślenia
Uczymy się chodzić po trawie
Kaczeńcom patrzymy prosto w oczy


Jabłko z zimy co nam zostało
Dzielimy na dwoje
Jabłko z zimy co nam zostało
Dzielimy na dwoje


Może przejdziemy razem do lata i dalej
Może jest nam dzisiaj to pisane
A może po prostu nasza miłość
W wodę rzucony kamień



Adam Ziemianin

[krykucha]

Sur le pont d'Avignon





Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie
jak fotografia wszystkich wiosen.
Kantyczki deszczu wam przyniosę -
wyblakłe nutki w nieba dzwon
jak wody wiatrem oddychanie.
Tańczą panowie niewidzialni
"na moście w Awinion".
Zielone, staroświeckie granie
jak anemiczne pączki ciszy.
Odetchnij drzewem, to usłyszysz
jak promień - naprężony ton,
jak na najcieńszej wiatru gamie
tańczą liściaste suknie panien
"na moście w Awinion".
W drzewach, w zielonych okien ramie
przez widma miast - srebrzysty gotyk.
Wirują ptaki płowozłote
jak lutnie, co uciekły z rąk.
W lasach zielonych - białe łanie
uchodzą w coraz cichszy taniec.
Tańczą panowie, tańczą panie
"na moście w Awinion".

K.K.Baczynski

Zielone oczy Anny

[palnick]

Czemu oczy ma zielone panna Anna,
czy w nich łąka się odbija albo las?
Czemu wiosna w jej spojrzeniu nieustanna,
która blaskiem swym obdarza także nas?

Czemu oczy ma zielone ta dziewczyna,
skąd w nich głębia morska lśni i zieleń pól?
Kto ją ujrzał raz, ten już nie zapomina
i odczuwa w sercu dziwnie miły ból.

Oczy Anny są zielone jak trawa,
dwa szmaragdy świecą spod jej czarnych rzęs.
A ta zieleń to niezwykle dziwna sprawa
i nie każdy owej barwy pojmie sens.

Lecz kto żywą ma fantazję, ten uwierzy,
że te oczy - hej, piosenko, śmiej się, śmiej -
są zielone od patrzenia na żołnierzy,
na mundury, których pełno wokół niej.



Skaldowie

[rlogin]

W lesie przy strumyku
Zosia rwie jagody
Na siwym koniku
jedzie ułan młody

Hej, dziewczyno rzuć jagódki
Wszak ułana żywot krótki
Już za lasem wre potyczka
Rumianego użycz liczka

Zosia oczy skryła
skromnie pod rzęsami
sukienkę splamiła
sobie jagódkami

A choć krzyczy mama sroga
Nie żałuje nic nieboga
Bo z ułana za dwa dzionki
Jeno krzyżyk i skowronki

W lesie przy strumyku
Zosia szuka jeżyn
Na gniadym koniku
drugi ułan bieży

ułan młody i dorodny
i miłości Zosi godny
Chwyci Zosię wpół i przegnie
I pokocha i polegnie

Jak woda w strumyku
Tak Zosi czas leci
Na wronym koniku
pędzi ułan trzeci

Ułan pięknie Zosię prosi
strasznie żal ułana Zosi
A nad nimi chmurka sina
I czerwona jarzębina

Zbiera Zosia grzybki
Zebrała z pół kwarty
Na bułanku chybkim
pędzi ułan czwarty
...

A gdy już skończone boje
wodzi Zosia dziecię swoje
Na kurhanek w polu świeży
gdzie tatusiów szwadron leży

Wiosenne malowanie

[palnick]

Na świstku kartki białej napiszę jakiś wiersz
Może piosenkę z niego zrobię
Melodii jej poszukam w szumie zielonych drzew
A potem ją zaśpiewam Tobie


Takie wiosenne malowanie
Dobieram słowa, bo treści wciąż brak
Takie wiosenne malowanie
Choć nieraz tak mało barwny jest nasz świat


Przy ogniu gdy zasiądę, usłyszę iskier śmiech
Zobaczę ich szalony taniec
I ziemia się zakręci gdy brzegiem wody biec
Będę gdy ranne słońce wstanie


A nocą, kiedy gwiazdy wóz wielki stworzą mi
Gdy księżyc w chmurach znowu błyśnie
To tak jak on na niebie mnie w głowie pomysł tkwi
Żeby się wybrać znów do Ciebie


B.Koptas

Wiosenna pieśń radości

[palnick]

Idzie sobie wiosna
słychać świergot ptaka,
ładna to piosenka
tylko głupia taka.

Już przyleciał bocian
i w kałuży dłubie,
mi to nie przeszkadza
dalej będzie głupiej.

A aaaaa już jest wiosna
A aaaaa dłuższe dnie
A aaaaa kwiaty rosną
A aaaaa głupie, nie?

Słońce raźniej świeci
dym się w polu snuje
- zupełnie bez sensu,
ale się rymuje.

Budzi się przyroda,
już zielono wszędzie
bać się nie ma czego -
znowu refren będzie:

A aaaaa już jest wiosna...

Rozmarzają rzeki,
płynie kra do morza
- zwrotka nienajgorsza,
tylko rymu nie ma.

Drzewa mają pączki,
w jajkach są pisklęta,
przyroda jak zwrotka
- niedorozwinięta!

A aaaaa już jest wiosna...

Wiosna jest po zimie
w myśl ludowych przysłów
ja już nie mam zdrowia
do tych idiotyzmów.

Kończy się piosenka,
śniegu nie ma prawie
Pisać głupie teksty
nawet ja potrafię!

Aaa...


Kabaret Potem

Wiosna.

[palnick]

Wiosna radosna
Jak sosna tak prosta
Rozpustna zaczepna okrutna
Kwitnąca dysząca
I w pąkach w zającach
I w zwierzu w roślinie
Pęcznieje coś pilnie
Wybucha jak tchnienie
I znika marzenie


Drożdże w słojach bulgocą
Jabłeczniki ściany złocą
Ciemną nocą diabły psocą
Czarne koty się okocą
Gospodynie na pierzynie
Pocą się nie wiedzą po co


Wiosna radosna
Jak sosna tak prosta
Rozpustna zaczepna okrutna
Kwitnąca dysząca
I w pąkach w zającach
I w zwierzu w roślinie
Pęcznieje coś pilnie
Wybucha jak tchnienie
I znika marzenie


Wiesław Dymny

Kolega maj

[palnick]

I znów księżniczka Anna spadła z konia,
to znak, że przybył nasz kolega maj,
pozieleniały włosy drzew i wieczorami słychać śpiew,
i w zimnych draniach już cieplejsza krąży krew.

I znów księżniczka Anna spadła z konia,
w powietrzu się unosi kaczy puch,
w Pedetach ciągle maj i kobiety naj naj naj,
niestety u poety także maj.

I znów księżniczka Anna spadła z konia
i znów ironia opuściła nas,
jak pawi ogon serce drży,
w Technikolorze śnią się sny,
to nowe ptaszki, nowe łaszki, nowi my.

I znów księżniczka Anna spadła z konia
i słychać jak się żaby śmieją z nas,
wypadków co dzień moc, niebezpieczna każda noc,
znów kogoś ktoś pokochał, znów kogoś ktoś pokochał.

Ach kiedy, kiedy do mnie mrugnie los...


Agnieszka Osiecka

[krykucha]

Piosenka wiosenna




Zagram dla ciebie na każdej gitarze świata
Na ulic fletach, na nitkach babiego lata
Wyśpiewam jak potrafię księżyce na rozstajach
I wrześnie, i stycznie, i maje
I zagubione dźwięki, i barwy na płótnach Vlaminca
I słońce wędrujące promienną ścieżynką



Graj nam, graj, pieśni skrzydlata
Wiosna taniec nasz niesie po łąkach
Zatańczymy się w sobie do lata
Zatańczymy się w sobie bez końca



A blask, co oświetla me ręce, gdy piszę
Nabrzmiał potrzebą rozerwania ciszy
Przez okno wyciekł, pełna go teraz chmara wronia
Dziobi się w dziobów końcach, a w ogonach ogoni
A pieśń moja to niknie, to wraca
I nie wiem, co bym zrobił, gdybym ją utracił

Wojciech Bellon

Marzenia wiosenne

[palnick]

(w tle "Marzenie" Schumana)



O czym marzy co roku wiosną
Pan stworzenia, postępu chorąży?
Jakie w nim dylematy rosną,
Co nurtuje go? Co go drąży?
Czy kariera mu widzi się wielka
W dyplomacji, że jest konsulem
W szapoklaku, fraku i szelkach,
Że angielski zna, i że wogóle...?
Czy też duma że jest naukowcem
Co wynalazł gazowy skobel
Albo z krową skrzyżował owcę,
I ktoś dzwoni: - Hallo! Tu Nobel!
Może sobie w myślach przedstawia
Że się wybił, że obniżył koszta,
Lub że dostał Nagrodę Wrocławia
Za sam wygląd i za całokształt?
Że jest bardzo znanym chirurgiem
Ma nóż, kleszcze i inne kawałki
I że jedzie własnym wartburgiem
Ministrowi wyrżnąć migdałki?
Albo może że Samosierra,
Że kartacze stadami, jak ptaki,
A on, prawdaż, jako generał,
A on, prawdaż: - Za mną, chłopaki!
Czy rakieta ewewntualnie,
Gra orkiestra, w słońcu kosmodrom,
Ktoś przemawia doń pryncypialnie
Ciut od rzeczy, żeśwa nad Odrą?
Względnie saloon, banda przy barze,
A barmana właśnie zabito,
A on wchodzi, i patrzy im w twarze
A w kaburze ma taaaakie kopyto...
Gdy zapytać, to każdy opowie
Jakieś szczytne-ambitne łamańce,
Ale mówiąc między nami, panowie,
To na wiosnę każdy marzy o Mańce...



Andrzej Waligórski

Nadejście wiosny

[palnick]

Wiosna idzie, będą zmiany duże,
Wkrótce ptaszki zaćwierkają na sosnach,
Nawet w szarym zadymionym biurze,
Domyślono się, iż idzie wiosna.
Wprawdzie w biurze nie widać słońca,
Wprawdzie wszyscy toną w drukach i w druczkach,
Ale wczoraj obsypało gońca,
Ale dzisiaj odmarzła spłuczka
I bluznęła z szumem jak kaskada,
Aż naczelnik wyleciał z zebrania.
A w tym samym czasie w szufladach
Jęły cicho zakwitać podania
Jak murawa górska, na zielono,
Ze starości, bo je dawno złożono!
A na widok tej namiastki trawki
Ciepło w sercach zrobiło się wszystkim.
Urzędnicy zdjęli zarękawki
I spojrzeli na maszynistki.
Maszynistki się okryły rumieńcem
I zepsuły w roztargnieniu maszyny,
A głównemu księgowemu tak zadrżały ręce,
Że przekroczył fundusz na nadgodziny,
Ale zaraz podjął decyzję męską,
Nie pozwolił, by przygniotła go troska,
I w piśmie do centrali wytłumaczył ten cały bałagan

żywiołową klęską, Której na imię "Wiosna".


Andrzej Waligórski

"I nagle wiosna"

[krykucha]

W nocy przewiał mnie wiersz

Szybko i bezpowrotnie.

Jak ławica tropikalnych ryb

Jak pelikany z różowych lagun.



To co zostało we mnie

Drży jak fata morgana

Jak ważka w upale lata

Jak drzewa nad rzeką Wartą

Jak hamsun nad Kineretem.



Bezradny stoję o świcie

Jak dziecko na pustej plaży

I nagle wiosna

Wychyla się z nocy

Jak motyl

Ze swojej poczwarki.

Adam Szyper

Wielkanocne kurczęta

[palnick]

Trwają długie debaty nocne
Skąd się wzięło kurczę wielkanocne?
Skąd ta ledwie co wykluta kurka
Przy święconem stroszy żółte piórka?
Może to jest oznaka dla ludzi
Że już wiosna, że przyroda się budzi?
Może kura nam zrobiła niespodziankę,
Bo o tydzień przenosiła pisankę?
Może to piszczące maleństwo
Wieści żółte niebezpieczeństwo?
Może to są rezultaty twórcze
Nazbyt częstych okrzyków "O kurcze"?
Ja rozumiem, baranek, zajączek,
Ale czemu kurczę się tu plącze?
Tu rzeżuchę uszczknie, lub wątróbkę,
tam na czysty obrus zrobi kupkę,
Chce pić wodę, trafia na żubrówkę,
Potem łapką się trzyma za główkę,
I przewraca się po stolikach
Ptak z gatunku gallus domestica,
Niewyraźny etymologicznie,
Podejrzany ideologicznie,
Aż dopiero pan profesor Dreptak
Pierwsze ścieżki w tej dziedzinie przedeptał,
Dowiódł bowiem iż owe kurczątka
Są symbolem kurczów żołądka!
Fakt, że Polak się na święta obżera,
Że go potem pogotowie zabiera,
A czasami to nawet policja,
Taka u nas narodowa tradycja!
Tak więc, dzięki profesorowi
Nikt już teraz nic złego nie powi,
Nie wywiedzie kurczaka z pogaństwa
lecz z narodowego chrześcijaństwa!
Nowy sukces w naszej trudnej walce!
... a lewica gryzie w złości palce!



wersja II



Bo to nie jest relikt pro-pogański,
Lecz przeciwnie narodowo-chrześcijański,
Co pomaga w naszej słusznej walce!
... a lewica gryzie w złości palce!


Andrzej Waligórski

[krykucha]

Pogoń za wiosną



Lato rozpaliło
na rogach ulic
ogniska truskawek



Nastało wielkie gorąco



Zaczęłam gonić
wiosnę



Dopędziłam ją samolotem
w małej wiosce nad morzem



Pod fioletową kiścią bzu
całowała się z rybakiem



Kwiaty truskawek
łypały na nią
żłótymi oczami



Jabłonie gubiły płatki
ze zdziwienia



Myślałam jaką rakietą
dopędzę zielony księżyc
który przyniosłeś mi
w jaśminowym krzaku

Małgorzata Hillar

Wieczór w bzach

[palnick]

Wiosenny wiatr mię bzami owiał,
Trąciłaś ogród lekkim ruchem,
Twój płaszcz przygasnął, poliliowiał
I stał się kolorowym puchem.

Zmierzch ci jak pająk na sukienkach
Koronki w dzwonki wyhaftował,
Jak pióro senne po mych rękach,
Po twarzy twój przepływa owal.

W latarniach ulic drżą motyle,
Ciemnieje dal i gra bezkreśnie;
Mglisz się, zanikasz w świateł pyle,
Rozwiewasz mi się w bzach jak we śnie.


Kazimierz Wierzyński

"Wiosna"

[krykucha]

W ciemniejących pieczarach
Marzyłem długo
o Twoich drzewach i błękitnych niebach,
o Twoim zapachu i ptaków śpiewie.



Teraz leżysz odsłonięta
W lśniącym splendorze,
Kąpana w słońcu,
Jak jakieś cudo, przede mną.



Poznajesz mnie znowu
Kusisz mnie delikatnie
Oto drżą me kończyny wobec
Twej błogosławionej obecności.

Hermann Hesse

"Brudna wiosna"

[krykucha]

W okrągłych błotnych miskach
z obcasów i kopyt
lśnią turkusy niebieskie
i chmur heliotropy.

Kałuża płynie z wiatrem -
tu mleczna, tam ruda,
wiosna rynny wyżyma
lubując się w brudach...

- Serce ordynarnieje
i godzi się z błotem,
skoro w nim słońce
usta zanurzyło złote...

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

***[Tyś jest, jak dzień wiosenny...]

[palnick]

Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,
I majowe w swej duszy nosisz poematy,
Radością zasadzone myśli w tobie kwitną
Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.

Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia
Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,
I krągły śmiech, co z warg ci zęby wypłomienia,
Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.

Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,
Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,
Niech mi się przyśnią twoje, w białych sukniach wiosno,
Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.


Kazimierz Wierzyński

Kwiat pomarańczy

[palnick]

Wiosna tanagra
Tyle lat, tyle wieków
To samo powtarza:
Bez końca
Tańczy.

Nie widzi, nie wie,
Że wszystko się wykruszyło,
Wszystko się wyludniło,
Cały świat -
Jej wystarczy
Kwiat pomarańczy.

Nie wie nic,
Nikogo się nie boi,
Żadnej Kassandry
Ani stu innych wróżek:
Zapach jej zmysły pomieszał,
Rozum odebrał,
Kwiat ją urzekł.

Złotoróżowe owoce
Kołysze między kwiatami
Na jednym i tym samym drzewie:
Gdzie to wszystko się dzieje,
Na jakim jesteśmy świecie,
Co to za wielkie szczęście,
Które o sobie nic nie wie.


Kazimierz Wierzyński

[krykucha]

"Stokrótki"

Miło po listku rwać niepełną stokroć

I rozkochanych słów różaniec cedzić,

Miło przy ludziach było raz powiedziéć,

Że się kochamy, i mówić po stokroć.



Miło zabłądzić pod lipowe cienie

Z kwiatkami w ręku - i patrząc ukradkiem,

Wzajemnie mówić obrywanym kwiatkiem:

Kochasz!... i pani kochasz mnie szalenie...



Gdy nas różowa poróżniała sprzeczka,

A zgody ciągłe zabraniały świadki,

Pamiętasz, luba, jak te białe kwiatki,

Jeden mówił: nie - a drugi: troszeczka.



Dzisiaj samotny - dzisiaj bez nadziei

Błądząc po skałach... wszystkie moje smutki

Zbiegły się razem do białej stokrotki,

Co była siostrą stokrotek w alei.



Rwałem ją... listki leciały w błękicie

Aż na jezioro, ze skały, gdziem siedział,

I wiesz, co listek ostatni powiedział?

Luba, że jeszcze kochasz mnie nad życie.

Juliusz Słowacki

"Teoria wielkanocnego zajączka"

[krykucha]

Zawsze się mieszam i plączę,
Gdy syn mój dowiedzieć chce się,
Skąd się świąteczny zajaczek
Wziął w wielkanocnym okresie.

Skąd przez makowce, pisanki,
Babki, rzeżuchy sękacze,
Kurczęta, palmy, baranki,
Zając kłapouch skacze.

O, długo tłumaczyć bym musiał,
Ze wstydem i z wypiekami,
Że zając to symbol tatusia
Na parę dni przed świętami.

Że biedny, że wystraszony,
Że zagoniony, jak zając
Ucieka spod ręki żony
Po mieście kulawo kicając.

Czy ze zmęczenia się słania
I czasem przykuca na słonku,
Bo się go z domku wygania,
Bo tatko przeszkadza w domku.

Bo pod nogami się pęta,
Bo mak wyzera z donicy,
Więc kiedy nadchodzą święta,
To tatuś jest na ulicy.

Dostaje tam od mamusi
W łapkę z 20 złotych...
I to mu wystarczyć musi
Na kino, palenie i koty.

Na jezdni i po chodniku,
Na rynku i przed sklepami
Mnóstwo nieszczęsnych samczyków
Łazi smutnymi stadami.

I żeby sobie dowieść,
Że on rządzą tym krajem,
Co chwilę ci smutni panowie
Się tytułują nawzajem.

- Cześć panie dyrektorze!
- Pan prezes też na spacerze?
- O i sekretarz na dworze!
Ach, jak przyjemnie w plenerze...

Co rzekłszy na siebie się gapią
Z wyrazem niezmiernej żałości
A przy tym ząbkami kłapią,
Ponieważ przemarzli do kości.

Aż wreszcie święta nadchodzą
I mija ta zmora brzydka.
Zajączki do norek wchodzą
I każdy hyc do korytka.

I każdy żuje i mlaska,
Jedzonko ładuje do brzuszka
I się zamienia w grubaska,
I tylko mu trzęsą się uszka.

A potem już jest miło i dobrze,
Tylko oczka wciąż mniejsze i węższe.
To nie traktor zwariował na dworze,
To tak chrapią te zajączki świąteczne.

Andrzej Waligórski

200! Z nastrojów wiosennych

[palnick]

Nie masz nic milszego ponad
Ciągnący żeński pensjonat.

Sunie sznurkiem przez plantacje,
W ciszy, z wolna, uroczyście -
Zielono, pachną akacje,
Słońce gzi się poprzez liście - -

Ciągnie podwójny sznureczek
Takich przemiłych owieczek.

Cieplutko, wiosna, południe,
Ławeczka, próżniactwo boskie,
Myśli rozigrane cudnie
W jakieś koziołki szelmoskie - -

Idą: duża, mniejsza, mała,
Kobiecości gama cała.

Ptaszek ćwierka gdzieś tam z góry
Swoich liryk "pierwszą serię",
Zapoznanych serc tortury
I celibatu mizerie - -

Pod kapotką granatową
Rysuje się to i owo.

"W rytm melodii jakiejś sennej
Kołyszą się stare drzewa,
Płynie falą dech wiosenny,
W sercu puka coś, coś śpiewa - -"

Ta mała mogłaby troszkę
Obciągnąć sobie pończoszkę...

Jakiś czar nie znany jeszcze,
Jakieś czucia wiotkie, śliczne - -
Jakieś dziwne w piersiach dreszcze,
Pan i pani-teistyczne - -

. . . . . . . . . . . . . . . . .


Czy to nie znaczy przypadkiem,
Że czas mi już zostać dziadkiem? ...



Tadeusz Boy-Żeleński

Sonata księżycowa

[palnick]

Księżyc usiadł na kominie
I przez okno najbanalniej
Zielonkawym światłem płynie
Po podłodze twej sypialni.

Po podłodze, po suficie,
Nieuchwytnie, niepotrzebnie,
Zielonkawe swoje życie
Rozpryskuje mdło i srebrnie.

Odnajduje grzebień w cieniu
I zieleni się na nowo,
I promieniem na grzebieniu
Gra sonatę księżycową.

Zielonkawym swoim jadem
Księżyc sączy się w ulicę,
Lunatyczne ręce blade
Omdlewają pod księżycem.

W noc majową, w noc usłużną,
Księżyc nęci, księżyc mami,
Ciało dręczy się na próżno,
Wiosna pachnie obłokami.

Zapach nuży, noc się dłuży,
Broczy gęsty sen ze ściany,
Księżyc pannę snem odurzył
I odpłynął - niekochany.

Zanim jeszcze mgła poranna
Ludzkich ciał orzeźwi upał,
Obok siebie blada panna
Znajdzie w łożu kościotrupa.


Jan Brzechwa

"Wielki Piątek"

[krykucha]

co prawda o wiosnie w tym wierszu nie ma ani słowa ale...

Życie nam przysparza troski
I nie szczędzi perturbacji -
W Wielki Piątek, Rosołowski
Wrócił rankiem z delegacji,
Zmienił gatki i ubranko,
Przetarł szmatką środek glacy,
A tu żona już śniadanko
Niesie mu na srebrnej tacy.
Są jajeczka, jest baleron,
Są z masełkiem pyszne chałki...
Rosołowski jak perszeron
Zarżał, widząc te specjałki!
Już się rzucił na kiełbasę,
Już jej kawał niósł ku ustom,
A wtem jak ktoś chrząknie basem,
Choć w pokoju było pusto!
Biedak dostał skurczu w nogach
I pomyślał cały drżący:
- Ani chybi to przestroga,
chociaż jestem niewierzący....
Tu się zerwał przerażony,
Popił wody, jęknął głucho
I nerwowo rzekł do żony:
- Coś mnie dzisiaj boli brzucho!
I odstawił te specjały
(tak mu całkiem zmiękła rura)
I - kompletnie zramolały -
Pokuśtykał w stronę biura....
Wówczas żona, w stronę szafy
Rzekła z wniebowziętą miną:
- No, obyło się bez gafy!
Wyłaź, Feluś! Stary spłynął!

Andrzej Waligórski

Brzózka kwietniowa

[palnick]

To nie liście i nie listki,
Nie listeczki jeszcze nawet -
To obłoczek przeźroczysty,
Pozłociście zielonawy.

Jeśli jest gdzieś leśne niebo,
On z leśnego nieba spłynął,
Śród ogrodu zdziwionego
Tuż nad ziemią się zatrzymał.

Ale żeby mógł zzielenieć,
Z brzozą się prawdziwą zmierzyć,
Ściemnieć, smugę traw ocienić -
- Nie, nie mogę w to uwierzyć.


Julian Tuwim

[krykucha]

"Żywopłot"
Trwa w okolicy popłoch
I zamieszanie spore:
Tatko strzyże żywopłot
Ogromnym sekatorem.
Zbudził się wczesną wiosną
Kiejby niedźwiedź w barłogu,
Przeciągnął się, otrząsnął,
Wylazł i siadł na progu.
Otworzył ślipia, sapnął,
Splunął przed się bez pudła,
Odegnał muchy łapą,
Poczochrał się po kudłach,
Furknął jak wentylator,
Lub jak słoń znad Zambezi,
Złapał w dłonie sekator
I zabrał się do rzezi.
Hej, w ulewie gałęzi
Wyrwanych zawieją
Coś się kłębi, coś rzęzi.
Jacyś czarci szaleją,
Jakieś się wilkołaki
Żrą bestialsko wśród żerdzi,
Fruwają krzaki-kłaki,
Coś jęczy i coś śmierdzi.
Przerżnął się tatko w poprzek,
Wypadł z gąszczu z łomotem,
Wydał bojowy okrzyk,
Hyc i runął z powrotem.
Znowu wszystko druzgota,
Tnie, rąbie, siecze w buszu,
Zajrzał sąsiad zza płota -
Cofnął się już bez uszu.
Przyleciał sierżant Miziak,
Strofował go na próżno,
Bo tatko dostał hyzia,
Ciach i lufę mu urżnął.
Aż wreszcie swoje zrobił,
Ściął ostatnią roślinę,
Plac jak pustynia Gobi,
Żywopłot jak Yull Brynner.
Wyjął tatko papieros,
Lecz kiedy go dopalał,
On - dopiero co heros -
Nagle sflaczał i zmalał.
Powiędły mu muskułki,
Ukazały się gnatki,
Wreszcie przeląkł się pszczółki,
Beknął i zwiał do chatki,
Gdzie swe członki żałosne
Okrył ciepłą bielizną...
Tak, tak, raz w roku na wiosnę,
Każdy z nas jest mężczyzną
W jakiejś tam specjalności,
Jak seks, ryby lub koty...
...lecz większość bez litości
Wyrzyna żywopłoty...

Andrzej Waligórski

***[To było tak...]

[palnick]

To było tak: w ciemności nocy
Z gałązki wylazł żywy pączek.
Rozklejał się, ptakami kwiląc;
O świcie - westchnął. To był początek.

Godzinę blisko się dokwiecał,
Leniwie drzemiąc w ciepłej wiośnie.
Ciągnęły go z lepkiego gniazdka
Kwieciste ptaki coraz głośniej.

Godzinę blisko się upierzał,
Barw upatrując po ogrodzie.
Wyciągał go z zawięzi miekkiej
Skrzydlaty wietrzyk coraz słodziej.

O, patrz, jak biją się o ciebie,
Złączone w jeden zgiełk pstrokaty:
Ptaki świergotem coraz tkliwszym,
Coraz żarliwszą wonią kwiaty!

Bezimiennego cię rozdwaja
W dwa cudy jedna twórcza siła,
I drży pod tobą niespokojna
Gałązka, która się powiła.

Wiec kto? wiec jak? Zawiało chłodem.
Czy ptak? czy kwiat? I gwar zamiera,
I rozpaczliwy strach istnienia,
W struchlałym sercu świata wzbiera.

Wtedy zerwałem go z gałęzi
Jak pierworodny owoc z drzewa:
I bardzo słodką wonią dyszy,
I bardzo smutne wiersze śpiewa.


Julian Tuwim

gdy lud porzuci szarość istnienia

[clogin]

Wiosna...
gdy lud porzuci szarość istnienia
spali łachmany
krzyknie
- Nigdy więcej! –
kiszkom grającym z głodu
i marznącym dłoniom
- Nie damy się!
powie
skarlałemu dziecku
o oczach nędzy
Zaczerwieni się odwagą
zaamaranci złością
zalezieni mocą
zazłoci mądrością
i popłynie wzburzoną rzeką
solidarną
do portu
wolności i sprawiedliwości.

Wiosna

[palnick]

Jeśli przyjdzie kiedykolwiek ta dziewczyna,
Która stała zeszłej wiosny u mych wrót,
Ty jej powiedz, że się wiosna znów zaczyna
I że wrota nadal patrzą się na wschód.

Jeśli spyta, jak w tym roku mi na imię,
Jak się wciela niewidzialna moja twarz,
Ty jej powiedz, że tęskniłem do niej w zimie,
Bezimienną w snach jej śnieżnych pełniąc straż.

Niech przybędzie nieobecna między nami,
Niech starannie spłoszy cienia swego chłód;
Ja tak samo będę czuwał za wrotami
I tak samo nie otworzę jej twych wrót.



Jan Brzechwa

Wróci wiosna, baronowo.

[palnick]

Mówisz, ze cię miłość mierzi,
zmierź mnie sobie, wołasz, zmierź!
Spójrz, powiadasz, to są piersi?
kogóż natchnie taka pierś?

A ja twierdzę: - Baronowo,
wkrótce minie zima, a
z wiosną zaczną się na nowo
nasze słodkie TRULLA LA.

Znowu będę twój Don Diego,
znowu księżyc, znowu bzy,
jak u Pawła Zeraldiego
sitwa zmysłów: "Ja i TY".

I nie powie stary baron
więcej do mnie paszoł won,
nie wypchnie na bruk z gitarą,
bowiem w grobie leży on.

Czarna kryje go pydżama,
biedak gonił resztką sił,
tak jak stał, w salonie zamarzł,
bo lufcik otwarty był.

Zły baronie, dobrze tak ci!
chciałeś naszą miłość zgnieść,
nasze słodkie koci-łapci,
że tak powiem, naszą płeć.

Na złość tobie wiosną Amor,
co sekrety różne zna,
ukołysze nas tak samo
w tym najsłodszym TRULLA LA.

*
Aktualnie jeszcze zima
(jakże nie lubimy zim!)
nasze zmysły w karbach trzyma
i rozkwitnąć nie da im;

ba, przez całą Europę,
zimno! krzyczy dziad i wnuk.
I zawieszam się jak sopel
pod okapem twoich nóg.


Lecz się nie martw, baronowo,
już przemija zima zła,
rozpoczniemy ach! na nowo
nasze słodkie TRULLA LA.

*
Dziś widziałem, to nie farsa
(Dosyć mamy takich fars!),
jak jamniczek twój zamarzał,
"ziuziu" krzyczał, łkał i marzł;

więc go wziąłem na rączyny,
owinąłem w ciepły puch.
O, jamniczku mój jedyny,
wycierpiałeś się za dwóch!

Na pierś moją marmurową
chodź, jamniczku, gdy ci źle.
A ty właśnie, baronowo,
swym jamniczkiem zowiesz mnie.

*
Czemu dni wesołe nie są,
czemu z oka płynie łza?
Cierpliwości, baronesso,
jeszcze miesiąc, jeszcze dwa,

a powrócą nasze święta
(jak najprędzej pragnąłbym),
szał zmysłowy się rozpęta,
huknie harfa: rym cym cym,

i pochłonie przepych kanap
purpurowe serca dwa,
w górę uszy, ukochana,
TRULLA,TRULLA,TRULLA LA.


Konstanty Ildefons Gałczyński

[rlogin]

O słodka spontaniczna
ziemio ileż to
razy
zaślepione

paluchy
lubieżnych filozofów szczypały
cię
i

trącały
,a sprośny kciuk
nauki szturchał
twe

piękno . ileż
to razy religie brały
cię na swe kościste kolana
ściskając cię i

mocując się z tobą abyś poczęła
bogów
(ale ty
wierna

niezrównanemu łożu
swego rytmicznego kochanka
imieniem
śmierć

za całą odpowiedź


dla nich masz tylko

wiosnę)

czyje to?

[clogin]

O słodka spontaniczna
> ziemio ileż to...

piekne.

Ee tam wiosna, światem zawsze rządziła dupa.

[baba_w_oknie]

ntx

[rlogin]

w oknie rządziła ukazem?

[piaf.e]

jest jakis wątek gdzie nie naplujecie?

[rlogin]

Po wieczerzy już zmyte naczynka we śnie leży spowita dziecinka
Którą los na pociechę mi dał za kolejną pomyłkę dwóch ciał
Nastawiony już budzik na szóstą mętnie senne odbija mnie lustro
Tylko ja czuwam jeszcze w moim oknie na piętrze
I w uśpioną uliczkę mą krzyczę

O Romeo słowiczy sokole
O tęsknoto niewieścich pokoleń
Otworzyłam Ci okno
Na tę moją samotność
O Romeo
czy jesteś na dole
czy jesteś na dole

A na dole jak zwykle nikogo może kolej z Werony za drogo
Może konno wyruszył a koń nie życzliwie odnosił się doń
Może nie ma na klimat na szpalta
Może właśnie dokańcza tybalta
Może zły mu Kapulet sprzeniewierzył amulet
Więc w uśpioną uliczkę znów krzyczę

O Romeo kochanku pokoleń
O Romeo już na mnie jest kolej
Otworzyłam Ci okno
Na tę moją samotność
O Romeo
czy jesteś na dole
czy jesteś na dole

A na dole odpowiedź jest ciszą a na czole mym troska o przyszłość
Co to będzie za miesiąc jak wiek kiedy drogi zawieje Ci śnieg
Co dzień gorsz Romeo pogoda i ja jestem codziennie mniej młoda
Do klasztoru Ci zbiegnę lub innemu ulegnę żeby potem móc krzyczeć w uliczkę

Nie ma Ciebie Romeo na dole
O Godocie niewieścich pokoleń
otwieramy wciąż okna
W każdym oknie samotna
Patrzy w pole
Gdzieś wywiódł ją

[rlogin]

też cummingsa, c... :)

and translation?

[clogin]

the same person as above from Mass?

[rlogin]

clogin napisała:

> the same person as above from Mass?

The same :)
Ale zginęła mi gdzieś książeczka z innymi tłumaczeniami, a szkoda...

Emily, nie marnuj wpisów !

[palnick]

rlogin napisał:

> clogin napisała:
>
> > the same person as above from Mass?
>
> The same :)
> Ale zginęła mi gdzieś książeczka z innymi tłumaczeniami, a szkoda...
------------
:)

[rlogin]

Emily tries but misunderstands
She often inclined to borrow somebody's dreams till tomorrow
There is no other day
Let's try it another way
You'll lose your mind and play
Free games for may
See Emily play

Soon after dark Emily cries
Gazing through trees in sorrow hardly a sound till tomorrow

There is no other day
Let's try it another way
You'll lose your mind and play
Free games for may
See Emily play

Put on a gown that touches the ground
Float on a river forever and ever, Emily, Emily
There is no other day
Let's try it another way
You'll lose your mind and play
Free games for may
See Emily play

Teraz nie zmarnowałaś :)

[palnick]

Pozdrowionka :)

[rlogin]

palnick napisał:

> Pozdrowionka :)

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=38906275&a=40077949
;)

Tam chyba. Ciebie na pewno od lat :)

[palnick]

Jak fajnie, że to zauważyłaś :)

[rlogin]

palnick napisał:

> Jak fajnie, że to zauważyłaś :)

Oj... Już dziwnie mi się jakoś robi... "ale chroń mnie, Panie, od nienawiści",
tolerancja dla odmienności, również na wiosnę:

Waiting for the phone to ring
Diamond necklace on my shoulder
Waiting for the phone to ring
Lipstick on my naked shoulder
It seems to be my fancy to make it with
Frank and Nancy

When
Over the bridge we go
Looking for love
Over the bridge we go
Looking for love
I'll come running to you, hey baby if you want me
I'll come running to you, baby if you want me

Looking at my hands today
Look to me that they're made of ivory
I had a funny call today
Someone died and someone's married
you know that it's my fancy to make it with
Frank and Nancy

When
Over the bridge they go
Looking for love
Over the bridge we go
Looking for love
I'll come running to you, hey baby if you want me
I'll come running to you, baby if you want me

Something's got a hold on me
And I don't know what

It's the beginning of a new age

Wiosna do poety

[palnick]

Pójdź, pójdź, poeto! Pójdziemy na pole,
Jak skowronkowi, skrzydła ci rozwinę,
Jak rybkę, puszczę na wodną głębinę,
Jak bujnym wiatrom, dam taką ci wolę!

Będziemy słuchać, jak zboża szum rośnie,
W błękit wpatrzeni i w chmurek przeloty,
Jak muszka brzęczy, jak huczy żuk złoty,
Jak dzięcioł puka w gęstwinie na sośnie...

Nad jasną strugą siądziemy na trawie,
Kędy się niebo w wód dwoi przeźroczu;
Ty będziesz patrzał, jak ciągną żurawie,
Ja, jak łzy jasne padają ci z oczu.

Będziesz mi śpiewał, śpiewał... Wszystkie głosy
Dam fletni twojej, słowiki uciszę,
By gaje drżały srebrzyste od rosy,
Gdy nimi pieśń twa, jak wiatr, zakołysze.

Miesięczną pełnię wyzłocę dla ciebie,
Rankom dam świeżość, a nocom tęsknotę
I takie gwiazdy rozpalę ci złote,
Jakie świeciły na młodym twym niebie.

Brzozom twym srebrne warkocze rozczeszę,
Z ziół wonnych stopom zaścielę kobierce,
Wszystko ożywię, rozbudzę i wskrzeszę...
Pójdź, pójdź, poeto! -

Poeta
A wskrzesisz ty serce?...


Maria Konopnicka

To play the game of love and sorrow:))

[springtime3]

To play the game of love and sorrow
In real life today tomorrow
To float the river of love rebirth
To climb the mountain of pain and death
I must deeply inspire spring aromas
Code naked emotions in surreality
Delete unfulfilled memories from eternity
Put on an emerald forest gown
And fly in rays of morning dawn…
:)

"Wielkanocne kurczęta"

[krykucha]

Trwają długie debaty nocne
Skąd się wzięło kurczę wielkanocne?
Skąd ta ledwie co wykluta kurka
Przy święconem stroszy żółte piórka?
Może to jest oznaka dla ludzi
Że już wiosna, że przyroda się budzi?
Może kura nam zrobiła niespodziankę,
Bo o tydzień przenosiła pisankę?
Może to piszczące maleństwo
Wieści żółte niebezpieczeństwo?
Może to są rezultaty twórcze
Nazbyt częstych okrzyków "O kurcze"?
Ja rozumiem, baranek, zajączek,
Ale czemu kurczę się tu plącze?
Tu rzeżuchę uszczknie, lub wątróbkę,
tam na czysty obrus zrobi kupkę,
Chce pić wodę, trafia na żubrówkę,
Potem łapką się trzyma za główkę,
I przewraca się po stolikach
Ptak z gatunku gallus domestica,
Niewyraźny etymologicznie,
Podejrzany ideologicznie,
Aż dopiero pan profesor Dreptak
Pierwsze ścieżki w tej dziedzinie przedeptał,
Dowiódł bowiem iż owe kurczątka
Są symbolem kurczów żołądka!
Fakt, że Polak się na święta obżera,
Że go potem pogotowie zabiera,
A czasami to nawet policja,
Taka u nas narodowa tradycja!
Tak więc, dzięki profesorowi
Nikt już teraz nic złego nie powi,
Nie wywiedzie kurczaka z pogaństwa
lecz z narodowego chrześcijaństwa!
Nowy sukces w naszej trudnej walce!
... a lewica gryzie w złości palce!

wersja II

Bo to nie jest relikt pro-pogański,
Lecz przeciwnie narodowo-chrześcijański,
Co pomaga w naszej słusznej walce!
... a lewica gryzie w złości palce!

Andrzej Waligórski

Pożegnanie widoku

[krykucha]

Pożegnanie widoku



Nie mam żalu do wiosny,
że znowu nastała.
Nie obwiniam jej o to,
że spełnia jak co roku
swoje obowiązki.

Rozumiem, że mój smutek
nie wstrzyma zieleni.
Źdźbło, jeśli się zawaha,
to tylko na wietrze.



Nie sprawia mi to bólu,
że kępy olch nad wodami
znowu mają czym szumieć.

Przyjmują do wiadomości,
że - tak jakbyś żył jeszcze -
brzeg pewnego jeziora
pozostał piękny jak był.



Nie mam urazy
do widoku w widok
na olśnioną słońcem zatokę.

Potrafię sobie nawet wyobrazić,
że jacyś nie my
siedzą w tej chwili
na obalonym pniu brzozy.



Szanuję ich prawo
do szeptu, śmiechu
i szczęśliwego milczenia.

Zakładam nawet,
że łączy ich miłość
i że on obejmuje ją
żywym ramieniem.

Coś nowego ptasiego
szeleści w szuwarach.
Szczerze im życzę,
żeby usłyszeli.



Żadnej zmiany nie żądam
od przybrzeżnych fal,
to zwinnych. to leniwych
i nie mnie posłusznych.

Niczego nie wymagam
od toni pod lasem,
raz szmaragdowej,
raz szafirowej,
raz czarnej.

Na jedno się nie godzę.
Na swój powrót tam.
Przywilej obecności -
rezygnuję z niego.



Na tyle Cię przeżyłam
i tylko na tyle,
żeby myśleć z daleka.

Wisława Szymborska

[palnick]

Pocałunek - krajobraz



Błądziłem lasem twoich włosów

Niedziela Palmowa

[palnick]

Pewien ksiądz z parafii pod Wschową
Wypił flaszkę w Niedzielę Palmową
Po czym walnął kazanie:
Kogo nie kręcą panie -
może z kumplem jak z białogłową.

"Gramy w zielone"

[krykucha]

„Proszę o zielone!”

zaklekotał bociek

do zielonej żabki,

co siedziała w błocie.



Ale mądra żabka

Prędko myk! pod wodę:

„Miły mi, bocianie,

moje życie młode”.



Rosły w wodzie modre

niezapominajki,

i boćkowi rzekły:

„Znamy takie bajki”



Chciałbyś żabkę połknąć,

lecz się obejdź smakiem:

żabka gra w zielone

z młodym tatarakiem”.

Władysław Broniewski

* * *[Wiosna bardzo pobłaża...]

[palnick]

Wiosna bardzo pobłaża niewiernym narzeczonym
I powiewa i prószy niebieskimi piórami
Z cyprysu gdzie zagnieździł się niebieski ptak

Madonna dzikie róże zrywała o świcie
Jutro zbierze lewkonie i sama wymości
Gniazda swoich gołębic na rychłe przybycie
Gołębia który leci jak Paraklet w ciemności

Nieprzytomnie się durzą w cytrynowym gaju
Te które my kochamy ostatnio poznane
Dalekie wioski są jak powieki kochanek
I serca ich z gałęzi wśród cytryn zwisają


Apollinaire Guillaume

"Ja ciebie kocham"

[krykucha]

Ja ciebie kocham! Ach te słowa
Tak dziwnie w moim sercu brzmią.
Miałażby wrócić wiosna nowa?
I zbudzić kwiaty co w nim śpią?
Miałbym w miłości cud uwierzyć,
Jak Łazarz z grobu mego wstać?
Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć,
Z rąk twoich nowe życie brać?

Ja ciebie kocham? Czyż być może?
Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc?
Ach nie! bo jasną widzę zorzę
I pierzchającą widzę noc!
I wszystko we mnie inne, świeże,
Zwątpienia w sercu stopniał lód,
I znowu pragnę - kocham - wierzę -
Wierzę w miłości wieczny cud!

Ja ciebie kocham! Świat się zmienia,
Zakwita szczęściem od tych słów,
I tak jak w pierwszych dniach stworzenia
Przybiera ślubną szatę znów!
A dusza skrzydła znów dostaje,
Już jej nie ściga ziemski żal -
I w elizejskie leci gaje -
I tonie pośród światła fal!

Adam Asnyk
===============
trudno mi spamietac, które wiersze juz były,
więc przepraszam, jeśli je powtarzam.

[palnick]

Ja ciebie chyba też :)

[krykucha]

O! gdzie miłość stawia siatki,
Nie figlujcie, moje dziatki!
Bo z miłością figlów nie ma:
Jak was złapie, to zatrzyma!

[Aleksander Fredro]

Z chałupy

[palnick]

Święty Kaźmierz - powracają czajki;
Święty Wojciech - bociany klekocą,
Słońce grzeje, rowy w mlecz się złocą,
Brzmią skowronki, rychłe, polne grajki.

Po murawach dzieci, strzępem krajki
Podkasane, w pasy się szamocą;
Na przyzbicach baby w głos chichocą -
"Eh! kumolu! bajki, żywe bajki!"

Wiosna!... Wiosna wszędy życie budzi!
Jej błękity, słoneczne uśmiechy
I pod chłopskie wciskają się strzechy.

I tu raźniej biją serca ludzi,
Choć się troski za troskami tulą
Do tych piersi pod zgrzebną koszulą.



Jan Kasprowicz

Między nami nic nie było...

[palnick]

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych.
Nic nas z sobą nie łączyło -
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;

Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni!

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów,
Między nami nic nie było!



Adam Asnyk

[krykucha]

Czekaj wiosna

Nie płacz marcem w smutne łąki - powietrze
noce zmierzchają co dzień i co dzień szersze
kotłem księżyca biją o wiosnę

wierszem
pąki zielone po nocach rosną.

Niebo umarło
zimne gromnice wiatr zapala - kwiaty
dzień jak opłatek - wilgotny spływa przez gardło
białym opadem

oczy na dłonie chmur kładę.
I może smuga słońca rozcina czarnoziem
dzień się uśmiechem zaorze zielonym.
Jak orzech
czerstwe błoki drzew wyminą ulicę
i może
słońcem cedzonym przez okno pójdziemy:
w parkach podmiejskich kwitną blade anemony
na wałach: -
trawa zasiana wilgocią
dzwony: odpływają powoli jak statki

przejdziemy
kłosy ciszy gładkiej
zetnie spóźniony pociąg.

K.K.Baczyński

Pogoń za wiosną

[palnick]

Lato rozpaliło
na rogach ulic
ogniska truskawek


Nastało wielkie gorąco


Zaczęłam gonić
wiosnę


Dopędziłam ją samolotem
w małej wiosce nad morzem


Pod fioletową kiścią bzu
całowała się z rybakiem


Kwiaty truskawek
łypały na nią
żłótymi oczami


Jabłonie gubiły płatki
ze zdziwienia


Myślałam jaką rakietą
dopędzę zielony księżyc
który przyniosłeś mi
w jaśminowym krzaku


Małgorzata Hillar

[krykucha]

...
Kocham Ciebie, bo wracasz ty mi wiosnę złotą
Mej młodości i jasne powracasz miraże.
Twój cień trwa przy mnie, jakby wierne straże,
Twój cień, mej duszy przywołań tęsknota.

Niech więc ramiona mnie Twoje oplotą -
Zasłoń oczy - dziś w przyszłość nie chcę patrzeć ciemną,
Chcę zapomnieć, że życie za mną i przede mną -
Chcę zapomnieć o wszystkim, co nie jest pieszczotą.

Tak dziś ciemno i zimno... Daj mi Twoje oczy!
Twoje oczy rozświetlą marzenia ogrody...
Tam dzwięk - złoto - purpura - alabastrów schody -

I korowód weselny barwi się tęczowo.
Tak dziś ciemno i zimno... a nad moją glową
Sny majaczą złowrogie... Daj mi Twoje oczy!...

K.Zawistowska

Do Krykuchy [Tęskność na wiosnę]

[palnick]

Już tyle razy słońce wracało,
I blaskiem swoim dzień szczyci;
A memu światłu cóż to się stało,
Że mi dotychczas nie świeci?

Już się i zboże do góry wzbiło,
I ledwie nie kłos chce wydać;
Całe się pole zazieleniło:
Mojej pszenicy nie widać!

Już słowik w sadzie zaczął swe pieśni,
Gaj mu się cały odzywa;
Kłócą powietrze ptaszkowie leśni:
A mój mi ptaszek nie śpiewa!

Już tyle kwiatów ziemia wydała
Po onegdajszej powodzi;
W różne się barwy łąka przybrała:
A mój mi kwiatek nie schodzi!

O wiosno! Pókiż będę cię prosił,
Gospodarz zewsząd stroskany?
Jużem dość ziemię łzami urosił:
Wróć mi urodzaj kochany!


Franciszek Karpiński

[krykucha]

***[Ty przychodzisz jak noc majowa...]



Ty przychodzisz jak noc majowa...
Biała noc, noc uśpiona w jaśminie...
I jaśminem pachną twe słowa...
I księżycem sen srebrny płynie...
Kocham cię...
*
Nie obiecuję ci wiele...
Bo tyle co prawie nic...
Najwyżej wiosenną zieleń...
I pogodne dni...
Najwyżej uśmiech na twarzy...
I dłoń w potrzebie...
Nie obiecuję ci wiele...
Bo tylko po prostu siebie...
*
Kocham cię jak powietrze.
Jak dziurę w starym swetrze.
Jak drzewo na polanie...
Po prostu kocham cię... kochanie.
*
Czy pozwolisz, ze ci powiem...
W wielkim skrócie i milczeniu...
Że ci oddam i otworzę...
W ciszy serc, w potoków lśnieniu...
Słowa dwa przez sen porwane...
Przez noc ukryte... przez czas schwytane...
Słowa dwa, co brzmią jak śpiew,
dwa proste słowa....kocham cię.

Bolesław Leśmian

Echa majowe

[palnick]

Na gałązce wierzbiny

Chciałabym się kołysać.

Szarym skrzydłem ptaszyny

W mgle porannej szlak pisać...

I chciałabym błękitną

Niezabudki mieć głowę

Lub jak kwiatki, co kwitną,

Białe, lila, różowe...


Po źródełku, co wzdycha

Pod olszniakiem cienistym,

Lekka, chyża i cicha,

Tańczyć w rąbku śnieżystym...

I snuć nici pajęcze

W białych palcach na łące,

I malować je w tęczę

Albo w słonko wschodzące...


W modre, mgliste pierścienie

Rzeczułka się rozpryska...

Ej, chciałażbym ja z bliska

Zmieszać z wodą me tchnienie...

I w krwi szybkim obiegu

Czuć, jak serce bijące

Pcha te fale do brzegu

W skręty lekkie, niknące...


Białe, giętkie ramiona,

Jak ta brzózka szemrząca,

Wznieść bym chciała stęskniona

Do srebrnego miesiąca...

Lub z gałązką chmielową

Objąć drzewo miłośnie,

Z przytuloną doń głową

Marzyć cicho o wiośnie.


Muszka leci i brzęczy,

Ponad wodą bąk hula...

Niżej maczek zajęczy

Złote oczki roztula...

Ej, dałażby mi dola

Dwa skrzydełka motyle.

Lecę w łąki - w las - w pola -

I znów wracam za chwilę...


Z trawką młodą, zieloną

W chłodnej kąpię się rosie...

W wieczór głowę znużoną

Tulę miękko we wrzosie...

I nim oczy odsłonię,

Nim sen pryśnie ułudny,

Światła, dźwięki i wonie

Zwijam w wianek przecudny.

*
Nie miejże urazy do mnie, słonko moje,
Że ja w blaskach twoich zachmurzona stoję;
Nie miejże urazy, słonko brylantowe,
Ze ja mam łzy w oczach i schyloną głowę.

Ty chodzisz po niebie, po błękitnym niebie,
Złote chmurki biją gościniec dla ciebie,
Zorza cię obrzuca różami jasnemi...
Ty chodzisz po niebie, ja - po smutnej ziemi.

Gdy oczy otworzysz, blaski dnia się złocą:
A ja wstałam czarną, bez rozświtu, nocą...
Ty wiesz, że gdzie pójdziesz, weźmiesz swe promienie;
Ja choć wołam: "światła!", niosę z sobą cienie.

Ty kąpiesz swe czoło w jasnym, cichym zdroju,
A ja myśl swą nurzam w falach niepokoju...
Ja rozświecam ciernie, ty rozświecasz róże;
Ty tylko pogodę, ja widziałam burze.

Droga twoja, słonko, równa jak pierścionek...
Cicho w morzu tonie kończący się dzionek;
Nie znasz łez tęsknoty, nadziei uśmiechu,
Zachodzisz bez żalu, wschodzisz bez pośpiechu.

Ja znam błędne blaski i zaćmienie ducha...
Wiem, że dziś to odłam przeszłości łańcucha;
Wiem, że jutro wstanie z ścisłością straszliwą,
Wczorajszego siewu niosąc krwawe żniwo...

Więc drżę i na zachód oczy zwracam z trwogą,
I pytam, gdzie idą? czy cienie przemogą
Gasnące te blaski? czy wskrzesną o świcie?
I pragnę ust tchnieniem utrzymać ich życie...

Nie bywasz ty, słonko, w ponurej ciemnicy,
Gdzie nędzny skazaniec zamiera z tęsknicy;
Nie bywasz, słoneczko, w poddaszu ubogiem,
Gdzie ściany wilgotne kostnieją za progiem...

Nie widzisz ty nigdy zbrodni skrytej w cieniu,
Nie wiesz, co bezsenna noc mówi sumieniu,
I ledwo promyczek pierwszych blasków blady
Zasłyszy żądz mętnych płomienne narady.

Nie widzisz ty, słonko, z wysokiego nieba,
Jak się sen przędą j e za kawałek chleba;
Nie widzisz ty matki schylonego czoła
Nad kolebką dziecka, co próżno jeść woła.

Nie widzisz, jak walczy, upada, zwycięża
Ten młody zapaśnik, co uróść chce w męża...
Nie widzisz ty, słonko, jak myśl gorejąca
Wypala się cicho przy blaskach miesiąca...

Nie widzisz, jak we łzach stoi lilia blada...
Nie widzisz, jak gwiazda zabłąkana spada...
Nie słyszysz szelestu drżącego oddechu
I nie znasz pragnienia ni walki, ni grzechu...

Ty królewskie czoło podnosisz w błękity,
Nad świat ten złamany, skłócony, rozbity,
I nie wiesz, ciskając promieni swych słupem,
Ze jesteś gromnicą zatloną nad trupem...

Więc nie miej urazy do mnie, słonko moje,
Ze ja w blaskach twoich zachmurzona stoję;
Nie patrz na mnie z dziwem oczyma złotem!...
Ty chodzisz po niebie, ja - po smutnej ziemi.


Maria Konopnicka

[krykucha]

Wiosenne porządki



Wiosna w kwietniu zbudziła się z rana,
wyszła wprawdzie troszeczkę zaspana,
lecz zajrzała we wszystkie zakątki:
- Zaczynamy wiosenne porządki.

Skoczył wietrzyk zamaszyście,
pookurzał mchy i liście.
Z bocznych dróżek, z polnych ścieżek
powymiatał brudny śnieżek.

Krasnoludki wiadra niosą,
myją ziemię ranną rosą.
Chmury, płynąc po błękicie,
urządziły wielkie mycie,
a obłoki miękką szmatką
polerują słońce gładko,
aż się dziwią wszystkie dzieci,
że tak w niebie ładnie świeci.

Bocian w górę poszybował,
tęczę barwnie wymalował,
a żurawie i skowronki
posypały kwieciem łąki,
posypały klomby, grządki
i skończyły się porządki.

Jan Brzechwa

Pobudka wiosny

[palnick]

Czy tak cisza w uchu dzwoni?
Czy gdzieś pędzi tabun koni
Z uroszonych łąk?
Hej, wszak ci to nasz majowy
Bębenista znad dąbrowy,
Wszak to huczy bąk!
Huczy, leci, jeży wąsa,
Łbem w bermycy hardo trząsa.
Z drogi, z drogi mu!
W bęben wali, w bęben bije:
"Hej, kto slyszy, hej, kto żyje.
wstawaj, co masz tchu!"
Zbroja na nim szmelcowana.
Żółte buty po kolana,
U ostrogi szpon.
Od rajtarii gdzieś urwany.
Bębenista zawołany,
Huczy niby dzwon.
Z leż zimowych wstają żuki.
Cne rycerstwo i hajduki,
Cała złota ćma...
W mig ryngrafy i pancerze
Lotne wojsko na pierś bierze,
A pobudka gra.
W damasceńskiej jeden zbroi.
W pręgowanej drugi stoi.
Coraz inszy strój,
Trzeci ciężkim się żelazem
Okuł cały ze łbem razem
Na wiosenny bój.
Błyszczą hełmy, świecą spisy,
Arkebuzy i kirysy.
W środku trzmiel jak król...
I w promieniu rusza słońca -
Stutysięczna armia lśniąca
Na zdobycie pól.
U chatynki gdzieś leśnika
Rot powietrznych brzmi muzyka.
Rośnie wiosny gwar...
Stary leśnik słucha, marzy,
Jakaś łuna bije z twarzy,
Jakiś wspomnień żar.



Maria Konopnicka

[krykucha]

Nuta z Ponidzia





Polami polami po miedzach po miedzach

Po błocku skisłym w mgłę i wiatr

Nie za szybko kroki drobiąc

Idzie wiosna idzie nam

Idzie wiosna idzie nam



Rozłożyła wiosna spódnicę zieloną

Przykryła błota bury łan

Pachnie ziemia ciałem młodym

Póki wiosna póki trwa

Póki wiosna póki trwa



Rozpuściła wiosna warkocze kwieciste
Zbarwniały łąki niczym kram
Będzie odpust pod Wiślicą
Póki wiosna póki trwa
Póki wiosna póki trwa



Ponidzie wiosenne Ponidzie leniwe
Prężysz się jak do słońca kot
Rozciągnięte na tych polach
Lichych lasach pstrych łozinach
Skałkach słońcem rozognionych
Nidą w łąkach roziskrzoną
Na Ponidziu wiosna trwa
Na Ponidziu wiosna trwa
Na Ponidziu wiosna trwa

Wojciech Bellon

Kwiecień

[palnick]

Ledwo pierwsze i nieśmiałe
kwiatki z sobą niesie
a już - widzisz samochwałę! -
- dumnie kwiatem zwie się.
Ale może i ma rację,
bo w pustym bezkwieciu
on najpierwszy wczesny fiolet
sasanek rozniecił,
on przylaszczki deszczem poi,
słońcem opromienia,
więc ma chyba pełne prawo
do swego imienia.
Dużo łatwiej by mu było
w ciepłej porze letniej,
kiedy kwiatów mnóstwo wokół
nazywać się kwietniem!

Latuszkowa Teresa

Powój

[palnick]

Niejedna wesoła piosenka
W wiosenne wieczory lub ranki
Wybiegła z tego okienka,
Strojnego w białe firanki.

I śmiechu srebrnego kaskada,
Ach, nie raz! z owego sąsiada
Spłynęła z okna sąsiada
Po wiotkich splotach powoju.

Natenczas ja byłem studentem,
I boski zajmował mnie Plato,
I nad niejednym fragmentem
Ślęczałem zimę i lato.

Myślałem, pracując tak pilnie
I pisząc uczone rozprawy,
Że się dorobię niemylnie
Wiedzy, znaczenia i sławy.

Zły sąsiad, zły sąsiad był ze mnie!
Siedziałem jak więzień za kratą,
I kląłem w duchu tajemnie
Sąsiadkę, piosnki i lato.

I nigdym nie patrzył w okienko,
Choć nieraz w niedzielę lub święto
Mignęła białą sukienką
W powoju kwiaty upiętą.

Na próżno wesoła figlarka
Rzucała do okna mi kwiatki:
Brałem do ręki lutarka,
Strzegąc się psotnej sąsiadki.

Dziś znowu po trudach i znoju,
Po wielu minionych już klatach,
Mieszkam w tym samym pokoju,
I myślę czasem o kwiatach.

Nie myślę już więcej o sławie
W tej biednej izdebce pod dachem,
Lecz patrzę w okno ciekawie,
Pojąc się wiosny zapachem.

Daremnie wyglądam, daremnie!
Dziś nic mi spokoju nie skłóci;
Ja jednak wzdycham tajemnie,
Cisza mnie gniewa i smuci.

Ach, teraz już puste okienko!
I nie ma w nim białych firanek:
Nikt mnie nie wabi piosenką
W majowy wieczór lub ranek.

I śmiechu nie słychać srebrnego,
I wszystko już leży w ruinie,
Ja wzdycham, sam nie wiem czego,
Myśląc o psotnej dziewczynie.

Zaginął ślad mojej sąsiadki,
I tylko zwieszony kapryśnie
Powój przynosi mi kwiatki,
Do okna gwałtem się ciśnie.

I motyl przyleci czasami
Pić słodycz z jasnego kielicha;
A ja się patrzę ze łzami,
"Gdzie ona?" pytam go z cicha.

Wspomnienie przeszłości pierś tłoczy
Aż wreszcie żalami wybucha;
A motyl patrzy mi w oczy,
Na kwiatach siedzi i słucha.

I szemrze, miód pijąc z kielicha:
"Wszak mogłeś i kochać i marzyć?
Kto napój szczęścia odpycha,
Ten nie ma prawa się skarżyć


Adam Asnyk

[zwykly2]

Zbigniew Jerzyna

Świetliste drzewo burzy trwa,
tak w jednym rzucie trwa chwila wiosenna.
Natura wtedy - to jaskinia lwa -
kobiety, która wciąż jest senna.
Wszystko złączone -
błysk z błyskiem się zderza.
I miejsce, w które grom uderza;
natura je wybiera, hartuje, zalecza:
co poruszone - znów się uczłowiecza

Pierwsze uczucia, to kwiaty wiosenne...]

[palnick]

Pierwsze uczucia, to kwiaty wiosenne,
Co się własną upajają wonią:
Przed żywszym blaskiem jeszcze w cień się chronią
I wierzą jeszcze w swe trwanie niezmienne.

Po nich, ach! inne stubarwne, płomienne,
Znów zakwitają i za słońcem gonią:
Wiedzą, że zwiędną, więc czasu nie trwonią
I gaszą tylko pragnienia codzienne.

A później znowu wspomnień astry blade
Wschodzą samotne na schyłku jesieni,
I chcą trwać tylko i walczą z ulewą,

Widząc w około martwość i zagładę,
A w końcu jeden cyprys się zzieleni,
Ponure, smutne rezygnacji drzewo.

Adam Asnyk

"Aniele"

[krykucha]

muśnij mnie
mój
Aniele
chłodnym oddechem wiosennym
porannym pocałunkeim
zdobądźmy świt
uśmiechów i spojrzeń

[ *** ]

Serenada

[palnick]

Patrz! oto wiosna znów
Najsłodsze niesie ci tchnienia
I czoło twoje ocienia
Wieńcem kwitnących bzów,
Czy czujesz w niemym zachwycie
Wdzięk nowy i nowe życie? O, luba - mów!
Czy czujesz dziwne pragnienia,
Ożywczy powiew płomienia,
Urok niebiańskich snów?
Czy czujesz tę woń w błękicie,
Co serca przyspiesza bicie? O, luba - mów!
Słyszysz miłości śpiew?
Słyszysz, jak wietrzyk szeleści,
Kwiaty całuje i pieści,
Igrając pośród drzew?
Słyszysz w tej cichej godzinie
Harmonię, co w serca płynie Z nadziemskich stref?
I kojąc ludzkie boleści,
Przynosi w sennej powieści
Najtkliwszych uczuć siew?
Słyszysz, jak skryty w jaśminie
Słowik wygłasza jedynie Miłości śpiew?
Czy widzisz światła rzut,
Który w błękitów przestrzeni
Wśród nocy niebo rumieni,
Zwiastując słońca wschód?
Czy widzisz, widzisz tam w dali,
Jak księżyc igra na fali Spokojnych wód?
Czy widzisz w blasku promieni,
W grze świateł i lekkich cieni,
Wiecznej piękności cud?
Czy serca twego nie pali
Płynący w wianku korali Jutrzenki wschód?
Jeżeli w sercu twym
To wszystko słyszysz i czujesz,
Jeżeli rozkosz zgadujesz,
Co świat ożywia tchem;
Jeśli twe usta różane
Gonią pragnieniem owiane Za jakim snem;
Jeśli się w niebo wpatrujesz,
I wonne kwiaty całujesz
Z wzruszeniem walcząc swym - -
Zejdź do mnie, dziewczę kochane,
Kończyć marzenia wiośniane Na sercu mym.


Adam Asnyk

[krykucha]

"Majowa Dziewczyna"

Maj pachnie mi zawsze Tobą
Ty zawsze pachniesz mi majem
Dziewczyno moja majowa
Co słodkim mym jesteś rajem

Jesteś zielonym szeptem trawy
Miłosnym szmerem strumyka
Jesteś jak skrzydło motyla
Co kąpie się w słońca promykach

Widzę Cię w każdym kwiatku
W ptaków słyszę śpiewach
Smakuję ust Twoich dotyk
W wiatru czułych powiewach

Wiesz, cieszę się, że jesteś,
Że mogę Cię czuć i dotykać
I widzieć to piękno wokół
Co mnie do głębi przenika

A Ty płyniesz i płyniesz jak rzeka
Lasy i łąki kwieciem zalewasz
By odejść znów jak co roku
Gdy kwitnąć przestaną drzewa

Choć tyle lat już minęło
I znowu następne przeminą
Ty będziesz tu stale wracać
Moja Majowa Dziewczyno

e.j.

***[Lubię szeptać Ci słowa...]

[palnick]

Lubię szeptać Ci słowa, które nic nie znaczą -
Prócz tego, że się garną do Twego uśmiechu,
Pewne, że się Twym ustom do cna wytłumaczą -
I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu.

Bezładne się w tych słowach niecierpliwią wieści -
A ja czekam, ciekawy ich poza mną trwania,
Aż je sama powiążesz i ułożysz w zdania
I brzemieniem głosu dodasz znaczenia i treści...

Skoro je swoją wargą wyszepczesz ku wiośnie -
Stają mi się tak jasne, niby rozkwit wrzosu -
I rozumiem je nagle, gdy giną radośnie
W śpiewnych falach Twojego, co mnie kocha głosu.


Bolesław Leśmian

Dziś w parku na murawie

[springtime3]

Dziś w parku na murawie
Pawice kusiły pawie
A samiec tęczowopióry
Miast ogon wznieść do góry
Liczył wiosenne chmury.

Gdy zielenić gaj się zacznie...

[palnick]

Gdy zielenić gaj się zacznie

W majową pogodę,

Zaczynają się nieznacznie

Budzić serca młode.

Gdy różowe kwiecia puchy

Pokryją jabłonie,

Ktoś się skrada do dziewuchy,

A ta cała płonie.

Gdy jabłoni kwiat opada,

Kalina zakwita,

Przy dziewczynie chłopiec siada

I o coś się pyta.

Gdy słowiczek pieśń wiośnianą

Nuci ponad strugą,

Ukochany z ukochaną

Rozmawiają długo.

Gdy się biały powój wije

Około olszyny,

Oplatają chłopca szyję

Rączęta dziewczyny.

Gdy na żniwo czas nadchodzi

I żyta się bielą,

Przysięgają sobie młodzi,

Że ich nie rozdzielą.

* * *

Gdy szron potem trawkę zwarzy,

Zmarszczy listki suche,

Coś ojcowie radzą starzy,

Jak wydać dziewuchę.

Gdy w cieplejsze ciągną światy

Wędrowne bociany,

Wraca z niczym z ojców chaty

Chłopiec ukochany.

Gdy upadną pierwsze śniegi,

Dziewczyna rozpacza,

Bo przychodzą na przeszpiegi

Swaty od bogacza.

Gdy nastaje dzionek krótki,

Trzaska jeździec z bicza,

Ojciec wnosi kielich wódki,

Zięcia grosz oblicza.

Gdy zmrożone staną rzeki,

Ścięte w grube lody,

Z ciężkim sercem w świat daleki

Rusza chłopiec młody.

Gdy pod śniegiem dyszą sioła,

Smutnie wrona kracze,

W ślubnym wianku do kościoła

Dziewczę jadąc płacze.


Adam Asnyk