Przypomnijmy sobie trochę historii

[haen1950]

o dwóch panach Kaczyńskich, dopóki nie sfałszowano tej w podręcznikach i nie
zabraknie ludzi mogących dzieciakom to i owo sprostować.
Proponuję zacząć od tego, jak napuscili Wałęsę na bieganie z siekierą po
stadionach i obiecanki typu sto milionów dla kazdego. Chronologia pożądana.

No to lecim:

[nielubiegazety2]

8 lutego 1990

OKP zagroził rozłam. Posłów, różniących się poglądami od prezydium OKP
Michnik nazwał „frustratami bez kwalifikacji”.

20 marca 1990

Rząd powołał komisję do przeglądu archiwum MSW (tzw. Komisja Samsonowicza,
ministra nauki) – w składzie Andrzej Ajnenkiel, Jerzy Holzer, Bogdan Kroll
(dyrektor Archiwum Akt Nowych), Adam Michnik. Komisja od kwietnia do czerwca
badała archiwa MSW.

13 kwietnia 1990

„Gazeta Wyborcza” dyskretnie poinformowała, że jej redaktor naczelny, poseł
Adam Michnik przegląda „teczki z aktami obecnych liderów "S" zawierające
materiały o ich działalności do grudnia 1988.”

28 kwietnia 1990

Sejm odrzucił projekt nacjonalizacji majątku b. PZPR. Przy aktywnym poparciu
posłów Kuronia i Michnika utrzymane zostały przywileje emerytalne dla b.
pracowników peerelowskich organów ścigania. Pogląd, że należy zrównać prawa
emerytalne Michnik nazwał „zoologicznym antykomunizmem”.

1 czerwca 1990

Wałęsa odwołał Henryka Wujca z funkcji sekretarza KO, Wujec oponował, odbyła
się korespondencja za pośrednictwem „GW”. Słynna depesza do Wujca z tekstem
„Czuj się odwołany". Dwa dni później Wałęsa próbował odwołać Michnika z posady
naczelnego „GW”, bezskutecznie.

15 października 1990

Debata telewizyjna Jarosław Kaczyński – Michnik.

13 grudnia 1990

W „Gazecie Wyborczej” ukazał się artykuł Michnika „W imię przebaczenia”:
„zwracam się do posłów Sejmu RP, aby uchwalili ustawę abolicyjną dla jego [stanu
wojennego] architektów
”.
Z okazji 10 rocznicy stanu wojennego Michnik wystąpił w Polskim Radiu w
wielogodzinnej audycji okolicznościowej z Jerzym Urbanem. „Reflex” Jacka
Kurskiego i Piotra Semki (TVP) pokazał, jak dzień wcześniej Michnik odjeżdżał
sprzed gmachu telewizji z Moniką Olejnik i Urbanem na imieniny do Aleksandra
Kwaśniewskiego. „Wyborcza” określiła program jako metodę propagandową typową dla
stanu wojennego.

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> 8 lutego 1990
>
> OKP zagroził rozłam. Posłów, różniących się poglądami od prezydium OKP
> Michnik nazwał „frustratami bez kwalifikacji”.

29 marca 1991 r.

[nielubiegazety2]

[...] Pojawił się u nas wczoraj pan Tadzio Szyma z „Tygodnika Powszechnego”.
Został wyrzucony stamtąd z przyczyn politycznych. Oczywiście, można to
interpretować w ten sposób, w jaki ja np. wolę, że każda redakcja ma prawo
dobierać sobie pracowników – tylko wtedy musi to prawo dotyczyć zarówno
„Telewizji”, jak „Gazety Wyborczej” czy „Tygodnika” [Powszechnego]. Już w
sierpniu, będąc innych poglądów niż jego ostentacyjne promazowieccy koledzy, pan
Szyma złożył Turowiczowi rezygnację z pracy. Turowicz jej nie przyjął. Pan Szyma
był jedynym nowym pracownikiem przyjętym między 56 rokiem a ostatnimi latami,
kiedy to przyjęto już sporo nowych młodych. Musiał mieć poparcie 14 osób, żeby
mu zaufano, tak bardzo zespół „Tygodnika” bał się infiltracji. Tymczasem
przyjęci ostatnio młodzi zradykalizowali „Tygodnik”, Turowicz zrezygnował z
chwalebnej, wieloletniej niezależności pisma i wdał się w politykę sam, a także
wciągnął w nią pismo. Pani Hennelowa to teraz erynia sejmowa, Kozłowski odszedł
na ministra spraw wewnętrznych (już wrócił). „Tygodnik” [Powszechny] stał się
dla mnie nie do czytania, podobnie dla wielu moich znajomych, przestaliśmy go
prenumerować czy kupować. Był taki charakterystyczny moment w „Tygodniku”. W
czasie kampanii wyborczej prezydenckiej w „Tygodniku” [Powszechnym] ukazał się
list-artykuł Jana Galarowicza na temat zmian politycznych w linii „Tygodnika”.
Galarowicz pisał o agresywnym narzucaniu linii promazowieckiej, jako nie tylko
jedynie słusznej, ale i jedynie moralnej i protestował przeciwko temu, jako
zwolennik Wałęsy. Napisał, że nie wiedział długo, za kim głosować, ale po
długich analizach i rozmyśleniach uznał, taki pogląd ma po prostu Wałęsa chyba
będzie lepszy. Prosi więc o złagodzenie moralnego nacisku na zwolenników Wałęsy,
ponieważ nie widzi powodu, żeby za to, że ma inny pogląd, był traktowany w
piśmie jako łobuz. Na ten list rzucił się jak pirania jeden z młodych w
„Tygodniku” [Powszechnym], Andrzej Romanowski, w tzw. błyskotliwym artykule.
Lancetem ironii porozcinał Galarowiczowi skórę do żywego, napisał o jego złej
woli i kłamliwych zarzutach, no i w ogóle zgnoił go kompletnie. Minęła nadzieja,
wywołana opublikowaniem tego listu, że „Tygodnik” zapanuje nad swoją
stronniczością, a zwłaszcza nad moralnym potępianiem odmiennie myślących.

Szyma, który jako jedyny w „Tygodniku” [Powszechnym] podpisał listę za
Wałęsą, opowiedział, że sprawa ta miała swoje kulisy. Otóż pewna szlachetna
pani, czytelniczka od pierwszego numeru, zaproszona przez Romanowicza do
dyskusji na temat rzekomej jego zdaniem polityzacji i stronniczości „Tygodnika”,
napisała, że miała już nie przedłużać prenumeraty, zniechęcona tąże polityzacją
i jednostronnością „Tygodnika”, a przede wszystkim agresywnością. Jednak fakt
wydrukowania listu Galarowicza zdecydował, że dalej prenumeruje, ponieważ
„Tygodnik” [Powszechny] jednak potrafi dopuścić inne zdanie. Nie wydrukowano
jednak tego listu, nie wydrukowano także repliki Galarowicza, natomiast prędko
ukazał się tekst Zofii Radziszewskiej „Dlaczego kocham Tygodnik Powszechny?”.

Szyma czuł się w redakcji coraz gorzej. Starsi traktowali go dobrze, raczej
jako zbłąkanego syna, natomiast młodsi posuwali się do takich aktów, jak
mówienie „tu coś śmierdzi”, kiedy wchodził do pokoju, podkładali mu pod szkło na
biurku podarte dwudziesto- i pięćdziesięciozłotówki, niby te „srebrniki”
judaszowe, aż sytuacja stała się nie do wytrzymania. Pewnego dnia „powrócony”
już do Warszawy Kozłowski wezwał do siebie Szymę, który postanowił tym razem nie
składać rezygnacji, tylko dać się wyrzucić i powiedział: tutaj mam memoriał
podpisany przez kilkunastu naszych młodszych pracowników na temat poprawy
sytuacji w redakcji Wśród wielu punktów jest i taki, w którym żąda się pańskiego
odejścia. Mam do wyboru – albo zostawić pana, albo kilkanaście osób, które
odejdą, jeżeli pan zostanie.

Decyzja moja była tylko jedna, Szyma odszedł. Przyjechał teraz do
Mazowieckiego, który chce mu pomóc, jak potem mi powiedział. Po drodze
proponowano mu objęcie Telewizji Krakowskiej po Kutzu, ale w końcu Markiewicz
przywiózł nominację dla Janickiego (Kutz dostał Łęg, czyli wielką wytwórnię
filmów telewizyjnych, którą usamodzielniono). Potem Marek Owsiński zaproponował
Szymie dyrektorowanie radiu krakowskiemu, ale też jakoś do tego nie doszło,
Szyma miał wrażenie, że Owsiński wycofał się ze strachu przed czymś.[...]

Podobno pan Tadzio Szyma zachowywał się nielojalnie wobec „Tygodnika”,
publikując w „Gazecie” krakowskiej teksty przeciwko „Tygodnikowi”. On to
potwierdzał, twierdził tylko, że zaatakowano go na łamach własnego pisma i nie
dali mu zareplikować też na łamach, więc wyniósł replikę na zewnątrz do „Czasu”.
Tak czy inaczej, dla tej redakcji więcej się nie nadawał. Podobnie, jak
„Obserwator” nie nadawał się więcej dla Telewizji. Podobno Dymarski zrezygnował
wczoraj z dyrektorowania DPI – czy kolejna awantura? A niejakiego pana
Chmielaka, postnomenklaturę Terlecki mianował na swojego zastępcę. Dopiero
będzie afera. [...]

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> [...] Pojawił się u nas wczoraj pan Tadzio Szyma z „Tygodnika Powszec
> hnego”.

Maj 1991 r.

[nielubiegazety2]

14 MAJA 91

[...] Mojej siostrze zaproponowano powrót do TV, najlepiej w charakterze
rzecznika prasowego. Tego odmówiła, jednak rozmawiała z p. Grabowskim (chyba
jeden z wiceprezesów) na temat własnej niezależności działki kulturalnej. Żeby
tylko być niezależną. Niestety, okazało się, że musiałaby zależeć od swej dawnej
kierowniczki, „fachowej” Niny Terientiew i jakiegoś drugiego faceta podobnego
pokroju. Dziesięć lat temu wygryźli ją z Pegaza, gdzie nieustannie podkradano
jej nagrania, chowano gotowe taśmy i wykonywano jej podobne niezliczone dowcipy,
ponieważ pani T. i inni potrzebowali pretekstu, żeby ją wyrzucić np. za
zagubienie programu. [...]

I niektórzy piszą, że nie ma czegoś takiego, jak nomenklatura i jej
ofensywa. Jeżeli chodzi o TV, to błąd Wałęsy, niestety, jeden z dwóch – pierwszy
NIK i Romaszewski, drugi tolerowanie decyzji Terleckiego w sprawie Zielińskiego.
Nie pojmuję.

Mam cały stos materiałów do tekstów „antysemickich”, czyli na wizytę Wałęsy
w Izraelu. Przeczytałam sugestie Bieleckiego. Po raz pierwszy się z nim nie
zgadzam – proponuje przeprosić Żydów za wyrządzone im krzywdy. Jeżeli nie
traktujemy odpowiedzialności zbiorowo, to dlaczego Polacy mają ich przepraszać
za szmal pracowników (zgodnie z polskim prawem podziemnym i praktyką AK
skazywanych na śmierć i wyroki wykonywane) a oni odżegnują się od
odpowiedzialności za UB itp. Przecież to dokładnie to samo – odpowiedzialne nie
są narady, tylko pojedynczy ludzie.

Pamiętam opowieści paru starszych osób, jak Żydzi młodzi z małych kresowych
miasteczek po wejściu Rosjan 17 września 39 r. budowali bramy powitalne z
kwiatów na widok wojsk radzieckich, zakładali opaski członków partii
komunistycznej a potem przez tygodnie zajmowali się wyławianiem poukrywanych
polskich oficerów, których potem wywożono w okolice Katynia i i innych miejsc
kaźni. Zdecydujemy się – czy to byli Żydzi, czy pojedyncze osoby, odpowiadające
tylko za swoje czyny? Moja cała rodzina ukrywała i przechowywała Żydów, jedna z
tych osób, wcześniej już wychrzczona, została moją chrzestną matką. Czasem
dziwię się, że nie skierowała wniosku o drzewko dla mojej mamy i ojca i
odznaczenie ich orderem „Sprawiedliwi wśród narodów świata”.

Dlaczego Polacy wszyscy mają odpowiadać za czyny niektórych Polaków? Że była
atmosfera? A jaką atmosferę czynili Żydzi w tych małych miasteczkach? Czy wtedy
– zasobni w siłę wojskową najeźdźcy – obawiali się polskiej opinii publicznej?
Czy myślą, że Polacy po wojnie stracili pamięć tych czynów? Czy taki pogrom
kielecki – przy całej zbrodniczości – nie miał w tle tamtych doświadczeń?

Myślę, że „Tygodnik Powszechny” z całą swoją akcją z 87 roku już wtedy był
tygodnikiem nie do czytania, ale wtedy jeszcze się nie wiedziało. Szczęście, że
nie oglądałam Interpelacji z ambasadorem Izraela, bardzo jak się zdaje miłym i
kulturalnym, namawiającym do dialogu panem. Dialog to rozmowa w dwie strony.
Podobno Błoński nazwał paru występujących antysemitami. Gdybym oglądała ten
program, pewnie umarłabym na zawał.

29 MAJA

Afera goni jak zwykle aferę. Wałęsa przeprosił Żydów, do czego w samolocie
namówiony przez Czesława Bieleckiego. W rezultacie Szamir powiedział w Knesecie
o „polskich obozach koncentracyjnych”, co potem prostował, atmosfera między
Polakami a Żydami stała „prawie ciepła”, a cała prasa zachodnia napisała, że
Polacy prosili o wybaczenie „za współudział” czy „pomaganie” Niemcom w
likwidacji milionów Żydów w Polsce”. Oto skutki. Pomyślałam jednak, że Wałęsa
pewnie wie, co robi i na dłuższą metę przyniesie to pozytywne skutki. Rybicki
zgłaszał w samolocie votum separatum, ale został przegłosowany. Po raz drugi
zdarza mi się spotkać człowieka o tak nieprawdopodobnie zbieżnych z moimi poglądach.

Przewalił się strajk komunikacji. Zabierałam biedaków z przystanków (zresztą
samochód miałam dopiero od trzeciego dnia, ale mogłam jeździć Lancią). Przewalił
się strajk śmieciarzy. Ludzie klną jak zwykle.

Przedwczoraj z kolei telewizja we wszystkich dziennikach w obu programach
podała, że m.in. w Kancelarii w I kwartale zarobki wynosiły 4 mln 200 tys. zł.
Wszyscy tu się wściekli, poszło sprostowanie, które blado odczytano pod koniec
dziennika wieczornego. Tymczasem już w całej aferze, dzisiaj, „Gazeta”
wydrukowała tę informację spokojnie, a w TOP-ie oczywiście kolejny telefon
oburzonego czytelnika, który zapewne wiadomość zna z przedwczorajszej TV, chyba,
że zna ją po prostu z redakcyjnego biurka, wg rozdzielnika, jedna wiadomość na
trzecią stronę, oburzony głos ludu – do TOP-u. Wczoraj przybiegły do kadr
rozwścieczone kucharki i sprzątaczki, które pewnie mają groszy więcej niż inne
kucharki czy sprzątaczki, ale daleko do połowy tej sumy. Nasza średnia za I
kwartał wyniosła 2.300 bez ministrów i dyrektorów, z nimi – 2.800. Teraz nam
podnieśli, ja mam jedną z najwyższych tu pensji i ona razem wynosi 3.200.
Żadnych premii, żadnych nagród. Śmiałam się, że po styczniowej informacji o 5
milionach, to nawet suma się zmniejszyła.

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> 14 MAJA 91
>
> [...] Mojej siostrze zaproponowano powrót do TV, najlepiej w charakterze

[wujaszek_joe]

tez czekam na oficjalną definicje jak kaczynscy mogli pracować dla agenta?

1 czerwca 1991 r.

[nielubiegazety2]

Coraz mniej z tego wszystkiego rozumiem i ogarnia mnie już nawet nie
zniecierpliwienie, ale zniechęcenie. Zaczyna działać mechanizm selekcji
negatywnej. Wałęsa odrzucił najpierw przemówienie Giełżyńskiego na powitanie
papieża. Przemówienie było naprawdę piękne, wzruszające, proste a zarazem
literackie. Zostało przez Wałęsę wykreślone w takim stopniu, że nic nie zostało.
Ostatecznie zatwierdził przemówienie kompletnie nijakie, nie wiem, co w końcu
wygłosił, bo nie słuchałam dziś rano, zaspałam.

Inny przykład – Zieliński od dawna psuje fachowo informację w TV, a teraz
przeczytałam o mianowaniu Dziemidowicza rzecznikiem prasowym MSZ. Odbyła się u
nas kawa pożegnalna dla panienki – praktykantki i długa pogawędka na temat
grubej kreski i dekomunizacji. I tu mnie Rybicki zadziwił. Nie wiedział, kim
jest Dziemidowicz, znany ubol radiowy od wielu, wielu lat. Wreszcie powiedział,
że widocznie się zmienił, że jest fachowcem itp. Że jak w końcu decydować –
trzeba jakoś tych ludzi włączyć, że Zieliński na pewno nie uczestniczy w spisku
postkomuny itp. Zdębiałam – powiedziałam, że to w ogóle nie chodzi o spiski,
tylko o elementarne wyczucie i szacunek dla telewidzów, którzy pamiętają
Zielińskiego z czasów Urbana. Dziemidowicza nie potrzeba prześladować ani
dekomunizować, ani nic innego – wystarczy nie mianować go na eksponowane
państwowe stanowisko. Rybicki na to, że wszyscy odmawiają, że nikt nie chce
niczym się zająć, ze przed mianowaniem Zielińskiego odmówiło wiele osób. Czegoś
tu nie pojmuję – w końcu od raka jeździ do Anglii i Francji dziesiątki osób na
staże dziennikarskie, również do TV – czy któraś z takich osób nie może objąć
tego typu stanowiska? Czy ktoś mnie np. albo licznym moim znajomym dziennikarzom
proponował stanowisko rzecznika MSZ? Nigdy nie słyszałam, a ludzie przecież
mówią, często z dumą, o takich propozycjach. Michnik udzielił wywiadu do
Polityki, pani Paradowskiej, dla której, jak się okazuje, jest to dobre miejsce.
Michnik pieprzy o szlachetności grubej kreski i o okropności Porozumienia
Centrum, o zbrodniach Kaczyńskiego. Tymczasem jego stanowisko odrzucają nawet
osoby głęboko związane z tym nurtem. Podobno niedawno na UW odbył się
interesujący odczyt o grubej kresce, jako przyczynie wybuchu antysemityzmu w
Polsce. Przeniesienie wroga, jakim była komuna, na Żyda, jako bardziej
uniwersalnego i abstrakcyjnego, zwłaszcza, że komunę nawet Wałęsa popiera,
swoimi niewiarygodnymi posunięciami typu Ziółkowska, Zieliński itp. Gruba kreska
to coś, od czego zginie Polska, przynajmniej jako kraj, w którym mogła się odbyć
pewnego rodzaju katharsis, uwalniająca energię społeczną.

Kostek Gebert napisał znakomity artykuł w „Gazecie Wyborczej” o Żydach i
Polakach, nareszcie ktoś zarysował w pełni prawdę i do tego jest to Żyd.
Zatelefonowałam do niego z gratulacjami, ucieszył się bardzo. Robi w tej chwili
dobrą robotę – jako Żyd polski oczekuje od Izraela reakcji na polskie przeprosiny.

W „Gazecie” artykulik o naszych płacach – tak pokrętny i wykrętny, jak tylko
pani Kublik potrafi napisać. W każdym razie ktoś, kto nie słyszał sprostowania w
TV ani nie czytał w ŻW, nie będzie mógł obliczyć tych płac. [...]

Piotr Wierzbicki odmówił pisania przemówień dla Wałęsy. Oburzyło go
przepraszanie Żydów bez zapewnienia sobie ich odpowiedzi. Rybicki uważa, że to
było dobre – potwierdzałby artykuł Kostka, że teraz piłka znajduje się na ich
boisku i muszą z tym coś zrobić. Zastanawiam się, czy nasza drużyna piłkarska, z
Wałęsą, jako trenerem ekipy, nie zapomniała, że istnieje coś takiego jak sędzia,
nawet jeżeli się tego nie chce. W tym przypadku sędzią nieubłaganym jest
społeczeństwo. Społeczeństwo, któremu każdy niewyjaśniony gest i niezrozumiała
decyzja personalna każe głosować na Tymińskiego, który postrzegany jest wciąż
jako coś z zewnątrz, spoza sitwy jednej czy drugiej. [...]

Przyszło kilkanaście listów po wizycie w Izraelu. List Stanisława
Krajewskiego, wyrażające dumę z prezydenta za słowa o przebaczeniu. Poza jednym
anonimem, zaadresowanym „sługus” i parobek żydowski, Prezydent RP Lech Wałęsa,
wszystkie od starszych osób, które doznały konkretnych i namacalnych krzywd od
Żydów w czasie wojny albo po niej. Oczywiście, nie wyobrażam sobie redakcji,
która odważyłaby się to opublikować. Niechęć nie rasowa, nie religijna, nie
uogólniona, tylko uzasadniona konkretnymi zdarzeniami: witanie przez Żydów wojsk
radzieckich, wstępowanie ich do NKWD w czasie okupacji ziem wschodnich, bojówki
żydowskie przeciwko Polakom, otwierające do nich ogień, powojenne krzywdy na UB,
pan, którego osobiście torturował światło (dziurawe płuca, połamane żebra,
rozkalibrowana odbytnica). Niewątpliwie, stosunek do Żydów jako takich z góry
negatywny i wyższościowy – „nie chciały się modlić przy Żydówce”, zechciała mi
się odwdzięczyć, co oczywiście z oburzeniem odrzuciłam”. To pewnie ten ton
lepszości i wyższości tak Żydów straszliwie drażnił i on na pewno nie pomagał
obu narodom, To musiało być okropne, mieć ratowane życie przez kogoś, kto i tak
uważa się za lepszego. [...]

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> Coraz mniej z tego wszystkiego rozumiem i ogarnia mnie już nawet nie
> zniecierpliwienie, ale zniechęcenie. Zaczyna działać mechanizm selekcji

Czerwiec 1991 cd.

[nielubiegazety2]

7 CZERWCA

Dostałam wycinki z prasy po wizycie Wałęsy w Izraelu. „Le Quotidien de
Paris” z 21 maja: „Jaka jest odpowiedzialność narodu polskiego za eksterminację
Żydów? O ile bardziej współpracowali ze zbrodniarzami nazistowskimi niż inne
narody? ” Kurier Wiedeński” z 21 maja: „Wałęsa prosił o wybaczenie za polski
antysemityzm oraz uwikłanie w Holocaust”. Dziennik TV austriackiej: „los Żydów
wymordowanych w polskich obozach koncentracyjnych”. To samo gazety angielskie –
wybaczenie za Holocaust. „Guardian" z 21 maja: „polskie zbrodnie wojenne nie
będą zapomniane” (jako rzekome słowa Szamira). Parlamentarzysta izraelski
określił wystąpienie Wałęsy na forum parlamentu jako „zbyt wielki zaszczyt i
przedwczesny”. „The Independant” za AP: „Wałęsa poprosił Żydów o przebaczenie za
śmierć ponad trzech milionów Żydów w okupowanej przez nazistów Polsce”. Prasa
arabska pełna jadu: dziennik „Al Ra’i”: „tylko jego (Wałęsy) noga dotknęła
ziemi, a już język poprosił od narodu żydowskiego”. [...] „Koelner Stadt
Anzeiger”: „antysemityzm kręgów polskiego społeczeństwa i ich udział w
ludobójstwie”. „L’Humanite”: „wystąpienia antysemickie naznaczały karierę
polityczną Wałęsy”, pierwszy raz w Izraelu przyjęto polityka, „który stał się
sławny dzięki swym deklaracjom antysemickim”. „Le Quotidien” przytacza podobno
popularną wśród Żydów pochodzenia polskiego opinię: „Jeżeli chodzi o
antysemityzm, Polacy są gorsi od Niemców”. „Historycznego długu Polski wobec
narodu żydowskiego nie zatrze wystąpienia w Knesecie”. Prasa hiszpańska daje
tytuły: „Prośba Polski, by Izrael wybaczył jej rolę, jaką Polacy odegrali w
Holocauście Żydów. Jak pisze korespondent MSZ, w prasie tej podkreślono
wypowiedzi osobistości izraelskich, wskazując na współpracę Polaków z
hitlerowcami w eksterminacji Żydów”. „El Pais”: „Ponad 3 mln Żydów zginęły w
Polsce w czasie okupacji i powojennego antysemityzmu”.

Zapytałam Rybickiego, czy będzie jakaś odpowiedź Polski na te kalumnie.
Powiedział, że teraz polityka wyciszania jest przewidziana, a w ogóle on
najchętniej napisałby artykuł do jakiegoś wielkiego pisma amerykańskiego,
kontrolowanego przez Żydów, jak było naprawdę z obu stron, ale nikt mu tego
przecież nie wydrukuje. Ciąg dalszy wycinków izraelskich. „Il Messagero” pisze w
sposób całkiem właściwy: o niezręcznym polemizowaniu Wałęsy z przeciwnikami
politycznymi w czasie kampanii wyborczej, o „polskim antysemityzmie”, przy czym
cudzysłów stosuje tu sama gazeta. W ogóle Włosi informacyjni i stonowani.
Libańczycy piszą o przeproszeniu za „prześladowania Żydów”, a nie za udział w
holocauście, jak inne gazety. „Al Samb” (Damaszek): „Jest rzeczą bardzo przykrą,
że polski prezydent L.W. stanął wczoraj przed izraelskim Knesetem, aby prosić o
przebaczenie za – jak to nazwał – „zbrodnie popełnione przez Polskę wobec Żydów
podczas II wojny światowej”. Dalej pisze, że Polacy ucierpieli w czasie wojny
więcej niż Żydzi od nazizmu, a w Knesecie zasiadają rasiści, terroryści i
ekstremiści i to ich właśnie W. Prosił o wybaczenie. Arabowie bardzo ostrzy
wobec Izraela, ale historycznie poinformowani o Polakach i Żydach. Ciekawe, że
nawet gazety irackie piszą z grubsza rzecz biorąc prawdę. Wiedeńska „Die
Presse”: „Żydów stosunek do Polski jest ukształtowany nie tylko przez zbrodnie
Niemiec, ale jakże jawny antysemityzm Polaków i ich udział w masowym mordzie”.
„The Daily Telegraph”: piórem m.in. Krzyszofa Leskiego: próba “otrząśnięcia się
z pozostałości antysemityzmu i współpracy w nazistowskiej eksterminacji Żydów
polskich w czasie II wojny światowej”. „The Indepedant”: „Jak większość Polaków
Wałęsa wchłaniał antysemityzm wraz z powietrzem, którym oddychał”. Na szczęście
podobno zmieniają się nastroje w samym Izraelu, informują o tym działacze
żydowscy, World Jewish Congress ma ewentualnie zareagować na sformułowania:
„Udział Polaków w Holocauście” i „powszechny antysemityzm”. Ale na razie nie
słyszałam o zareagowaniu. [...] Teraz dopiero zauważyłam, że autorem tekstów w
„Il Messagero” jest Dominik Morawski.[...]

12 CZERWCA

[...] Nasz kolega nomenklaturowy wie, za co odszedł Merkel. Oczywiście
odmówił powtórzenia tego, zaproponowałam mu więc, że ja będę zadawać mu pytania,
a on może mówić „nie”, choć nie musi. Powiedział spokojnie i zdziwione „nie”,
kiedy spytałam, czy chodzi o nadużycia w kampanii wyborczej. Powiedziałam:
chodzi więc o rozmowy z Rosjanami. Na to nic nie odrzekł, a więc to gdzieś musi
być blisko. Rozważałam dalej, że nie może w ogóle chodzić o sprawy finansowe, bo
przecież Merkel został dyrektorem jakiegoś banku, kontrolowanego przez
Amerykanów. I wtedy kolega powiedział, że Merkla Amerykanie zrobili dyrektorem
tego banku w nagrodę za zasługi w czasie wojny irackiej. Podobno w ogóle rola
Polski w tej wojnie była znacznie większa, niż się powszechnie sądzi i mówi,
ponieważ Polska miała tam najwięcej przedsiębiorstw, jakby gotową siatkę
informacyjną w całym Iraku. Rzeczywiście, zostało w Iraku około 300 Polaków,
którzy nawet nie starali się o powrót. W nagrodę Polska dostała rolę
reprezentanta interesów amerykańskich w Iraku, co przecież było publicznie
ogłoszone. Merkel wtedy zarządzał obroną i tym samym wywiadem, więc stąd jego
posada.

Dowiedziałam się też z ust osoby rozmawiającej z naocznym świadkiem, że
Wachowski po otrzymaniu nominacji na dyrektora w Belwederze szedł po schodach
belwederskich, trzymając ją wysoko w ręku i cedził na głos przez zęby: „no,
teraz będzie rzeź niewiniątek”. Szczególnie prześladował Rybickiego, co
zaowocowało tak gwałtownym przeniesieniem go do Kancelarii. Podobno na
zakończenie pobytu Rybickiego w Belwederze Wachowski wykrzykiwał za nim: znajdę
cię w mysiej dziurze, przede mną się nie ukryjesz! Raczej kiepskie to informacje
o człowieku, który przebywa stale przy Wałęsie i ma na niego ogromny, jak widać
wpływ, bo przecież wszystkich swoich rzezi musiał dokonywać przynajmniej za
milczącą zgodą szefa. Wachowski podobno był przy Wałęsie od lat, aż do 84 czy 85
roku, kiedy zniknął. Pojawił się dokładnie w czasie II tury wyborów
prezydenckich, kiedy było wiadome, że Wałęsa jest wygrany i od razu odzyskał
pełne wpływy. Mój informator nie wykluczał, że Wachowski ten czas spędził na
przygotowywaniu się do jakiejś roli przy Wałęsie, ja jednak przypuszczam, że
może chciał odzyskać wpływy ze względu na szanse osobistej kariery, gdyby był
podstawiony, nie opuściłby Wałęsy. Z drugiej strony, mógł najpierw nie być
podstawiony, a potem dostać ciekawą propozycję, która mu odpowiadała również
osobiście. [...]

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> 7 CZERWCA
>
> Dostałam wycinki z prasy po wizycie Wałęsy w Izraelu. „Le Quotidien
> de
> Paris” z 21 maja: „Jaka jest odpowiedzialność narodu polskiego za e
> ksterminację
> Żydów?

7 lipca 1991

[nielubiegazety2]

[...] Opowiedział mi to wczoraj rozgoryczony Kaczyński. Twierdzi, że Wałęsa
ma kilka ważnych doświadczeń życiowych, które czynią go dodatkowo odpornym na
perswazję. Po pierwsze, zawsze mu się wszystko udawało i sądzi podświadomie, że
tak będzie zawsze. Po drugie, zawsze wiedział, że najlepszą polityką jest
wyczekiwanie na właściwy moment, opóźnienie decyzji, żeby sytuacja dojrzała.
Zwykle umiał nagle podjąć decyzję i była to zawsze decyzja optymalna. Tylko, że
to była taktyka, czy strategia nawet, na komunistów. Może miał rację – ciągnął
Kaczyński – że gdyby w pewnych okresach, w 83 roku na przykład, zadziałać
zdecydowanie, komuniści postąpiliby znacznie ostrzej i zniszczyliby rzeczywiście
opozycję.

Teraz taka polityka wydaje się zgubna. Trzeba załatwić wiele skomplikowanych
spraw. Trzeba podejmować decyzję za decyzją, nie pozwalając sobie na
wyczekiwanie. Czas pracuje na niekorzyść Wałęsy. Ludzie kompletnie nic nie
rozumieją i niecierpliwią się. [...]

Miałam ponurą rozmowę z Rybickim, która zupełnie mnie załamała. Wybuchła
ostatnio sprawa z telewizją i to jakoś nagle, może to był skutek tej
nieszczęsnej umowy (potem dowiedziałam się, dlaczego akurat wtedy, ale o tym
potem). Nagle wszyscy zaczęli mówić o dymisji Terleckiego, były jakieś skandale,
przesłuchania w sejmowej komisji kultury itp. Ja zaatakowałam znowu decyzje
personalne Terleckiego, Rybicki bronił go jak lew. Nie reagował na żadną
argumentację, a podważał moje argumenty, że źle się dzieje, takimi np.,
powiedzonkami: a czy ten dziennik TV to rzeczywiście ma taki wpływ na ludność, a
czy ten Zieliński to rzeczywiście taki zły? Musimy się przecież oprzeć na
reżimowych dziennikarzach, bo nie ma innych. Itp. Byłam przerażona. Powiedziałam
mu, że w ogóle nie chodzi mi o wyrzucanie Terleckiego, czy kogokolwiek, tylko a.
Nie mianowanie takich Zielińskich, b. o porozmawianie od czasu do czasu z
Terleckim, co robi. Na to on mi powiedział, że się nie da nie mianować bez
ustawy dekomunizacyjnej. Powiedziałam mu, że nic podobnego, bo przecież można
zwyczajnie, na zasadzie pewnego konsensusu jak to się teraz mówi, na pewne
stanowiska nie powoływać komuchów, a pracować niechże przecież sobie pracują tam
gdzie dotychczas, byle nie na poziomie decyzji politycznej. A potem on mi
powiedział, że Terlecki zaczął likwidować Radiokomitet, stawiał to wręcz jako
warunek przyjścia na to stanowisko, ale Bielecki po miesiącu mu zabronił. To
dlaczego nie złożył z hukiem dymisji, jak powinien? A no, bo odpowiedzialność,
no i wchodzi w grę pewna osobista ambicja. Ot, co, właśnie, jak się obawiam, o
tę ambicję chodzi przede wszystkim. Rybicki przeraził mnie więc, choć
podejrzewam, że to z wielkiej przyjaźni do Terleckiego, chociaż dobry przyjaciel
wskazałby mu raczej zagrożenia, jakim są złe decyzje.

Konsensusu w sprawie obsady zagrożenia, jakim są złe decyzje, nie ma, bo
np. ograniczeniom dla komuchów sprzeciwia się taki prof. Geremek.

Spotkałam Stefana Starczewskiego, ten przynajmniej jest kulturalny,
wyściskał mnie i zapytał, jak mi się pracuje w tym gnieździe os i, że zawsze tak
lubił tego Jarka, co on teraz wyprawia, doprowadzi do tego, że ludzie będą
wymiotować na słowo Solidarność, a przecież itp. Powiedziałam, że to nie Jarek
to wszystko robi, a on słusznie zauważył, że jednak to firmuje. I zrozumiałam
przy okazji ważną prawdę, jak mi się zdaje. Dla mnie, jak pisałam w swoim tzw.
„wspomnieniu”, drukowanym w „Kulturze” i „Karcie”. Solidarność była czymś w
rodzaju Polski i kiedy przyszła prawdziwa Polska do robienia, Solidarność mniej
mnie interesuje, to są już może inne struktury, inni ludzie, pewnie inne cele.
Bo takim ludziom jak ja chodziło w gruncie rzeczy o Polskę, ojczyznę czy jak tam
to nazwać. Natomiast dla takich ludzi jak Stefan, chodzi pewnie dalej o
Solidarność, bo ona dla nich była czymś w rodzaju partii, która ich
rozczarowała, a Solidarność była partią właściwą i dla nich koniec Solidarności
to strata partii, z którą się identyfikowali. Wałęsa powiedział parokrotnie,
żeby schować głęboko piękny sztandar „S” i zająć się Polską i dla mnie to
naturalna kolej rzeczy. Dla Stefana, a pewnie Michnika itp. – nie. Oni wciąż
żałują „S”, jej rzekomej jedności itp. Znowu wyrzucono ich z partii.

Miałam napisać, dlaczego sprawa Terleckiego wybuchła dopiero teraz. Otóż
Wałęsa podobno dał Rybickiemu list w tej sprawie i Rybicki na miesiąc schował go
do szuflady. Ot, zapodział się. Obawiam się, że ta przyjacielska troska może
teraz kosztować Terleckiego posadę prezesa, bo dostał od sejmu wotum nieufności.
Oczywiście, ostatecznie odwołuje Bielecki, ale sejm chyba może mu to zlecić.

W zeszłą niedzielę było zwołane przez PC posiedzenie komitetów
obywatelskich. Przykro mi, ale mówiono tam niezwykle ciekawe rzeczy i większość
wydawała mi się słuszna, chociaż obecni odbiegali wyglądem i sposobem noszenia
się od Europejczyków. Trochę byli tłuści, trochę przepoceni, wbici w garnitury,
ot jak Kuroń czy Michnik. Doskonałe przemówienie wygłosił Kaczyński, ale
oczywiście nigdzie się nie ukazały nawet obszerniejsze fragmenty, poza dwoma
wyrwanymi z kontekstu zdaniami o wojsku i policji, które powinny uczestniczyć w
ścisłym centrum silnej władzy. Dał piękny przegląd aktualnego kryzysu i
obiektywny, nie pomijający własnych błędów obraz przyczyn takiego stanu rzeczy.
Następnie przemówił wstrząsająco Jan Olszewski, który prawie płakał, że jego
towarzysze broni z opozycji złączyli się z obozem postkomunistycznym, głosując
za odrzuceniem weta prezydenckiego, choć w oczywisty sposób służy ono
demokracji. Powiedział bardzo ciekawie, że prawa to zbiór norm, a w systemie
komunistycznym prawo to był zbiór przepisów, służących władcom do utrzymania się
przy władzy, nie można wić mówić o państwie prawa, jeżeli ma się na myśli
dochowywanie przepisów komunistycznych. Mówił też o zgubnej roli „grubej
kreski”, która zamazała odpowiedzialność. Ludzie się złoszczą, że się mówi o
rzekomym wrogu, o wrogach państwa, o rzekomych winnych, a ja mam zawsze w
pamięci dyrektora, który mnie wyrzucał z pracy w 82 roku i który teraz nie tylko
nie chciał mi poświadczyć, że nastąpiło to z przyczyn politycznych, ale jeszcze
mnie opluł. I dalej był dyrektorem, To są konkretni ludzie i powinni ponieść
odpowiedzialność – jedni do więzienia, inni, jak mój dyrektor, won ze
stanowiska. [...]

W piątek rozpoczęła się dwudniowa narada konstytucyjna. Nie przyszedł
demonstracyjnie Geremek, przewodniczący sejmowej komisji konstytucyjnej. Nie
było zresztą w ogóle nikogo z Unii Demokratycznej. Za to był Cimoszewicz. Cóż za
obrzydliwa figura! Ma tak wredną gębę, tak zimne oczy, podbródek cofnięty do
tyłu, z profilu wygląda jak spod budki z piwem. Ulubieniec dam, przystojny
Cimoszewicz, kandydat na pierwszego wolnego prezydenta Rzeczypospoliltej. Ręka
swędziała, jak się na niego patrzyło.

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> [...] Opowiedział mi to wczoraj rozgoryczony Kaczyński. Twierdzi, że
Wałęs

28 lipca 1991

[nielubiegazety2]

[...] Do Ameryki miał jechać Lech Kaczyński. Polska chce przecież wstąpić do
NATO i Wałęsa zapoczątkował rozmowy na ten temat w czasie swojej wizyty. Lech
Kaczyński miał jechać nie sam, zastępcą był Zalewski i było parę innych osób w
delegacji. Rozmowy na ten temat były supertajne i ciągnęły się od wizyty Wałęsy
w Ameryce, chyba od marca, o ile pamiętam, czy kwietnia. O treści rozmów
wiedziały nieliczne osoby – Skubiszewski, Geremek (przewodniczący Komisji
Zagranicznej w sejmie), może Majewski, Wałęsa i Jan Olszewski, może jeszcze ktoś
tej rangi. Wizyta zaplanowana była również ściśle tajnie. Tymczasem na tydzień
przed wyjazdem „Gazeta Wyborcza” opublikowała dokładny plan wizyty: kto jedzie,
o czym będzie rozmawiał, w jakim hotelu zatrzyma się delegacja itp. Amerykanie
się wściekli i powiedzieli, że w tej sytuacji nie będą rozmawiali na
zaplanowanym szczeblu, z czego wynikało, że to nie będzie jeszcze TA rozmowa,
między innymi. W tej sytuacji Polska też musiała obniżyć szczebel delegacji i
Kaczyńskiego zastąpił Zalewski, co zresztą Jan O. Oceniał jako błąd. Nie wiem
czemu. Może ocenia jako błąd w ogóle jego nominację na sekretarza Rady
Bezpieczeństwa. Zalewski pojechał, rozmawiał, częściowo w obecności
Dziewanowskiego., Potem był przeciek prasowy, że Zalewski rozmawiał nie o tym,
co potrzeba, że przekroczył kompetencje (fenomenalnie napisał o tym Piotruś
Pacewicz: nie wiadomo, czy Zalewski powiedział, czy nie powiedział, czy
rozmawiał o tym, czy o tamtym, dość na tym, że przekroczył kompetencje – mniej
więcej tak, jakby powiedzieć: nie wiadomo, czy facet ukradł, czy nie, dość na
tym, że skazać go trzeba). „Kurier Polski”, kierowany przez Snopkiewicza
napisał, że Kaczyński jest w Ameryce i że przekroczył kompetencje, ale to wiem z
cytaty z Drzycimskiego i pewnie trzeba będzie poczekać na wycinki. Słowem, miał
informacje, zanim jeszcze wydarzenia się stały. Są jakieś potwierdzenia z
Departamentu Stanu, ale Jan twierdzi, że jest to zawsze to samo źródło i że na
dnie tej kryształowej krynicy widać znajomą rudawą brodę siedzącego w niej pana
profesora. Małachowski powiedział, że jednak Zalewski musiał powiedzieć coś
niewłaściwego i że on nie wyklucza, że coś jednak powiedział o Balcerowiczu. Na
to Jan powiedział, ze może mu zagwarantować, że Balcerowicz w ogóle nie był
tematem rozmów, ponieważ Balcerowicz jest już nieaktualny. I powiedział, ze
miesiąc temu spotkał się z sekretarzem ambasady amerykańskiej, który go
poinformował, że Amerykanie nie wiążą już gwarancji reformy ekonomicznej z żadną
osobą, co dla prostego czytelnika oznacza: zróbcie z Balcerowiczem, co chcecie.
Podejrzewam, że to mogło być nawet związane z tą dziwną historią Porozumienia
Centrum, że wymienią Balcerowicza na Glapińskiego.

A wiec nazwisko Balcerowicza właściwie nie mogło tam paść, zważywszy, że te
rozmowy jest mało czasu i raczej nie ma możliwości wymienienia uwag
towarzyskich, w których nazwisko Balcerowicza oczywiście paść by mogło.

Geremek był właściwie przyszpilony, zresztą są podobno jakieś dowody
dyplomatyczne na to, ale niestety Skubi się przestraszył i zaprzeczył, jakoby
wiedział o wizycie Zalewskiego i o treści planowanych przez Kaczyńskiego rozmów.
Tymczasem Jan powiedział nam, że nie tylko odbyły się trzy co najmniej takie
rozmowy, ale że on sam był świadkiem jednej z nich. Kto zrobił przeciek do
Gazety? Czy była to próba wysadzenia Kaczyńskiego z siodła i uniemożliwienia mu
objęcia stanowiska ministra obrony narodowej? Kto szkodzi Polsce? [...]

Ze Stanów wrócił jakiś czas temu lekarz, Andrzej H. Był u mnie. Jest w
stanie czegoś w rodzaju lekkiej paranoi, ale twierdzi, że teraz dopiero widzi
dobrze. Musze przyznać, że często uważamy za paranoję rzeczy, który są aż nadto
rzeczywiste, tylko mamy mało dowodów, raczej ślady i błyski, a nie chcemy
uwierzyć, że może naprawdę być tak źle czy tak strasznie. Ten sam mechanizm
pewnie włączał się, kiedy przyjeżdżali z Polski Karski czy Zygielbojm i
opowiadali o Treblince. Nie, to zbyt okropne, żeby mogło być prawdziwe.

Otóż H. Zobaczył jasno, do jakiego stopnia byliśmy i ciągle jesteśmy
rządzeni przez KGB. Też jestem tego zdania, ale zawsze jest grupa rozkrzyczanych
intelektualistów, którzy wtedy wrzeszczą: spiskowa teoria historii! Dzisiaj
przeczytałam, że w majowej „Kulturze” opublikowano rozporządzenie NKWD o
kierowaniu ścieków przemysłowych do możliwych rezerwuarów wody pitnej dla
ludności. Czy nie tu, a nie w „nieudolności” czy braku finansów leżała przyczyna
ciągłej niemożności uregulowania tych spraw? Nauczyłam się, że zawsze absurdalna
sytuacja zawiera w sobie czyjś interes, a interesy mogą być różne – czasem
finansowe, jak w wypadku „absurdalnych” przepisów o wywłaszczeniach, albo np.,
strategiczne. Czy te interesy przestały być aktualne? Czy już nie istnieje KGB w
Polsce tylko dlatego, że jak mi się zdaje, wyjechał rezydent? Czy Związek
Radziecki nie ma już swoich interesów w Polsce? Twierdzę, że wątpię, myślę, że
nie sądzę.

H. powiedział: żadnych złudzeń. Ameryce chodzi o forsę, forsę i jeszcze raz
forsę, a forsę rządzą tam Żydzi. Dlaczego, zapytał prezydent Stanów zachowuje
się jak premier Izraela? Bo forsa. Można by dodać: bezpieczeństwo i to trochę
przenosi nas w świat idei. Wszystkie prawa, zdaniem H. i wszystkie zamierzenia i
ruch amerykańskie są w jednym celu robione: żeby popierać amerykański pieniądz.
Po to jest nauka amerykańska, po to są gadania o prawach człowieka, dla
maluczkich. „Dopóki nie pominiemy, nie wyzbędziemy się naszych moralnych mrzonek
o papieskiej proweniencji, przełamanych przez komunizm. Pozwolimy się zeżreć”.
Pieniądze leżą w Ameryce na ulicy, możemy je podnieść, ale przeszkadza w tym
nasza, obsadzona ciągle przez KGB ambasada w Waszyngtonie. „Jeżeli ktoś się
opędza od pieniędzy, to mu w końcu nie dadzą”. Szperałam po stenogramach
sejmowych. Okazało się, że Wujec po rozłamie w Komitecie Obywatelskim zabrał
wszystkie dokumenty i zostawił im gołe ściany, nawet jednego papierka
przyszpilonego na ścianie nie było. Teraz była w OKP – niestety, nie istnieją
również protokoły posiedzeń prezydium OKP sprzed rozłamu w OKP, czyli sprzed
jesieni 90 roku. Zginęły też niektóre protokoły z posiedzeń całego OKP. Pani,
która tym zarządza, była bardzo zdumiona, nikt do tego do tej pory nie zaglądał
i dlaczego niektórych akurat nie ma? Jak zwykle – niewytłumaczalny przypadek.
Spiskowa teoria historii. Magia i mesmeryzm ziołolecznictwo i psychoterapia.
Wszystkie protokoły po rozłamie równie dziwnym przypadkiem są w komplecie.

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> [...] Do Ameryki miał jechać Lech Kaczyński. Polska chce przecież wstąpić
do

6 października 1991

[nielubiegazety2]

Przyszedł pucz moskiewski i Wałęsa telefonował do Kiszczaka i
Jaruzelskiego, kolejny raz budząc niechęć znacznej części opinii publicznej. To
nie jest cała prawda – a całą zna tylko Pan Bóg i Wałęsa. Wachowski przygotował
Wałęsie list wiernopoddańczy do puczystów. List leżał jeszcze nie podpisany,
kiedy do Wałęsy wszedł Lech Kaczyński i zobaczył go na biurku. Z wielkim trudem
przekonał Wałęsę, żeby zniszczyć ten list. Gdyby nie przypadek, Wałęsa wysłałby
ten list do Moskwy, tracąc resztę poparcia. Taka jest przy nim pewnie rola
Wachowskiego.

Wachowskiego ministra z Kancelarii, z którymi rozmawiałam, uważają za
niewątpliwego agenta jakiegoś wywiadu. Wachowski pomagał Wałęsowej, która ma do
niego szczególny sentyment, w czasie stanu wojennego (jak wyczytałam ostatnio,
siedział z Wałęsą w Arłamowie, a może nie siedział). Potem zniknął na parę lat.
Jak twierdzi zarówno Rybicki, jak Kaczyński, pojawił się w początkach grudnia 90
roku, na parę dni przed drugą turą wyborów prezydenckich, kiedy właściwie było
zupełnie pewne, że Wałęsa wygra. Został przyjęty z otwartymi ramionami i do
Belwederu przeniósł się już razem z Wałęsą. Już on załatwiał wszystkie sprawy
papierowe, dopuszczał lub nie dopuszczał. Słyszałam, że nawet Rybicki zaczął się
bać przekazywać Wałęsie różne informacje, do końca nie bał się – i chyba nadal
się nie boi – tylko Kaczyński, ale i on nie wszystko ostatecznie wie, nie
wszystko docenia.

W połowie kwietnia, jak pisałam wcześniej, Rybicki został gwałtownie
wykopany z Belwederu do Kancelarii, szczegóły opowiadał mi nomenklaturszczyk,
który ma swoich informatorów w Belwederze. Niezłych informatorów ma również
nomenklaturowa pani Dyrektor Biura Listów, która na tydzień przed odsunięciem
Kaczyńskiego od tych dwóch zespołów powiedziała mi, że ma wrażenie, że
gdańszczanie montują jakiś układ decyzyjny poza Kaczyńskim, co zaraz potem
okazało się prawdą.

W początkach września wróciłam do Kancelarii po urlopie i dłuższej
nieobecności, spowodowanej sprawami rodzinnymi. Któregoś dnia siedziałam w
sekretariacie z sekretarką. Zaniepokojona powiedział mi, że od półtorej godziny
siedzi u Rybickiego Agnieszka Kublik z Gazety Wyborczej, której zawsze
unikaliśmy, ponieważ przeinaczała w specyficzny sposób wszystko, cokolwiek
pisała o Kancelarii. Bardzo zdolna dziennikarka, dowiedziałam się, że pracuje
ideowo, ponieważ Kancelarię uważa za rodzaj zła samego w sobie i uważa, że
należy je kompromitować. Mnie się wydawało zawsze, że kłamstwo jest kłamstwem,
ale muszę przyznać, że zręczność Gazety Wyborczej w pisaniu „prawdziwym”, ale
kompletnie skłamanym prześciga najlepsze wzory komunistyczne, może ludzie są
inteligentniejsi, no i wiedzą, na co nikt się nie łapie, To ona napisała, że w
Kancelarii na 207 pracowników jest 196 samochodów służbowych i wykonała parę
innych podobnych pomyłek. Drobny przykład – nie pracuje już od 15 września w
Kancelarii, zakładam gazetę razem z Piotrem Wierzbickim – „Gazeta” napisała o
naszych planach niby na podstawie wywiadu z Wierzbickim w sposób maksymalnie
kompromitujący, wymieniając najbardziej prawicowe osoby, które będą u nas pisać
i przytoczyła parę uwag Wierzbickiego bez towarzyszącego im komentarza.

Otóż od półtorej godziny pani Kublik nie wychodziła od Rybickiego i
sekretarka była wręcz zaniepokojona, czy coś się nie stało. Nikt tak długo nie
bywał tam z wizytą, drzwi do saloniku były zamknięte i nie wypadało wejść.
Czekałyśmy jeszcze dobre paręnaście minut, wreszcie ukazała się w drzwiach
rozpromieniona pani Kublik, elegancka, w brązach i wysmakowanych fioletach, w
wysokich botach, opalona i ciemnowłosa, lśniąca świetnymi kosmetykami, zakręciła
się wokół siebie, pożegnała i wyszła, pozostawiając wrażenie niespożytej
energii, która jak bolid przeniosła ją do dalszych galaktyk politycznych. Obok
stanął zmęczony Rybicki. Zapytałam go żartobliwie, czy jeszcze żyje, bo przecież
pani Kublik ma taką igiełkę, którą wbija i wysysa krew. Czy zostało mu jeszcze
trochę krwi? Roześmiał się i powiedział, że jest bardzo zadowolony z wywiadu.
Trochę się zmartwiłam – po tak długiej rozmowie pani Kublik będzie miała spory
materiał do manipulacji, przecież i tak wybierze z tej rozmowy, co zechce.
Rybicki powiedział na to coś, co wprawiło mnie w osłupienie. Miałam te słowa
zrozumieć dwa tygodnie później. „Jeżeli jest wywiadów o Kancelarii, to nie można
o niej pisać tylko pozytywnie, czasem musi być też i negatywny wywiad, to nic
nie szkodzi”. Przeglądając setki wycinków, nadchodzących do Kancelarii,
widywałam rzadko, ale jednak, pozytywne wypowiedzi o Wałęsie, o samej Kancelarii
nigdy.

W dwa tygodnie później – może w 10 dni – ukazał się ogromny blok materiałów
o Kancelarii w Gazecie Wyborczej. Nie był to materiał zły, kłamliwy, nie był
nawet szczególnie tendencyjny, jeżeli wyjąć niechęć do Kaczyńskiego, do której w
końcu Gazeta ma prawo. Był to wyraźnie materiał, w powodzi informacji
kompromitujący Wachowskiego. To on – niewiadomego wykształcenia, pochodzenia i
wieku – wykreślił Wałęsie z przemówienia w NATO fragment dotyczący konieczności
wycofania wojsk radzieckich z Polski .Potem, zamiast wyrzucić go na zbity łeb
albo postawić przed sądem, Wałęsa zrobił mu awanturę. I to właściwie jest główny
sens całego tego bloku informacji. No i to, że Belweder jest w konflikcie z
Kancelarią. I propozycja Skalskiego, że Wałęsa może być, ale po zmianie doradców
i najbliższych współpracowników. Tego samego dnia w „Rzeczypospolitej” Drawicz
napisał, że pora zakończyć i eksperyment belwederski, Wałęsa powinien ustąpić
razem z sejmem i wrócić na pozycje właściwe kompetencjom i możliwościom – czyli
do roli symbolu na uboczu. Tego samego w „NIE” zamieszczono podobną propozycję,
ale tam to padło chyba nie po raz pierwszy. Krzysztof Wyszkowski zamieścił w
„Tygodniku Solidarność” podobny w tonacji artykuł, bardzo krytyczny wobec
personalnej polityki Wałęsy. Drzycimski nie chciał go skomentować, twierdząc, że
podaje nieprawdziwe fakty. Otóż o ile ja wiem, fakty są stuprocentowo prawdziwe,
a pewnie są jeszcze gorsze. Myślę, że gdańszczanie szukają już w tej chwili
rozpaczliwie poparcia (z pewnością nie szukali go w „NIE”, ono samo wpadło nie
po raz pierwszy na ten pomysł) i starają się publicznie skompromitować
Wachowskiego, dzięki czemu może Wałęsa go wyrzuci. Niestety, jednocześnie
kompromituje się sam Wałęsa – niestety, zasłużył na to ostatnio w pełni, pomysł
forowania Wachowskiego i tym podobnych jest zupełnie nieprawdopodobny – i jednym
wystarczy, by zmienił doradców, inni zaś woleliby, żeby zmienił się z kimś innym
stanowiskiem. [...]

A teraz – o skutkach pozostawania nomenklatury, bo fachowa. Mojego
nomenklaturszczyka zastałam po wakacjach w dobrym nastroju i jeszcze elegantszym
niż zwykle garniturze. Wprost lśnił. Zapytałam go na „rybkę” – „podobno
Wachowski ma być teraz szefem Kancelarii? Strzał był trafny, zmieszał się i
powiedział, że to jeden z wariantów. „A ty masz być jego zastępcą?”- dalej
strzelałam. „Och, nic podobnego, tak wysoko nie zajdzie, na razie nic jeszcze
nie wiadomo”. Na razie nic nie wiadomo więc, ale za chwilę może być wiadomo
wszystko. „W każdym razie masz pewne, że zostaniesz dyrektorem Zespołu?”. No
cóż, Zespołowi nie musi przewodzić minister, wystarczy dyrektor”. W czasie
wakacji nomenklaturszczyk został zastępcą Rybickiego, w czasie jego urlopu. Od
MOICH informatorów dowiedziałam się, że niemal codziennie siedzi u Wachowskiego
w Belwederze. [...]

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> Przyszedł pucz moskiewski i Wałęsa telefonował do Kiszczaka i
> Jaruzelskiego, kolejny raz budząc niechęć znacznej części opinii publicznej.

9 listopada 1991, sobota.

[nielubiegazety2]

Zdaje się, że nie da się skończyć z moim dzienniczkiem. W każdym razie
trudno byłoby zostawić tak interesujące sprawy bez jakiegoś śladu.

Tydzień temu Piotr W[ierzbicki] Opowiedział mi rozmowę, jaką miał z
K[aczyńskim]. K[aczyński] został wezwany do W[ałęsy] i ten poprosił go o
zaakceptowanie na premiera Bieleckego, albo Geremka. K[aczyński] odmówił
poparcia obu. Wtedy W[ałęsa] zagroził, że go wyrzuci całkiem, K[aczyński] nie
ugiął się.

Wczoraj cała niemal Kancelaria dostała wymówienia ze skutkiem
natychmiastowym. [...]

Miala byc historia, a nie SBeckie zapiski.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:

> Zdaje się, że nie da się skończyć z moim dzienniczkiem. W każdym razie
> trudno byłoby zostawić tak interesujące sprawy bez jakiegoś śladu.

Lata dalsze

[nielubiegazety2]

22 kwietnia 1992

W TV program "Reflex" pokazał, jak Michnik we Francji uczestniczy w promocji
książki Jaruzelskiego „Kajdany i schronienie. Wspomnienia. Zakończone rozmową z
Adamem Michnikiem", gdzie nazwano stan wojenny „mniejszym złem”. Obaj politycy
wystąpili w telewizji francuskiej w programie „Zbrodnia i przebaczenie”. YV
pokazała słynną wypowiedź Michnika do dziennikarzy: „Odpieprzcie się od generała!”.

6 czerwca 1992

Adam Michnik napisał w „GW”, że państwo było w niebezpieczeństwie i dobrze,
że prezydent szybko zadziałał.

17 kwietnia 1993

„Każdy mógł być oprawcą i ofiarą w czasach PRL” – napisał Michnik o czasach
PRL.

9 września 1995

Adam Michnik i Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) opublikowali w „GW” wspólnie
artykuł „O prawdę i pojednanie”, w którym nawoływali do stworzenia wspólnej –
partyjno-opozycyjnej – wizji historii Polski.

Wszystkie cytaty pochodzą z książki Teresy Bochwic "III RP w odcinkach".

Warto podnieść ten wątek

[hrabia.mileyski]

I nie mylić mitologii z historia.

ja pier... czy ty masz jakies zycie poza tym forum

[sztudent1]

.

[dr.szfajcner]

nielubiegazety2 napisał:


> Wszystkie cytaty pochodzą z książki Teresy Bochwic "III RP w odcinkach".

CZaułem ze to nie historia, tylko prototyp "prac naukowych"
historykow IPN-u.

[nielubiegazety2]

Up.