Stopem jechac...

[nienietoperz]

Tak juz sie jakos sklada, ze wiekszosc nntpzowych wyjazdow wakacyjnych
wczesniej czy pozniej prowadzi do podrozowania tzw. okazjami. Wydawac by sie
moglo, ze wiek i zwiazany z nim potencjalny przyrost statecznosci poloza tame
wystawaniu na szosach, stacjach benzynowych czy parkingach z kartka z nazwa
miejscowosci (wersja profesjonalna) albo z wystawiona lapa (wersja amatorska).
Zawsze jednak musi sie zdarzyc utkniecie w miejscu pt. najblizszy autobus za
trzy dni. Nie pozostaje wtedy nic innego jak probowac zatrzymac kogos i
oddawac sie pozniej probom konwersacji np. po hiszpansku, w ktorym to jezyku
opanowalem profesjonalnie zdanie 'Un cafe solo y un cafe con leche por favor'
i nic poza tym. Nie chce narzekac, wspomnienia autostopowe mam liczne i w
zdecydowanej wiekszosci pozytywne. Obawiam sie tylko, ze juz niedlugo znajde
sie w krotkiej fazie przejsciowej miedzy wiekiem, w ktorym budzi sie litosc
kierowcow jako dosc mlody=zapewne biedny student, a wiekiem, w ktorym budzi
sie litosc jako dosc stary=zapewne schorowany rencista. A wtedy juz znikad pomocy.
A jakie sa Wasze wspomnienia, doswiadczenia, porady aUtostopowe?
Pyta
Wasz
nntpz

P.S. W miedzyczasie skaczac lekturowo miedzy DKichotem a Kronika Ptaka Nakrecacza.

[staua]

Nigdy nie jezdzilam stopem, nie liczac wozu cyganskiego w Rumunii :-)
Zone moze wystawiaj na przynete? Z filmow znam te strategie.
A jak Kronika? Bo mam...

[braineater]

Stopem nie, ale za to na gape, wymyslając bajerę na kanara - najlepiej w języku
którego obaj nie znamy, nałogowo. Nic nie zastąpi tego dreszcza w pociągu lub
autobusie, gdy wiesz, że kanar jet gnojem i na pewno cie wysadzi w szczerym
polu oraz radości kombinowania, jak się z owego pola wydostać. Ale to pewno
zboczenie po komunikacji miejskiej w której bilety i opłaty bojkotuje od 15
roku zycia i w której wysadzenie gdziekolwiekbądź jest i tak wysadzeniem w
znanej okolicy:)

Pozdrowienia:)

Kanarkowa rzeczywistosc

[nienietoperz]

Zdarza sie, ze plany jazdy stopem koncza sie podrozowaniem na gape:-)
A ulubiony kontakt z kanarem to nocna jazda pociagiem internacjonalnym z Wegier
do Rumunii, tradycyjnie, zeby uniknac taryfy miedzynarodowej, kupujac bilety do
granicy, i liczac na to, ze cos sie dalej zdarzy. Najpierw zdarzylo sie
skuteczne przejechanie odcinka miedzy stacjami przygranicznymi. Celnicy biletow
nie chcieli. Potem zdarzyla sie ministacja po stronie rumunskiej, gdzie liczac
na to, ze pociag nie odjedzie ni stad ni zowad, wyskoczylismy probowac walczyc z
pania bilety sprzedajaca. Na wszelki wypadek nie mielismy waluty miejscowej, a
dolary sie kobiecie wydaly zbyt dawno wydrukowane, wiec wrocilismy na lono
przedzialu.

Po pewnym czasie rozpoczely sie dyskusje z pieknie (a przynajmniej mocno)
wymalowana stateczna pania kanar, ktora rozpoczela procedure sprzedawania
biletow od wyrazenia wielkiej satysfakcji na widok waluty amerykanskiej, i
kontynuowala wyciagajac rownie wielki kalkulator. Siedzac naprzeciwko wysoce juz
rozbawionych nienietoperzy, pani z wielka powaga wystukiwala przerozne
kombinacje klawiszy, wpatrujac sie w nie ze smiertelna powaga, zagladajac co
troche do 'cennika' w torbie. Ostatnimi 4 wcisnietymi przyciskami byly: C, 1, 0,
0. Efekt tej operacji zostal nam przedstawiony na ekranie, w polaczeniu z
powaznym sapnieciem wydanym przez pania. Nie moglismy sie pozbierac.

Zakonczylo sie na operacji C, 1, 0.

Wasz
nntpz

[nienietoperz]

Strategia autostopowa z zona jest stosowana zawsze, o ile tylko zona jest pod reka.

'The Wind-up Bird Chronicle' pare miesiecy temu dostala w prezencie i
przeczytala zona, i nie specjalnie jej sie spodobala. Ja jestem w 1/4, i na
razie czytam z przyjemnoscia. Murakami swietnie wykorzystuje do opisu pewnej
nadrealnosci oszczedny i absolutnie nie wzniosly jezyk. Wyobrazam sobie, ze to
przeciwienstwo Coelho, ktory to pozostaje mi bez zalu nieznany.
Jesli chodzi o roznice wewnatrzmalzenskie w odbiorze Murakamiego, to pewnie
jest to kwestia specyfiki glownego bohatera, ktory odbiera otaczajaca go
rzeczywistosc w sposob doskonale bierny, obserwujac uwaznie jej przerozne
niecodzienne aspekty, ale nie probujac ich analizowac. Nie probujac tez
czegokolwiek w swoim zyciu aktywnie zmienic. O ile Nienietoperzowa jest sama w
pewnym sensie osoba bardzo bliska takiej konstrukcji psychicznej, twierdzi, ze
tego typu faceci wyprowadzaja Ja z rownowagi.

Mam zamiar zabrac Kronike ze soba (i skonczyc) do Bukaresztu.
Wtedy pewnie bede mial do powiedzenia cos wiecej.

nntpz

[braineater]

A bo ja sie drogi Toperzu i równie cenna Toperzowo nadal bedę upierał, że
Murakami to po prostu są romance dla facetów i tyle. Kopbiety mają Simone de,
my mamy Harukiego i już:)
Pozdrowienia:)

[nienietoperz]

Cos w tym jest - Kronike zona dostala od wielkiego fana HM, plci zdecydowanie
meskiej.

[blue.berry]

> A bo ja sie drogi Toperzu i równie cenna Toperzowo nadal bedę upierał, że
> Murakami to po prostu są romance dla facetów i tyle.

ojej to chyba oznacza ze jestem jednak facetem:))

dawno temu..

[broch]

w latach 70' zjezdzilem tak cala Polske i Europe. Ludzie mili, czasem (niezbyt
czesto) dopytywali sie jak sie zyje za kolczastymi drutami oraz czy na kazdym
dachu ustawione sa gniazda karabinow maszynowych.
Dzieki uprzejmosci ludzi poznalem miejsca ktorych na mapach turystycznych po
prostu nie ma.

Ciezko bylo tylko w Pirenejach i Alpach... oraz po zamachu bombowym w Paryzu
(~78?): bylem wowczas opalony na czarno i z dluga broda, no i wygladalem na
arabskiego zamachowca:))

Pozniej troche sie pogorszylo ze wzgledu na napady na samochody biorace
autostopowiczow (po 80').

Do najciekawszych powrotow nalezalo pierwsze przekraczanie granicy RFN/NRD w
nocy na piechote (mily celnik zachodnioniemiecki pokazal nam granice: laczki po
stronie RFN i bunkry po stronie NDR:) a potem zaprosil na kolacje po swojej
sluzbie do domu no i usilowal przekonac ze TAM jest strasznie, No i tak
zasiedzialem sie do pozna). Oba panstwa dzielila ~2km strefa miedzypanstwowa. Od
polowy drogi w strone NRD bylem prowadzony szperaczem (na wypadek proby skoku w
bok, pewnie bym dostal haubiczny ostrzegawczy w plecy). Moj (maly) plecak zostal
kompletnie wypatroszony w czasie szukania narkotykow i pornografii oraz
niezgloszonej twardej waluty. Mialem wowczas 18 lat i bez watpienia bylem
groznym miedzynarodowym przemytnikiem. :))


W sumie te autostopowe wyjazdy, to byly najfajniejsze wakacje za jeden usmiech.

Cos tam pamietam....

[dr.krisk]

Owszem jezdzilem, ale jak musialem. Z zasady tak planowalem moje podroze, aby
nie musiec tkwic godzinami na poboczu rozprazonej szony, wachajac spaliny.
Raczej lazilem z plecakiem po absolutnych poboczach cywilizacji, gdzie raczej
poczciwa furmanka krolowala. Jakos autostop mi nie przypadl do gustu - te
wielogodzinne podroze w zle wentylowanej szoferce.... nie, raczej nie.
Natomiast zabieram autostopowiczow - mialem kilka milych spotkan z
sympatycznymi i fajnymi mlodymi ludzmi. I tu pytanie do bardziej doswiadczonych
w tej materii: czy ktos w ogole zabiera tak czesto spotykanych na
poboczach "mlodych ponurych"? Chodzi mi o owych mlodych ludzi, ktorzy wygladem
oraz zachowaniem staraja sie pokazac calemu swiatu ze maja go w d..ie.
Czesto ich mijam - nigdy nie zabieram. Nie z jakiejs bojazni specjalnej, ale
nie podobaja mi sie.
I tyle.
KrisK

[jenny_s]

Kilka lat temu pracowałam przez parę miesięcy w hotelu w niewielkiej, górskiej
miejscowości w Szwajcarii. Praca sympatyczna, wiązała się jednak ze sporą
niedogodnością: hotel ów od farmy, w której mieszkałam kątem u przemiłej
rolniczej rodziny, był oddalony o dobrych osiem kilometrów, a dyżur zaczynałam
o szóstej rano. Poranny spacer zajmował mi półtorej godziny, nie było mowy o
żadnej komunikacji albowiem, a jedyny rower jaki znalazłam na farmie
zdecydowanie nie nadawał się zaspane przejażdżki, tym bardziej krowy.
Pocieszałam się zatem zdrowotnym aspektem sytuacji – nie ma wszak lepszego
remedium na zaniedbane w wyścigu po indeksy dwóch kierunków mięśnie, niż
intensywny, marszowy wysiłek na dzień dobry. Tym niemniej po kilku dniach
zaczęłam mieć dość. I wtedy na skrzyżowaniu dróg pojawił się samochód -
wysłużony bordowy pickup, którym starszy pan woził mleko do skupu. Zamachałam
dość beznadziejnie, ale zatrzymał się. Jechał tam dokąd potrzebowałam, cud
mniemany.

Okazało się, że pan jeździ codziennie, mniej więcej o tej porze kiedy
dochodziłam do skrzyżowania, skracało mi to drogę do pracy o jakieś pięć
kilometrów. I zaczął mnie codziennie zabierać. Kilka razy, kiedy zdarzyło mi
się trochę zaspać, czekał na mnie na poboczu. Oprócz „dzień dobry panienko” i
mojego „dziękuję” nie zamieniliśmy przez te kilka miesięcy ani słowa, był
trochę mrukiem i nigdy na mnie nie patrzył. A ja, zachwycona jego anielską
cierpliwością dla moich spóźnień, nie ośmieliłam się go zagadywać. Aż do
ostatniego dnia, kiedy powiedziałam mu, że wyjeżdżam. Spojrzał wtedy na mnie i
powiedział: „szkoda, przyzwyczaiłem się do towarzystwa”.

Ja sama nigdy nie zabieram autostopowiczów, zwyczajnie się boję. Ale może
powinnam.

jenn

PS. Pozdrawiam stałych i niestałych uczestników TWA.

Ladna opowiesc......

[dr.krisk]

Z autostopowiczow zabieraj tylko sympatycznych starszych panow.
Pozdrowienia - KrisK

przydługi post nie na temat

[jenny_s]

Z telewizorem kontakt mam nader rzadko, jako że od kilku lat nie posiadam. A
tak zwana X Muza napełnia mnie przy tych rzadkich okazjach głównie absmakiem z
powodu utraconego czasu. Z tym większym zdziwieniem zareagowałam na fakt
nadania przez TVP filmu, który nie dość, że oglądalny, to jeszcze
najzwyczajniej w świecie zupełnie znienacka mnie zauroczył. A że dzieło
traktujące o, powiedzmy, ludziach dojrzałych, to skojarzyło mi się z Kriskową
radą no i postanowiłam się z Wami podzielić wspomnieniem, mimo że nie dotyczy
wcale autostopu.

Chodzi o „Bar pod młynkiem” pokazany onegdajszego wieczoru. I choć Redaktor
Torbicka ma fantastyczny talent do odstręczania potencjalnego oglądacza swoimi
wydumanymi zapowiedziami, postanowiłam wytrwać przed ekranem. Był to swego
rodzaju test na to czy dojrzałam już do twórczości Andrzeja Kondratiuka,
pamiętałam bowiem aż nadto dobrze oszołomienie sprzed lat nastu kompletną
niezrozumiałością „Gwiezdnego pyłu” i od tego czasu, oględnie mówiąc, unikałam
jego filmów.

Kondratiuk nazwał ten obraz romansem z niższych sfer i to chyba wystarcza za
opis. Ot para pijaków spędza rok na beznadziejnym usiłowaniu bycia razem i
zarobienia na życie prowadzeniem przydrożnego baru. To drugie w dużej mierze
bezskutecznie. Jest jednak w tym na poły dokumencie coś niebywałego, prostota
(przechodząca, prawda, momentami w prostactwo) i szczerość. Życie bohaterów, na
poboczu drogi krajowej, nudne z pozoru i miałkie, tak jednocześnie spokojne, że
aż napawające zazdrością człowieka naznaczonego wieczną pogonią za uciekającymi
sekundami.

Reżyser spędził z panią Celiną i panem Romanem (w pozaekranowym życiu też są
parą) dwa lata, podczas których uczyli się jak zagrać pozostając przy tym sobą
(jest takie słowo „naturszczyk”, ale jakoś nie lubię go używać). To
niewiarygodne jacy oni są dobrzy i jak zarazem prawdziwi w tym swoim, z
przeproszeniem, menelstwie. Ona ma w sobie coś, czego nie umiem nazwać, jakąś
melancholijną (sic!) radość spojrzenia. Znam tylko jedną aktorkę, która potrafi
tak patrzeć – to Solweig Dommartin, postać z kilku filmów Wendersa.

Film niewesoły, bohaterowie nijacy, emocji tyle co na czubku noża, a jednak coś
w nim jest, co robi wrażenie. Ale być może tylko na mnie.

Pozdrawiam nie obiecując już zawsze pisać na temat.

jenn

Kondratiuk Andrzej.

[dr.krisk]

Lubie te jego niby filmy. "Gwiezdny Pyl" ogladalem kilka razy, bo ja czlowiek z
prowincji jestem. Swobodnie sie czuje w gumofilcu codziennym naszym powszednim,
lubie pozorny bezruch takich miejsc jak te sfilmowane przez Kondratiuka.
Gdybym byl czlowiekiem niezaleznym finansowo od pracy, to bym tylko po takich
otchlaniach z wezelkiem tulaczym chodzil. Czas ma tam inny, realny (czyli
krolewski) wymiar.....
Albo takie cos - wedrowalem kiedys przez pola/lasy i nagle patrze - tory. No to
ja po tym torze ide. Ide, ide przez dwie godziny z okladem torami przez las,
nagle wychodze na wielka polane, a na niej tor sie urywa i na jego koncu stoi
wagon pasazerski, taki z przedzialami do ktorych wsiada sia z peronu...
Magiczna chwila, prosze panstwa!!!
KrisK

[staua]

Bardzo fajna historia :-)
Tez lubie Kondratiuka, zaczelam od Hydrozagadki, potem Wniebowzieci (kupilam na DVD i Mihai
obejrzal w tlumaczeniu, smial sie, ale- to nie to), a z nowszych podobalo mi sie Wrzeciono Czasu...

[broch]

"Gwiezdny pyl" kupilaś w Polsce czy przez net?
Bardzo lubiałem ten film.

[staua]

Nie mam Gwiezdnego Pylu, Wniebowzietych kupilam na Greenpoincie (DVD razem z Dziewczynami do
wziecia). Wrzeciono czasu bylo na festiwalu polskich filmow w Lincoln Center. Tez chetnie bym kupila...

[broch]

merlin tez nie ma :(

[griszah]

Kondratiuk ma swój niepowtarzalny styl. Cały cykl znad Narwi ("Gwiezdny
pył", "Cztery pory roku", "Mleczna droga" "Wrzeciono czasu") jest bardzo
klimatyczny. A "Hydrozagadka", "Wniebowzięci", "Jak to się robi" są kultowe dla
mnie i moich znajomych - ze względu m.in. na Maklakiewicza i Himilsbacha. Żal
że już odeszli.

Mnie też się spodobała Twoja opowieść...

[beatanu]

I odwzajemniam się własnymi wspomnieniami... Właśnie sobie uświadomiłam, że
jeżdzenie autostopem kojarzy mi się przede wszystkim z: 1)piosenką Karin Stanek
(?) słuchaną na okrągło kiedyś tam w latach sześćdziesiątych 2)zabawnymi
sytuacjami językowymi, co nie powinno dziwić bo jeździłam trochę za friko w
trakcie pierwszego pobytu w Szwecji, po pierwszym roku studiów. Wspomnienie
pierwsze: czekający na autobus/okazję Niemiec, który podobnie jak trzy z lekka
wystraszone Polki w pobliskiej (ale jednak ciut odległej) wsi mają dzisiaj
rozpocząć kurs językowy zorganizowany przez Instytut Szwedzki dla chętnych z
całego świata. Niemiec z radością trenuje komunikowanie się z nami w języku
Astrid Lindgren, przy czym ja do końca nie mam pewności czy on JUż mówi po
szwedzku czy jeszcze po niemiecku, oj trudno mu się pozbyć twardości swojego
języka ojczystego... Obrazek numer dwa: beztrosko radosny rolnik zaprasza nas
do swego samochodu, który to samochód schładza się (upał potworny, któreś już z
kolei lato stulecia)dzięki pootwieranym na przestrzał oknom (wszystkim czterem)
Huk potworny więc, a do tego niemożliwy do zrozumienia dialekt z zachodniego
wybrzeża. A szkoda, bo facet bardzo rozmowny był. Ale najprawdopodobnie nie
dostał zbyt dużo adekwatnych odpowiedzi na swoje pytania, bo nam głupio było po
raz czwarty zapytać "słucham?" Obrazek trzeci i ostatni: dumny kierowca Volvo,
o zacięciu lingwistycznym i z uchem podeptanym przez słonia. Przez całą drogę
(pół godziny?) opowiadał o zaletach swego samochodu i zadawał pytania: "Jak się
nazywa koń po polsku?" - Koń. "Aha, to tak jak kung (król) "Jak się nazywa
krowa po polsku?" ...

Dobranoc!
Pozdrawiam nową TWA-owiczkę w imieniu własnym i śpiących już pewnie
(przynajmniej po tej stronie oceanu) TWA-owiczów stałych (chyba nikt się nie
obrazi?)
B:)

[jenny_s]

Dziękuję za miłe powitanie.

Być może zabrzmi to dziwnie, ale zdarzyło mi się kiedyś w Szwecji
zabrać "canoestopem". To długa opowieść i nie będę Was zanudzać, muszę jednak
powiedzieć, że moim zdaniem szwedzki jest językiem zupełnie niebywałej urody,
obfitującym w mile uchu brzmiące twardości i miękkości. Z moich pobytów tam
pamiętam szereg idiotycznych prób udawania Szwedki i szczególnie jedno słowo,
które śmieszy mnie do dziś. Mianowicie na sklep po szwedzku mówi się chłop.

A swoją drogą to ciekawe co ma wpływ na to czy mieszkańcy danego kraju chętnie
zabierają podróżnych, czy raczej mijają ich obojętnie.

Pozdrawiam

j.

moja jenko...

[agni_me]

o! jenko, cześć, widzę, że trafiłaś na moje ulubione forum ppp :)

A Państwu Stałemu rekomenduję - jenn jest fascynującym człowiekiem, piękną
kobietą, a w dodatku bardzo jej tu brakowało i tego co ma do powiedzenia na
tematów wiele. :-)

im więcej

[broch]

ciekawych ludzi tym lepiej. Po takiej rekomendacji agni_me, mam nadzieję że
będziesz (jenny_s) zaglądać tutaj często.

Stopem jechac... w wykonaniu moim

[blue.berry]

wielkich doświadczeń z autostopem nie mam. ale mam jedno za to takie które jawi
mi się jako wyjątkowe.
ale po kolei ( co jest akurat tutaj bardzo adekwatnym zwrotem jak się później
okaże).
pierwsze doznania autostopowe to przełom podstawówki i liceum kiedy to będąc na
obozie woziliśmy się między wioskami na różnej proweniencji furmankach i
przyczepach. właściwie z tego głównie pamiętam przyczepę jedną, na której
zdecydowanie chwilę przed nami autostopowały się jakoweś świnie, co odbiło się
na dość charakterystycznym i absolutnie niezmywalnym (ani spieralnym) zapachem,
który towarzyszył nam jeszcze przez parę dni.
później było tylko parę występów (a właściwie bardziej występków) jak na
przykład podróż Sztokholm –Wrocław która wyglądać powinna tak „autobus – prom –
pociąg” a wyglądała tak „tir – prom – tir”. tu głównie pamiętam, że nie
wiedzieć czemu najważniejszym elementem mojej garderoby był wielki słomiany
kapelusz w kolorze złota przyozdobiony aksamitną czarną różą. pasował do
autostopu niewątpliwie.
najdłuższa wyprawa moja to podróż na początku studiów. byłam ja i moja
koleżanka i wakacje i absolutny brak pomysłu co by tu zrobić (no bo czasem
wcale nie jest tak łatwo zapełnić 3 miesiące czasu). myślałyśmy, myślały i tak
oto wymyśliły my, aby za pomocą autostopu udać się (tu palec zawisł nad mapą)
do Harlemu (znaczy taka miejscowość koło Amsterdamu). czemu tam? a bo nazwa
ładna. żeby nie było za łatwo drogę „tam” wybrałyśmy via Wiedeń (no bo przecież
warto zobaczyć).
powiem Wam jedno, trasa Wiedeń – gdzieś w Holandii, przebiegła nam w tempie na
tyle ekspresowym, że czasem nie miałyśmy nawet chwili na to żeby się odświeżyć
(a co dwie damy w końcu) czy coś zjeść. przygód złych nie było żadnych (wiem,
wiem miało się to szczęście). do dziś najmilej wspominam włoskiego kierowcę
tira, który w podróż zabrał swojego małego synka i oczywiście mówił tylko po
włosku. my oczywiście nie mówiłyśmy po włosku ale to kompletnie nie
przeszkodziło nam w parogodzinnej miłej konwersacji. oprócz tegoż kierowcy
równie miło wspominam pana który zawrócił i zawiózł nas w przeciwnym kierunku
jakieś z 80 km oraz młodzieńca który zatrzymał swoje czerwone wyścigowe autko
(marki już dziś nie pomnę) aby do mikroskopijnego bagażnika zapakować nasze dwa
monstrualnie wielkie plecaki i pomknąć z nami z szybkością 250 km per godzina.
później autostop objawiał mi się jedynie w pasji mojego przyjaciela, na którym
widocznie kilometry spędzone na podróżach odbiły tak mocne piętno, że potrafił
porzucić samochód w Brugii (Belgia) aby autostopem udać się na przejażdżkę do
Amsterdamu. „bo tak jest fajniej”. i owszem było. szczególnie kiedy staliśmy w
holenderskim punkcie „nic”, lał deszcz, a ostatni samochód zdechł jakieś milion
lat temu.
tak że wiele przygód z ta formą podróży nie miałam. ale miałam za to jedną,
która swoje nadrabia.
otóż w czasach licealnych razem z moją przyjaciółką często „robiłyśmy” trasę
wrocław – katowice. przyczyny było zazwyczaj imprezowo-towarzyskie a „robienie
trasy” odbywało się po bożemu czyli pociągiem. i tak raz właśnie byłyśmy przed
taką podróżą, z tym, że tym razem musiałyśmy stawić się w katowicach o
określonej godzinie bowiem sprawa dotyczyła wizyty u okulisty gdzie moja
przyjaciółka za wszelką cenę chciała nabyć cud współczesnej techniki i
medycyny – szkła kontaktowe (to naprawdę było ście lat temu).
i takoż w ostatniej chwili lądujemy na dworcu, i co się okazuje – że nasz
(Nasz) pociąg który powinien dowieźć nas na upragnioną godzinę, już wolnych
biletów ani miejscówek nie posiada (za nic w świecie nie pamiętam czemu akurat
tak się stało, że tak totalnie był zajęty i tak totalnie ekskluzywny, znaczy
miejscówki i te takie). no to my w ryk że my musimy pojechać i że żaden
późniejszy pociąg nas nie zbawia. podpowiedziano nam żeby pójść pogadać z
kierownikiem pociągu. a właściwie z wieloma bo tam chyba każdy wagon miał
swojego kierownika wagonu. no to dawaj. a tu każdy nadęty i zawzięty. nie i
nie. biletów nie ma, miejscówek nie ma – nie ma jechania. no to my, że będziemy
grzeczne, że sobie przycupniemy, że… NIE!
i tak chodziłyśmy od wagonu do wagonu aż wagony się skończyły. lokomotywą się
skończyły. popatrzyłyśmy na siebie wiedząc że determinacja w nas wielka i że
musimy pojechać i dawaj na maszynistę. z wielkim rykiem i łzami, że my musimy a
nikt nas nie chce i w ogóle. tak się chłopina przejął (pewnie głównie widokiem
czterech oczu wydłubanych spanielowi) że… nas zabrał. znaczy do lokomotywy
zabrał. i powiem Wam – zabawa była przednia. kryć się trzeba było w tylnim
składziku przy każdej stacji co by nikt nie widział nadliczbowych pasażerów a
właściwie kolejstopów. ale jak my rwali przez te polskie prerie, to dziewczęta
mogły wyłazić z ukrycia i siedzieć sobie na przodku. ba nawet zwalniać i
przyspieszać. podróż minęła jak z bicza strzelił. widoki „od frontu szyn”
okazały się o wiele ciekawsze no a zawód maszynisty wielce kuszący.
zdarzyło się to raz i nigdy nie zostało powtórzone. i bardzo dobrze. bo jest
wyjątkowe, dobrze zapamiętane i mogłam to opowiedzieć. taki to był mój
niecodzienny autostop.
dziękuję za uwagę.

Niesamowite....

[dr.krisk]

Juz widze oczami wyobrazni owa smolista lokomotywe pedzaca przez zasniezone
czarno-biale pola, a w niej sumiastowasego maszyniste oraz dwie panienki w
szkolnych granatowych plaszczykach....
Piekna opowiesc - nawet jezeli lokomotywa byla spalinowa a panienki mialy dredy
i kolczyki w nosie.
KrisK

[blue.berry]

coz, nie bede rozwiewac tak cudnego wyobrazenia, niczym z jakiejs rosyjskiej
powiesci:)

jedynie uchylajac rąbka rzeczywistości powiem że dredy i kolczyki w nosie były
o wiele póżniej.

Szynostop

[nienietoperz]

Obraz w istocie słodki... Słyszałem o uboższej wersji miejskiej:
znajomym łódzkim dziewczętom za czasów studenckich, zimy pewnej mroźnej,
przyszło wracać w nocy z imprezy na końcu miasta do domu. Ulice puste, śnieg
sypiący w oczy - ogólnie dramat. W pewnym momencie do dramatu w białej scenerii
dołączył tajemniczy tramwaj. Znajome zamachały wdzięcznie rączkami czterema,
tramwaj zwolnił, zatrzymał się, i zokna wychylił się tramwajarz z sumiastym
wąsem (wąs sumiasty to już licentia poetica, ale tak jakoś pasuje, a poza tym
czyni post Przydługim). Na gorący dziewczęcy apel o podwiezienie na ulicę K...
tramwajarz zasępił się i po chwili zadał kluczowe w tej sytuacji pytanie:
`A tory tam som?'

Tory były, i wszystko skończyło się pomyślnie.

[griszah]

nienietoperz napisał:
> Tak juz sie jakos sklada, ze wiekszosc nntpzowych wyjazdow wakacyjnych
> wczesniej czy pozniej prowadzi do podrozowania tzw. okazjami.

Właściwie autostop to nie to samo co okazja. Autostopem podróżuje się z
założenia za darmoszkę. Okazja jest popularna przy wyjazdach z większych miast
i celują w tym osoby zamieszkujące miejscowości pobliskie i np. wracające z
pracy. Zwyczajowo wtedy odpala się kierowcy złocisza lub na piwo (zresztą
zatrzymują się oni z reguły w nadziei na takie korzyści). Prawdziwy
autostopowicz okazjom mówi „NIE”!! Najwięcej podróżowałem stopem w czasach
licealnych i studenckich. Dużym ułatwieniem był mundur harcerski (procentował
obraz harcerza przeprowadzającego przez jezdnię staruszkę). Moim rekordem in
minus było 5 godzin czekania w Poroninie – już wtedy nie byłem harcerzem ale
kumpel był w pełnym harcerskim rynsztunku i nie pomagało.

>z kartka z nazwa miejscowosci (wersja profesjonalna) albo z wystawiona lapa
(wersja amatorska).

Jak ja jeździłem to kartka z miejscowością była ekstrawagancją – najczęściej
jednak machało się łapą. Zresztą w Anglii machanie łapą przyjęto dosyć dziwnie,
bo ten gest odczytywano jako wezwanie pomocy do jakiegoś wypadku. Tam dopiero
dowiedziałem się o stylu europejskim polegającym na wystawianiu kciuka.
Pozdrawiam.