Bóg.

[Gość: kasiula.]

Czy Bóg rzeczywiście słucha naszych próśb? Czy warto wierzyć w wiarę?

Chcialabym przeczytac autentyczne historie zwiazane z wysluchaniem prosb
wlasnie.

Moze warto sie nawrócić?

[Gość: Doki]

Tak jak ja pojmuje wiare i Boga, to nawracac sie dlatego, ze byc moze Bog
wysluchuje prosb, nie warto. Bog nie jest do kupienia ani do przekupienia.

Ale moge sie mylic.

Wydaje tez mi sie czasem, ze sytuacje, gdy wydaje sie nam, ze Bog nas wysluchal
zwykle odnosza sie do przypadkowego zbiegu okolicznosci, a czasami do sytuacji,
gdzie zrozumielismy, ze nasza prosba byla bez sensu, wiec zmienilismy ja na cos
realniejszego i ziscilo sie.

[misiuupysiu]

To nie fakt że Bog słucha naszych próśb czy nie ma znaczenie, wiara daje siłe
do realizacji czegos co zdaje się byc niemożliwe, wytwarza też pozytywną
energię która wpływa na nasze otoczenie. A tak poza tym to w wiare się nie
wierzy tylko się ją ma.

[zijden_sjaal]

Witam,
myśle, że Bóg wysluchuje każdego, kto w Niego wierzy. "Proście, a bedzie wam
dane".
Zapewniam Cie,że Bóg wysłuchuje nas i że ktoś poza nami jeszcze istnieje.
Nie będe przytaczać teraz szczegółów, bo pewne rzeczy nie są na forum, ale
zapewniam Cię, że się nie myle.
Pozdrawiam.

[Gość: Jan Osik]

Przypominam tym którzy nigdy nie patrzyli w przeszłość:
Boga nie ma

[Gość: alerinne]

a co jeżeli sie ją straci?

[Gość: Bilala]

Gdyby Bóg wysłuchiwał modlitw, to zapewne prawie nikt nie ginąłby na wojnie
(ileż osób modli się w intencji żołnierzy!), nieuleczalnie chore dzieci zawsze
odzyskiwałyby zdrowie (czyż matki nie modlą się za nie gorąco?), a świat byłby
piękkny i sprawiedliwy. W czasach, gdy jako dziecko chodziłam na religię,
ksiądz mówił, że sens mają jedynie modlitwy chwalące Boga, gdyż prośby jednych
ludzi mogą być sprzeczne z prośbami innych (zwykle rolnik modli się o deszcz, a
letnik o pogodę...). A modlitwy za zmarłych? Czy Pan Bóg zmieni swe wyroki co
do grzesznika - dlatego, że ktoś się za niego modli lub nawet zapłaci za mszę?

[nancyboy]

Pojdzmy dalej tym tropem...
Ktory Bog wysluchuje najczesciej? Ile wynosi procent wysluchanych prosb w
stosunku do ilosci modlitw dla Jahwe, Allaha, Sziwy, Swiatowida? Ile wynosza
srednie czasy oczekiwan? Sa gdzies gotowe oferty albo reklamy w telewizji?

[Gość: Kasia]

W wierze katolickiej jest tak, że modlisz się za kogoś, ale tak naprawdę nie
wiesz jaki są Boże plany co do tej osoby. Czasem jest tak, że to co na początku
wydaje się tragedią, karą Bożą czy czymkolwiek innym z czasem z perspektywy lat
okazuje się, że było dobre dla człowieka. My nie znamy naszych losów, tego co
bedzie w przyszłości, nie możemy więc decydować o tym co będzie dla nas dobre,
a co złe. Ponadto chciałabym tylko jeszcze przypomnieć, że Pan Bóg razem z
armią Świętych nie jest koncertem życzeń ani książką próśb i zażaleń ;)
Wierzysz nie dlatego, że w ten sposób masz szansę załatwić z Bogiem łatwiejsze
życie. Wierzysz po to aby mieć nadzieję, że życie nie kończy się wraz ze
śmiercią, że potem jeszcze coś jest :)

[nancyboy]

> to co na początku
> wydaje się tragedią, karą Bożą czy czymkolwiek innym z czasem z perspektywy lat
> okazuje się, że było dobre dla człowieka

Na przyklad dziecko chore na zanik miesni powoli zmienia sie z zywiolowego
dziecka w inwalide, ktory porozumiewa sie ze swiatem tylko ruchem galek ocznych.
Na poczatku jego matce wydawalo sie to tragedia, ale z perspektywy lat okazuje
sie... okazuje sie... hmmm... Kasiu pomoz, bo jakos nie potrafie dokonczyc tej
historii.

> Wierzysz po to aby mieć nadzieję, że życie nie kończy się wraz ze
> śmiercią, że potem jeszcze coś jest :)

Czyli wierzysz aby zapewnic sobie lepszy byt po smierci. Jak wypelnisz zadania,
to szef Cie nagrodzi premia w postaci nieskonczonych rozkoszy. Czyli cala ta
"milosc blizniego" jest tylko po to, aby "zarobic" sobie na wygodna chmurke w
niebie. Mam nadzieje, ze czegos tu nie rozumiem, bo strasznie plytko to brzmi.

[Gość: Kasia]

Przecież znanych jest wiele osób, które po stracie dziecka zakładają różne
fundacje, które pomagają chorym. To im pomaga, a przy okazji ile dobra dzięki
takim ludziom się dzieje. Patrz nie tylko przez pryzmat tej jednej osoby, ale
większej grupy.
Natomiast wiara to według mnie, tak bardzo płytko i łopatologicznie, zespół
zasad, których przestrzeganie, na dłuższą metę, ułatwia życie.

[nancyboy]

No i swietnie, ze czynia dobro. Szkoda tylko, ze Bog w tym swoim planie poswieca
jedno dziecko aby pomagac innym. Niezbyt to sprawiedliwe, ale napewno mi
odpowiesz, ze nasz ludzki rozum nie potrafi zrozumiec sprawiedliwosci BOSKIEJ...

> Natomiast wiara to według mnie, tak bardzo płytko i łopatologicznie, zespół
> zasad, których przestrzeganie, na dłuższą metę, ułatwia życie.

Ulatwia zycie, tylko komu? Pozwolisz, ze splodze kolejny przyklad? Kobieta
maltretowana przez meza pijaka. Chcialaby sie od niego uwolnic. Ale nie -
swietego wezla malzenskiego nie mozna przeciac. W to wierzy. I brnie przez ta
swoja droge krzyzowa az do smierci. Ale czy to przez to jej zycie jest latwiejsze?

[Gość: Kasia]

Akurat taka sytuacja nadaje się do unieważnienia przysięgi małżeńskiej, więc to
raczej zły przykład :)) Natomiast myślę tu np. o podyktowanej wiarą życzliwości
wobec drugiego człowieka. Oczywiście nie twqierdzę tu, że ateiści są
nieżyczliwi. Chodzi o to, że wiara katolicka nakazuje być życzliwym dla
drugiego człowieka, pomóc mu kiedy jest w potrzebie, a to powoduje, że my tak
czyniąc stajemy się lepsi. Oczywiście nie brakuje "gorliwych katolików", którzy
z jednej strony się modlą, a po chwili obgadują sąsiadkę, krzywdzą męża lub
żonę itp. Cóż świat nie jest idealny i z Bogiem lub bez Niego będzie on pełen
okrucieństwa. Różnica między wierzącymi i ateistami jest taka, że ci pierwsi
nie mają nadziei na lepsze życie po śmierci, a ci drudzy ją mają.

[nancyboy]

> Cóż świat nie jest idealny i z Bogiem lub bez Niego będzie on pełen
> okrucieństwa.

Z uwagi na konflikty o charakterze religijnym, powiedzialbym, ze bez niego
byloby nawet mniej okrutnie.

> Różnica między wierzącymi i ateistami jest taka, że ci pierwsi
> nie mają nadziei na lepsze życie po śmierci, a ci drudzy ją mają.

Wlasnie. Ci pierwsi wiedza, ze po smierci nie ma nic, wiec kazda chwile zycia
trzeba wykorzystac madrze. Nie na kolanach w kosciele tylko w taki sposob, aby
byc szczesliwym i aby nie przeszkadzac, a w najlepszym wypadku pomagac innym.
I nie robic tego dla nagrody od szefa, tylko z wlasnej potrzeby serca.

[Gość: Kasia]

Jeśli chodzi o konflikty o charakterze religijnym. Człowiek jest na tyle istotą
egoistyczną i zaborczą, że będzie walczył zawsze, czy w coś wierzy czy nie.
Jeśli zaś chodzi o spędzanie czasu bezproduktywnie w kościele. Czasem ten
właśnie czas pozwala na dojście do ładu z samym sobą, na oderwanie się od gwaru
i pędu ulicy, na spokojne zastanowienie się na d samym sobą, otaczającym
światem i wagą problemów z którymi walczymy na co dzień. Przecież modlitwa
dojrzałego katolika to nie jest odklepanie formułki, to spokojna rozmowa z
Bogiem. Ty to możesz nazwać zastanowieniem się nad swoim życiem. Nieistotne.
Każdy z nas potzrzebuje chwili kiedy może w ciszy i spokoju pomyśleć o swoim
życiu, co z nim i w nim zrobić aby było możliwie najlepsze.

[speedymika]

nie wydaje mi sie zeby nawrocenie spowodowane checia uzyskania konkretnych
korzysci (z wysluchania prosb) mialo sens - to nie koncert zyczen.

moge Ci za to powiedziec ze warto... musi to jednak byc szczera chec a nie
przemyslana i skalkulowana decyzja.

pozdrawiam

byla ateistka

[misiuupysiu]

speedymika napisała:

> nie wydaje mi sie zeby nawrocenie spowodowane checia uzyskania konkretnych
> korzysci (z wysluchania prosb) mialo sens - to nie koncert zyczen.
>
> moge Ci za to powiedziec ze warto... musi to jednak byc szczera chec a nie
> przemyslana i skalkulowana decyzja.
>
> pozdrawiam
>
> byla ateistka

No jeżeli to jest kalkulacja (korzyści, czy lęk przed piekłem na przykład) to
nie jest to żadne nawrócenie, bo ono jak napisałaś musi być szczere i wynikać z
wewnętrznej potrzeby inaczej to tylko zwykła ściema i oszustwo.

[Gość: incognito]

Ani stworzenie ex nihilo, ani ewolucja gatunków, tylko wieczna sztuka
rozgrywająca się na ziemi – oto pierwsze słowa nauki dostępnej na
www.rajayoga.org.pl . Wedlug tej nauki Bóg to nieskończenie mały punkt
duchowej energii. Inkarnuje pod koniec każdego cyklui poprzez ludzkie ciało
daje ludziom wiedzę oraz przywraca dusze i materię do stanu najwyższej
czystości. Dusze, Najwyższa Dusza i materia są wieczne. Wszechświat to
wiecznie powtarzająca się sztuka, której istotą jest wzajemne oddziaływanie
energii duchowej i materii. Sztuka trwa 5 000 lat, ma jeden scenariusz i
nieskończoną liczbę powtórzeń.

Może tam znajdziesz odpowiedzi ...

[aphoper1]

Takie historie sa na pewno dobre i piekne, ale... Wydaje mi sie, ze nie da sie
nawrocic na podstawie czegos, czego sami nie doswiadzylismy. Cudze swiadectwo
dotyka czsem czegos, co juz w nas jest, ale na sucho sie nie da nawrocic chyba:)
Zawsze mozna cos "inbaczej zinterpretowac".
Mnie w zyciu przydarzylo sie pare rzeczy, ktore uznalam za 'znaki", ale nie
uzalezniam mojej wiary od nich. Ona jakos obok wyrosla...
Jakbys chciala pogadac, zapraszam na priv.

Pomodle sie za Ciebie:)))))
Aga

[Gość: Maxia]

Chcesz autentyczną historię? Proszę bardzo, z czasopisma "Miłujcie się":
pt.Nawrócenie córki oficera SB

Urodziłam się w 1955 r. w rodzinie komunistycznej. W środowisku, w którym
żyłam, nikt nigdy nie mówił o Bogu, nie było modlitwy. W niedzielę tata
zabierał mnie do kina na poranek filmowy dla dzieci. Kiedy miałam pięć lat
urodził się mój brat i pamiętam, że bardzo chciałam wyrzucić go przez okno.
Wychowałam się kolejno: w żłobku, przedszkolu, na podwórku. Mama pracowała w
domu, miała pracę chałupniczą i moja obecność zawsze jej przeszkadzała. Jak
było Boże Narodzenie ubieraliśmy choinkę, i tata robił prezenty dla wszystkich,
i było dużo radości. Tata był człowiekiem bardzo milczącym, nigdy nie było
rozmów, tylko uwagi np. - „jak pies je, to nie szczeka”. Nie było przytulania,
serdeczności, ale kiedyś usłyszałam, że miłości nie wyraża się w słowach tylko
w czynach.

Tata był dla mnie bardzo ważny. Czułam, że chociaż nie okazuje serdeczności,
jest zamknięty, to jednak mogę na nim polegać. Kiedy nie potrafiłam odrobić
matematyki, odkładał gazetę i cierpliwie rozwiązywał ze mną zadania, i taki był
zawsze. Jeśli poprosiłam, sensownie mi pomagał.

W szkole w rubryce: zawód ojca, zawsze miałam wpisane - tajemnica państwowa.
Nurtowało mnie, że nie wiem, kim jest mój ojciec. Był pracownikiem MSW, ale co
dalej - nie wiedziałam.

Jako osoba już dorosła dotarłam do informacji, że mój tata jest oficerem
śledczym służby bezpieczeństwa. Bałam się wprost pytać, ponieważ mając
szacunek, odczuwałam wobec taty lęk spowodowany chyba brakiem bliskości. W
szkole podstawowej i liceum prowadziłam samorząd szkolny, a także organizację
ZMS co cieszyło tatę - mówił, że jestem „jego krew”. On także był aktywnym
członkiem partii i działał w egzekutywie, ale w domu nigdy nie mówił o tym, co
robił poza domem - niczym się nie dzielił.

W domu były różne teksty klasyków komunizmu: Marksa, Engelsa i Lenina, które z
pewnym podziwem czytałam nie będąc do tego przez nikogo zachęcana. Pojęcie
wolności jako uświadomionej konieczności zostało w mojej świadomości do dziś.

Słowa te w Bożym wymiarze odsłaniają głęboką mądrość. W tym co robiłam, czym
żyłam było mi dobrze, ale narastało we mnie coś, co przeżywałam jako głębszą
samotność, tęsknotę, której nie zagłuszałam, ale i niczym nie potrafiłam
wypełnić - to często narastało we mnie jako ból, którym nie potrafiłam z nikim
się podzielić. Czasem wychodziłam z najlepszej prywatki - ta radość pogłębiała
jeszcze uczucie pustki. Dramat życia rozpoczął się wtedy, gdy pewnego dnia moja
mama wyznała mi, że kiedy byłam małą dziewczynką ochrzciła mnie w tajemnicy
przed ojcem. Przeżyłam głęboki szok, poczułam się oszukana. Odrzuciłam
rodziców, zaczęłam żyć na własną rękę.

Szukałam siebie, miłości, bliskości - znikałam na długie tygodnie w górach,
gdzie szukałam samotności. Bliskość przeżywanych przyjaźni znajdowała
dopełnienie w bliskości fizycznej. Zaszłam w ciążę. Nie wiedziałam co robić.
Powiedziałam mamie. Usłyszałam - ”musisz to usunąć, gdyż ojciec cię z domu
wyrzuci”. Nie miałam żadnych uczuć macierzyńskich, ani odrobiny dojrzałości do
przeżywania tego, co się we mnie zaczęło dokonywać. Mama poszła ze mną do
lekarza i pamiętam, jak lekarz w białym fartuchu z pełną powagą oświadczył mi,
że konstytucja PRL pozwala na usunięcie ciąży. Lekarz to wielki autorytet jeśli
się nie ma największego autorytetu Boga w sercu. Oczywiście poczułam się zaraz
jak chora, której medycyna i konstytucja spieszą na ratunek i zostałam poddana
tzw. zabiegowi. Rok później przeżywałam tragedię śmierci kogoś, kto był dla
mnie bardzo ważny. W załamaniu, kiedy żyje się bez Jezusa, szuka się miłości,
serdeczności w bliskości seksualnej. Drugi raz zaszłam w ciążę. Chciałam mieć
to dziecko, chciałam je urodzić, pragnęłam je mieć. Mama twardo powiedziała, że
w domu w takim stanie nie będę mogła być. Chodziłam po znajomych, pukałam do
różnych drzwi prosząc o pomoc, żeby ktoś mi użyczył kąta, żebym mogła donosić.
Nie znalazłam nikogo, kto by mi zechciał pomóc. Zostałam zmuszona do poddania
się zabiegowi co przeżyłam psychicznie jako straszny gwałt. Mama z lekarzem
stwierdzili, że to ostatni dzwonek. Po tym, co się dokonało, byłam już inną
osobą. Straciłam radość, przeżywałam stany depresyjne, rozpacz, samotność,
bezsens. Pojawiły się silne zahamowania w kontakcie z ludźmi, poczucie utraty
własnej wartości i godności, brak szacunku dla siebie. Z całą pewnością, gdyby
ktoś wtedy podał mi narkotyki - wzięłabym. Nie widziałam sensu życia. Będąc na
samym dnie doświadczyłam Miłosierdzia Bożego. Tego dotknięcia, które jest
podaniem dłoni i poprowadzeniem ku prawdziwemu życiu, które jest światłem
pośród ciemności. Uczepiłam się tej odrobiny życia jak chora kobieta szat
Chrystusa. Podążając za Nim bardzo, bardzo powoli odzyskiwałam godność dziecka
Bożego. Nie oglądam się do tyłu, trzymam rękę na pługu i podążam naprzód.

W końcu zostałam założycielką i koordynatorką jednego z ruchów modlitewnych w
Polsce. Katechetką, żoną i matką czwórki dzieci.

Może te słowa, które napisałam, będą dla kogoś zasiewem.

To co Maxia opisujesz przeżywa tysiące kobiet...

[vecka]

Witaj Maxia,

Twoja historia ani wzrusza, ani bawi....Jest nie na temat...

[Gość: XX]

Bóg spełnia prosby ale poniewaz wie wszystko wybiera tylko te które naprawde
nas uszczęsliwia.Człowiek nie wie tak naprawde co jest dla niego
najlepsze.Spełnia nawet najmniejsze prosby bo nas kocha.A jezeli chodzi o osoby
chore i umierajace.Pewna kobieta miała umierajacego syna i zarliwie modliła sie
o to zeby wyzdrowiał.w modlitwie błagała o jego zycie jednoczesnie grożac ze
jezeli nie zostanie uratowany to Ona nie zajzy nigdy do koscioła.Bóg ocalił
tego kolesia wyzdrowiał naprawde cudem.Teraz po 7 latach od tego zdarzenia
trafił do więzienia-zabił człowieka.Jego matka jest załamana.To juz nie jest
ten człowiek co kiedys, bardzo sie zmienił.Bog wysłuchał prosby ale czy
niebyłoby lepiej gdyby ten koles umarł wtedy na ta ciezka chorobe.Bog chyba
wtedy chciał Go ocalic.Ale te zarliwe prosby matki...BÓG WIE CO JEST DLA NAS
NAJLEPSZE.Wysłuchuje tych prosb które dadza nam szczescie.
Ja tez czasami modle sie o egzaminy,pieniadze... i naprawde czasami takie
pierdoły.Zawsze jestem wysłuchiwana.Nie znajduje oczywiscie kasy nastepnego
dnia ale dostałam prace.
Nie dostałam sie za to do dobrego liceum chociaz sie modliłam ,poszłam do
innego i własnie tam poznałam najwieksza miłosc mojego zycia bo Bog wiedział co
jest dla mnie najlepsze

XX, całkowicie się zgadzam....

[vecka]

Z tym liceum to przezylam dokladnie to co TY...:)Bóg wiedzial co bedzie dla
mnie najlepsze...