Wietnamska brać

[ijaw]

O "polskich" Wietnamczykach troszkę rozmawialiśmy przy okazji wyborów miss
Wietnamu w Polsce, czy Jarmarku Europa. Chcę wrócić tematu, bo i materiałów
przybyło, a i dziś, w BBC natknęłam się na zdjęcia z wojny wietnamskiej,
której zakończenie miało miejsce 30 lat temu. Sposobność dobra, by temat
odświeżyć. Wietnaczycy są chyba najliczniejszą grupą imigrantów, do tego
dobrze zorganizowaną, widoczną przez bary z sajgonkami, ale tak naprwadę co my
o nich wiemy?
Na początek proszę zobaczyć zdjęcia z wojny wietnamskiej. Może lepiej
zrozumiemy przebywających z nami?
www.bbc.co.uk/polish/specials/1413_vietnam

[ijaw]

W sierpniu ub.r. obchodzono Dzień Wietnamu w Polsce. Piękne zdjęcia z
uroczystości zobaczymy w reportażu Bożeny Navickiej, dziennikarki, zajmującej
się tematem Wietnamczyków.
bo.boo.pl/index.php?option=com_content&task=view&iid=32<emid
Z kolei z reportażu "Noc wietnamskich tułaczy" poznamy przyczyny opuszczania kraju.
Cytat:

"– W Wietnamie panuje absolutnie nie wietnamska marksistowsko - leninowska
dyktatura, system policyjny w skrajnym wydaniu, którego Polska nie zaznała nawet
w latach 50-tych – tłumaczył Krzysztoń. – Mało wiemy o realiach współczesnego
Wietnamu – przyznała redaktor Jankowska i zauważyła, że: „Wietnamczycy
rozproszeni są po świecie podobnie jak Polacy; wielu z nich żyje we Francji,
Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie czy Nowej Gwinei”.

Jakie jest odniesienie Wietnamczyków do innych?
Cytuję:

"-Obserwując Wietnamczyków w Polsce, byłym ZSRR czy w USA nie zauważyłem u nich
żadnej nienawiści – dziwił się kolejny słuchacz i zaproponował, żebyśmy uczyli
się od Wietnamczyków kultury!"
bo.boo.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=45<emid

[ijaw]

zdjęcia z uroczystości można obejrzeć bez logowania się, wystarczy kliknąć w
fotoreportaże i poszukać na dole Dzień Wietnamu w Polsce, link wpisałam dobry,
nie wiem dlaczego tak wyszło

Z Wietnamu do Polski - Opowieść córki mandaryna

[ijaw]

Polecam do przeczytania książkę o tytule jak post. Autorką jej jest Maria Teresa
Tran Lai-Wilkanowicz, żona Polaka, która po 27 latach otrzymała polskie
obywatelstwo.
W książce jest o rodzinie, życiu w Wietnamie, o polityce i KK, o małżeństwie i
życiu w Polsce, i innych.
Aktualnie ją czytam.
Wyd. Społeczny Instytut Wydawniczy Znak 2004 r.

Wietnam forum

[ijaw]

Podaję linka do forum wietnamskiego w Polsce
www.sws.org.pl

W sprawie apelu o azyl - wyrok sądu

[ijaw]

Więc Wietnaczycy nie otrzymają azylu. I my próbowaliśmy pomóc. Nie wyszło. Przeczytajcie artykuł ze strony SWS, z wyrokiem sądu w tej sprawie.

"Nie wypada komentować wyroku sądu. A broń Boże sąd obrazić, to już wprost karalne! Ale opowiedzieć chyba można...
18 kwietnia 2005 roku, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie odbyło się sześć rozpraw szóstki uciekinierów z komunistycznego Wietnamu. Ludzie ci znani są już nieźle czytelnikom strony SWS, „Kontratekstów”, niektórych gazet, wydawanych na papierze. Przypomnijmy więc sobie w skrócie: szóstka opozycyjnych działaczy z Wietnamu, którym udało się opuścić kraj w obliczu bezpośredniego zagrożenia, poprosiła Polskę o udzielenie im azylu. Urząd do spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił, Rada do spraw Uchodźców nawet nie rozpatrywała sprawy, po prostu przyklepała decyzję Urzędu, teraz Sąd Administracyjny orzekł, że wszystko odbyło się lege artis.
A było tak: wyznaczono, jedną po drugiej, sześć spraw, przeznaczając na każdą z nich piętnaście minut. Stawili się prawie wszyscy uchodźcy (nie przyszła matka półrocznego dziecka, które zachorowało), kilkoro obserwatorów i strony: reprezentująca uchodźców mec. Barbara Leszczak i urzędniczka, reprezentująca Państwo w administracji uosobione.
Przewodnicząca składu zaproponowała, żeby sprawy rozpatrywać, zgodnie z zasadami, indywidualnie, ale generalne sprawy omówić łącznie, bo są podobne. Głos zabrała mec. Leszczak, której wystąpienie przewodnicząca składu sędziowskiego przerwała, przypominając, że argumenty skarżących decyzję Urzędów są przedstawione na piśmie. Bez przeszkód mówiła za to urzędniczka, która pomyliła różne organizacje opozycji wietnamskiej, informowała, że w krajach Unii Europejskiej w ciągu ostatnich pięciu lat udzielono azylu tylko jednemu Wietnamczykowi (czemu więc Polska miałaby brać w obronę aż sześcioro?), sugerowała, że z przestrzeganiem praw człowieka w Wietnamie nie jest tak źle (wspomniała o tym, że Urzędy mają własne, wiarygodne źródła informacji), tłumaczyła Sądowi, że opozycja demokratyczna jest wśród Wietnamczyków otoczona powszechną pogardą, że wielu opozycjonistów przebywa w Polsce nielegalnie a także przypomniała, że emigracyjne struktury korzystają z pomocy materialnej m. in. Unii Europejskiej, kaperują więc nowych członków z niskich pobudek. Sąd słuchał z uwagą, a głowa przewodniczącej składu wykonywała ruchy, oznaczające powszechnie pełną aprobatę dla słyszanych treści.
Usłyszeliśmy, że niektórzy wyjechali z kraju bez paszportu, co stanowi złamanie prawa, inni zaś z paszportem, co dowodzi bezspornie, że są całkowicie bezpieczni. Publikacja artykułów na łamach antyreżimowej prasy emigracyjnej nie jest, zdaniem Urzędów, działalnością opozycyjną, bo nic takiego znów w tych artykułach nie ma. Udział w kongresie demokratycznej emigracji w Warszawie to także nic takiego, zwłaszcza, że przedstawiono tylko zdjęcia z tego kongresu, a to nie stanowi dowodu.
Usłyszeliśmy, że ubieganie się o azyl polityczny jest tylko metodą legalizacji pobytu, a Państwo Polskie nie jest frajer, bystre jest! I nie da się nabrać, nie ma głupich!
Usłyszeliśmy też, że Konwencja Genewska itp. każą dowieść bezspornie, że w wypadku odesłania do kraju będzie się przedmiotem represji, a kwestia przestrzegania praw człowieka w owym kraju nie ma związku ze sprawą.
Siedziałem i próbowałem przypomnieć sobie oblicze prokurator Bardonowej, tak, bez związku z tym, co działo się na sali...
Następnie sąd odbył krótką naradę i ogłosił wyrok: wobec faktu, że uchodźcy nie udowodnili ponad wszelką wątpliwość, że po ich deportacji w objęcia komunistów zostaną uwięzieni bądź straceni, Urzędy słusznie postanowiły w naszym imieniu odmówić im pomocy.
Sąd nie zajął się w ogóle skargą na to, że tłumaczenie, które było dziełem ex – pracownika ambasady Socjalistycznej Republiki Wietnamu Wolnej – Niezależnej - Szczęśliwej, zawierało wierutne brednie. A także tym, że Rada do spraw Uchodźców, napotkawszy tę samą, sześciokrotną, skargę na nierzetelność tłumaczenia, nie uznała za stosowne nawet pomówić z uchodźcami. Wiele rzeczy nie zwróciło na siebie uwagi sądu."

Uwolnić Nguyen Lama

[ijaw]

Wietnamscy opozycyjoniści nie uzyskawszy statusu uchodźcy politycznego w Polsce
pozostali nielegalnie. Wczoraj schwytano Nguyen Lama.
"Jeżeli istnieje cień podejrzeń, że na miejscu potraktowany zostanie nieludzko,
to okrucieństwem będzie wydalenie go - uważa senator Krzysztof Piesiewicz."

"Wietnamski opozycjonista Nguyen Lam został wczoraj zatrzymany w Opolu.
Deportacja do ojczyzny to skazanie go na prześladowania
Lam to jeden z szóstki wietnamskich dysydentów, o których głośno było w mediach.
Władze polskie odmawiały im statusu uchodźcy, choć ci zapewniali, że w Wietnamie
byli prześladowani i nie mogą tam wrócić.
- Nguyen jest w najgorszej sytuacji. Deportacja to dla niego wyrok śmierci albo
długoletnie więzienie - mówi Ton van Ahn, mieszkająca w Polsce redaktorka
opozycyjnego pisma "Cau Vong" ("Tęcza").
Nguyen ma 46 lat. Po nieudanej próbie ucieczki z kraju w 1988 roku, został
osadzony na pięć lat w więzieniu. Do Polski przybył przez zieloną granicę w 2003
roku. Urząd ds. Repatriacji i Cudzoziemców oraz sądy uznały zeznania jego i
pozostałej piątki za niewiarygodne i nakazały opuszczenie Polski. Nie pomogły
apele znanych osobistości życia publicznego, m.in. Andrzeja Friszke, Jerzego
Pomianowskiego, Bronisława Geremka, ani fakt, że za uchodźców poświadczył Nguyen
Gia Kieng, lider opozycji wietnamskiej mieszkający we Francji.
Jaki los czeka Lama? Teraz Straż Graniczna sprawdza jego tożsamość. Potem może
trafić do aresztu deportacyjnego. - Zostanie wydalony. Postępowanie
administracyjne w jego sprawie się zakończyło, a on nie podporządkował się i nie
opuścił Polski - wyrokuje Jan Węgrzyn, dyrektor Urzędu ds. Cudzoziemców.
Inaczej widzą tę sprawę politycy. - Jeżeli istnieje cień podejrzeń, że na
miejscu potraktowany zostanie nieludzko, to okrucieństwem będzie wydalenie go -
uważa senator Krzysztof Piesiewicz. Podobnie sądzi poseł Maciej Płażyński, który
składał w Sejmie interpelację w sprawie Wietnamczyków. - Wystarczająco długo
żyłem w PRL, żeby mieć wyobraźnię, co znaczy komunistyczny Wietnam. Jest
25-lecie "Solidarności" i oczekiwałbym od władz polskich więcej wyobraźni, bo
sami byliśmy nie tak dawno w podobnej sytuacji.
Na 446 wniosków złożonych od 2000 roku przez Wietnamczyków, status uchodźcy
otrzymała jedna.
ALEKSANDRA MAJDA"
rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_050706/kraj/kraj_a_12.html

The gioi moi - artykuł

[ijaw]

W październikowej Olivii jest artykuł o Wietnamczykach. Niestety cały w wersji
papierowej. Potem wpiszę kilka akapitów.

The gioi moi* znaczy Nowy Świat
Ton Van Anh*: "Mario, bardzo ci dziękuję za zaufanie. Za to, że chcesz z nami
rozmawiać, zrozumieć nasz świat, przełamać pewien stereotyp, w którym
Wietnamczyk to żółty automat bez duszy, bez imienia. Sprzedaje za grosze
bieliznę, trampki, smaży psie mięso w budach. I żyje w wietnamskim getcie".

Nazywam się Ton Van Anh. Ton, to nazwisko bardzo słynne w Wietnamie. Od wieków
związane z historią mojego kraju. Van Anh to imię. W tłumaczeniu na polski:
Jasny Obłok. Od dwunastu lat mieszkam w Polsce. Studiuję socjologię na
Uniwersytecie Warszawskim. Piszę pracę magisterską o Wietnamczykach w Polsce.
Pracuję w redakcji wietnamskiego, dysydenckiego pisma "Can Vong" (co znaczy:
"Tęcza"). Pomagam moim rodakom - uchodźcom politycznym. Tłumaczę, załatwiam
sprawy w urzędach, odwiedzam przyjaciół w areszcie deportacyjnym. I... wiem już,
że nie mogę wrócić do swojej ojczyzny. Tam, w najlepszym przypadku czeka mnie
więzienie.

30 tys. Wietnamczyków wybrało Polskę
"Nie są wędrownymi handlarzami, jak ocenia ich przeciętny Polak, ani członkami
azjatyckiej mafii" - mówi Robert Krzysztoń, antropolog z sekcji dalekowschodniej
Instytutu Paderewskiego. "Według raportu brytyjskiej policji o przestępczości
etnicznej, wietnamska kultura nie sprzyja patologiom. Większość >>polskich<<
Wietnamczyków, to uchodźcy z kraju, który jest jednym z ostatnich bastionów
komunizmu. Część z nich to przedsiębiorcy, którzy prowadzą w Polsce interesy od
początku lat 90. Jednak wśród wietnamskich imigrantów są również ludzie
nieuczciwi, powiązani z Wietnamską Partią Komunistyczną".

The gioi moi - czytaj: Tej zoi moi, Van Anh - czytaj: Van ań
olivia.redakcja.pl/wydania/artykul.asp?Artykul=758

Wietnamczycy z pomocą dla swych rodaków

[ijaw]

Dziś w G.Wyborczej:

"Wietnamczycy pracujący w Polsce zebrali 40 tys. zł, pieniądze zostaną
przeznaczone na pomoc dla powodzian z Wietnamu.
Stowarzyszenie Kobiet Wietnamskich wraz z Klubem Seniora i Stowarzyszeniem
Wietnamczyków postanowiły pomóc poszkodowanym oraz ich rodzinom. Pieniądze
zbierano przez dwa dni na Stadionie Dziesięciolecia i w Centrum Handlowym ASG.
Zebrane środki (ok. 40 tys. zł) zostaną przesłane na konta wietnamskiej akacji
humanitarnych. To już nie pierwszy raz Stowarzyszenie Kobiet Wietnamskich pomaga
ofiarom klęsk żywiołowych. - Zebraliśmy wśród naszych rodaków 30 tys. zł dla
ofiar tsunami w Tajlandii. Pieniądze przekazaliśmy Polskiemu Czerwonemu
Krzyżowi. Wietnamczycy pomagali również Polakom podczas powodzi w 1997 r. -
Przekazaliśmy wtedy polskim powodzianom żywność i ubranie - mówi Nguyen Thi Ngoc
Thach, prezes Stowarzyszenia Kobiet Wietnamskich. Stowarzyszenie powstało cztery
lata temu, by pomagać przede wszystkim przebywającym w Polsce wietnamskim
kobietom i ich dzieciom. Obecnie liczy sto członkiń. - Wspieramy duchowo i
materialnie kobiety, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Odwiedzamy
je w szpitalach, oferujemy pomoc prawną w zalegalizowaniu ich pobytu w Polsce.
Prowadzimy również zbiórki pieniężne na rzecz wietnamskich dzieci. Organizujemy
dla nich zabawy, a dla najlepszych uczniów kupujemy prezenty. W ten sposób
zachęcamy naszą młodzież do kształcenia się i zdobywania pozycji społecznej -
mówi Thu Hoa Grabowska członkini stowarzyszenia."

miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2950020.html?nltxx=1077927&nltdt=2005-10-04-04-06

Wietnamski Tydzień w Warszawie

[ijaw]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=21149&w=29892803&wv.x=1&a=29892894

Wietnamczycy oczyma księdza

[ijaw]

Świat polskich Wietnamczyków oczyma księdza. Dziś w GW artykuł. Bardzo ciekawy
jest ten fragment:
"- Wietnamczyk nigdy nie powie, że był dyskryminowany. Dla niego akt
chuligaństwa jest po prostu aktem chuligaństwa. Mógłby tak samo ucierpieć z rąk
rodaka. Oni tłumaczą nas przed nami samymi."

Warto by tak "niechuliganić", moi drodzy rodacy.

"Mniejszość wietnamska w Warszawie według polskiego księdza

Ksiądz Edward Osiecki z zakonu werbistów ma wizytówkę w dwóch językach: na
jednej stronie widnieje wietnamskie "cha do dau", na drugiej "duszpasterz". Nic
dziwnego - prowadzi Centrum Emigranta przy Ostrobramskiej. Specjalnością ma tu
być zielona herbata.

Magda Dubrowska: Co to za obraz nad Księdza biurkiem?

Ks. Edward Osiecki: Przedstawia Matkę Boską z La Van. W czasie prześladowań
wietnamskich katolików w XIX w. ludzie chowali się w górach. Pewnego razu
przyszła do nich kobieta z dzieckiem na rękach. Pocieszała, zbierała lecznicze
zioła. To była Matka Boska. La Van to teraz taka wietnamska Częstochowa.

Dlaczego zainteresował się Ksiądz mniejszością wietnamską w Warszawie?

- Kiedyś spowiadałem pewnego wietnamskiego katolika. Dopiero wtedy uświadomiłem
sobie, że przecież nie wszyscy Wietnamczycy są buddystami. W ich kraju tradycja
katolicyzmu jest długa i bogata. Zrozumiałem też, że wietnamska mniejszość na
emigracji ma trudności z otrzymaniem podstawowych sakramentów. Często wynika to
po prostu z barier językowych.

Wtedy powstała Wspólnota Katolików Wietnamskich?

- Tak, w 1996 r. Na początku liczyła 40 osób, teraz ok. 350. Najpierw były
nieformalne spotkania i modlitwy w prywatnych mieszkaniach. Ale brakowało
miejsca, w którym można spokojnie porozmawiać o problemach albo wypić herbatę i
pośpiewać. Dlatego stworzyliśmy Centrum Emigranta. Nie ograniczam się tylko do
duszpasterstwa. Pomagam Wietnamczykom w nauce polskiego, pomagam w legalizacji
pobytu. Mało kto wie, że wielu z nich to uchodźcy polityczni. Uciekają przed
komunistycznym reżimem do kraju, który kojarzy im się z "Solidarnością". Jeśli
wrócą do Wietnamu, w najlepszym razie grozi im więzienie. Pomagam też kobietom,
które mają urodzić dziecko, a nie przysługuje im szpital. Nie chodzi o to, żeby
nawracać, ale żeby pomóc w ludzkich sprawach.

Co Ksiądz myśli o warszawskich Wietnamczykach?

- Niepunktualni. Niezwykle lojalni i pracowici. Bardzo troszczą się o dzieci i o
miejsce, w którym przebywają. Myślą o przyszłości. Skromni. O sobie mówią tylko
poprzez relację z drugim człowiekiem. Mnie nazywają "dziadkiem", bo jestem
starszy. Siostra mówi do brata "brat", ale brat do siostry zwraca się tak samo.
Dwie siostry też mówią do siebie "bracie". Nie ma znaczenia płeć, tylko relacja.

Czy dostaje Ksiądz sygnały o agresji wobec Wietnamczyków?
- Wietnamczyk nigdy nie powie, że był dyskryminowany. Dla niego akt chuligaństwa
jest po prostu aktem chuligaństwa. Mógłby tak samo ucierpieć z rąk rodaka. Oni
tłumaczą nas przed nami samymi.

Czy mniejszość wietnamska się izoluje?

- Nie ma bardziej mylnego poglądu. W Wigilię wietnamscy znajomi zapraszają mnie
tylko po to, żebym im pomógł rozdać prezenty sąsiadom. Powiedziałbym, że to
raczej Polacy są zamknięci i nieufni. Największą barierą we wzajemnych relacjach
jest język: nie potrafimy zrozumieć czyjejś mowy, więc ją wyśmiewamy.

Mówi Ksiądz po wietnamsku?

- Tylko pojedyncze słowa."
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2952643.html?nltxx=1077927&nltdt=2005-10-05-04-06

O wietnamskich uczniach w polskich szkołach - art.

[ijaw]

W Gazecie Wyborczej artykuł o młodych Wietnamczykach:

"Coraz więcej wietnamskich uczniów w szkołach
Grzeczne wietnamskie dziewczynki nie palą, nie piją i nie nocują poza domem -
opowiada Nguyen Hong Trang, uczennica klasy I IB w I Społecznym LO. Jej rodzina
jest już "spolszczona". Zaakceptowała nawet blond irokeza na głowie jej starszej
siostry.
Nguyen Hong Trang nosi tenisówki Pumy, dżinsy i modny żakiet. Choć urodziła się
w Polsce, świetnie mówi też po wietnamsku. W zeszłym roku przez cztery miesiące
chodziła do szkoły w Hanoi - z tego miasta pochodzą jej rodzice. W domu rozmawia
z nimi po wietnamsku, tak jak jej wietnamscy rówieśnicy. Zdarza się, że starsi
nie znają polskiego, tak jak babcia Biu Giang Quana, ucznia II klasy Społecznego
Gimnazjum nr 20 przy Raszyńskiej. Rodzice czuwają też nad zachowaniem tradycji -
słuchają muzyki przywiezionej z ojczyzny, oglądają wietnamską telewizję, gotują
orientalne potrawy. - U nas codziennie jest inne danie kuchni wietnamskiej -
opowiada Le Trong Nghia, inaczej Piotr.
- Mama robi schabowe, ale przyprawia je naszymi potrawami - dodaje Nguyen Hong
Trang.
Młodzi Wietnamczycy, którzy chodzą do warszawskich szkół, rozmawiają jednak ze
sobą wyłącznie po polsku. Jednak dla historii swojego kraju mają duży szacunek.
- Mój dziadek walczył za Wietnam - podkreśla Piotr. Ale jego bohaterami są też
Polacy walczący o niepodległość. Wymienia ich jednym tchem: Jan
Nowak-Jeziorański, Józef Piłsudski, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski.
Przy gimnazjum i liceum z programem IB przy Raszyńskiej uczy się kilkunastu
uczniów pochodzenia wietnamskiego. Twierdzą, że nie lubią pytań o to, który kraj
bardziej lubią, bo nie da się na nie odpowiedzieć. Największy problem ma ich
kolega Tomasz Viet Nguyen, którego mama jest Polką. Nie potrafi odpowiedzieć,
czy jest Wietnamczykiem, czy Polakiem. Co najbardziej odróżnia ich od polskich
nastolatków? - Szacunek dla rodziców i dystans wobec nich - twierdzi Le Dieu
Linh, tegoroczna maturzystka. Jako jedyna chce zostać w Polsce. Pozostałych
ciągnie do Wietnamu, USA, Anglii.
Wietnamscy uczniowie są też w niemal każdej klasie Gimnazjum nr 42 na Twardej.
Vu Hoang Minh, Ania Do Lan Anh i Maciąg Tuan Anh chodzą do jednej klasy.
Twierdzą, że nie czują się źle w innej kulturze. - Moja mama na pewno nie
mogłaby słuchać techno, ale tata tak - podkreśla Ania Hoang Minh. Nauczyciele
mają dobrą opinię o wietnamskich uczniach. - Są pracowici i grzeczni - mówi
Andrzej Wyrozembski, dyrektor gimnazjum. A Krystyna Starczewska, dyrektor
Społecznego Gimnazjum nr 20, dodaje: - To bardzo zdolni uczniowie."
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2954460.html?nltxx=1077927&nltdt=2005-10-06-04-06

Sąsiadki... o filmie "Warszawiacy" - art.

[ijaw]

Myślałam, że wszyscy Wietnamczycy podobnie wyglądają. Byłam przekonana, że
handlują albo prowadzą orientalną gastronomię. Z czasem uświadomiłam sobie, że
większość z nich to intelektualiści lub artyści.
Anna Gajewska, aktorka warszawskich teatrów, współzałożycielka fundacji
artystycznej Arteria - Przestrzeń Wymiany Działań, jeszcze na początku tego roku
nic nie wiedziała o mieszkających w stolicy Wietnamczykach. W styczniu wpadła na
pomysł, by nakręcić o nich film.
Pretekstem miał być Tydzień Wietnamski, który właśnie odbywa się w stolicy.
Pierwsze kontakty nawiązała na wietnamskich imprezach karaoke. Potem poszło jak
po sznurku.
- Starsze osoby było niezwykle trudno namówić. Młodzi byli chętni i otwarci -
opowiada.
Powoli zaczęła odkrywać warszawsko-wietnamską rzeczywistość.
- Okazało się, że mimo tolerancyjności myślałam o nich stereotypami. Byłam
przekonana, że handlują na Stadionie albo prowadzą orientalną gastronomię. Z
czasem uświadomiłam sobie, że co drugie stoisko prowadzą intelektualiści, a co
drugi bar artyści - mówi i dodaje: - Myślałam też, że wszyscy Wietnamczycy
podobnie wyglądają. Nic bardziej mylnego. Różnią się między sobą tak samo jak
Polacy.
Film pt. "Warszawiacy" będzie można oglądać dziś (w sobotę 8 października) od
godz. 14 w namiocie ustawionym na Polu Mokotowskim. Szczegóły na stronie:
www.warszawiacy.art.pl
Tłumacz
Imię i nazwisko: Nguyen Dinh Dung, czyli Kowalski Jan
pseudonim artystyczny: Lam Quang My, czyli Las Jasny Piękny
wiek: 61 lat
mieszka: w bloku na Woli
rodzina: żona, trzy córki i czternastomiesięczna wnuczka Wiktoria
co robi: pisze wiersze, jest tłumaczem. Na wietnamski przełożył m.in. wiersze
Miłosza, Szymborskiej, Norwida, Krasińskiego i Karola Wojtyły
co robił: jako fizyk pracował w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk
w Polsce od: pierwszy raz przyjechał pod koniec lat 60. W 1971 roku
zdobył dyplom Politechniki Gdańskiej i wrócił do Wietnamu, gdzie pracował w
Centrum Badań Nauki i Technologii w Hanoi
w Warszawie od: 1989 roku
w stolicy podoba mu się: to, że ludzie są bardzo otwarci. - Mam tu mnóstwo
przyjaciół - mówi
za Wietnamem tęskni: - Koło mojego domu rodzinnego był taki las jasny i piękny
w filmie "Warszawiacy" mówi: bardzo cenię młode pokolenie polskiej poezji.
Sąsiadki
Małgorzata Śmiechowska (studentka zarządzania w turystyce i hotelarstwie) i jej
mama Elżbieta Śmiechowska (emerytka) od siedmiu lat mieszkają drzwi w drzwi z
rodziną pana Nguyen Dinh Dung.
- Na początku trochę przeszkadzały nam zapachy ich kuchni. Ale ostatnio już
prawie w ogóle tego nie czuć. Chyba polubili polskie dania - domyśla się
Elżbieta i wspomina, jak raz została poczęstowana lukrowaną truskawką z puszki.
- Była przepyszna - mówi.
Panie Śmiechowskie wiedzą, że sąsiedzi nie obchodzą Bożego Narodzenia, za to
świętują Nowy Rok.
Zauważyły, że państwo Nguyen nie są jedyną wietnamską rodziną, która mieszka w
ich bloku, i że Wietnamczycy bardzo chętnie i bardzo często składają sobie wizyty.
- Są jak jedna duża rodzina. Razem jeżdżą na zakupy, razem jedzą - mówi Małgorzata.
- Ale z wizytą u nas państwo Nguyen byli tylko raz. Wpadli zobaczyć, jak
urządziłyśmy mieszkanie - opowiada Elżbieta.
Panie Śmiechowskie chciałyby wiedzieć, czym zajmują się ich sąsiedzi i z czego żyją.
- Widzimy czasem, jak dźwigają wielkie paczki z wietnamskim jedzeniem. Może
kupują dla siebie, a może na handel - mówi Małgorzata.
- Bardzo mnie dziwi, skąd oni mają tyle pieniędzy. Bo na takie duże mieszkanie,
jak oni mają, to jednak potrzeba trochę zarobić - dodaje Elżbieta.
Panie Śmiechowskie są zgodne, że trafiły na bardzo dobrych sąsiadów.
- Kulturalni, uprzejmi i niegłośni. Mówimy sobie dzień dobry. Pytamy, co
słychać. I słuchamy opowieści o Wietnamie, bo z tego, co wiem, jeżdżą tam co
roku - mówi Elżbieta.
Licealistka
Imię i nazwisko: Dam Van Anh, czyli Rozsądna Chmurka
imię polskie: Ania
wiek: 17 lat (w grudniu skończy 18)
mieszka: w bloku na Woli
rodzina: rodzice i brat
co robi: jest w klasie maturalnej XXXIII LO im. M. Kopernika. Na maturze będzie
zdawała język polski, angielski i podstawowy niemiecki, rozszerzoną historię i
matematykę
plany na przyszłość: chce zdawać na Międzywydziałowe Studia Humanistyczne,
psychologię lub polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim
lubi: literaturę i historię. Pisze wiersze - po polsku
w Warszawie od: 14 lat
w stolicy podoba jej się: to, że tu się dużo się dzieje: imprezy kulturalne,
festiwale, kina, teatry
w stolicy nie podoba jej się: nastawienie do Wietnamczyków. Kiedyś chłopak
jadący na rowerze napluł jej w twarz i krzyknął: "Do Wietnamu!"
za Wietnamem tęskni: bo tam została jej ukochana babcia, do której chodziła na
Wigilię i domowy obiad
w filmie "Warszawiacy" mówi: - Jestem "spolszczona". Nie chcę nosić długich
czarnych włosów, tylko dredy.
Dyrektorka
Polonistka Iwona Kutrzyk-Jurków od 1993 roku jest wicedyrektorką XXXIII LO im.
M. Kopernika.
Wtedy po raz pierwszy zetknęła się z mniejszością wietnamską.
- Co roku mamy tu przynajmniej jedno wietnamskie dziecko, a obecnie do liceum
chodzi ośmiu Wietnamczyków, Mongołka i dwie Australijki. Może to dlatego, że
mamy klasy z maturą międzynarodową - mówi.
O wietnamskich uczniach: - Są ciekawi świata i bardzo żądni wiedzy. Zwykle mają
bardzo dobre oceny.
Od najmłodszych lat czują odpowiedzialność za swoją edukację i przyszłość.
Chciałabym, żeby polskie dzieci były tak świadome, nastawione na cel i sukces.
O wietnamskich rodzicach: - Interesują się, przejmują. Dzwonią do szkoły, sami
wychodzą z inicjatywą.
O Rozsądnej Chmurce, która chodzi do jej liceum: - Spokojna, dobrze ułożona,
skromna - nie chwali się sukcesami. Świetnie mówi po polsku. Zresztą jak
wszystkie wietnamskie dzieci, które przeszły w Polsce pełną edukację.
Córka Iwony Kutrzyk, 21-letnia Kasia, od wielu lat przyjaźni się z
Wietnamczykiem Zanem.
Studentka
Imię i nazwisko: Thu Thuy Vu, czyli Jesienna Woda
wiek: 20 lat (skończy 15 października)
mieszka: w bloku na Woli
co robi: studiuje wzornictwo przemysłowe na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych
w Polsce od: 1989 roku
w Warszawie od: 1995 roku
czy chciałaby wrócić do Wietnamu: - Jeżdżę na wakacje co dwa lata. I to wystarczy
w Warszawie podoba jej się: - W Wietnamie czuję się obco. Tu czuję się wolna.
Jestem częścią tego miasta
za Wietnamem tęskni: - Bo tam czuję się jak dziecko. Gdy przyjeżdżam, wszyscy
się o mnie troszczą
mama: filolog polski, na początku uczyła polskiego Wietnamczyków, potem
zajmowała się domem, dziś pisze słownik wietnamsko-polski
tata: skończył prawo i był zawodowym żołnierzem w Wietnamie, teraz handluje na
Stadionie
w filmie "Warszawiacy" mówi: - Wietnam jest podobnych rozmiarów co Polska, ale
żyje w nim dwa razy więcej ludzi. To widać na ulicach - pełno ludzi i skuterów.
Jej fryzjer
Irek Cebaj ma 31 lat, jest fryzjerem i od sześciu lat strzyże Wietnamczyków.
Ostrzygł ich już ponad setkę.
- W zasadzie to na początku strzygłem Koreańczyków. Ale oni tacy do siebie
podobni, że trudno odróżnić - mówi.
W 1999 roku Irek pracował w salonie fryzjerskim w Centrum Handlowym na Targówku.
- Strzygłem głównie pracowników Daewoo i ich żony - wspomina.
Teraz strzyże w salonie przy ul. Wolskiej. Ma cztery stałe klientki - Wietnamki.
W tym Thu Thuy Vu.
- Mają piękne, sztywne, mocne i grube włosy. Polki zazdroszczą im intensywnego
koloru i blasku - mówi.
Ale Thu ma już dosyć swoich włosów. Chciałaby, żeby się kręciły, falowały.
- Każda kobieta chce mieć coś innego - Irek tłumaczy ze znawstwem.
Swoim wietnamskim klientkom proponuje fryzury dłuższe, krótkie u góry i mocno
postrzępione.
- Nie trzeba nad nimi wiele pracować. Ich włosy same się układają. Tnę je tak,
by się poruszały razem z właścicielką,
A co Irek myśli o swoich wietnamskich klientkach?
- Są miłe, ale nijakie. Nie akcentują się. Nigdy nie są tak naprawdę zadowolone
albo smutne. Jakby w ich życiu nie było emocji.
Irek, jak na prawdziwego fryzjera przystał

[ijaw]

Irek, jak na prawdziwego fryzjera przystało, w czasie strzyżenia lubi gawędzić.
- Wietnamki są skryte. Mało opowiadają o sobie, o rodzinie. O Wietnamie też nie
chcą mówić. Jak już, to lakonicznie, typu: tam jest wilgotno i ciepło. Zupełnie
inaczej zachowują się moje klientki z Ukrainy czy Czarnogóry. One z radością
opowiadają o wszystkim. I wyraźnie tęsknią za swoim krajem, znajomymi - opowiada.
- A w ogóle to podobają ci się Wietnamki? - pytam.
- To nie mój typ. Wolę inny kształt buzi, inny krój nosa, oczu. Jednym słowem,
wolę Włoszki.
Studentka
Imię i nazwisko: Ton Van Anh, czyli Jasny Obłoczek
wiek: 26 lat
mieszka: w bloku w Śródmieściu
rodzina: rodzice i brat
w Polsce od: 1992 roku
w Warszawie od: 2000 roku
wcześniej mieszkała: w Sosnowcu
co robi: kończy socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Pisze pracę magisterską
o mniejszości wietnamskiej Polsce. Jest tłumaczką i publicystką. Pisze relacje
o prawdziwym życiu w Wietnamie: prześladowaniach, torturach, obozach
koncentracyjnych. Pomaga rodakom, którzy dopiero przyjechali do Polski. Tłumaczy
pisma urzędowe
w stolicy podoba jej się: że jest dużo parków i skwerów
w stolicy nie podoba jej się: modernizacja miejskiej architektury, nowe
wysokościowce
za Wietnamem nie tęskni: bo kojarzy jej się wyłącznie z komunistycznym reżimem i
prześladowaniami.
w filmie "Warszawiacy" mówi: - Wietnamczycy harujący na stadionie albo w barach
to inteligencja albo uchodźcy polityczni. Wybierają Polskę, bo w naszym kraju to
wciąż silny symbol zwycięstwa demokracji nad komunizmem. Polska to "Solidarność"
i Jan Paweł II. Polska to nadzieja.
Jej narzeczony
Robert Krzysztoń ma 43 lata i jest członkiem zarządu Instytutu Paderewskiego.
- To centroprawicowa organizacja zajmująca się programowaniem politycznym -
wyjaśnia.
W instytucie zajmuje się sekcją do spraw Dalekiego Wschodu.
- Los Wietnamczyków już dawno nie był mi obojętny. Trzy lata temu zdałem sobie
sprawę, że skoro oni są w Warszawie, to z konkretnych powodów. Nie tylko po to,
żeby było fajnie, miło i smacznie - opowiada.
W końcu odkrył mechanizmy, które rządzą wietnamską imigracją. Zaangażował się i
dwa lata temu na spotkaniu dyskusyjnym opozycji wietnamskiej poznał Jasny Obłoczek.
Od tej pory działają razem. Piszą do opozycyjnego periodyka "Cau Vong"
("Tęcza"), planują otwarcie rozgłośni radiowej.
- Wietnamczyk w Polsce to jest przede wszystkim ktoś, kto funkcjonuje w
nienormalnych warunkach. Musi się ciągle ukrywać, zwłaszcza jeśli (a tak jest w
większości przypadków) przebywa w Polsce nielegalnie.
Roberta najbardziej boli, że Polska, która tak niedawno wyszła z opresji
komunizmu, niechętnie przyznaje azyl uchodźcom politycznym.
- Polska trzyma stronę Komunistycznej Republiki Wietnamskiej - uważa.
Dzięki swojej dziewczynie Robert odkrył też wietnamską społeczność Warszawy: -
Wbrew mitom jest bardzo otwarta. Oni chcą się asymilować, nawet jeśli nie znają
polskiego - twierdzi. I dodaje: - Nie użalają się nad sobą. Kiedy Wietnamczyk ma
problem, to ma. I nikomu o tym nie powie.
Magdalena Dubrowska, Tomasz Kwaśniewski
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2958327.html?as=1&ias=1

"Wybitni młodzi Wietnamczycy" art

[ijaw]

Tydzień Wietnamski sprowokował dziennikarzy do pisania o tej mniejszości.

"Handlarz i kucharz - te prace najczęściej wykonują Wietnamczycy mieszkający w
Warszawie. Ich urodzone w Polsce dzieci nie chcą iść w ślady rodziców i pragną
zostać prawnikami, politykami, artystami. Od najmłodszych lat ciężko pracują, by
to osiągnąć.
Wietnamskie dzieci uczące się w Warszawie często biorą udział w olimpiadach
naukowych, znają po kilka języków obcych i mają wielkie plany na przyszłość.
Taką osobą jest Kasia Thu Ha Do Van 13-latka, której średnia ocen w gimnazjum to
5,0. Mówi w pięciu językach: po polsku, angielsku, wietnamsku, rosyjsku i
francusku. Wygrała olimpiadę szkolną z matematyki, jej prace z języka polskiego
i historii szkoła wysłała na ogólnopolskie konkursy. Jest bardzo obowiązkowa:
potrafi uczyć się do 1 w nocy, a potem wstać o 6 rano, by jeszcze powtórzyć
materiał. Lubi chodzić do szkoły, choć nie zawsze spotyka się z życzliwością
uczniów.
- Czasami gdy nauczyciel pyta o coś, mimo że znam odpowiedź, nie zgłaszam się,
mam dość słuchania za plecami uwag w stylu: "Ta głupia Chinka znów się
wymądrza"- mówi Kasia, dodając, że takie sytuacje motywują ją do jeszcze
większego wysiłku - Wiem, że jak będę się dużo uczyć, to dostanę się na studia
prawnicze. Gdy je skończę, chcę zostać burmistrzem, potem ministrem spraw
zagranicznych, a na zwieńczenie mojej kariery będę pierwszą kobietą prezydentem
Polski. Wtedy pokażę tym wszystkim, którzy mi dokuczali. - planuje.
Monika Ngo Thu Thiey ma 11 lat. Rodzice posłali ją do brytyjskiej szkoły, żeby
uniknęła przykrych uwag od polskich rówieśników. Jej średnia ocen to 6,0.
Najbardziej lubi informatykę, w domu całymi godzinami siedzi przed komputerem.
Wygrała olimpiadę szkolną z matematyki i fizyki, nauczyciele po czwartej klasie
od razu przenieśli ją do szóstej. Lila Nguyen Thi Hung Ly również ma 11 lat,
chodzi do szkoły podstawowej. Uczy się po dwie godziny dziennie, ma średnią to
5,2. Jest najlepsza z matematyki i angielskiego w całej szkole.
Nguyen Viet Trung, choć ma dziewięć lat, był już finalistą czterech konkursów
fortepianowych. Grać na tym instrumencie uczyć się zaczął dwa lata temu,
naśladując siostrę. Teraz uczy się w szkole muzycznej. Wietnamczykom
mieszkającym w Warszawie bardzo zależy na tym, żeby dzieci dobrze się uczyły.
Rząd Wietnamu i organizacje wietnamskie wspierają ich w tym. - Stowarzyszenie
Kobiet Wietnamskich w Polsce co jakiś czas zbiera pieniądze wśród rodaków i za
nie kupuje dobrym uczniom prezenty. Nasza ambasada funduje co roku dla
najlepszych uczniów wakacje w Wietnamie. - mówi Nguyen Thi Ngoc Thach,
przewodnicząca Stowarzyszenia Wietnamskich Kobiet. Być może dlatego młodzi
Wietnamczycy chodzący do społecznego gimnazjum nr 20 zbierają same pochwały od
nauczycieli.
- To bardzo grzeczna, bezproblemowa i bardzo dobrze ucząca się młodzież.
Wyraźnie pozytywnie wybijająca się poza przeciętność - mówi dyrektor gimnazjum
Krystyna Starczewska. Dodaje, że ich dobre wyniki w nauce mogą wzbudzać wśród
rówieśników niezdrowe emocje. - Oni i tak się wyróżniają wyglądem, a w Polsce
każdy, kto jest inny, ma z tego powodu nieprzyjemności. Nauczyciele chwalący
wietnamskich uczniów muszą to robić umiejętnie, by inni nie poczuli się gorsi,
bo to może budzić konflikty - mówi.
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2958311.html?nltxx=1077927&nltdt=2005-10-08-04-06

Pdróż do Azji - impreza w Warszawie 7-10.06.06

[ijaw]

"Podróż do Azji" odbywać się będzie codziennie w dniach 7-10 czerwca. Wycieczki
wyruszać będą na trasę co pół godziny od godz. 7 do 12. Bilety po 15 zł trzeba
rezerwować mailowo lub telefonicznie: [e-mail], 0-604 777 231.
Organizatorzy akcji: Przestrzeń Wymiany Działań "Arteria" i festiwal Sąsiedzi
dla Sąsiadów.
serwisy.gazeta.pl/cjg/1,31903,3385941.html
Wycieczki odbywać się będą od czwartku 7 czerwca w ramach praskiej imprezy
"Sąsiedzi dla sąsiadów". Oczywiście według "czasu wietnamskiego" - czyli od
godz. 7 rano do południa. Na trasę chętni wyruszać będą parami ze stacji PKP
Powiśle. Z mapą, na której zaznaczono kilka przystanków. I z odtwarzaczem mp3, z
którego usłyszą wietnamskie szlagiery i komunikaty, które prowadzić ich będą
przez całą trasę. Z biletem w ręku i kraciastą torbą z towarem pojadą
podmiejskim pociągiem na Stadion Dziesięciolecia. W słuchawkach usłyszą
komunikat stewardessy, która poinformuje ich łagodnym głosem o panującej tam
pogodzie. Tak, jakby rzeczywiście lądowali w innym świecie, po pokonaniu tysięcy
kilometrów samolotem, a nie 3-minutowej trasy pociągiem przez Wisłę. Na samym
Jarmarku Europa czeka na nich sporo niespodzianek. Zdradzamy tylko kilka z nich:

• w budce z kasetami wideo obejrzą na telewizorku krótkie filmy autorstwa
wietnamskiej artystki mieszkajacej w Berlinie;

• na stoisku 105 wyładują towar i popracują chwilę dla handlującego tu
Wietnamczyka;

• w sklepiku typu „mydło i powidło" specjalny talon wymienią na mango juice;

• w barze spotkają się z młodą Wietnamką, studentką socjologii i działaczką
społeczną, która opowie im o zawiedzionych nadziejach Wietnamczyków, którzy
przyjechali do Polski - kraju „Solidarności";

• pośrodku targowiska usiądą wygodnie na kanapie i posłuchają opowieści młodych
Wietnamczyków i stadionowych historii.

Cała wyprawa trwa ok. 90 minut i kończy się w buddyjskiej świątyni, do której
normalnie wyznawcy innych religii nie mają wstępu. Już można zapisywać się na tę
egzotyczną wycieczkę. Liczba miejsc ograniczona.

[ijaw]

Relacja z pierwszych "wycieczek do Wietnamu"

"Handlowali na stadionie, rozmawiali o polityce, kontemplowali piękno
buddyjskiej świątyni - w środę 7 czerwca pierwsi chętni odbyli "Podróż do Azji".

miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34886,3402723.html
Wycieczki odbywać się będą do soboty, ale wszystkie terminy są już
zarezerwowane. WSZYSCY WARSZAWIACY SĄ ZAPROSZENI W SOBOTĘ 10 CZERWCA NA IMPREZĘ
PODSUMOWUJĄCĄ "PODRÓŻ DO AZJI" W WIETNAMSKIM CENTRUM KULTURY "TANG LONG" (UL.
ZAMOJSKIEGO 4), TUŻ OBOK BUDDYJSKIEJ ŚWIĄTYNI. W programie m.in. oprowadzenie po
pagodzie (godz. 16, 17 i 18), pokaz sztuk walki mistrza Nama i jego uczniów
(godz. 15), wietnamska muzyka i projekcje filmu "Warszawiacy" Anny Gajewskiej o
wietnamskiej społeczności w Polsce.

[ijaw]

reporterskim okiem:

miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34861,3410117.html
Wietnamczyków można było spotkać w Centrum Kultury "Thang Long" przy ul.
Zamoyskiego, gdzie świętowali swój Wietnamski Dzień.
Kto tam zajrzał, nie żałował. To przedziwne miejsce - kolorowa oaza ulokowana
pomiędzy wietnamskim sektorem Jarmarku Europa a zrujnowanym fragmentem starej
Pragi. Znajduje się tam buddyjska świątynia i centrum kultury, do których na co
dzień mają dostęp wyłącznie Wietnamczycy. W sobotę mogli tam wejść wszyscy. W
popołudniowym słońcu i w świątecznych dekoracjach wietnamskie centrum wyglądało
jak sceneria baśni. Dzieci bawiły się na skraju stawu o kształcie wielkiego
smoka, wokół dziedzińca powiewały kolorowe chorągiewki, a na ścianach wisiały
współczesne malowidła i zdjęcia z Wietnamu. W drewnianych kramikach sprzedawano
ludowe wyroby i przysmaki.
I co najciekawsze - spotkali się tam tego dnia wietnamscy oficjele i
opozycjoniści. Ci pierwsi - goście w czarnych garniturach, którzy przyjechali
należącymi do ambasady czarnymi limuzynami, oklaskiwali część oficjalną imprezy,
podczas gdy ci drudzy na dziedzińcu gorąco dyskutowali o tym, czy to dobry
pomysł, by uczestniczyć w tym wydarzeniu. - Moim zdaniem dobry. Są tu dziś
zarówno Wietnamczycy, jak i Polacy, warto się pokazać - mówi wietnamski działacz
społeczny Ngo Van Tuong. - My tu jesteśmy w ramach imprezy "Sąsiedzi dla
sąsiadów" i pokazujemy swój program - sztuki walki, film Ani Gajewskiej
"Warszawiacy" o żyjących tu Wietnamczykach, Maciek Magura-Góralski oprowadza
chętnych po świątyni. Nie jest źle - dodaje.
Sobotnie spotkanie było też okazją do podsumowania głównego punktu festiwalu -
"Podróży do Azji" - nietypowych wycieczek śladami Wietnamczyków w Warszawie
zorganizowanych przez fundację Arteria. - Świetnie się udały - podsumowuje
współorganizatorka Joanna Warsza, producentka teatralna z TR Warszawa. - Od
środy do soboty wypuściliśmy na trasę, która prowadziła z dworca PKP Powiśle
przez Stadion Dziesięciolecia do buddyjskiej świątyni, ponad sto osób. A
chętnych było trzykrotnie więcej. Dziś nagrywamy wywiady z uczestnikami, ich
wrażenia i wnioski z tej podróży. Mówią, że odkryli zupełnie nowy, fascynujący
świat, o którego bogactwie nie mieli pojęcia.

30 rocznica zakończenia wojny

[taun]

"Wietnamczycy świętują rocznicę zakończenia wojny"
serwisy.gazeta.pl/swiat/0,34266.html

Po wojnie w Wietnamie...

[ijaw]

Z forum wietnamskiego wyciągnęłam fragment artykułu Roberta Krzysztonia
"Wietnamczycy". Jak wygląda życie w Wietnamie i dlaczego ludzie stamtąd uciekają?
Proszę:

"W 1975 roku wojska komunistyczne zajęły Sajgon. Cały Wietnam dostał się pod
władzę prosowieckiego reżimu.
Skończyła się krwawa wojna, wojna, w której na terytorium Wietnamu (o
obszarze mniej więcej równym Polsce) zrzucono więcej bomb, niż na wszystkich
frontach II Wojny Światowej! Ale cierpienia Wietnamczyków bynajmniej się nie
skończyły.
Triumf komunistów spowodował ucieczkę pierwszej fali uchodźców, około dwóch
milionów ludzi. Wielu rzucało się w morze na wątłych łódkach. „Boat people”,
jedna z najbardziej przerażających ikon XX wieku, to byli Wietnamczycy. Fale
morskie pochłonęły wiele istnień ludzkich. Szacuje się, że utonęło od pięciuset
tysięcy do miliona ludzi. Część łódek zatopiło morze, część kanonierki i
myśliwce z czerwonymi gwiazdami.
W Wietnamie zapanował terror. Powstały obozy koncentracyjne, rozwinęły się
tajna i jawna policja, zaczęła się bezwzględna indoktrynacja. W szkołach
nauczyciele zapoznawać zaczęli uczniów ze sztuką podpatrywania innych i
donoszenia o tym, co zauważyli, w każdym bloku mieszkalnym powstał
„nieformalny”, ale wszystkim wiadomy posterunek Służby Bezpieczeństwa. Terror
rozpętany po 1975 roku nie daje się porównać nawet z czasami stalinowskimi w Polsce.
Nie stał się jednak Wietnam krajem „nowego, socjalistycznego społeczeństwa”.
Tradycja wspólnotowego życia, mocna religijność, zakorzenienie okazały się
zaporą nie do przebycia dla hord nowego porządku.
Walka z kulturą trwa od tego czasu do dziś. Artyści, ludzie nauki,
dziennikarze są przedmiotem pilnej obserwacji. Wielu straciło życie. Szaleje
cenzura, blokowane są strony internetowe. A jednak bibuła wciąż się ukazuje!
Wojna z religią także nie straciła nigdy impetu. Kościół katolicki jest
tolerowany, ale zarówno duchowni, jak i wierni są często przedmiotem represji.
Do rangi symbolu urasta postać ks Tadeo Nguyen Van Ly, który praktycznie całe
kapłańskie życie spędził w więzieniach. Obecnie odsiaduje kolejny wyrok...
Kościół buddyjski, ten sam, który zasłynął protestami przeciw łamaniu
praworządności w Wietnamie Południowym, został po prostu rozwiązany w 1982 roku.
W jego miejsce władze powołały powolne sobie stowarzyszenie. Struktury religijne
buddyzmu trwają w podziemiu i na emigracji.
Pierwszego dnia minionej Wielkiej Nocy do miast na Płaskowyżu Centralnym
weszło lub wjechało traktorami około trzydziestu tysięcy chłopskich
demonstrantów, żądających swobód religijnych i politycznych. Żadnych postulatów
ekonomicznych nie było. Władze zamknęły cały region, odcięły wszelką łączność i
przystąpiły do pacyfikacji. Dziś wiadomo o czterystu ofiarach śmiertelnych.
Warszawa stała się w ciągu minionych kilkunastu lat jednym z najprężniejszych
ośrodków politycznych i kulturalnych diaspory wietnamskiej. Ukazuje się tu
miesięcznik „Dan Chim Viet”, czytany na całym świecie, pracuje tu wielu artystów
najwyższej miary. Kwitnie także życie religijne.
Dzieje się tak pomimo, że Polska nie traktuje uciekinierów z Wietnamu
życzliwie. Przybysze przez „zieloną granicę” nie mają możliwości legalizacji
pobytu, ci, którzy mieszkają tu dłużej, tracą masowo karty, uprawniające do
legalnego życia nad Wisłą.
W Wietnamie, wskutek korupcji, paszport można uzyskać względnie łatwo. O
polską wizę jest jednak niesłychanie trudno.
Władze RP nie są zapewne świadome, że ten stan rzeczy jest na rękę jedynie
komunistycznemu reżimowi. Mam nadzieję, że władze RP nie są tego świadome... Na
pewno nie jest zgodny z interesem Polski, która powinna być zainteresowana w
tym, żeby wiedzieć kto na jej terytorium mieszka i co, mniej więcej, porabia. Na
pewno nie jest zgodny z naturalnym prawem: w Polsce rodzą się „nielegalne
dzieci”, od pierwszych dni życia formalnie skazane na deportację, nikt nie
wnika, jakie są stosunki uchodźców z reżimem, od którego uciekli. A jest to
rzeczywistość skomplikowana!
Często słyszę, że niewielu Wietnamczyków stara się o azyl polityczny w
Polsce. To prawda, proszę tylko pamiętać o tym, że wystąpienie o azyl jest
traktowane w Wietnamie jako podjęcie „wrogiej działalności”. A większość tych
ludzi pozostawiła w kraju rodziny!
Pamiętajmy, że utrzymywanie sytuacji „nielegalności” uchodźców, oddaje ich
niejako w ręce ambasady. Aby deportować człowieka schwytanego bez dokumentów,
trzeba ustalić jego tożsamość. Potrzebna jest tu współpraca ambasady. A więc,
sytuacja jest prosta: jeśli ktoś okaże się wyjątkowo dokuczliwy dla reżimu, może
być pewien „poznania go” przez ambasadę. Niebezpiecznie więc, także nad Wisłą,
nie podporządkowywać się nakazom partii.
Od początku tego stulecia komuniści zaostrzyli kurs wobec opozycji i
społeczeństwa. Rok 2002 był rekordowy pod względem liczby aresztowań i procesów
politycznych. A, pamiętajmy o tym, że w Wietnamie każdy proces polityczny, czy
religijny, jest procesem „szpiega”. Wymiar ludowej sprawiedliwości nie wnika w
to, na czyją rzecz pracują „szpiedzy” skazywani np. za rozpowszechnienie wśród
przyjaciół, (ale też wysłanie go do Pierwszego Sekretarza) drogą poczty
elektronicznej teoretycznego artykułu o demokracji, przetłumaczonego ze strony
internetowej ambasady USA (13 lat), albo za utrzymywanie kontaktu z działaczami
opozycji, przebywającymi na emigracji (12 lat).
Jeden z liderów społeczności lokalnej na wspomnianym wcześniej Płaskowyżu
Centralnym został zabity zastrzykiem z trucizny, który zrobiono mu tuż przed
zwolnieniem z aresztu. Zginął kilka godzin później, w domu, opowiedziawszy co
się stało rodzinie i sąsiadom, świadom, co wróży mu tajemniczy zastrzyk.
Nikt nie zna dokładnej liczby więźniów politycznych i religijnych, istnieją
jedynie szacunki, dotyczące osób „zaginionych” i ofiar mordów, dokonanych przez
„nieznanych sprawców”.
Dziś, tak jak trzydzieści lat temu, w Wietnamie płoną świątynie, ludzie
siedzą w „aresztach domowych”, kwitnie korupcja i despotyzm watażków wszystkich
szczebli. USA obłożyły Wietnam sankcjami ekonomicznymi za rażące lekceważenie
praw człowieka. W Polsce tymczasem często słyszę, że Wietnam „liberalizuje się”,
że trwa tam proces „demokratyzacji”. Jest dokładnie odwrotnie.
Do Polski przybyło ostatnio sześć osób, które poprosiły tu o azyl polityczny.
Są to osoby całkowicie jednoznaczne, znane liderom emigracyjnych struktur
demokratycznych, czasem o bogatej już przeszłości więziennej. Wszyscy byli w
chwili wyjazdu przedmiotem śledztwa organów bezpieczeństwa.
Wszystkim azylu odmówiono.
Robert Krzysztoń"

Premier Wietnamu z wizytą w USA

[ijaw]

Premier Wietnamu pojedzie do USA
PAP 06:05


Premier Phan Van Khai
(fot. AFP)
Wirtualna Polska dziś podaje:

"Po raz pierwszy od zakończenia wojny wietnamskiej 30 lat temu szef rządu
Wietnamu złoży wizytę w Stanach Zjednoczonych. Jak potwierdził w czwartek sam
premier Phan Van Khai, uda się on do USA w końcu czerwca.

O planowanej podróży szef wietnamskiego rządu poinformował w Canberze w
Australii, gdzie obecnie składa wizytę. (ck)"

Kino Luna, dziś 20.05 zaprasza- wieczór wietnamski

[ijaw]

"Luna zaprasza dziś o godz. 20.15 na kolejne spotkanie z cyklu "Filmowe podróże
w czasie i przestrzeni" - wieczór wietnamski. Będzie można zobaczyć "Schyłek
lata", współczesną opowieść o trzech siostrach, mieszkankach Hanoi. Kulturę i
przyrodę azjatyckiego kraju przybliży pokaz slajdów i wykład. Na koniec
zaplanowano poczęstunek przy wietnamskich rytmach.
j.lu."

źródło:rzeczpospolita.pl

Były komunista, dziś opozycjonista o Wietnamie

[ijaw]

Co mówi były pułkownik reżimu komunistycznego o Wietnamie? I kim jest obecnie?
To w artykule, pt. "Zrozumiałem ogrom zbrodni" Niżej cytat.

"Jaką rolę w odzyskiwaniu przez kraj wolności odgrywa wietnamska emigracja?

Emigracja informuje świat o łamaniu praw człowieka w Wietnamie i o istniejącym
tam ruchu wolnościowym, może wpływać na politykę państw demokratycznych wobec
reżimu. Emigranci poznają funkcjonowanie demokracji w praktyce - owo
demokratyczne know how będzie nie do przecenienia, kiedy kraj wreszcie odzyska
wolność. Szczególnie pożądane będą środowiska Wietnamczyków ze wschodniej
Europy, zwłaszcza z Polski: to w większości ludzie, którzy opuścili kraj
niedawno, znają doskonale realia życia w komunizmie, a teraz poznają państwo,
które uwolniło się z komunizmu i buduje swoją wolność. To doświadczenie o
historycznym wymiarze."
kiosk.onet.pl/art.html?NA=1&ITEM=1222322&KAT=1292

Stowarzyszenie Wietnamczyków w Polsce

[ijaw]

Stowarzyszenie Wietnamczyków w Polsce "Solidarność i Przyjaźń"
00-864 Warszawa,
ul. Krochmalna 2 m 719
tel. [phone]
e-mail [e-mail]
prezes Nguen van Thai

Centrum Kultury Wietnamskiej

[ijaw]

Centrum Kultury Wietnamskiej Thang Long (Lecący Smok)
Warszawa
ul. Zamoyskiego 4

Wietnamscy imigranci - "Znaczona zwierzyna"

[ijaw]

"Van Anh studiuje socjologię. Wraz z rodzicami przyjechała do Polski 12 lat
temu. Przez rok z kolegami ze studiów wydawała wietnamską gazetę. Oni wyjechali
do Londynu na staż w BBC. Van Anh nie chciała. - To dlatego, że czuję się tu
potrzebna - wyjaśnia. Uczy swoich rodaków polskiego, pomaga im jako tłumacz. -
Przed wejściem w życie ustawy abolicyjnej (1 września 2003 r.) dla
przebywających nielegalnie w Polsce cudzoziemców zorganizowaliśmy wspólnie z
ojcem Osieckim dyżur prawnika, tłumaczyłam dokumenty, towarzyszyłam
Wietnamczykom podczas wizyt w urzędzie wojewody."

Fragmencik artykułu z Tyg. Powszechnego. Reszta tutaj:
wiadomosci.wp.pl/wid,6948976,prasaWiadomosc.html

Nam też kot zginął-w Dużym Formacie o Wietnamczyka

[ijaw]

"Mnie tam oni nie przeszkadzają, ale we wsi jest wielki niepokój
Pani, co my tu z nimi mamy! - wykrzykuje Maria Domasiewiczowa i wciąga nas do
sieni. - 30 lat tu mieszkamy. Piękna i spokojna wieś to była. A teraz takich
odmieńców nam tu przywiało. Żyć się odechciewa!!
Obok Domasiewiczów mieszkają Nguje i Thu, którzy ostatnio wyrównali podwórko
grubą warstwą ziemi. Przez to jest o pół metra wyżej niż u Domasiewiczów. - Jak
deszcz pada, powódź mamy, załamuje ręce Maria. - Mówię im, żeby coś z tym
zrobili, a ten skośny odpowiada, że będzie mi płot budował. Jak wezmę siekierę,
to mu łeb urąbię. Budować to on sobie może w Azji!
Domasiewiczowie przyznają, że wietnamscy sąsiedzi nie piją, nie awanturują się i
nie hałasują. - Ale pogadać z takim nie można, bo polskiego nie znają. I tylko
"panu dobrze będzie" powtarzają jak katarynki. A nam z nimi dobrze nie jest, o
nie! - mówi Janusz, mąż Marii.
- I brudasy takie. Jak torbę z zakupami przyniosą, to zmiętą rzucają pod siatkę.
Wiatr zawieje i tydzień na krzaku wisi - dodaje Domasiewiczowa.
Mroków odwiedzałyśmy siedem razy. Na podwórku Nguje i Thu zawsze było czysto,
żadna reklamówka na krzaku nie wisiała.
Gruba Yen wygrywa
Mroków to niewielka miejscowość na trasie Łódź - Warszawa. Trzy ulice,
oficjalnie trzystu mieszkańców. Niewiele się dzieje: czasem przemknie jakiś
pies, dziecko wraca rowerem ze szkoły, starsza pani maszeruje do jedynego we wsi
sklepu spożywczego. Wszystko się zmienia o godz. 17. Mrokowianie żartują, że ich
główna ulica przypomina wtedy Marszałkowską. Korek taki, że przez wieś jedzie
się z pół godziny.
W co drugim samochodzie siedzi Wietnamczyk. Między autami przeciskają się
dziesiątki zdezelowanych rowerów - to wracają ci, którzy przyjechali do Polski
niedawno. Nie zdążyli dorobić się samochodu.
Mroków to sypialnia Wietnamczyków. A jednak rodowici mrokowianie niewiele wiedzą
o azjatyckich sąsiadach.
- Pani, ja ich nawet nie rozróżniam. Żaden nie gada po polsku! - mówi napotkana
kobieta.
Wietnamczycy pojawili się w 2002 roku. Przyciągnęło ich wielkie centrum targowe
EACC w pobliskiej wsi Wólka Kosowska. Dzięki niemu bezrobocie w gminie sięga
zaledwie 6 proc.
W EACC Wietnamczycy mają własną halę, w której sprzedają tanią odzież. Jest też
wietnamski fryzjer, wietnamski sklep spożywczy i wietnamski bar Yen Beo, czyli
Gruba Yen.
Gruba Yen to właścicielka restauracji. Tanimi sajgonkami walczy z konkurencją -
polską restauracją Kupieckie Jadło, która jest naprzeciwko.
- Czasem jedzą u nas ci, za przeproszeniem, skośni. Ale ja u nich? Nigdy. Nie
lubię azjatyckiej kuchni - potrząsa grzywką szefowa kuchni Kupieckiego Jadła
Kiedy w Grubej Yen zamawiamy krewetki z ryżem, uśmiechnięty Wietnamczyk podaje
je na plastikowej tacce. Obok tłumy Wietnamczyków. Jedzą na porcelanie, oglądają
wietnamską telewizję na plazmowym ekranie.
W wietnamskiej hali pracuje większość mieszkańców okolicznych wsi. Sprzedają,
sprzątają, rozwożą towar. - Dobrze, że jest jakaś robota. Całkiem nieźle płacą -
mówi Ania z Mrokowa, ekspedientka w azjatyckim sklepie.
Ani tylko homarów żal. Przywożone do sklepu w Wólce lądują w akwarium i nikt ich
nie karmi. Jeśli nie zostaną sprzedane, zdechną. Na szczęście nieczęsto się to
zdarza. - Czasem Wietnamczycy kupują i z dziesięć naraz. Bardzo je lubią - mówi
Ania.
Homar kosztuje 130 złotych, więc Ania nie zjadła ani jednego.
Fryzjerkę cholera bierze
Okolica żyje z Wietnamczyków. Mieszkańcy Mrokowa wynajmują im pokoje i domy.
Jedna z gospodyń sprzedaje im weki, a w warsztacie samochodowym naprawiają
głównie auta Wietnamczyków."

Dalszy ciąg w linku:
www.gazetawyborcza.pl/1,75480,3695694.html

Policzą Wietnamczyków

[ijaw]

MSWiA podejmie się trudu policzenia Wietnamczyków żyjących w Polsce. Conajmniej
dziwna to inicjatywa.

wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,4093999.html
Wskazówki w sprawie Wietnamczyków resort rozesłał do wojewodów w całym kraju.
Urzędnicy mają sprawdzić liczbę zawieranych przez nich małżeństw i to, czy
starają się o pozwolenie na pracę. A także czy asymilują się z lokalną
społecznością i jak wielu małych Wietnamczyków chodzi do szkół. - Nazywamy to
fotografią społeczności - twierdzi rzecznik Ministerstwa Michał Rachoń. - Dane z
całej Polski posłużą do sporządzenia raportu z całego kraju. Badania migracji
ludności to jeden z prawnych obowiązków ministerstwa, a badania nad tą grupa nie
były prowadzone od początku lat 90. - dodaje Michał Rachoń.
Liczeniem Wietnamczyków z Mazowsza ma się zająć wydział spraw cudzoziemców w
urzędzie wojewódzkim. Jego pracownicy o raporcie jednak nic nie wiedzą. Prośba
od dane już miesiąc temu trafiła za to do Urzędu Repatriacji i Cudzoziemców,
który określił, ilu Wietnamczykom przyznano pozwolenia na pobyt. - Nasze dane
nie uwzględniają ciemnej liczby osób, które przebywają w Polsce nielegalnie -
zaznacza dyrektor generalny Urzędu Jan Węgrzyn.
- Badania prowadzimy we współpracy z organizacjami Wietnamczyków, którzy lepiej
orientują się, kto przekroczył polską granicę nielegalnie. Naszym celem nie jest
karanie tych osób, tylko poznanie ich warunków życia - podkreśla rzecznik Rachoń.
Tymczasem działacze organizacji wietnamskich o badaniu dowiadują się od "Gazety"
i prześwietlanie ich środowiska nie bardzo im się podoba. Dziwią się, że MSWiA
nie korzysta z gotowych już opracowań prof. Pawła Boskiego ze Szkoły Wyższej
Psychologii Społecznej. - Moje wieloletnie badania nie dotyczą wprawdzie
demografii, więc nie podają dokładnej liczby Wietnamczyków w Polsce, ale też nie
wierzę, by ktokolwiek był w stanie ją podać. Przyglądałem się za to
Wietnamczykom od strony socjologicznej i psychologicznej, poznałem ich zwyczaje.
Myślę, że nagła potrzeba przeliczenia Wietnamczyków wynika z zamieszania wokół
Stadionu Dziesięciolecia, na którym większość z nich handluje - mówi "Gazecie"
prof. Paweł Boski.
Strażnik miejski, który od lat pracuje na terenie zamieszkanym przez
Wietnamczyków, nie wierzy, że badania MSWiA choćby zbliżą się do rzeczywistości.
- Po pierwsze jest to środowisko hermetyczne, które nie dopuszcza ludzi z
zewnątrz ani nie wyjawia swoich tajemnic. Jasne jest, że na paszport jednej
osoby do Polski wjeżdża nawet kilkanaście osób, bo oblicza Azjatów są dla
naszych strażników granicznych nie do rozróżnienia. Wiadomo też, że w Warszawie
Wietnamczyków jest pewnie dwa razy więcej niż w dokumentach, ale nigdy nie
dowiemy się ilu - dodaje strażnik. I wspomina wezwania do interwencji na
Stadionie Dziesięcolecia, kiedy po przyjeździe radiowozu okazało się, że nie ma
winnych i tak naprawdę do niczego tam nie doszło.
Co na to Wietnamczycy
• Ton Van Anh - zaangażowana wietnamska działaczka społeczna, dziennikarka
radia Wolna Azja, członkini Stowarzyszenia Wolnego Słowa i koordynatorka Sekcji
Dalekiego Wschodu w Instytucie Paderewskiego
- Szacujemy, że w Polsce mieszka 20-30 tys. Wietnamczyków, z czego tylko 5 tys.
poza Warszawą. 80 proc. przebywa tu nielegalnie. Na podstawie formalnych
papierów administracja nie policzy Wietnamczyków. Uciekli z komunistycznego
kraju, boją się ujawnić, bo grozi im deportacja. A polski rząd niechętnie
przyznaje im status uchodźcy. W ciągu ostatnich dziesięciu lat na 500
rozpatrywanych przypadków przyznano taki status jednej osobie! Polska
administracja nie jest, niestety, instytucją, która cieszy się zaufaniem wśród
Wietnamczyków. Można policzyć dzieci, bo zgodnie z międzynarodową Konwencją o
Prawach Dziecka każda szkoła ma obowiązek przyjąć nieletniego, niezależnie od
tego, czy przebywa na terytorium danego kraju legalnie, czy nie. Z mojego
doświadczenia wynika, że warszawskie szkoły nie odmawiają przyjęcia dzieci
nielegalnych imigrantów. Takie badania powinny być przeprowadzone we współpracy
ze środowiskami imigranckimi, które mają największą wiedzę o społeczności
wietnamskiej w Polsce, np. z Instytutem Paderewskiego.
• Le Tuan Nam, 25-latek, w Polsce od 1992 r, warszawiak. Pracuje w branży
handlowej.
- Takie badania to fajny pomysł, ale nie wiem, czemu mają służyć. Ustalić liczbę
legalnych imigrantów nie jest trudno, bo przecież figurują w administracyjnych
komputerach. To tak jakby ustalać, ilu Polaków mieszka w Polsce. Jeżeli zaś
chodzi o Wietnamczyków przebywających tu nielegalnie, a takich jest zdecydowana
większość, to oni nigdy się nie ujawnią. A nawet jeśli się obliczy tych
nielegalnych, i wyjdzie np. 50 tys., to co z nimi dalej? Zamknąć w więzieniu?
Odesłać do Wietnamu? MSWiA lepiej by zrobiło, zastanawiając się, jak pomóc
ludziom uciekającym z biedy do kraju, który traktują jak ziemię obiecaną.
Powinni pomyśleć np. nad stworzeniem dla nich odpowiednika Zielonej Karty.
• Ngo Van Tuong, warszawski dziennikarz, fotograf i prywatny przedsiębiorca, w
Polsce od 23 lat.
- Nic nie słyszałem o liczeniu Wietnamczyków, jestem zaskoczony! I od razu mam
pewne wątpliwości, co do intencji i sposobu prowadzenia takich badań.
Wietnamczycy mogą poczuć się inwigilowani, śledzeni. Nie wykluczam, że takie
badania są potrzebne, na pewno mogą dać przydatne wskazówki, ale wszystko zależy
od tego, czy będą obiektywne, konsultowane ze społecznością wietnamską.
Wietnamczycy są nieufni, dlatego urzędnicy powinni najpierw porozumieć się z
przedstawicielami społeczności, wyjaśnić cele. Warto wspomnieć, że środowiska
akademickie (zwłaszcza UW i Wyższa Szkoła Psychologii Społecznej) od kilku lat
prowadzą badania nad mniejszością wietnamską w Polsce. Urzędy nie korzystają z
tych analiz, a nagle chcą przeprowadzać szacunki samodzielnie.