Dodaj do ulubionych

Płaczliwy temat

02.09.05, 00:28
Zastanawiam sie, jak to jest z tym placzem. Zainspirowaly mnie dzisiejsze
wiadomosci, jak pokazywali reakcje rodzin po tragedii w Iranie. Przyznaje, ze
to naprawde przerazajace, co sie stalo, ale patrzylam sie na te tlumy,
doslownie wyjace w dzikim szale, rwace wlosy z glowy. I male dzieci,ktore
chyba jeszcze nie wiele rozumieja z tego co sie stalo. I zastanawiam sie na
ile placz jest reakcja wyuczona, a nie spontaniczna.
A moze my zostalismy nauczeni tlumic placz?

Bo ja wczoraj ogladalam film "Pokoj syna" i prawie caly czas plakalam (co mi
sie rzadko zdarza - ale pewnie odnosilam to wszystko do swoich wlasnych
dzieci - to dla tych, co ogladali).

I jednoczesnie zastanawialam sie, czy np. Anglicy placza na filmach.
A wy? Placzecie na filmach?

---------
Troche nieskladny post, moze za wiele pytan na raz (ale musialam przedstawic
caly ciag myslowy), ale naprawde ciekawia mnie wasze opinie.
Obserwuj wątek
    • edavenpo Re: Płaczliwy temat 02.09.05, 00:32
      Ja placze na filmach...

      Film ktory doprowadza mnie zawsze do lez to "The English Patient" Rycze jak bawol za kazdym razem
      jak Rafe Fiennes wynosi Kristin S-T z jaskini....

      Rycze ZAWSZE jesli pokazuja niedole zwierzat.

      Ostatnio plakalam strasznie jak ogladalam program o dzieciach z Bieslania na BBC...

      W ogole jestem chyba placzek ;-(
      • eballieu Re: Płaczliwy temat 02.09.05, 09:26
        Effata na pewno jest tak, ze placz nalezy do tych zjawisk, ktore mozna wpisac
        do bloku kulturowo - obyczajowego. U nas generalnie mowi sie do chlopcow - nie
        placz, nie jestes dziewczynka, nie wolno.
        Jednak inaczej jest z placzem, kiedy wydarzy sie jakas tragedia, ktora dotyczy
        wiekszej grupy ludzi, tak jak z innymi zjawiskami w tlumie. Reakcje zawsze sa
        bardziej emocjonalne i niekontrolowane.
        Ja placze. Czesto na dokumentach. Dlatego nie wiem czy moge powiedziec ze
        widzialam film o dzieciakach z Bieslanu (mamy juz telewizor co dziala). A
        jeszcze 6 lat temu ojciec moj przywiozl nam z Bieslanu wlasnie soczyste owoce
        granatu i ogladalismy zdjecia z tamtych okolic. Atmosfera byla inna.
      • jermaldan Re: Płaczliwy temat 02.09.05, 11:20
        Oj ja mam to samo - straszny płaczek ze mnie. Często płaczę na filmach,
        oglądając reportaże o niedoli dzieci czy zwierzaków. A do "City of Angels"
        potrzebuję paczki chusteczek higienicznych i wyję już na początku filmu.
    • chihiro2 Re: Płaczliwy temat 02.09.05, 09:47
      Placz jest czesciowo wyuczona reakcja. W wielu kulturach po smierci kogos przez
      kilka dni kobiety z rodziny siedza przy grobie i placza. Jak nie ma kobiet to
      sie wynajmuje tzw. placzki. Taka jest tradycja.
      Generalnie placz jest reakcja na cos, czego nie da sie wyrazic slowami, na cos
      co porusza nas do glebi. Mnie sie zdarza plakac ze wzruszenia, pozytywnego, gdy
      jestem bardzo szczesliwa (co dosc czesto mi sie zdarza). Zdarza mi sie po
      seksie plakac, tez ze szczescia. Zdarza takze na filmach, i to niemal zawsze,
      bo wiekszosc filmow, ktore ogladam porusza mnie bardzo. Ostatnio plakalam
      na "Crash" - emocje az kipialy. Podczas czytania tez czasem lze uronie.
      Czytalam kiedys, ze placz jest zdrowy i powinno sie plakac mniej wiecej raz w
      tygodniu dla zdrowia, dla oczyszczenia oczu. I ja akurat placze taz raz w
      tygodniu, czasem czesciej. Ale to jest taki cichy placz z kilkoma lzami, nie
      jakies niesamowite potoki lez i histeria (tak bym plakala po jakiejs tragedii,
      mysle, bo po smierci babci na jej pogrzebie kompletnie nie moglam opanowac lez
      i plakalam bez przerwy przez jakiej dwie godziny).
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka