White Girl

[realistka2008]

tropem poprzedniego wątku zajrzałam na stronę bbc i obejrzałam właśnie odcinek pod tytułem "White Girl" z tej serii "Whites"

film jest o 11 letniej dziewczynce, która wraz z matką przenosi się do Bradford i zamieszkuje w praktycznie wyłącznie muzułmańskiej dzielnicy.
pewnie głównym wątkiem tego odcinka miało być właśnie to, że Leah jest jedyną białą dziewczynką w swojej szkole i jakiego szoku doznaje jej matka gdy córka pewnego dnia wraca ze szkoły w hijabie.

ale myślę, że to akurat tak naprawdę w tej historii było drugorzędne. najbardziej poruszająca była tam historia matki i córki, niesamowita beznadzieja życia jakie tym dzieciakom zgotowali rodzice, a jednocześnie niezwykła mądrość i odwaga tej dziewczynki.
popłakałam się normalnie!

kto nie oglądał, bardzo polecam. kto oglądał, ciekawa jestem Waszych wrażeń.

[izabelski]

czytalam recenzje, ze ponoc znowu uproszczono obraz samotnej matki z dziecmi i
ze nie przedstawiono glebiej innych problemow niz te ogolnie znane z podobnych
filmow
nie wiem, czy zdaze ogladna zanim zdejma z netu

[realistka2008]

czy uproszczono? nie wydaje mi się. To nie jest film o samotnej matce. Raczej o samotnej córce.
Samotna matka jest tutaj postacią drugoplanową. Owszem, film nie wnika zbyt głęboko dlaczego ta kobieta ciągle odchodzi i wraca do bijącego ją faceta. Dlaczego ta kobieta zdaje się być kompletnie sfrustrowanym strzępkiem nerwów. To byłby pewnie materiał na kolejne 90 minut.

W filmie widzimy sytuację z perspektywy dziecka, tej 11 letniej dziewczynki. I dla niej właściwie nie jest tak ważna głębia problemów matki. Dla niej ważne jest, że matka nie radzi sobie z życiem, nie potrafi stworzyć im domu, zapewnić poczucia bezpieczeństwa.
W filmie chyba bardziej chodzi o to, jak desperacko to dziecko potrzebuje właśnie miłości, stabilizacji, bezpieczeństwa. I to próbuje odnaleźć zakładając hijab.
Tragiczne i moim zdaniem świetnie pokazane też jest to, jak Leah jest w tej rodzinie (3 dorosłych) właściwie najbardziej dojrzałą osobą. Bo ani matka, ani ojciec, ani babka nie wywiązują się ze swoich ról. Tak jak sama matka to w końcu przyznaje, że nie zasługuje na to by być rodzicem.

Jedyne co mi się nie podobało to jednak mało przekonywujące zakończenie.
Ale dziewczynka grająca Leah jest fenomenalna.

[izabelski]

i znowu w TV slyszalam taka sama krytyke tego filmu, ze po raz kolejny white
working class jest sprowadzone do white thash

bo jakby na to nie patrzec film ten to jest czescia cyklu white season

to tak jakby o Polakach ciagle mowic w mediach (co o czywiscie sie dzieje), ze
zarabiamy po £5/godz pracujac przez agencje przy zbiorze porow na polu kolo Bostonu

to o czym piszesz - problem wyalienowanego, zagubionego dziecka jest
wszechobecny - nie nalezy li i jedynie do anglo-saksonskiej (czy bialej) rasy
jak by to film sugerowal

natomiast w obecnych czasach aranzowane malzenstwa i honour kiling - to czesc
codziennosci dziewczyn pochodzacych z krajow z polwyspu Indyjskiego - i o tym
problemie mozemy rozmawiac wylacznie w kontekscie konkretnych narodowosci