do lekarzy!!!

[Gość: matka]

poczytajcie sobie z innego forum, może coś zrozumiecie wreszcie!!!!!!!!!
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=24428520&a=24428520

[Gość: 1]

To po co chodzicie do tej "sluzby zdrowia"? Sami sie leczcie!!!

[Gość: lady_madonna]

No cóż, pomyślimy o tym, ale wy nie będziecie już wtedy do niczego potrzebni.

[Gość: ~]

Wy? Ja nie jestem przedstawicielem sluzby zdrowia w Polsce!

[Gość: doc]

będziemy potrzebni do stwierdzania zgonów

[Gość: Bell]

To po co czytasz, skoro to niby nie do ciebie albo nieprawda ? tak samo
bezsensowne to moje pytanie, jak twoja odpowiedż wyżej

Droga Matko!

[tricolour]

Nie jestem lekarzem - jestem inzynierem więc nikogo nie będe szczególnie bronił.

Za taką opiekę, dzięki której dziecko parzy sobie 30% powierchni ciała,
dostałabys ode mnie kopa w duupę. To po pierwsze.
Po drugie - lekarz ma leczyć. Jak najlepiej, najefektywniej. A nie cackac się z
Tobą, dzieckiem, otoczeniam. Lekarz nie musi włazić Ci do tyłka, byś była
zadowolona z leczenia, bo Cię ten tyłek boli od kopniaka...

Jesteś nieodpowiedzialna więc dlatego Twoja opowieść jest z definicji mało
wiarygodna. Proste.

[Gość: monia]

Na Zachodzie za takie potraktowanie pacjenta lekarz dostalby kopa w d....Im
wyzej cywilizowany kraj, tym wyzsza kultura, proste.

[Gość: mama US]

Bynajmniej. Kazdy powazny wypadek dziecka konczy sie dochodzeniem z Child
Protective Service, sprawdzane jest bespieczenstwo domu, rodzice przechodza
przez ewaluacje czy sa w stanie zapobiegac wypadkom, w skrajnych przypadkach
dziecko moze byc oddane pod opieke rodziny zastepczej. Oparzenie 30% procent
ciala to bardzo powazny wypadek. Leczenie bedzie trawalo wiele miesiecy i
bedzie sporo kosztowalo. Pacjentem jest dziecko a nie matka, lekarze maja
wyleczyc uraz i oczywiscie, postarac sie by cos takiego sie nie powtorzylo.

[Gość: monia]

Sprawdzaniem rodziców zajmuje się Child Protective Service a nie lekarz, lekarz
ma obowiązek odnosić sie do rodziców dziecka z kulturą i jeśli tego obowiązku
nie przestrzega, może stracić pracę.

[Gość: GTelega]

> Sprawdzaniem rodziców zajmuje się Child Protective Service a nie lekarz,
> lekarz ma obowiązek odnosić sie do rodziców dziecka z kulturą i jeśli tego
> obowiązku nie przestrzega, może stracić pracę.

Prawo WYMAGA od lekarza by zglosil powazne wypadki do CPS, zabespieczyl
dokumentacje jezeli jest podjerzenie czynow kryminalnych, jezeli jest
podejrzenie, ze rodzice nie sa w stanie bespiecznie sprawowac opieki nad
dzieckiem do OBOWIAZKOW lekarza nalezy odizolowanie dziecka od rodzicow dopoki
CPS nie zbada sprawy i nie postanowi inaczej.

Lekarz moze tez pominac CPS i oddac sprawe bezposrednio w rece sadu lub
policji. Gdy lekarz nie zgadza sie z decyzja CPS moze sie odwolac do sadu.

Odpowiedzialnosc lekarza w takiej sytuacji jest wylacznie w stosunku do
pacjenta. Na ogol udziela sie rodzicom informacji na temat stanu dziecka, ale
od decyzji lekarza zalezy czy rodzice sa dopuszczeni do pacjenta.

Lekarz tez jest prawnie chroniony od prawnych konsekwencji swoich decyzji w
przypadkach podejrzenia niedbalstwa rodzicow. Rodzice NIE MAJA PRAWA zaskarzyc
lekarza z tego powodu, ze ich odizolowal od dziecka, ze poinformowal sad albo
CPS. O czyms takim jak strata pracy nie ma nawet mowy. W przypadkach urazow
spowodowanych przez rodzicow rodzice maja bardzo niewiele praw. Regola jest
taka, ze tak wypadek jak opazenie 30% ciala, ktory prowadzi do trwalego
kalectwa jest poczatkiem powaznych problemow prawnych dla rodzicow.

[Gość: !]

Na Zachodzie to by Cie zaaresztowano za child abuse, bo lekarz napisalby raport
do odpowiednich wladz o zaniedbywaniu obowiazkow rodzicielskich. Kropka!

do wszystkich

[Gość: matka]

Ja nie jestem autorka tego watku! Ja ten post przeczytalam na emamie i bylam
wstrzasnieta wiec wkleilam wam. Zycze wszystkim lekarzom, zeby wam w rodzinie
dalszej lub blizszej nigdy nie zdarzyl sie grzech jak to
nazywacie "zaniedbania " dziecka i aby wasze male pociechy(jesli je w ogole
macie) byly zawsze posluszne i grzeczne ja strusie, a moze tak szkolicie swoje
dzieci, ze nic im dotknac nie wolno tylko stoja na bacznosc w kacie albo klecza
na grochu??? Ja rozumiem matke -autorke tych skarg,bo wypadki zdarzaja sie
wszedzie!!!i wystarczy do tego "ulamek sekundy".A wy zamiast krytykowac matke i
jeszcze bardziej zwiekszac nieszczescie dziecka ktore z matka sie na sile
rozlacza- zastanowcie sie komu to ma sluzyc, bo na pewno nie dziecku!Co za
prtymitywizm!

To ciekawe...

[tricolour]

... że nagle teraz, skrytykowana, przyznajesz się, że historyjka jest nie
Twojego autorstwa... A czyjego ??

To nie my jesteśmy prymitywni... My nie wymyślamy historii, które mają być tylko
ilustracją własnych fobii. Posługujemy sie SWOIMI doświadczeniami, które są
prawdziwe.
Ty natomiast, dalej brniesz w swoją nienawiść, a za "argument" masz opowieść
wątpliwej jakości.

Zeby zaspokoić Twoją złośliwość odpowiadam: dzieci mam, nie są one łagodne jak
strusie, ale poparzone też nie są. Wolno im dotykać czego chcą, w kącie na
grochu nie klęczą. Są NORMALNE, jak ich rodzice.

Pozdrawiam.

[Gość: GTelega]

Bynajmniej nie trzeba dzieciom kazac kleczec na grochu by uniknac wypadkow,
wystarczy odrobina wyobrazni. Rzeczy gorace moga poparzyc, rzeczy ostre
skaleczyc, z rzecy wysokich mozna spasc itp. Po prostu trzeba sie przyjrzec
temu co jest wokol, zauwazyc i zabespieczyc rzeczy niebespieczne. Jest wiele
prodktow, ktore to ulatwiaja trzeba tylko chciec.

> Ja rozumiem matke -autorke tych skarg,bo wypadki zdarzaja sie
> wszedzie!!!

NIE! Wypadki zdarzaja sie czesciej tym, ktorzy lekcewaza niebespieczenstwo,
ktorzy nie wyciagaja wnioskow ze swoich doswiadczen. 90% wypadkow jest do
unikniecia. Calkiem pokazna wiedza zostala zgromadzona na temat zapobiegania
wypadkom. Ale zamiast sie czegos nauczyc o wiele latwiej jest skarzyc sie na
lekarzy, ktorzy pracuja by naprawic skutki czyjejs glupoty.

[Gość: GTelega]

> zwiekszac nieszczescie dziecka ktore z matka sie na sile
> rozlacza

Owszem dzieci takie juz sa, ze kochaja rodzicow niezaleznie od tego jak bardzo
nie zasluguja oni na ta milosc. Prawdziwym nieszczesciem bedzie powrot do domu
w ktorym nic sie nie zmienilo, gdzie dziecko bedzie narazone na
kolejne "wypadki". Zapobiegnaie temu nie ma nic wspolnego z prymitywizmem.
Prymitywne byloby poblazanie nieodpowiedzialnosci i niewyciagniecie wnioskow z
sytuacji, ktora doprowadzila do okaleczenia dzieciaka.

[Gość: Daria]

W Stanach za takie niedopilnowanie dziecka i narazenie go na utrate zdrowia
matka zostalaby pociagnieta do odpowiedzialnosci karnej i nie wykluczone, ze
poszlaby siedziec.

[Gość: GTelega]

No moze nie zawsze jest to karane, ale zawsze dokladnie badane. Taki wypadek
prawie zawsze powoduje wprowadzenie nadzoru ze strony Child Protektive System.
Jezeli rodzice nie wspolpracuja, sa wojowniczy, roszczeniowi to rzeczywiscie
moze sie to skonczyc kara.

dobre, dobre

[Gość: amant]

"Czy naprawdę zbyt małą karą dla matki są wyrzuty sumienia do końca życia".

W tej historii chodzi o ciebie??? bo ja myślalem ze o dziecko... pomyliłem się...

[Gość: Patryk]

1.Naturalną reakcją psychologiczną po takim zdarzeniu jest zagłuszanie poczucia
winy.Stąd 75% zawartości postu tej matki to opis "krzywd",których doznała w
szpitalu ze strony personelu (a reszta to wzmianki na temat 30%
poparzenia-trochę chora proporcja).To pozwala pokazywać palcem na
innych,wybielać siebie.

2.Ludzką reakcją jest niechęć do kobiety ,która w wyniku bezmyślności okalecza
swoje dziecko.I te reakcje okazują lekarze (skądinąd oskarżani o "brak ludzkich
uczuć").
Lekarz nie ma najmniejszego obowiązku głaskac takiej pani po głowie,trzymać za
rękę i pocieszać.Od tego jest psycholog lub ksiądz (jak kto woli).
Lekarz ma leczyć poparzone dziecko-tylko tyle i aż tyle. Naprawiać to,co w
wyniku głupoty spowodowała matka.

3.Biorąc jednakże pod uwagę mechanizm samousprawiedliwiania się,wypierania,
minimalizowania własnej winy i przybieranie postawy udręczonej przez
grubiańskich lekarzy matki -nawet w 25% nie jest to relacja obiektywna.

I to infantylne " poczytajcie sobie z innego forum, może coś zrozumiecie
wreszcie!!!!!!!!!".Proszę tą radę skierować do samej siebie.Dziwię się ,że matki
poparzonego dziecka nie przesłuchał prokurator.Powinien.

[bozia2]

Moja córeczka też miała leczone poparzenie,tyle że nie przez kawę a po...bloku
operacyjnym!!!Miała wtedy 8 miesięcy!Poparzenie było duże,bo na prawej nóżce
sięgało od góry pośladka aż po kolanko,a na lewej-pośladek tuż przy
odbycie.Wszystkie te miejsca były tak spalone,że zdecydowano wyciąć to wszystko
czarne i zszyć.Nie muszę chyba pisać jak to wszystko wygląda,co?!
Dodam jeszcze tyle,że operacja była chirurgiczna na jamę brzuszną,ale córcia
leżała na neurochirurgii,bo była przygotowywana do operacji głowy.Nikt z
chirurgów nie poczuwał się do obowiązku przyjść i zajrzeć pod opatrunek,czy do
rany nie dostał się kał.Dopiero po wielkiej awanturze jaką im urządziłam zaczęli
ją leczyć,ale jak im to szło,o Boże!Nigdzie nie zapisywali na co robią opatrunki
i gdyby nie to,że nie dałam się wyrzucić z zabiegowego to nikt by nie wiedział
czym przykładali wczoraj.I jeszcze pani docent skomentowała moje zachowanie
tak:"tęsknię do czasów,gdy rodzice mogli przychodzić na oddział tylko na
wizyty"!Totalny brak umiaru i kultury!!!!!
I co,kogo należałoby kopnąć w d...?
Myszka ma teraz 6 lat,zawsze jest ubrana w takie ciuszki,żeby nikt nie widział
jak "pomogli"jej lekarze.

[Gość: GTelega]

Wbrew pozorom nie jest to kolejna walka pomiedzy lekarzami a pacjentami.
Dziecko zostalo okaleczone. Ktos kto to zrobil (matka czy lekarz) powinien byc
odpowiedzialny za swoje bledy, a nie zajmowac sie oskarzaniem innych.

Dla mnie bezsensem jest wpolczucie dla matki, ktora okaleczyla dziecko na cale
zycie, nie nauczyla sie niczego by zapobiec podobnym sytuacjom w przyszlosci a
uzywa forum by obrazac lekarzy, ktorzy uratowali dziecku zycie.

Moge wspolczuc Tobie, Twoje dziecko doznalo szkody bez Twojej winy - pomysl jak
bys sie czula gdyby lekarz zamiast bic sie w piersi z powodu swojej winy
oczernial Ciebie na forum.

[bozia2]

O to właśnie chodzi,że nikt się nie bił w piersi i myślę,że nawet nikt nie ma
wyrzutów sumienia,a ta matka będzie miała do końca życia.Wcale jej nie myślę
bronić,ale myślę,że każdy powinien robić swoje:czyli lekarz leczyć,a nie jeździć
po matce,a pielęgniarki pomagać,bo od tego są.A jeśli ktoś chce się bowić w
szukanie sprawców to do policji niech się zgłosi do pracy.Odezwałam się
dlatego,że wiem,że tak się traktuje rodziców dzieci,które się poparzyły i nie do
końca jestem przekonana,czy to dobra droga i czemu ma to słóżyć.

[Gość: GTelega]

> wyrzutów sumienia,a ta matka będzie miała do końca życia

Tego nie jestem pewien, matka che rewanzu na lekarzach, ktorzy zrobili to co do
nich nalezalo. Wyrzuty sumienia graja w jej wypowiedzi o wiele mniejsza role
niz poczucie zranionej dumy.

> że każdy powinien robić swoje:czyli lekarz leczyć,a nie jeździć
> po matce,a pielęgniarki pomagać,bo od tego są.A jeśli ktoś chce się bowić w
> szukanie sprawców to do policji niech się zgłosi do pracy.

Nie! Do obowiazkow lekarzy nalezy zabespieczenie ewidencji jezeli zachodzi
PODEJRZENIE przestepstwa, nalezy tez upewnienie sie, ze cos takiego sie nie
powtorzy. Przy kazdym powaznym urazie dziecka zachodzi podejrzenie przestepstwa
a co najmniej powaznej niedbalosci rodzicow - powinno to byc wyjasnione zanim
dziecko wroci do rodzicow.

[bozia2]

To ciekawe dlaczego sami lekarze nie wyjaśnili sobie dlaczego poparzyli moje
dziecko i nie wyciągnęli z tego konsekwencji,co?Nikt nie dostał nagany,a jedynie
co dostał lekarz,który przeprowadzał operację to...urlop,na czas,kiedy matka się
wyciszy.I jeszcze jedno,jakoś przez te parę dni kiedy jeszcze nie poszedł na
urlop nie zauważyłam,żeby był napiętnowany przez personel za to co się stało,to
co?Niby zrobił mojej córce mniejszą krzywdę,niż ta matka swojemu dziecku?A może
co wolno wojewodzie...?I jeszcze jeśli chodzi o zabezpieczenie ewidencji,to na
wypisie brak informacji skąd się wzięło poparzenie u dziecka,które od paru
miesięcy jest ciągle hospitalizowane.

[Gość: GTelega]

Problem dziala w obie strony nasze spoleczenstwo toleruje nieodpowiedzialnych
lekarzy i nieodpowiedzialnych rodzicow. Ani jedno ani drugie nie jest sluszne.

[bozia2]

Dobra,zgoda.

[Gość: frania]

jest typową psychopatyczną reakcją na przymglenie poczucia winy.
Skierowanie pretensji w kierunku tych, którzy uratowali jej dziecko ma tylko
przycmić jej wyrzuty sumienia.

Mała uwaga: ile litrowa była ta herbata, że poparzyła aż 30% powierzchni ciała?

Bzdurność podanych faktów dowodzi tylko, że mama poparzonego dziecka podaje
nieprawdziwe dane, czyli kłamie!

Nie oceniaj dziadku czyjegoś wypadku !! !

[Gość: paweł]

tricolour napisał:
> Zeby zaspokoić Twoją złośliwość odpowiadam: dzieci mam, nie są one łagodne jak
> strusie, ale poparzone też nie są. Wolno im dotykać czego chcą, w kącie na
> grochu nie klęczą. Są NORMALNE, jak ich rodzice.


Do przedszkola mojego dziecka chodził Janek. Ma wyjątkowo upierdliwego dziadka.
Nie było dnia, żeby dziadek nie przypierniczał się do wychowawczyni. A to, ze
Janek ma zadrapany paluszek, a to bluzeczkę poplamił, a to, że wrócił z
przedszkola z podkoszulkiem na lewą stronę..
Dziadek uporczywie powtarzał, że sam jest ojcem trójki dzieci, zawsze
perfekcyjnie dopilnowanych w dzieciństwie.. a nie tak jak w tym przedszkolu..)
Tuż przed feriami zimowymi dziadek zrobił awanturę, ponieważ dziecko wróciło
przed chwilą z wycieczki autokarowej i ma na spodniach jasną linię poziomą na
wysokości łydki!! Okropna rzecz przytrafiła się dziecku!! Wystarczyło
strzepnąć ręką i ani śladu nie zostało. Spodnie pobrudziły się podczas
wsiadania do autokaru o brudny stopień.

I co się stało? Po feriach zimowych dziecko nie wróciło już do przedszkola. W
czasie troskliwej, perfekcyjnej opieki sprawowanej przez perfekcyjnego dziadka
zostało okrutnie poparzone. Konieczność długiego leczenia, przeszczepu..

Jeden dziadek nie upilnował jednego Jasia a pani wychowawczyni była winna, bo
niedopatrzyła jakiejś pierdoły mając tych dzieci ok. 20.

Ta historia dla tych perfekcjonistów co mają normalne dzieci, żywe, ruchliwe i
tak super dopilnowane. Nikomu źle nie życzę, a już na pewno nie dzieciom, ale
nie chwalcie dnia przed zachodem słońca. To, że dzieci są całe i zdrowe jak na
razie o niczym jeszcze nie świadczy. Rozpatrywałbym to bardziej w kategorii
szczęscia lub pecha. Naprawdę nie da się wszystkiego przewidzieć. To są ułamki
sekundy.

[Gość: GTelega]

> Rozpatrywałbym to bardziej w
> kategorii szczęscia lub pecha. Naprawdę nie da się wszystkiego przewidzieć.

Skad ten fatalizm. 100 lat temu kilka procent kobiet umieralo przy porodzie -
taki pech. Dzis zdarza sie to raz na kilkaset tysiecy porodow. Roznica zostala
spowodowana przez ludzi, ktorzy nie wierzyli w pecha tylko studiowali wlasne
pomylki i starali sie ich unikac w przyszlosci.

Moze nie da sie przewidziec wszystkiego i moze niektorych wypadkow nie da sie
uniknac, ale to nie powod by nie myslec o tym co da sie przewidziec i
kontrolowac. Zwykle gdy sie temu przyjrzec 90% "wypadkow" jest do unikniecia
gdy sie tylko zastosuje proste reguly.

Wracajac do dziadka - w ocenie wypadkow trzeba zachowac proporcje - jezeli
dzieciak zadrapie sie biegnac po chodniku - to zaden problem - potencjal
powanych problemow jest w tym przypadku niewielki. Ale jezeli sie zadrapie
spadajac z czwartego pietra - to nie wystarczy dziekowac Bogu za "szczescie"
trzeba zbadac jak to sie stalo, ze dzieciak znalazl sie na czwartym pietrze bez
opieki i co zrobic by sytuacja sie nie powtorzyla - nastepnym razem "szczescie"
moze sie wyczerpac.

[Gość: paweł]

Jechałem dzis autobusem. W poprzek pojazdu ustawiony był wózek dziecięcy ze
śliczną dziecinką. Wiek dziecka tak mniej więcej pół roku. Dziecinka urocza,
roześmiana i towarzyska. Przy każdym hamowaniu autobusem wręcz rzucało do
przodu i tyłu. To chyba brak umiejętności prowadzącego pojazd. A dziecko?
Chybotało z jednego boku wózka na drugi nie przypięte żadnymi szelkami!!! A
trzeba dodać, ze wózek dość elegancki, taki od razu z szelkami na wyposażeniu.
Dziecko nieprzypięte, ponieważ szanownej mamusi "nie opłaca się zapinać na te
kilka przystanków". Bo ona wozi dziecko bez zapięcia, ponieważ jest ostrożna i
uważa, żeby dziecko nie przechyliło się!! Tu nawet nie chodzi o to, że spotka
kumpelę i zagada się. Dziecko przechylić się może w ułamku sekundy i ona nie
będzie miała najmniejszych szans żeby zareagować!! I co potem? Potem może
będzie bluzgać na tym czy innym forum, że ją nieszczęśliwą jeszcze ktoś dobija.
Coś okropnego. Najchętniej napuściłbym na tę babkę jakąś straż miejską czy
policję, ale jak znam życie to powiedzieliby, ze to nie ich sprawa. Ja
wysiadłem, pani z dzieckiem pojechała dalej. Ale jestem niemal pewny, że to
dziecko w koncu wypadnie z tego wózka. Oby tylko na trawę a nie np. na płytę
chodnika!!!
Szkoda, ze u nas nie ma instytucji, które możnaby nasyłać na takich
niefrasobliwych rodziców. Mi osobiście szalenie szkoda dzieci, których żadne
prawo nie chroni przed rodzicami trującymi ich dymem tytoniowym. Są już miejsca
dla nie-palaczy w restauracjach, w biurach, na przystankach.. tylko we własnych
domach dzieci się truje zupełnie bezkarnie!!!

[Gość: Agnieszka]

Pilnowana przez mamę i babcię w wieku rok i dwa miesiące popażyłam się mlekiem.
Lekka niefrasobliwość mamusi, która nalał mleczko do ulubionego kubeczka
dzieciny i nie przewidziała, że dziecko ściągnie to na siebie. I co mam być
wściekła przez całe życie na matkę, że mam bliznę na ręku??? Myślicie, że ona
tego chciała, że leżała pijana - nie gotowała zupę na reszcie mleczka dla
pozostałych domowników. I powiem Wam coś jeszcze - widziałam gorsze popażenia -
raz u dzicka - na wsi gar z kompotem i raz u dorosłego - lepik prosto na twarz.
I wiecie co - po odpowiednim leczeniu obydwoje nie mają blizn - a ja mam. I nie
zawdzięczam tego mamie tylko lekarzom - to były czasy kiedy nie można było być z
dzieckiem w szpitalu - rodzice nie wiedzieli co się ze mną działo. Dopiero po
poruszeniu nieba i ziemi (znajoma pielęgniarka z innego odziału) okazał się, że
mi opatrunek zmieniają co dwa dni - uroczo go odrywając i nie wiadomo skąd, ale
mam gronkowca. Rodzice odebrali mnie na własne żądanie. Oddali normalnie
rozwinięte dziecko. Odebrali przerażone zwierzątko, które umiało chodzić tylko
na czworaka i tylko do tyłu. I to rodzice w tamtych ciężkich czasach sprowadzili
dla mnie leki z niemniec, dzięki czemu blizna co prawda została, ale mogę
normalnie posługiwać się ręką. Dzięki Bogu nie pamięta mojego pobytu w szpitali
i być może mam lekki żał do mojej matki, że mnie nie upilnowała, ale większy żal
mam do tych lekarzy, którzy tak mnie 'wyleczyli'.

No to jeszcze został...

[Gość: Tricolour]

... Pan Bóg za stworzenie rodzaju ludzkiego, gazownia za możliwość wytworzenia
płomienia do podgrzania mleczka, ślepy los i inne... brednie.

Za Twój wypadek odpowiedzialna jest matka i nikt inny. Konsekwencją WYPADKU było
leczenie szpitalne, które może było niewłaściwe, ale to jest sprawa WTÓRNA.

Kiedy będziesz chciała mieć pretensje do lekarzy (którzy Cię zresztą leczyli, a
nie parzyli), to miej lepiej pretensje do Boga, że dał Ci ręce.

[Gość: felinecaline]

Jakkolwiek prawda jest to, co piszesz o oddzialach pediatrycznych sprzed kilku
(nastu) lat - pamietam z praktyk studenckich, rzeczywiscie horror - nikt wtedy
nie bral na serio dzieciecego bolu i mozliwej traumy psychicznej to Twoja
blizna niekoniecznie a nawet w malym stopniu jest zawiniona przez personel
oddzialu. Juz tak nieszczesliwie jest, ze matka - natura jednych obdarzyla
zdolnoscia do tworzenia pieknych, niemal niewidocznych blizn a innych wrecz
przeciwnie az do "produkcji" keloidow wlacznie. U tych pierwszych nawet rana
zainfekowana gronkowcem zablizni sie szybko i pieknie, Ty mialas pecha i
znalazlas sie w tej drugiej grupie. W dodatku tak jak piszesz wtedy nie
bylo "pod reka" roznych lekow i metod mogacych poprawic wyglad blizny a
rehabilitacja ...hmm chyba nawet nie byla jeszcze w powijakach. Jako mloda
studentka przed owymi praktykami mialam "chrapke" na pediatrie, po nich
mi "przeszlo", zreszta studiow ww PRLu nie skonczylam, wznawiajac je tu, gdzie
aktualnie zyje wybraalam anestezjologie, wlasnie miedzy innymi dlatego, zeby
chronic przed wszelkim bolem malych(i wiekszych i calkiem duzych) pacjentow. Na
szczescie od tamtego czasu zmienily sie poglady na dziecieca "zdolnosc
odczuwania bolu" i malych poparzencow do zmiany opatrunkow sie znieczula
(usypia) - moze jeszcze nie wszedzie i bodaj, zeby wlasnie WSZEDZIE stalo sie
to regula.

[Gość: GTelega]

Nie chodzi o to bys nienawidzila rodzicow, ani, zebys miala zal do lekarzy.
Chodzi o to by obie strony NAUCZYLY sie jak lepiej opiekowac sie dziecmi.

To co opisujesz to byl standart leczenia w Polsce lat 70-tych. Od tego czasu
lekarze troche sie nauczyli i opieka nad dziecmi poprawila sie nawet w Polsce.
Czy poprawilo sie zrozumienie bespieczenstwa ze strony rodzicow - watpie. Nadal
ludzie upieraja sie przy tym, ze "to wypadek, nie byla to niczyja wina, nic nie
dalo sie zrobic" - wiele da sie zrobic tylko trzeba chciec sie nauczyc.

[bozia2]

Nie tak wiele się poprawiło od lat 70.Jeszcze raz wrócę do Karolinki.Gdy jeszcze
czekała na przeniesienie na chirurgię i żaden z chirurgów nie był zainteresowany
np.zmianą opatrunków(oddział chirurgii dziecięcej był przez ścianę z
neurochirurgią),czy choćby pomocą,czym to smarować.Oddziałowa z neurochirurgii
załatwiła nielegalnie maść Fibrolan(przeterminowaną) i tą maścią z
pielęgniarkami smarowałyśmy nóżkę Myszce.
Mała dygresja.Jak to możliwe,żeby w biednych,polskich szpitalach
przeterminowały się leki?!
Na żywca przekłuwano się przez ciemionko do komór płynowych,gdy dostała
neuroinfekcji i ropogłowia-nie muszę chyba mówić dlaczego-BO I TAK UMRZE!
Na większości oddziałach dziecięcych panuje jeszcze trzeci świat i całe
szczęście,że pojawiają się tam co raz częściej ludzcy lekarze.Może za 10 lat
będą większością.Mimo wszystko lubię lekarzy,ale szanuję tylko niektórych.

[bozia2]

Zapomniałam dodać,że opatrunki po poparzeniu nadal zmienia się na żywca,bez
względu jak są rozległe.


Pozdrawiam wszystkich pozytywnie nastawionych.

[Gość: Komeda]

To się nazywa Syndrom Rodziców Oparzonego Dziecka. Pretensje i agresja do
wszystkich.

[Gość: Agnieszka]

Naprawdę uważacie, że wypadki sie nie mają miejsca i to wszystko wina
rodziców/opiekunów. Gratuluję dobrego samopoczucia - pewnie jesteście świetnymi
matkami/ojacmi i Was to nie dotyczy. Pogorszy Wam się jak jednak coś się stanie
i lekarz zamiast pomagać dziecku i uspokajać Was powie - to wszystko przez
głupotę, było lepiej dziecka pilnować.
Mi też sie już trafiło, że pielęgniarka na mnie w szpitalu napadła jak
przywiozłam babcie w nocy - 'to co nie można było w dzień, wszystko na ostatnią
chwilę zostawiacie' - problem polegał na tym, że babcia mieszkała sama - dwa dni
wcześniej wszystko było ok, a ja do szpitala zawiozłam ją najszybciej jak
mogłam, po tym kiedy się dowiedziałam o istnienieu problemu. Starczyło mi
cierpliwości aby wytłumaczyć to spokojnie (choć było mi trudno, bo w Wołominie w
szpitalu odesłano nas z dyżuru, bo się lekarz nie chiał pofatygować z oddziału i
dopiero jakiś inny, młody i innej specjalizacji lekarz podpowiedział mi
wiezienie babci do szpitala Praskiego, więc spokojna nie byłam) po tym jak mi
się udało skomunikować z panią pielęgniarką zmieniła ona całkowicie swoje
podejście i do mnie i do babci (w Praskim zresztą natychmiast ją przyjeli).
Zostałam więc objechana za niewinność.
Na pocieszenie historia w drugą stronę, kiedy dziecko doznało uszczerbku przez
głupotę dorosłych. Półroczne dziecko u sąsiadów postawiono z
nosidełkiem/leżaczkiem na stole i pozostawiono bez opieki - dziecko się zrąbało
na terakotę. Babcia dziecka (jedyna dorosła osoba w domu) wpadła w ciężką
histerię i ja zmuszona byłam wzywać pogotowie. Panowie z pogotowia byli uprzejmi
- pomimo wszystkiego co wygadywała sąsiadka. Uspokajali ją, zajeli się fachowo
dzieckiem i wg. mnie wykazali anielską cierpliwość. A wina sąsiadki była ewidentna.