Rozmiary elektronu

[Gość: Fraper]

Pamiętam, jeszcze z czasów szkolnych, że był jakiś problemy z określeniem
rozmiarów elektronu.
Z pomiarów laboratoryjnych wychodziło, że wymiary są praktycznie zerowe.
Wynika z tego nieskończenie duża gęstość energii w pobliżu elektronu, a taka
sytuacja jest przecież niedopuszczalna.

Czy ten problem został już rozwiązany?

[stefan4]

Fraper:
> Pamiętam, jeszcze z czasów szkolnych, że był jakiś problemy z określeniem
> rozmiarów elektronu.

Zasada nieoznaczoności Heisenberga mówi, że im dokładniej znasz położenie, tym
mniej dokładnie znasz pęd; to znaczy im precyzyjniej wyznaczysz położenie, tym
krócej będziesz się tą precyzją cieszył, bo ten elektron tym prędzej zwieje Ci
gdzieś indziej. Położenia elektronu nie da się wyznaczyć nawet z taką
dokładnością, żeby wiedzieć, gdzie on się znajduje na orbicie wokół jądra atomu.
A właściwie to trudno mówić o orbicie, lepiej sobie wyobrażać, że cały elektron
jest stale rozmyty w chmurkę otaczającą to jądro.

Jak wiec chcesz wyznaczać rozmiary? To trochę tak, jakbyś chciał wyznaczyć
rozmiary mgły wydostającej się z dzióbka podgrzewanego czajnika z wodą.

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[Gość: gość]

Czytałem właśnie wypowiedzi Einsteina na temat fizycznej niemożliwości
określenia wszystkiego równocześnie.Wynika z tych wypowiedzi prawie
jednoznacznie,że nie jest to problem badacza przyrody a problem organicznie
wbudowany w zasady fizyki.Ale dlaczego miało by się nigdy nie dokonać przełomu
podobnego do skonstruowania latającej maszyny cięższej od powietrza?O tym chyba
Einstein milczy.

[Gość: gość]

Dodam tylko,że przy istnieniu osobliwości punkt odległy o metr może w czasie
różnić się o całą wieczność.

[Gość: Fraper]

Zasada nieoznaczoności nie jest tu przeszkodą - mierzymy tylko jeden parametr.
Ładunek - znany,
Spin - znany,
Masa - znana,
Rozmiary - znane, ale zerowe, z dokładnością do błędu pomiaru (może ktoś
podpowie z jaka to dokładność).

[stefan4]

Fraper:
> Rozmiary - znane, ale zerowe, z dokładnością do błędu pomiaru (może ktoś
> podpowie z jaka to dokładność).

Zaprawdę nie wiem, skąd wziąłeś te zerowe rozmiary. Myślę, że mówisz o jakiejś
dydaktycznej albo rachunkowej abstrakcji wprowadzonej przez kogoś na chwilę dla
jakiegoś konkretnego celu. Obraz elektronu jako malutkiej kuleczki albo punktu
znajdującego się w jakimś określonym miejscu jest niezgodny z całą współczesną
fizyką.

Dla elektronu (jak też innych cząstek) nie da się określic rozmiarów. Da się
określić tylko t.zw. funkcję falową. Niektórzy mówią, że to gęstość
prawdopodobieństwa znalezienia elektronu w pewnym miejscu z pewnym pędem; inni
mówią, że elektron TO JEST funkcja falowa. W każdym razie funkcja falowa
określa wszystko, co o elektronie można wiedzieć, i nie ma w tym rozmiarów.

Trudno sobie wyobrazić mikroświat, w głowie mamy tylko przybliżenia. Ale
mniejszy błąd popełnisz wyobrażając sobie elektron jako mgiełkę która tu jest
gęstsza a ówdzie rzadsza, niż jako kulkę o ostrych granicach. Nie ma ustalonego
kształtu ani rozmiarów, jest go trochę tu a troche tam. Może otaczać całe jądro
atomowe; a w innych warunkach może cały (prawie cały) zawierać się w dużo
mniejszej objętości.

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

To (chyba?) nie calkiem tak.

[Gość: sceptyk]

Jezeli jest tak, jak mowi Stefan4, to zadna czastka mikroswiata nie powinna
miec okreslonych rozmiarow - a jednak w roznych tablicach mozna znalezc, ze
promien protonu i neutronu wynosi 1.6 fm ;) (1 fm = 1e-15 m).
Wiecej swiatla na te sprawe rzuca artykul:
eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/1096/idc/76/

[stefan4]

sceptyk:
> Jezeli jest tak, jak mowi Stefan4, to zadna czastka mikroswiata nie powinna
> miec okreslonych rozmiarow

Słusznie prawisz. Dokładniej: żadna cząstka ELEMENTARNA. Elektron jest
(przypuszczalnie) elementarny; proton i neutron nie.

sceptyk:
> - a jednak w roznych tablicach mozna znalezc, ze promien protonu i neutronu
> wynosi 1.6 fm ;) (1 fm = 1e-15 m).

Jakoś mam więcej zaufania do Wikipedii niż do ,,różnych tablic''.
en.wikipedia.org/wiki/Electron :
> There is a physical constant called the classical electron radius, with
> value of 2.8179 × 10^−15 m. Note that this is the radius that one could infer
> from its charge if the physics were only described by the classical theory of
> electrodynamics and there were no quantum mechanics (hence, it is an outdated
> concept that nevertheless sometimes still proves useful in calculations).

Czyli ,,klasyczny promień elektronu'' to pojęcie rachunkowe przedkwantowe.
Nawiasem mówiąc nie bardzo rozumiem, dlaczego jest on większy od podanych przez
Ciebie na podstawie ,,różnych tablic'' wymiaru nukleonów.

sceptyk:
> Wiecej swiatla na te sprawe rzuca artykul:
> eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/1096/idc/76/


Bardzo fajnie rzuca:
> Obecnie za elementarne uważa się leptony (elektron, [...]),
[...]
> Wymienione wyżej „elementarne” cząstki elementarne uważa się za punktowe. Na
> pewno nie mają „szczegółów” większych niż 10^-18 m.

To jest wypowiedź od strony korpuskularnej; czyli on uważa funkcję falową za
gęstość prawdopodobieństwa znalezienia elektronu.

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[Gość: sceptyk]

stefan4 napisał:

> sceptyk:
> > Jezeli jest tak, jak mowi Stefan4, to zadna czastka mikroswiata nie powin
> na
> > miec okreslonych rozmiarow
>
> Słusznie prawisz. Dokładniej: żadna cząstka ELEMENTARNA. Elektron jest
> (przypuszczalnie) elementarny; proton i neutron nie.


Otoz nie. Zasady mechaniki kwantowej obowiazuja dla WSZYSTKICH czastek, nie
tylko elementarnych. Tak wiec dla kazdej czastki (takze tych zlozonych, jak
proton czy neutron) istnieje funkcja falowa, czyli - rozmycie tej czastki. Nie
pamietam juz, jak wobec tego definiuje sie promien czastki (mechaniki kwantowej
uczylem sie dawno temu, a moje podreczniki diabli wzieli w czasie licznych
przeprowadzek). Naturalnym wydaje sie przyjecie polozenia pierwszego zera
funkcji falowej, o ile takie istnieje, a jesli nie istnieje - szerokosc tej
funkcji w polowie maksimum. Moze ten watek czyta jakis fachowiec od czastek
elementarnych i zechce sie wypowiedziec?

> sceptyk:
> > - a jednak w roznych tablicach mozna znalezc, ze promien protonu i neutro
> nu
> > wynosi 1.6 fm ;) (1 fm = 1e-15 m).
>
> Jakoś mam więcej zaufania do Wikipedii niż do ,,różnych tablic''.
> en.wikipedia.org/wiki/Electron :
> > There is a physical constant called the classical electron radius, with
> > value of 2.8179 × 10^−15 m. Note that this is the radius that one c
> ould infer
> > from its charge if the physics were only described by the classical theor
> y of
> > electrodynamics and there were no quantum mechanics (hence, it is an outd
> ated
> > concept that nevertheless sometimes still proves useful in calculations).
>
> Czyli ,,klasyczny promień elektronu'' to pojęcie rachunkowe przedkwantowe.
> Nawiasem mówiąc nie bardzo rozumiem, dlaczego jest on większy od podanych
przez
> Ciebie na podstawie ,,różnych tablic'' wymiaru nukleonów.
>

To cytat troche nie na temat. "Klasyczny promien elektronu" jest w obecnej
fizyce pojeciem dosc sztucznym, gdyz - jak to jest wyraznie napisane -
obowiazywalby, gdyby swiatem nie rzadzily zasady fizyki kwantowej. One jednak
dzialaja... W tym watku interesuje nas promien "prawdziwy", a nie
jakis "klasyczny" twor ;)

> sceptyk:
> > Wiecej swiatla na te sprawe rzuca artykul:
> > eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/1096/idc/76/
>
>
> Bardzo fajnie rzuca:
> > Obecnie za elementarne uważa się leptony (elektron, [...]),
> [...]
> > Wymienione wyżej „elementarne” cząstki elementarne uważa się
> za punktowe. Na
> > pewno nie mają „szczegółów” większych niż 10^-18 m.
>
> To jest wypowiedź od strony korpuskularnej; czyli on uważa funkcję falową za
> gęstość prawdopodobieństwa znalezienia elektronu.

A dlaczego nie ma tak uwazac?? Takie jest podejscie wiekszosci wspolczesnych
fizykow. Istnieje co prawda nieliczna, za to glosna medialnie grupa
kwestionujaca ten poglad, ale jak do tej pory zaden eksperyment go nie podwazyl.

Oczywiscie, promien elektronu moze byc zerowy. Oto, co na ten temat pisze Leon
Lederman w ksiazce "Boska czastka" (znakomita lektura - polecam:
www.wiw.pl/fizyka/boskaczastka/ ):

"W dziwacznym świecie atomu powszechnie przyjmuje się, że promień elektronu
wynosi zero. Stąd wynikają pewne oczywiste pytania.
Jeśli promień jest zerowy, to co wiruje?
Jak to coś może mieć masę?
Gdzie się znajduje ładunek?
Skąd w ogóle wiadomo, że ten promień jest równy zeru?
Czy mogę dostać z powrotem moje pieniądze?

Stajemy tu oko w oko z problemem Boškovića. Rozwiązał on problem
zderzeń „atomów”, przerabiając je na punkty – obiekty pozbawione wymiarów. Jego
punkty były dosłownymi punktami matematycznymi, z tą tylko różnicą, że
pozwolił punktowym cząstkom zachować zwyczajowo przypisywane im własności,
takie jak masa i ładunek – źródło pola sił. Punkty Boškovića były tworami
teoretycznymi, spekulatywnymi, ale elektron jest rzeczywisty. Możliwe, że jest
punktową cząstką, ale ma wszystkie pozostałe własności. Masa, tak. Ładunek,
tak. Wirowanie, tak. Promień – nie."

Jednak a priori nie wiemy, czy promien elektronu jest zerowy, i dlatego
nalezaloby to sprawdzic eksperymentalnie. Gorne ograniczenie obecnie wynosi
wlasnie chyba te 1e-18 m.

Z drugiej strony, jezeli poprawna jest teoria strun, elektron powinien miec
jakies niezerowe rozmiary.

Pozdrawiam.

[stefan4]

sceptyk:
> Otoz nie. Zasady mechaniki kwantowej obowiazuja dla WSZYSTKICH czastek, nie
> tylko elementarnych. Tak wiec dla kazdej czastki (takze tych zlozonych, jak
> proton czy neutron) istnieje funkcja falowa, czyli - rozmycie tej czastki.

Tak.

sceptyk:
> Nie pamietam juz, jak wobec tego definiuje sie promien czastki (mechaniki
> kwantowej uczylem sie dawno temu, a moje podreczniki diabli wzieli w czasie
> licznych przeprowadzek). Naturalnym wydaje sie przyjecie polozenia pierwszego
> zera funkcji falowej, o ile takie istnieje, a jesli nie istnieje - szerokosc
> tej funkcji w polowie maksimum. Moze ten watek czyta jakis fachowiec od
> czastek elementarnych i zechce sie wypowiedziec?

To nie ja, nie jestem fizykiem. Ale też skłaniałbym się ku temu, żeby
wspomnianą szerokość funkcji falowej przyjąć za średnicę (raczej niż promień)
cząstki. Otóż różnica między cząstkami elementarnym a większymi polega wg tego,
co mi się zdaje, na tym, że funkcja falowa dla nieelementarnych jest znacznie
bardziej stroma, wobec tego opisywany obiekt ma wyraźniej wyodrębnione miejsce w
przestrzeni, jest mniej rozmyty. Więc mówienie o rozmiarach ma znacznie więcej
sensu. Oczywiście różnica jest tylko ilościowa.

stefan4:
> To jest wypowiedź od strony korpuskularnej; czyli on uważa funkcję falową za
> gęstość prawdopodobieństwa znalezienia elektronu.

sceptyk:
> A dlaczego nie ma tak uwazac?? Takie jest podejscie wiekszosci wspolczesnych
> fizykow. Istnieje co prawda nieliczna, za to glosna medialnie grupa
> kwestionujaca ten poglad, ale jak do tej pory zaden eksperyment go nie
> podwazyl.

No, jak nie? Wszystkie eksperymenty, w których cząstki wykazują naturę falową,
np. interferencja elektronu z sobą samym za podwójną szczeliną. W jednych
sytuacjach te rzeczy zachowują się jak fale a w innych jak kuleczki. Ja nie
mówię o kwestionowaniu poglądu o korpuskularności cząstek, tylko o trzymaniu w
głowie jednego i drugiego, i stosowaniu tego punktu widzenia, który akurat w
danej sytuacji jest praktyczniejszy. Wydaje mi się, że fizycy to umieją.

sceptyk:
> "W dziwacznym świecie atomu powszechnie przyjmuje się, że promień elektronu
> wynosi zero. Stąd wynikają pewne oczywiste pytania.
> Jeśli promień jest zerowy, to co wiruje?

Zawsze mi wyjaśniano, że spin jest pewną własnością czątki zachowującą się w
NIEKTÓRYCH obliczeniach podobnie do momentu pędu, ale nie ma mowy o dosłownym
wirowaniu.

sceptyk:
> Jak to coś może mieć masę?
> Gdzie się znajduje ładunek?

Tu nie widzę sprzeczności. Gdyby się okazało, że przestrzeń jest dyskretna, co
jest jedną z hipotez, to punkty MUSIAŁYBY mieć masę. Nawet jeśli nie jest
dyskretna, to nie widzę nic niepokojącego w ważkim punkcie materialnym. Z
punktu widzenia gęstości masy, byłaby to nieakceptowalna osobliwość, ale gęstość
nie jest jakąś wielkością obowiązkową i w mikroświecie da się bez niej żyć. To
samo dotyczy ładunku.

sceptyk:
> Skąd w ogóle wiadomo, że ten promień jest równy zeru?

A to jest dobre pytanie.

sceptyk:
> Jednak a priori nie wiemy, czy promien elektronu jest zerowy, i dlatego
> nalezaloby to sprawdzic eksperymentalnie.

Jak niby?

sceptyk:
> Gorne ograniczenie obecnie wynosi wlasnie chyba te 1e-18 m.

Nie wyobrażam sobie eksperymentu, który odróżniłby zero od najmniejszej
odległości, jaką jesteśmy w stanie zmierzyć.

sceptyk:
> Z drugiej strony, jezeli poprawna jest teoria strun, elektron powinien miec
> jakies niezerowe rozmiary.

... i być tylko falą stojącą na zamkniętej hiperstrunie. Czy wiadomo Ci o
jakimś fakcie, który przeczyłby teorii strun?

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[Gość: sceptyk]

stefan4 napisał:
> Ale też skłaniałbym się ku temu, żeby
> wspomnianą szerokość funkcji falowej przyjąć za średnicę (raczej niż promień)
> cząstki.

Przyszlo mi do glowy, ze eksperymentalnie promien czastki mozna okreslic
inaczej - za pomoca przekroju na reakcje tych czastek z jakimis innymi
czastkami. Bombardujemy tarcze np. protonow jakimis innymi czastkami; wiekszosc
tych innych przelatuje, czesc sie odbija, i znajac procent odbitych czastek
obliczamy powierzchnie protonu, a stad - jego promien. To samo mozna by zrobic
z elektronami, chociaz nie mam bladego pojecia, jak zrobic tarcze z elektronow
i jakich czastek uzyc do ich bombardowania. Naprawde, fajnie by bylo, gdyby
zabral glos jakis czastkowiec...

stefan4:
> Wszystkie eksperymenty, w których cząstki wykazują naturę falową,
> np. interferencja elektronu z sobą samym za podwójną szczeliną. W jednych
> sytuacjach te rzeczy zachowują się jak fale a w innych jak kuleczki. Ja nie
> mówię o kwestionowaniu poglądu o korpuskularności cząstek, tylko o trzymaniu w
> głowie jednego i drugiego, i stosowaniu tego punktu widzenia, który akurat w
> danej sytuacji jest praktyczniejszy. Wydaje mi się, że fizycy to umieją.

Dokladnie o to chodzi. Funkcja falowa okresla gestosc prawdopodobienstwa
znalezienia czastki, jezeli rozpatrujemy jej wlasciwosci korpuskularne.
Poniewaz mowimy o promieniu elektronu, to wlasnie badamy wlasciwosc
korpuskularna, czyli to podejscie jest sluszne.

stefan4:
> Czy wiadomo Ci o jakimś fakcie, który przeczyłby teorii strun?

Nie. Ale nie wiem tez nic o zadnym fakcie, ktory by ja w miare jednoznacznie
potwierdzal.

[Gość: gość]

Problem z cząstkami wynika z tego,że w oparciu o fragmentaryczne dane próbuje
sie budować modele w oparciu o doświadczenia życia potocznego.Jak wiadomo
problemy niedookreślone sa wieloznaczne.Dokonanie Eistaina to wpojenie
przekonania,ze truizmy są fałszywe.Fenomen internetu polega na tym,że w wąskim
gonie można rozwiązywać problemy dawno rozwiązane.W każdym razie przyjecie jako
pewnika nieskończonego potencjału w otoczeniu cząstki naładowanej napotkałem w
najpoważniejszych analizach.

[stefan4]

sceptyk:
> Przyszlo mi do glowy, ze eksperymentalnie promien czastki mozna okreslic
> inaczej - za pomoca przekroju na reakcje tych czastek z jakimis innymi
> czastkami. Bombardujemy tarcze np. protonow jakimis innymi czastkami;
> wiekszosc tych innych przelatuje, czesc sie odbija, i znajac procent odbitych
> czastek obliczamy powierzchnie protonu, a stad - jego promien.

To nie będzie zmierzenie, tylko nowa definicja niekoniecznie zgodna z innymi też
wydawałoby się, że sensownymi: ,,powierzchnią czynną protonu nazwiemy procent
cząstek, które...''.

A jak policzysz cząstki, które ani nie przelecą ani się nie odbiją, tylko
zostaną wchłonięte przez tarczę? A te, których kierunek lotu zostanie
zaburzony, np. o 90 stopni

[Gość: sceptyk]

Wyrazilem sie troche zbyt skrotowo. Oczywiscie, ze w mikroswiecie mozliwe jest
wiele sytuacji w zaleznosci od rodzaju oddzialywan. Mowi sie dlatego
o "przekroju czynnym" na jakas konkretna reakcje. W zaleznosci od oddzialywania
te przekroje sa rozne.

Najlepiej byloby policzyc procent wlasnie tych bombardujacych czastek, ktore
zostaly pochloniete. Jezeli czastka bombardujaca zostala pochlonieta, to znaczy
ze napotkala na przeszkode o jakichs skonczonych rozmiarach. Trzeba by do
bomardowania uzyc czastek o wielkich energiach. Mysle o nastepujacej analogii.
Chcemy zmierzyc rozmiar Ziemi wysylajac w jej okolice rakiety i patrzac, jaki
procent w nia trafi. Jezeli bedziemy strzelac rakietami o niewielkiej
predkosci, pole grawitacyjne Ziemi moze tak zagiac ich tory, ze duza czesc
trafi w powierzchnie, nawet tych, ktore poczatkowo kierowaly sie obok.
Natomiast jezeli rakiety beda mialy bardzo duze predkosci (znacznie wieksze od
predkosci ucieczki na powierzchni Ziemi), to wplyw pola grawitacyjnego naszej
planety bedzie zaniedbywalny i beda poruszac sie praktycznie po prostej; tak
wiec trafia w nia tylko te, ktorych przedluzenia poczatkowych torow przecinaja
sie z powierzchnia Ziemi.

Obawiam sie, ze poniewaz ani Ty, Stefan, ani ja nie jestesmy czastkowcami,
dywagacje obu z nas moga okazac sie zwyklym chrzanieniem... ;/ Jak ktos
slusznie zauwazyl w tym watku, dyskutowane problemy juz dawno zostaly
rozwiazane przez specjalistow. Dlatego tak zaluje, ze zaden z nich nie zabiera
tu glosu.

[stefan4]

sceptyk:
> Obawiam sie, ze poniewaz ani Ty, Stefan, ani ja nie jestesmy czastkowcami,
> dywagacje obu z nas moga okazac sie zwyklym chrzanieniem... ;/

To chyba istotnie jest chrzanienie...

sceptyk:
> Jak ktos slusznie zauwazyl w tym watku, dyskutowane problemy juz dawno zostaly
> rozwiazane przez specjalistow. Dlatego tak zaluje, ze zaden z nich nie zabiera
> tu glosu.

Prawde mówiąc też miałem nadzieję, że kogoś podbechtamy, żeby nam to wyjaśnił
prosto, jak żołnierz krowie w rowie. No cóż...

- Stefan

www.ipipan.gda.pl/~stefan/Irak

[llukiz]

coś takiego jak materia istnieje tylko w świecie makro. W świecie mikro tego po
prostu nie ma w takiej formie. Elektornowi jest bliżej do koncepcji
pozostawiającej ślady w makro świecie, niż do malutkieg kawałka tego świata.

[Gość: ciekawska]

Czy mógłbyś to trochę rozwinąć?

[picard2]

Uwaga:Prosze mi wybaczyc slaba znajomosc wyrazen fizycznych w jezyku polskim.

Problem rozmiaru elekronu, wynika moim zdaniem z kofuzji miedzy "swiatami"
fizyki jakimi posluguja sie podreczniki akademickie.A mianowicie nalezy
odroznic (jak Sommerfeld i wielu innych):
1)swiat nauk technicznych (mikroskopiczny) ktory mozemy posrednio lub
bezposrzdnio okreslic przy pomocy przyzadow pomiarowych; ten swiat nazywa sie
czasami realnym.
2)swiat matematycznej abstakcji to znaczy swiat bardzo gestych liczb lub zbiorow
gdzie dla kazdej pary a,b (a<b) wielkosci nieskonczenie podobnych znajdujemy
wielkosc c wieksza od a i mniejsza od b.W tym swiecie okreslamy funkcje ciagle
i rozniczkowalne.
3)swiat mikroskopiczny charakteryzujacy sie przez nieciaglosc i przez
niemozliwosc uzycia definicji znanych ze swiata realnego.
Okreslenie masy elektronu jako kuli 10(E-27)g.Nie przedstawia zadnego
prolemu w swiecie makroskopicznym ale jest juz nie mozliwe w swiecie
matematycznym gdzie granice rozniczek daza do zera to znacz ze elektron moze
byc punktem bez masy.
Mimo roznych teorii fizyki statystysznej najlepszym okresleniem "promienia" re
elektronu wydaje sie byc rownosc energetyczna miedzy energia E=mc² z energia
kuli zakladajac ze rozniczka d(re) jest obliczalna i ze dazy do
skonczonej wartosci re0.(cf H.G Booker Energy in Electromagnetism ;Peregrinus
92).Mozna skompletowac ta definicje makroskopowa dodajac ze wlasna energia
elektronu-kuli nie moze ulegac zmiany w granicach re,re+d(re).Jak z tego
wynika rozmiary elektronu nie moga byc obliczone dokladnie w skali atomu.

[Gość: Fraper]

>Mimo roznych teorii fizyki statystysznej najlepszym okresleniem "promienia" re
>elektronu wydaje sie byc rownosc energetyczna miedzy energia E=mc² z energia
>kuli
To jest właśnie ten klasyczny promień elektronu - zakłada się tu, że masa
elektronu jest pochodzenia elektromagnetycznego, czyli energia spoczynkowa jest
energią pola elektromagnetycznego kuli (albo sfery) o ładunku e;
promień tak obliczony jest większy od 1e-15m.
Podobne wymiary mają proton i neutron - poskładane z kwarków, gluonów i może
jeszcze innych. Łącznie waży to 1800 razy więcej niż elektron, a trzeba jeszcze
pamiętać o pustce, która pewnie stanowi ponad 99.9% objętości takiej składanki.

Teoria strun - fajna sprawa, tylko tych wymiarów przestrzeni trochę się tam
namnożyło: 26 (długość, szerokość, wysokość... no, dalej nie wymieniam,
przecież to oczywiste).

[picard2]

Moj poprzedni post nie musial byc bardzo jasnym.Ja chcialem wytlumaczyc ze
elektron znajduje sie narazie w swiecie mikrofizycznym ktory charakteryzyje
nieciaglosc i nieokreslonosc(np. przy zalozeniu modelu dyskretnego atomu gdzie
elektron lub elektrony znajduja sie w dystansie 10E-11m od jadra czyli 10 000
razy wiekszym niz srednica tego jadra) nikt dotad nie umial wymierzyc "akcji"
(w pojeciu Lagrange'a) pojedynczego elektronu.Tak dlugo jak pomiary nie moga
byc przeprowadzone w skali atomu nie ma poco sie zwracac do specjalistow
od "czastek" materii oni zawsze nam podaja akcje srednia grupy atomow i wrocimy
do modelu pustej sfery o promieniu re.
re=2,82x10E-15m
Odnosi sie wiec do pustej sfery o energii uogulnionej We ktora bedzie statyczna
jesli wezmiemy za wpolrzedna uogulniona ladunek We(q,q') i mozna przez
eliminacje okreslic ja jako energie elektryczna w spoczynku.Z tego powodu
re jest nazywana "wymiarem"(size) elektronu ale nie nalezy w zadnym
wypadku nazywac re "klasycznym promieniem elektronu".Nie mozna tez uwazac ze
elektron ma wymiary rzedu podane wyzej , te wymiary sa jednak cyfra najmniejsza
jaka jest energetycznie mozliwa gdy cala energia w spoczynku jest
elekrostatyczna.Gdyby sie okazalo ze re jest sto razy wieksze to znaczyloby ze
energia elekrostatyczna jest rowna tylko 1% ehergii spoczynkowej.