Nauka i religia....

[Gość: Bogusia33]

Mam bliskiego przyjaciela,ktory mimo mlodego wieku jest profesorem na
uniwersytecie w Stanach.Jest bardzo rzeczowy,blyskotliwy,bardzo
inteligentny,wyjatkowo zdolny.(Taki omnibus).
Jest on zagorzalym wyznawca judaizmu.
Wlasnie sie zastanawiam ,czy wielu naukowcow,odkrywcow jest ludzmi wierzacymi?
Zawsze sadzilam,ze wtym srodowisku "wierzacych ,jak na lekarstwo".

[vacia]

Gość portalu: Bogusia33 napisał(a):

> Zawsze sadzilam,ze wtym srodowisku "wierzacych ,jak na lekarstwo".

Bogusiu, moim zdaniem w tym środowisku powinno być więcej ludzi wierzących w
Boga niż w innych, bo nie ma konfliktu między nauką a religią (Judaizmem czy
Chrześcijaństwem). Nie może być konflktu.
Jeśli istnieją różnice to wynikają albo z błędu w naukowych ustaleniach lub
błędnej interpretacji Biblii, w miarę rozwoju nauki jestem pewna, że wszystkie
te pozorne konflikty znikną.

[facet123]

Najwyraźniej tak nie jest. Powodem tego jest to, że wiarę zaszczepia się dziecku
w bardzo młodym wieku i mówi mu się, że jest ona związana z morlanością (a więc,
że brak wiary jest czymś złym). To tego dochodzi naturalna chęć dziecka do
upodabniania się do swoich rodziców (którzy stanowią dla niego autorytet) i
otoczenia.
Wynikiem tego jest to, że dorosły człowiek będzie traktował religię jako coś
naturalnego, co musi w jego życiu być, nawet jeśli na codzień potrafi być
racjonalny. Takie dwójmyslenie jakby.

Istnieje jednak różnica w "stylu" wiary naukowca. Naukowiec potrafi oddzielić
zasady jakimi rządzi się religia (dogmatyzm) od zasad naukii (empiria). Wiara
naukowca jest dlatego też głębsza - przywiązuje mniejszą wagę do rytuałów i
objawień, a większą do filozofii.

[meetsue]

Ja dotychczas spotkalam sie wsrod osob uczonych zarowno z osobami bardzo
wierzacymi, jak i zatwardzialymi ateistami i uwazam, ze zadna z tych skrajnosci
nie jest dobra, jesli nie potrafi sie jej odzielic od sfery naukowej, a
szczegolnie dydaktycznej. To tak jak z prywatnym zyciem, ktore powinno sie
oddzielac od pracy, tak i z kwestia wiary. Oczywiscie, czasem mowiac o czyms,
wrecz musimy wyrazic swoej zdanie. Jednak osoby uczone powinny uwazac, by fakty
naukowe, ktorymi sie zajmuja, nie byly ze wzgledu na ich religijne przekonania,
zbyt jednostronnie przedstawianie.

[madcio]

Statystycznie, naukowców wierzących jest mniej, niż ateistów lub agnostyków.
Ciężko to sprawdzić, gdyż niektórzy naukowcy mogą pojmować Boga w odmienny
sposób, niż "zwykłe" religie - kimś takim był np. Einstein.

Jako agnetodyczną ciekawostę podam historię, że około sto lat temu
przeprowadzono ankietę wśród naukowców, z której wynikało, że wierzących jest
wyraźnie mniej. Wybuchł skandal. Parę lat temu ponownie przeprowadzono podobną
ankietę, która dała bardzo podobny wynik, tyle że... pies z kulawą nogą się tym
nie zainteresował. :)

[kpsting]

to zalezy nie tylko od inteligencji.
wychowanie, pochodzenie.

[t09]

Tak dlugo, dopoki nauke traktujemy czysto poznawczo.

Gdy ogladamy obraz wybitnego mistrza, ogarnia nas podziw. Gdy poznajemy ten obraz coraz blizej i
blizej - ogladamy go z bliska, dostrzegamy subtelne pociagniecia pedzlem, sposob kladzenia cieni i
uzyskiwania swiatla naplotnie, i tak dalej - to ogarnia nas coraz wiekszy podziw dla geniuszu mistrza.

Podobnie jest, gdy badamy przyrode, dzielo Stworcy. Im blizej ja poznajemy, tym wiekszy nas ogarnia
podziw dla wielkosci Stworcy. Rzetelna praca badawcza jest wiec jak najbardziej dzialalnoscia na
chwale Stworcy. Tak uwaza bardzo wielu religijnych naukowcow.

Degeneracja natomiast jest, jak sie samemu chce "wejsc w buty" Pana Boga i nie tyle poznawac
przyrode, jaka ona jest - tylko orzekac, jaka ona MA BYC, bo, wedlug nas, to pasuje do takiej czy innej
starej ksiegi, a jak badania sie nie zgadzaja z ta stara ksiega, to cos z tymi badaniami szwankuje.

Dopoki nie probujemy nauki na sile "naginac" do religii, to wszystko jest OK . Pan Bog stworzyl swiat i
nam godzi sie go poznawac coraz glebiej i glebiej. I mamy przyjmowac ze stosowna pokora jaki ten
swiat jest, nawet, jesli cos nas zaskakuje, lub cos nam sie nie podoba. Bo Stworca wiedzial, co robi!
Ale probowac "lepiej wiedziec" od Pana Boga, jaki ten swiat POWINIEN BYC, to juz wynaturzenie.

[vacia]

t09 napisała:
>
> Gdy ogladamy obraz wybitnego mistrza, ogarnia nas podziw. Gdy poznajemy ten
obraz coraz blizej i > blizej - ogladamy go z bliska, dostrzegamy subtelne
pociagniecia pedzlem, sposob kladzenia cieni i
> uzyskiwania swiatla naplotnie, i tak dalej - to ogarnia nas coraz wiekszy
podziw dla geniuszu mistrza.
>
> Podobnie jest, gdy badamy rzyrode, dzielo Stworcy. Im blizej ja poznajemy,
tym wiekszy nas ogarnia p
> podziw dla wielkosci Stworcy. Rzetelna praca badawcza jest wiec jak
najbardziej> dzialalnoscia na > chwale Stworcy. Tak uwaza bardzo wielu
religijnych naukowcow.

Pięknie to napisałeś t09, z powodzeniem możesz na tej bazie pogłebiać swoje
życie religijne.
>

[t09]

Gość portalu: Bogusia33 napisał(a):

> ...blyskotliwy,bardzo
> inteligentny,wyjatkowo zdolny.(Taki omnibus).

i zaraz po tym:

> Jest on zagorzalym wyznawca judaizmu.

Droga Bogusiu, sprawa jest ewidentna. To pierwsze wynika w oczywisty sposób z
tego drugiego.

Ten naród, po prostu, zaczął zajmować się myśleniem w sposób PROFESJONALNY kilka
tysięcy lat wcześniej, niż multum innych narodów.

Inne narody robiły w sposób wysoce profesjonalny różne inne rzeczy - tłukły się
po łbach z innymi, na przykład. No, ale dziś mają z tego dziedzictwa
kulturowego jakby trochę mniej korzyści, niż ci, co zawodowo myśleli.

Tak więc religia może w sposób pośredni wspomagać działalnośc naukową.

Weź taką XX-wieczną fizykę i spójrz na jej największe gwiazdy. Więcej wyznawców
judaizmu lub potomków takowych, niż reprezentantów wszystkich innych religii
razem wziętych... Cos to niewątpliwie mówi.

Ja jestem fizykiem, ale katolikiem, rzymskim zresztą, no i czasem żałuje. że nie
jestem wyznawca jusdaizmu, bo może byłbym lepszym fizykiem... Tutaj, na forum,
już pewnie ze sto razy nawymyślali mi od Żydów, ale to akurat nie jest prawda,
niestety.

[Gość: kapitalizm1]

t09!

czy moglbys wytlumaczyc mi pewna sprzecznosc, a mianowicie jak naukowiec moze
wierzyc w cuda?

szczegolnie jako fizyk powinienes przeciez wiedziec, ze w przyrodzie nie ma
cudow, materia jest niestwarzalna (i niezniszczalna - zmienia tylko swoj stan),
kazdy skutek ma swoja przyczyne,

nie wiem jak naukowiec moze chwalic sie porzucaniem rozumu i racjonalnego
myslenia, chocby nawet na krotka chwile - marzen, zwatpienia, stachu itp?

taka wewnetrzna sprzecznosc musi sie odbic na rzetelnosci w jego profesji,
profesji opartej calkowicie na umyslowej analizie, a nie odczuciach i slepej
wiarze.

[t09]

Gość portalu: kapitalizm1 napisał(a):

> t09!
>
> czy moglbys wytlumaczyc mi pewna sprzecznosc, a mianowicie jak naukowiec moze
> wierzyc w cuda?

Nie mogę, bo ja w cuda sam nie za bardzo wierzę. Musisz raczej zapytac kogoś
takiego, kto w nie wierzy.

Oczywiście, jeśli Bóg jest wszecmocny, to każdy cud potrafi uczynić. To znaczy,
na moment "wyłączyć" prawa przyrody (czy "zawiesić ich obowiązywanie") i
spowodować, że stanie sie coś nadprzyrodzonego. Tylko ja nigdy nie uwierzę w to,
że Pan Bóg po to stworzył prawa przyrody, by je potem co chwila zawieszać. To
po prostu byłoby mało poważne. Sprowadzanie Pana Boga do poziomu zwykłego
szulera. Który najpierw wymyślił reguły gry, a później nieustannie je omija.

Stwórca raz zapuscił maszynerie w ruch i od tamtej pory w drobiazgi nie
interweniuje.

Napisałem w innym poście, że jestem katolikiem, ale nigdzie nie napisałem, że
jestem DOBRYM katolikiem. Prawdę mówiąc, jestem chyba nawet badzo złym
katolikiem. Poglądy na Pana Boga wyrobiłem sobie zupełnie własne.

[facet123]

> Napisałem w innym poście, że jestem katolikiem, ale nigdzie nie napisałem, że
> jestem DOBRYM katolikiem. Prawdę mówiąc, jestem chyba nawet badzo złym
> katolikiem. Poglądy na Pana Boga wyrobiłem sobie zupełnie własne.

Jeżeli nie wierzysz w cuda takie jak zmartwychwstanie Jezusa i prawdziwe
(dosłowne, a nie tylko symboliczne) przemienienie chleba i wina w ciało i krew
Jezusa podczas ostatniej wieczerzy, to nie jesteś katolikiem i wedle katechizmu
nie masz prawa się nim nazywać. To są fundamenty katolicyzmu i chrześcijaństwa w
ogóle.

Ja przestałem nazywać siebie katolikiem w chwili gdy uświadomiłem sobie, że w
powyższe nie wierzę.

[Gość: kapitalizm1]

t09 napisała:


Nie mogę, bo ja w cuda sam nie za bardzo wierzę. Musisz raczej zapytac kogoś
takiego, kto w nie wierzy.

Oczywiście, jeśli Bóg jest wszecmocny, to każdy cud potrafi uczynić. To znaczy,
na moment "wyłączyć" prawa przyrody (czy "zawiesić ich obowiązywanie") i
spowodować, że stanie sie coś nadprzyrodzonego.


- przeciez ty sobie sam zaprzeczasz, jak zreszta kazdy wierzacy,

i nic ci tu nie pomoze usprawiedliwienie typu: "ja tylko tak troszeczke, i na
jeden moment, gdy ten moj cudowny Bog stworzyl swiat".... a potem to juz
naprawde w zadne cuda nie wierze,

sorry, ale nie mozna byc w ciazy tylko troszeczke, tak jak i nie mozna byc
wierzacym w cuda tylko troszeczke, tylko jeden raz - a potem juz sie nazywac
racjonalnym czlowiekiem, a nawet naukowcem.

[Gość: ?#?]

Wyglada na to, ze czlowiek moze byc solidnym schizofrenikiem: moze spokojnie
funkcjonowac majac w glowie rozne, nawet sprzeczne, mysli (moze dzieki temu
chaosowi ludzie wpadaja na dobre pomysly:) ).

[facet123]

> Wyglada na to, ze czlowiek moze byc solidnym schizofrenikiem: moze spokojnie
> funkcjonowac majac w glowie rozne, nawet sprzeczne, mysli (moze dzieki temu
> chaosowi ludzie wpadaja na dobre pomysly:) ).

Myślę, że tak to właśnie działa - "solidna schizofrenia" to dobre sformułowanie.
Grunt, że wierzący naukowcy potrafią oddzielić to czego wymaga od nich wiara
(diogmatyczna wiara w cuda) od tego czego wymaga nauka (empiryczne, powtarzalne
potwierdzanie wszelkich wyników)

[Gość: kapitalizm1]

facet123 napisał:

> > Wyglada na to, ze czlowiek moze byc solidnym schizofrenikiem: moze spokoj
> nie
> > funkcjonowac majac w glowie rozne, nawet sprzeczne, mysli (moze dzieki te
> mu
> > chaosowi ludzie wpadaja na dobre pomysly:) ).
>
> Myślę, że tak to właśnie działa - "solidna schizofrenia" to dobre
sformułowanie
> .
> Grunt, że wierzący naukowcy potrafią oddzielić to czego wymaga od nich wiara
> (diogmatyczna wiara w cuda) od tego czego wymaga nauka (empiryczne,
powtarzalne
> potwierdzanie wszelkich wyników)




- nie do konca naukowcy potrafia te sfery oddzielic, szczesliwie w zachodniej
cywilizacji ludzie nie sa juz takimi dogmatykami wiary - i nauka stoi na jako
takim przyzwoitym poziomie,

odwrotnie jest na np. Bliskim wschodzie - i skutki tego znamy, nauka tam nie
istnieje,

a wiec im mniej wiary w Boga tym lepiej dla nauki i oczywiscie calej ludzkosci.

Jak dotychczas nie prowadzono badan o wplywie

[Gość: LUCYFER]

wyksztalcenia na wiare. Sa wyrywkowe, socjologiczne obserwacje, lub tez
indywidualne wnioski (o sobie i znajomych). Temat dotyczy raczej generalnej
wizji osobowosci czlowieka umiejacego pogodzic czesto przeciwstawne idee
(zachowania) tak aby nie przeszkadzaly w tzw. normalnym zyciu. Hipokryzja,
przywiazanie do tradycji, wstyd, zwiazki z rodzina i wychowanie potomstwa maja
najwiekszy wplyw na godzenie w swiadomosci naukowcow teorii rozwoju gatunkow i
kreacjonizmu. Wiekszosc naukowcow nie mysli w ogole o tym poniewaz ich
dziedziny wiedzy sa odlegle od religii. Pomyslcie o swoich wlasnych
zachowaniach i pogladach a znajdziecie odpowiedz.