Ile może znieść nauczyciel

[fiosia]

Ile minut można wytrzymać w klasie, w której dzieci biegają, krzyczą, biją
się, wyrzucają śmieci z kosza, śpiewają, przeklinają, a ja biegam po sali i
siłą rozdzielam piorących się uczniów?

[bezecnymen]

tak dokładnie to... 45 minut:)

[cytryna76]

Sama się na tym zastanawiam. Znoszę to już 3 rok z przerwami na zajęcia w
jakieś normalnej klasie. Mam dość.

[mrrooffka]

chyba dużo może znieść...
Uczę 5-ty rok w gimnazjum o dość marnej opinii. Po tygodniu byłam w stanie
permanentnego zdziwienia tym czego doświadczam, po miesiącu - przerażenia, po
roku - wyczerpania fizycznego i psychicznego; po dwoch latach stwierdziłąm, że
tak dalej żyć się nie da... I ten stan trwa do dzisiaj.
Nie wyobrażam sobie pracy w takim miejscu do emerytury (prawdopodobnie bym jej
i tak nie dożyła pracując w takim stresie). Może jestem malkontentką
narzekającą na swój ciężki los i pewnie zaraz odezwie się ktoś mówiąc: to zmień
zawód. Proszę mi tego nie radzić. Już do tego doszłam sama. Nie mówcie mi o
potrzebie konsekwencji i byciu "twardym" - okazałam się zbyt wrażliwa, choć
myślałam, ze jest inaczej... Lubię uczyć, ale nie chcę, by wykończyła mnie
grupa "energicznych" nastolatków nie znających zahamowań i nie liczących się z
nikim i niczym oprócz "fajnej" zabawy czyimś kosztem. Mam życzliwy stosunek do
szeroko pojętej ludzkości ;) i nie chcę się zmieniać, a do tego doprowadzi mnie
niedługo 4 x dziennie po 45 minut kontaktu z uczniami (z przerwami na zajęcia w
jakiejś normalnej klasie") ;-)
Odejdę ze szkoły, jeśli tylko znajdę alternatywę. Na razie ciągle jeszcze
jestem nauczycielem - wymyślam sposoby urozmaicania zajęc, zainteresowania
uczniów przedmiotem, dotarcia do nich i zawsze staram się dostrzegać w nich
czujące istoty, które maja czasami problemy większe, niż by mi się mogło
przyśnić. Staram się, jak mogę w myśl zasady "to co robisz, rób najlepiej jak
umiesz".
Ale brak mi już powoli siły i odporności psychicznej.
I też mam dość.

[auksyna]

Mrrooffko! Z twojego opisu wygląda, że jesteś bardzo dobrą nauczycielką i
lubisz tę pracę. Nie rezygnuj więc z niej! Czasem mozna spróbować zmienić
szkołę na inną. Wiem coś o tym, bo pracowałam przez 12 lat w liceum o złej
opinii w mieście i z tzw. trudną młodzieżą. Szkoły tej nie wspominam źle, bo
nie było mi tam źle, mimo,że wiele osób bardzo narzekało. 4 lata temu
przeniosłam sie do innego liceum, do którego zresztą sama chodziłam i o pracy w
którym zawsze marzyłam. Akurat odeszły 2 nauczycielki mojego przedmiotu na
emeryturę i udało mi się wskoczyć na ich miejsce. Praca jest lżejsza, bo
młodzież jest chętna do nauki i wie po co chodzi do szkoły. Za nic na świecie
nie odeszłabym ze szkoły, chociaż czasem mam dość i marzę o wolnym popołudniu
bez przygotowywania sie do lekcji i poprawiania sprawdzianów. Może trzeba się
trochę rozejrzeć w swojej miejscowości lub w okolicach - zbliża się 2006 rok i
wielu nauczycieli odejdzie na emeryturę, może gdzieś zwolni sie jakieś miejsce?
Życzę wytrwałości i powodzenia!

[bezecnymen]

no i o to własnie chodzi
ktos policzyl może ilu nauczycieli zostało psychicznie okaleczonych przez nasze
kochane milusińskie, ilu leczy nerwice? ilu odeszło z zawodu gdziekolwiek,
łącznie z tym lepszym światem?nie i nikogo to nie obchodzi.... dajesz rade,
wytrzymujesz nerwowo? ok możesz byc nauczycielem, nie dajesz? ( tu z
politowaniem kiwaja glowaą) i komentarz..to juz sie nawet na nauczyciela nie
nadajesz

[cytryna76]

Doskonale Cię rozumiem, mroooffko. Ja po dwóch latach pracy w gimnazjum
w "dzielnicy cudów" miałam wrzody na dwunastnicy, nie mowiąc już o
dolegliwosciach psychicznych. Lekarz powiedział mi: jeśli pani nie zmieni
pracy, to ja nie podjemuję się leczenia". Dzis pracuję w innym gimnazjum -jest
troszkę spokojniej, ale też uczyć się własciwie nie da. Czekam na rok 2006,
poszerzam kwalifikacje. Chcę uderzyć do dobrego liceum. Jesli się nie uda,
odejdę w zawodu,bo dłużej nie dam rady. Dodam jeszcze, ze jestem nauczycielką z
powołania, lubię i umiem uczyc. Tyle, ze w dzisiejszym gimnazjum jest to
nierealne. Smutne, ale prawdziwe.
pozdrawiam

[wasyl9]

fiosia napisała:

> Ile minut można wytrzymać w klasie, w której dzieci biegają, krzyczą, biją
> się, wyrzucają śmieci z kosza, śpiewają, przeklinają, a ja biegam po sali i
> siłą rozdzielam piorących się uczniów?

I co wtym dziwnego? Uczeń ma tylko prawa a nauczyciel obowiązki. Zmieńcie system
nauczania, wprowadźcie ostrzejsze kary, odpowiedzialność zbiorową (która jest
jednym z elementów dobrego wychowania) itd. itp.

[bezecnymen]

wasyl!! mowisz o stosowaniu odpowiedzialności zbiorowej??? to ma byc
sprawiedliwa kara i skuteczny środek wychowawczy??? zapytaj pierwszego z brzegu
nauczyciela czym pachnie stosowanie tej metody... ja juz sie dzis wypisałem

[wasyl9]

bezecnymen napisał:

> wasyl!! mowisz o stosowaniu odpowiedzialności zbiorowej??? to ma byc
> sprawiedliwa kara i skuteczny środek wychowawczy??? zapytaj pierwszego z brzegu
>
> nauczyciela czym pachnie stosowanie tej metody... ja juz sie dzis wypisałem

Właśnie zapytałem i to nie jednego, wszyscy są za. A tak nawiasem, w telewizorni
całkiem niedawno też jakiś socjolog o tym wspomniał.

[bezecnymen]

wszyscy są za............ nie będę nad tym stwierdzeniem prowadził dyskusji, -
przepraszam wasyl

[amusing]

A ja tam zgadzam się z wasylem:-)
Odpowiedzialność zbiorowa to bardzo dobre rozwiązanie. Szkoda ze tak rzadko
stosowane...
I piszę to z doświadczenia, nie jako nauczyciel, ale ex uczeń;-)
Odpowiedzialność zbiorową świetnie stosował mój były wuefista. Otóż za każdy
wybryk choćby pojedynczego ucznia w czasie lekcji musieliśmy odpokutować
wszyscy, cała grupa, bez wyjątku. I tak na przykład na następnym wuefie
mialiśmy tzw."lekcję wytrzymałości" Chyba nie muszę pisać że na następnych
zajęciach byliśmy pokorni jak nigdy wcześniej:-) Oj grupa ma wielką moc i każdy
łobuziak niestety musiał się podporządkować i przestać pakowac nas w
takie "przyjemności".
Tak samo robiła nasza Pani od biologii. Ale za karę nie biegaliśmy na około
szkoły przez 45 min tylko np. dostawaliśmy taki teścik na następnych zajęciach,
że hoho. Coś z kategorii "testy na Uczelnie Medyczne" :-) Miodzio! Też od tego
czasu na biologii był spokój. Wiem od innych osob które chodziły do klas
równoległych, że jeśli u nich nawet taki teścik nie skutkował to wzywano Pana
Dyrektora, który spokojnie aczkolwiek rzeczowo objaśniał że jak ktoś się chce
uczyć w tej szkole to ma być spokój na zajęciach, jak nie chce to bye bye...
Tacy konkretni nauczyciele cieszyli się szacunkiem i poważaniem, pozostali
tzw."ja to jestem taki(a) miły(a)" byli wyśmiewani i lekceważeni do granic
wytrzymałości. A to wszystko w jednej szkole... Nic dodać, nic ująć.
Pozdrawiam Kaśka

[m_anja]

Ten dyrektor o którym piszesz... dziś ciężko o takiego. Nauczyciele w
większości przypadków są skazani na samych siebie. To najgorsze co może być
jeżeli nauczyciel nie ma wsparcia ze strony dyrekcji. Coraz częściej się
zdarza, zwłaszcza w tych szkołach o niskim poziomie nauczania, że dyrektorzy
robią wszystko żeby nie stracić choćby jednego ucznia. W czasach niżu
demograficznego każde dziecko jest na wagę złota. A odpowiedzialność zbiorowa
jest dobrym sposobem. Samej zdarza mi się ją stosować. Nie ma lepszego sposobu
na trudnego ucznia niż reszta grupy będąca przeciwko niemu.

[bezecnymen]

czyli nie zdarzył wam sie przypadek zaskarżenia nauczyciela, stosującego
odpowiedzialnośc zbiorową, do kuratora lub w wersji łagodniejszej do rzecznika
praw ucznia....pozazdrościć

[roman.gawron]

bezecnymen napisał:

> czyli nie zdarzył wam sie przypadek zaskarżenia nauczyciela, stosującego
> odpowiedzialnośc zbiorową, do kuratora lub w wersji łagodniejszej do
> rzecznika praw ucznia....pozazdrościć

W wielu przypadkach tzw. odpowiedzialność zbiorowa jest po prostu normalną i
powszechnie przyjętą metodą sprawowania opieki nad grupą dzieci, więc nie
przesadzajmy.

[k_r_m]

niestety ale po latach dobrze wspomona się tylko tych surowych i wymagających
nauczycieli, tych dających luz na lekcjach, tak jak w czsie nauki tak i po wielu
latach ma się za nic,
nauczyciel powinien czasami postraszyć i jeśli uczniowie przeskrobią to
bezwzględnie groźby dotrzymać, jeśli jest niekonsekwentny to po nim,
tak jest niesety smutna prawda :(

[roman.gawron]

wasyl9 napisał:

> Właśnie zapytałem i to nie jednego, wszyscy są za.

Co masz na myśli konkretnie, pisząc "odpowiedzialność zbiorowa"?

> A tak nawiasem, w telewizorni całkiem niedawno też jakiś socjolog o tym
> wspomniał.

A co mówił?

[donjuan]

Znam ten bol. Wychowawca schlebia uczniom ,inni nauczyciele w przypadku skarg
na klase z duma podkreslaja , ze u nich na lekcjach jest porzadek bo "trzeba
miec autorytet , a wtedy uczen nie smie ani pisnac " . W praktyce zas trzeba
miec wielka odpornosc psychiczna i osobowosc straznika wieziennego , podoficera
w wojsku lub milicjanta z czasow PRL-u , do tego donosny glos i od czasu do
czasu zdobyc sie na potezne obruganie jakiegos ucznia. Tego rodzaju "autorytet
" w szkole najczesciej mial dobrze umiesniony nauczyciel od kultury fizycznej i
na zebraniu calej szkoly tylko on byl w stanie uciszyc rozbrykana mlodziez . I
nie da sie ukryc - aby okielznac dorastajacych chlopcow potrzebny jest mezczyzna
silnej postury i psychicznej i fizycznej. Model wychowawczy jaki obowiazywal
przez wieki u naszych przodkow Slowian polegal na oddawaniu chlopca pod opieke
ojca po ukonczeniu siedmiu lat i ten przygotowywal go do pelnienia funkcji
mezczyzny. A w czasach bardziej cywilizowanych edukacja zajmowali sie duchowni i
ci takze nie szczedzili dyscypliny . A wnioski z tego niechaj uczestnicy Forum
wyciagna sami.

[auksyna]

Mnie smuci to,że wraz z kolejnymi rocznikami młodziezy pogimnazjalnej zaczynam
wracać do metod, jakie stosowałam w pierwszych latach swojej pracy w szkole
(była to tzw. trudma młodzież o czym juz pisałam w tym wątku). Krótko mówiąc
byłam wielką jędzą, z czasem złagodniałam i większość swoich metod tzw.
policyjnych ;) porzuciłam - mając złudną nadzieję, że na zawsze. A w tym roku
do części wracam - z pełną premedytacją. Nie podoba mi się to, bo preferuję
partnerski styl pracy z uczniami i staram się nie traktowac ich z góry, a w tym
roku widzę, że niektóre klasy próbuja mi wejśc na głowę, a ja nie mogę się
poddać. Zaczynam znów postrzegać teren szkoły w kategoriach pola bitwy - albo
oni albo ja. Te roczniki tzw. nowego liceum sa inne i inaczej tez trzeba ich
traktować - co mnie smuci i z czym nie mogę się pogodzić.

[roman.gawron]

auksyna napisała:

> Mnie smuci to,że wraz z kolejnymi rocznikami młodziezy pogimnazjalnej
> zaczynam wracać do metod, jakie stosowałam w pierwszych latach swojej pracy

Ciekawe, co piszesz, i dobrze, że nie odpuszczasz.

Jakie te metody stosujesz?

[auksyna]

Nie są to żadne nowe ani rewolucyjne metody. Przykład pierwszy z brzegu z
dzisiejszego dnia: sprawdzian 1 klasa LO, b.dobra uczennica (5 z biol) w
pierwszej ławce ma otwarty piórnik a w nim śiągi - zabieram kartkę i wpisuję 1,
ona protestuje, że ze śiąg nie korzystała, a w dodatku leżały do góry nogami!
Kolejna osoba w plecaku obok ma otwary zeszyt - podobna akcja z mojej strony i
podobna dyskusja. Na następnej lekcji kolejnej 1 klasie kazałam na początku spr
wstać (żeby zobaczyć czy ktos nie siedzi np. na zeszycie) a po chwili podnieść
ręce do góry (bo mogą mieć coś pod łokciami). Nie robiłam tego od wielu lat -
dziś znów zaczęłam. Następna rzecz: gadasz - siadaj w 1 ławce i piszesz
kartkówkę. W mat - fizach prawie nie pytałam - teraz zaczęłam prawie na każdej
lekcji - bo jak nie pyta to znaczy, że luz. A zmora przekładania sprawdzianów!!
Każdy trzeba przynajmniej raz przełożyć - nie zgadzam się - kolejna dyskusja:
dlaczego? Mówię, że mam takie zasady, oni: dlaczego pani jest taka uparta?! I
te ciągłe pytania: dlaczego?? Każdą regułę trzeba spróbować podważyć a każdy
nakaz obejść. Pewnie taka uroda młodości ale w tzw. starym LO można było
ustalić jakieś zasady i przestrzegać ich oczywiście w obie strony, a teraz
trzeba wciąż walczyć. Współczuję i podziwiam nauczycieli gimnazjów - myślę, że
tam jest jeszcze trudniej.

[k_r_m]

brawo, i o to właśnie chodzi, muszą poczuć konsekwencje swoich czynów, a jeśli
raz ustąpisz to bedą jeszcze bardziej napierali na każde ustępstwa

[mrrooffka]

Ja tylko słówko do amusing.
Piszesz, że zawsze można uczniowi powiedzieć, ze jeśli nie chce stosować się do
zasad panujących w szkole to "bye bye". No, niestety, w gimnazjum i podstawówce
to nie przejdzie. Uczeń dobrze wie, że tę szkołe może zaliczać sobie powolutku
do 18 roku życia i wyrzucić go z niej nie tak łatwo. Można odesłać do
rejonowego gimnazjum, jeśli jest spoza; można przenieść do innego. Ale i tak
najczęściej wraca, bo po miesiącu wybryków tamta szkoła ucznia odsyła "do
domu". I kółko się zamyka.
wracając do tematu odporności psychucznej - pół roku temu miałam załamkę -
myślałam, że po prostu już nie dam rady wyjść z domu do pracy, balansowałam na
krawędzi płaczu na co drugiej lekcji. Jakoś się z tego wygrzebałam. Mniej
więcej miesiąc później zaczęła zwierzać mi się koleżanka - że już nie może, że
jest u kresu wytrzymałości psychicznej i błagała mnie z płaczem, żebym wzięła
za nią kilka przydzielonych jej zastępstw, bo ona jest tak rozedrgana, że nie
potrafi normalnie funkcjonować. Po pierwszym semestrze na urlop dla poratowania
zdrowia udała się jeszcze inna moja koleżanka, wykończona tym, co dzieje się w
szkole. I była na tyle zdesperowana, że stwierdziła, że jeżeli dyrekcja nie
zatwierdzi jej tego urlopu, to składa natychmiastowe wypowiedzenie. Kilka dni
temu kolejna nauczycielka musiała schować się do pokoju nauczycielskiego, bo
tak dopiekli jej uczniowie (a nie łatwo ją wyprowadzić z równowagi). Płakała
tak, że serce się krajało.
Po co to piszę? Ano po to, żeby nikt nie mówił mi(nam), ze problemu nie ma,
albo że go wyolbrzymiam. Problem jest, rośnie z roku na rok, tylko dotąd
nauczyciele bali się o tym mówić otwarcie.
Jeśli nie znajdzie się jakieś wyjście z tej sytuacji, polska szkoła za kilka
lat będzie w stanie opłakanym - uczyć będą tylko ci najbardziej zdesperowani i
przygnieceni wizją bezrobocia (bądź Siłaczki pracujące dla idei). Jeśli
nauczyciele będą mieć tylko szansę zmiany pracy, to będą ją wykorzystywać i
odejdą ze szkolnictwa (mówię tu przede wszystkim o gimnazjach).Już teraz przca
w szkole dla wielu jest walką o przetrwanie w dżungli, co będzie za kilka lat?
Może to czarnowidztwo, ale jeśli uczyć będą tylko ci, którzy muszą, to odbije
sie to na jakości ich pracy. Już teraz musimy borykać się z wtórnym
analfabetyzmem... Co będzie za później? Już teraz n-le z gimnazjum narzekają
na "jakość" (przepraszam za wyrażenie) uczniów opuszczających sz. podstawowe, a
n-le uczący w szkołach średnich na braki w wykształceniu absolwentów gimnazjów.
Spada jakośc nauczania i poziom wykształcenia uczniów, rośnie agresja i
roszczeniowy stosunek do życia współczesnych uczniów. Nie wyobrażam sobie
Polski za lat kilka czy kilkanaście, kiedy o naszym kraju zaczną decydować
dzisiejsi nastolatkowie...

Sorry za dłużyzny, po prostu na prawdę jestem lekko przerażona tym, co widzę
dookoła!

pozdrawiam

[donjuan]

Ostatnio pracowalem w szkole 13 lat temu i z uczuciem ulgi powrocilem na
uczelnie . Jak widze, warunki pracy w szkole od tego czasu jeszcze sie
pogorszyly. Sklada sie na to wiele przyczyn zarowno obyczajowych , kulturowych
jak i prawnych. To dobrze , ze wychowanie dzieci i mlodziezy przestalo byc tak
rygorystyczne jak niegdys , ale zle ze nastapilo przegiecie "paly " w kierunku
wychowania bezstresowego i tzw. "antypedagogiki". Moim zdaniem nauczyciele
powinni podjac jakas akcje np. poprzez organizacje zwiazkowe ,aby wywierac
wiekszy wplyw na ustawodawstwo i wladze oswiatowe . Tu przypomne swietne
tradycje przedwojennego ZNP i roli nauczyciela w owczesnym spoleczenstwie, gdy
byl on rzeczywiscie pionierem postepu i " sola " ziemi .

[auksyna]

Właśnie dziś jedna z klas 1 zapytała się mnie, dlaczego wyczuwają ze strony
nauczycieli niechęć do siebie, jako do roczników pogimnazjalnych. Powiedzieli
zresztą, że równiez ja użyłam kilka razy względem nich określenia "młodzież
pogimnazjalna" wprawdzie w żartach, ale odczuli to jako wrogość. Pytali się,
czym różnią się od tamtych roczników i co się zmieniło w szkole z chwilą ich
przyjścia. Usiłowałam im w miarę delikatny sposób wytłumaczyc pewne różnice,
zresztą akurat ta klasa jest b.fajna i nie ma w niej problemów z zachowaniem,
kulturą i w zzsadzie z nauką też. Pytali się też, co sądzę o gimnazjach,
reformie itp. Wydaje mi sie, że oni też są zagubieni w tym nowym systemie i
trudno im sie odnaleźć w tych 3 - letnich cyklach szkoły. Myślę, że może gdyby
gimnazja nie były rejonowe tylko konkurencyjne, inaczej wyglądałaby praca w
nich nauczycieli i nauka uczniów. W każdym razie postanowiłam więcej nie robić
aluzji do tego, że są rocznikami po reformie, bo chyba rodzi to niepotrzebne
dla obu stron napięcia. Ani oni nie są przecież temu winni ani my.

[amusing]

"Ja tylko słówko do amusing.
Piszesz, że zawsze można uczniowi powiedzieć, ze jeśli nie chce stosować się do
zasad panujących w szkole to "bye bye". No, niestety, w gimnazjum i podstawówce
to nie przejdzie. Uczeń dobrze wie, że tę szkołe może zaliczać sobie powolutku
do 18 roku życia i wyrzucić go z niej nie tak łatwo."
Tak wiem że w podstawówce i gimnazium nietety to nie przejdzie, ale ja pisałam
o liceum, którego jeśli ktos nie chce kończyć to nie musi.

"Uczeń dobrze wie, że tę szkołe może zaliczać sobie powolutku
do 18 roku życia i wyrzucić go z niej nie tak łatwo."
I właśnie w tym między innymi tkwi problem. Uczniowie doskonale znają swoje
prawa a o obowiązkach nawet nie raczą pamiętać:-( Niestety póki cały system się
nie zmieni, póki ktoś nie przywróci odpowiednimi ustawami autorytetu jakim
niewątpliwie powinnien być darzony zawód nauczyciela, póty będzie coraz gorzej
i gorzej. Przeraża mnie to jak obecnie uczniowie traktują swoich nauczycieli.
Sama właśnie kształcę się na anglistę i po tym co czytam na tym forum coraz
bardziej wątpię w sens podjęcia pracy w szkole. A mam taką piękną wizję
nauczania języka traktując młodzież jak parterów do rozmowy a nie wrogów;-)
Wiem jednak że większość nauczycieli zaczynała swoją pracę z takimi ideałami.
Wiem bo mój mąż jest nauczycielem, moja mama też i mnóstwo znajomych...
pozdrawiam

[mrrooffka]

Nic dodać, nic ująć, amusing!
niestety, raczej nie widzę szans na to, zeby było lepiej.
Ja też jestem anglistką i też miałam swoje "wizje", ale na nich się
skończyło...
Problem tkwi w tym, JAK to zrobić, zeby nauczyciel znów cieszył się
autorytetem. Ale wydaje mi się, że ustawami dużo się nie zmieni. Tu potrzebna
jest zmiana świadomości młodych ludzi i podejścia do życia uczniów, a i ich
rodziców również.
Jeśli chodzi o pratnerskie układy: jakaś szansa na to jest, ale tylko w
szkołach średnich; w gimnazjum - nie da rady, tu w większości przypadków
sprawdza się jedynie system nakazowy.

hołk

[brynika]

Amusing.
Sama jestem anglistką. Wykształconą i dobrze radzę- idż do L.O albo do prywatnej
szkoły językowej. Szkoda czasu i nerwów na coś innego

[go-hha]

Witam :)
Piszę tu po raz pierwszy. Ja wytrzymałam w szkole 3 lata. Rzucając tą pracę
czułam wielką ulgę i rozczarowanie jednoczesnie. Ulga bo miałam dość tej pracy,
a rozczarowanie - no cóż 5 lat studiów poszło na marne.
Tak naprawdę to do podjęcia tej decyzji przyczyniła się dyrektorka szkoły -
nota bene przez wiele lat najlepszej na Mazowszu. Sposób zarządzania
personelem, relacje z nami były i zapewne są poniżej krytyki. Nie godziłam się
na takie traktowanie - do dzisiaj po 5 latach nie jestem w stanie myśleć
spokojnie o tamtych czasach.
Moze gdybym trafila na lepszą - mądrzejszą - osobę nie byłabym nauczycielem
straconym. Szkoda bo lubilam uczyć i byłam wtedy nauczycielem z pasją w oku.
Do szkoly teraz nie wróce ponieważ dzięki świetnej reformie byłabym zmuszona do
pracy jako stażysta.
Pozdrawiam

[beata.zet]

No witam Kolegów i Koleżanki po fachu!
Zaczynałam kilkanaście lat temu, w moim własnym super liceum. Startowałam z
lekkim sercem - angielski to przecież nie fizyka czy matematyka: tu można
stosować atrakcjyjne metody nauki, no i wszyscy wiedzą, że języki obce to
podstawa! Byłam nauczycielem-przyjacielem, płynęłam po korytarzu rozdając
uśmiechy moim uczniom.
Minęło kilkanaście lat, korytarzem pruję jak Titanic kontrolując swoją mimikę
(w odpowiedzi na "dzień dobry" oszczędne skinienie głowy plus blady uśmiech,
żadnej poufałości!), przygotowuję się do zajęć do pierwszej w nocy, przewidując
każde pytanie ucznia, na wszelki wypadek sprawdzając wymowę słów, które znam (a
nuż coś chlapnę?), na lekcjach zrezygnowałam z gier i zabaw, bo uczniowie
skarżyli się rodzicom,że "cofają się w rozwoju" albo, że "z książki
przerobiliśmy dopiero trzy rozdziały". Na lekcjach większość informuje mnie,
żebym się nie przejmowała, że nie zawsze uważają, ale oni i tak "przerobią to
potem na prywatnych lekcjach".
Kiedyś uciekłam ze szkoły: dojechałam do szkolnej bramy, zawróciłam i, nie
widząc drogi przez łzy bezsilności i przerażenia, pojechałam przed siebie.
Na każdym forum widzę wpisy niedoinformowanych pacanów o tym jacy głupi są
nauczyciele, te przepłacane nieroby - nie mam już siły odpisywać na takie
głupoty, ale nie mogę też na nie NIE odpowiadać..
Rodzice wpajają moim uczniom przekonanie o ich wyjątkowości, nauczycieli
wykpiwają i mają za nieudaczników i nieuków (nawet w mojej, "świetnej" szkole).
Czytam wszystkie Wasze wpisy o dyscyplinie,rozwiązywaniu problemów - drukuję je
i czytam, czytam, czytam...
Jestem u kresu sił fizycznych (wieczne niedospanie) i psychicznych. Mój mąż z
przerażeniem przyglądający się temu, co się ze mną dzieje namawia mnie na
zmianę szkoły, ale czy to coś zmieni? Może poziom uczniów będzie niższy i nie
będę siedzieć do nocy szukając ambitnych tekstów czy układając oryginalne testy
i ćwiczenia na skomplikowane struktury gramatyczne. Myślałam o pracy na
kursach, ale mam małe dziecko, bardziej odpowiada mi praca przed południem
(dziecko w przedszkolu). Koleżanka namawia mnie na lektorat na uczelni, ale
studenci ponoć też "olewają" lektoraty...
Na razie zdobyłam adres specjalisty od depresji i...czekam na wakacje. Wtedy
postaram się przypomnieć sobie jak to jest być człowiekiem,nie tarczą
strzelniczą.
Pozdrawiam.

[brynika]

Cześć Beatko!!!
ja tez anglistka.Muszę ci powiedzieć że strasznie, strasznie przykro mi czytać
takie rzeczy...ale doskonale cię rozumiem. mam takie dni że czuję dokładnie to
samo.A to z mężem? Myślę że albo się zdystansuję do pracy, albo z niej
zrezygnuję, albo...
Pamiętaj, że masz nas (forumowiczów:)
pisz a my będziemy pomagali i pocieszali jeśli tylko będzie jak
Żaba Monika:)

[beata.zet]

Dziękuję, Siostry i Bracia :)
Dodam jeszcze, że tym co do tej pory wydrukowałam dzielę się z innymi
nauczycielami - to przerażające ILU nas jest: zrozpaczonych stanem profesji
nauczycielskiej, że już nie wspomnę o wsparciu (?) jakie otrzymujemy od naszego
ministerstwa - jak tam Wasze awanse?? ja na czas nauczania zawiesiłam produkcję
materiałów do teczki (na dyplompowanego) na kołku - nie mam na to czasu muszę
teraz UCZYĆ. Niech piekło pochłonie tego kosmicznego kretyna, który wymyślił te
awanse, amen.
Pozdrawiam (wpadnę tu dziś jeszcze - dopiero dziewiąta, a jutro poniedziałek -
znów posiedzę do nocy...).

[mrrooffka]

Witaj beata.zet!
> Dodam jeszcze, że tym co do tej pory wydrukowałam dzielę się z innymi
> nauczycielami - to przerażające ILU nas jest: zrozpaczonych stanem profesji
> nauczycielskiej, że już nie wspomnę o wsparciu (?) jakie otrzymujemy od
naszego ministerstwa
-> Z tego, co piszesz wynika, że rozmawiacie na ten temat w pokoju
nauczycielskim... Co sądzą Twoi koledzy po fachu? Gdzie tkwi błąd w sztuce?
Jestem bardzo ciekawa wszystkich opinii. Tutaj jest miejsce, żeby się wyżalić
i "wygadać", ale czy oprócz tego coś można z problemem wykończonych i
bezradnych nauczycieli zrobić?

> jak tam Wasze awanse??
-> ano, nijak. Zafundowano mi przymusową roczną przerwę między kolejnym
stażem... Z resztą, po tej całej walce o mianowanego i wypuszczeniu w zeszłym
roku mojej III klasy pewnie i tak bym to sobie odpuściła - za bardzo mnie to
wszystko wykończyło.

> Pozdrawiam (wpadnę tu dziś jeszcze - dopiero dziewiąta, a jutro poniedziałek -
> znów posiedzę do nocy...).
Chyba siedzisz cały czas nad książeczkami - coś Cię nie widać ;-)

Pozdrawiam serdecznie
i życzę duuuużo zdrowia Tobie i pozostałym "czytaczom"

[kayenne5]

Beata, wbrew pozorom, wcale nie jest z Tobą źle! Jeśli tak umiesz patrzeć na
świat, jeśli stać Cię na ironię i autoironię - nie wszystko stracone!
Czy mówił Ci juz ktoś, że może powinnaś pisać, bardzo dobrze się Ciebie czyta!
Masz taki lekki, sugestywny styl!
Teraz potrzeba Ci sukcesu, może się niebawem zdarzy..., podniesie Cię "na duszy
i umyśle"! Wkrótce przerwa wielkanocna, trochę odsapniesz.
A tak w ogóle, może powinnaś zmienić metody i w większym stopniu przerzucić
ciężar lekcji na uczniów - niech oni się uaktywniają, niech się produkują,
niech prowadzą, spróbuj tylko sterować i wymagać. Podać słówka, reguły,
schematy, reszta to oni. Spróbuj chociaż na trochę, bo szkoda tak zdecydowanie
rezygnować z awansu, ostatecznie to przecież o Ciebie chodzi, o Twoją
przyszłość i o Twój portfel... Pozdrawiam:):)

[beata.zet]

Uff! Ja na chwilę, bo ilość pracy - jaką w dużym stopniu SAMA sobie
zafundowałam (kayenne5, święte słowa!!!) - wypełni mi resztę świadomości w dniu
dzisiejszym.
Co do dzielenia się przemyśleniami z Forum: NIE w pokoju nauczycielskim!!! Jak
ktoś tu słusznie zauważył, wszelkie uwagi typu "nie wytrzymam z np. 1a"
spowodują drwiące uśmiechy u większości ciała ped. oraz lawinę zapewnień w
stylu "nieeee, nie są tacy źli! No, może na początku, ale teraz świetnie mi się
u nich pracuje". Brzmi znajomo?
Opiniami z Forum wymieniam się z kilkoma zaufanymi nauczycielami, którzy nadają
na podobnych falach czyli nie udają wszechwiedzących cyborgów, a dodatkowo
męczą się w istniejącej sytuacji stłamszonych belfrów i chcą ją zmienić. No,
dobrze, po to żeby nie zwariować...tak, jest w tym trochę egoizmu, nie tylko
troska o przyszłość szkoły :)
Istnienie tego Forum (odkrytego przypadkowo) wlała nadzieję w moje nędzne
nauczycielskie serce; byłam na krawędzi spalenia swego identyfikatora, zalania
się łzami i udania do najbliższej placówki pt. "Biedronka" w celu podjęcia
pracy. Za każde słowo, które tu czytam wielkie dzięki Wam, Nauczyciele!
Zgłaszam się jutro - we czwartek rekolekcje (czyt. nie ma lekcji), odpada więc
siedziączka nad materiałami na kolejny dzień.
See you :)

Potrzeba sukcesu

[mabmab]

Czesc Beata,
Jestem nowa na tym forum i dlatego dopiero teraz sie dopisuje, ale moze jeszcze
kiedys tu zajrzysz i przeczytasz mojego posta ;-)
Zgadzam sie z Kayenne5. Potrzebujesz sukcesu.
Ja tez jestem nauczycielka angielskiego. Nie pisze "anglistka", bo nie
skonczylam anglistyki, tylko kolegium nauczycielskie i pare kursow. Rozumiem
cie, bo przechodzilam to samo. Syndrom fobii szkolnej pojawil sie u mnie, jak
zostalam nauczycielka, a nie gdy bylam uczniem ;-/
Musialam naprawde ciezko pracowac, zeby sie "nie sypnac", bo ciagle
uzupelnialam i uzupelniam braki w wyksztalceniu. Przerabialam juz nieprzespane
noce, codzienny placz z powodu moich "milusinskich" i ich rodzicow,
odreagowywanie na moim rocznym synku - jakikolwiek objaw nieposluszenstwa
konczyl sie dla niego baardzo zle, szarpaniem lub laniem (a jak mozna oczekiwac
natychmiastowego posluszenstwa od takiego szkraba?).Na szczescie w pore sie
opamietalam i po trzech miesiacach walki z uczniami, z dyrekcja, ktora
twierdzila, ze uczniowie sa swietni, a mi po prostu sie nie chce pracowac -
zwolnilam sie. Moja "niechec do pracy" to bylo 23 godziny tygodniowo plus
dojezdzanie na godzine do niepelnosprawnej uczennicy (nikt mi nie placil za
czas poswiecony na przejazdy i za benzyne). Zajecia przez 2 miesiace odbywaly
sie na korytarzu, bo ciagle trwal remont szkoly, a ja bylam nowa, wiec mozna
mnie bylo tam upchnac. Przez te trzy miesiace spuszczono mi powietrze z kol,
porysowano mi samochod, okradziono. Uslyszalam "wiazanki" o takiej tresci, ze
najwieksza recydywa by sie nie powstydzila, slyszalam teksty w stylu: "Niech
pani poczeka do konca roku..." i tu nastepowal symboliczny strzal. Moze to bylo
tchorzostwo,ale ja nie chcialam czekac do konca roku. Zwolnilam sie i odzylam.
Nota bene wiekszosc nauczycielek powiedziala, ze mi zazdrosci, ze moglam sobie
na to pozwolic. Czesc z nich byla w wieku przedemerytalnym i czesto nie mialy
juz dokad pojsc. Dodam, ze pod koniec tamtego roku szkolnego, czyli pare
miesiecy po mnie ze szkoly odeszlo 14 nauczycieli! To chyba swiadczy o jakiejs
patologii? Ach, i jeszcze jedno. Wtedy nauczyciele jezykow w gimnazjach mieli
dostawac dodatki do pensji z gminy, bo nikt nie chcial tam pracowac. Wyplata
sie opozniala. Mielismy dostac te pieniadze w grudniu, przed swietami, ale jak
pani dyrektor dowiedziala sie, ze odchodze, to mi ich nie wyplacila. Nie mialam
sily walczyc o te "marne" 1000zl.
Szybko znalazlam sobie nastepna, bardzo fajna prace w prywatnej szkole
jezykowej, ale nie o tym chcialam pisac, tylko o sukcesie.
Mialam paru uczniow, na prywatnych lekcjach. Nie takich, ktorych trzeba bylo
przeciagac za uszy do nastepnej klasy, ale takich, ktorym nie trzeba bylo
tlumaczyc, ze ucza sie tylko dla siebie. Naprawde bardzo ciezko pracowalam z
nimi, przygotowujac ich do egzaminow Cambridge (FCE). Uczylam ich nie tylko
angielskiego, ale tez jak sie uczyc, jak szukac informacji, jak wyglada egzamin
i jak go umiejetnie zdawac itp. Jezdzilam po bibliotekach, wyszukiwalam
materialy, robilam tabelki, zestawienia i ... oni zaczeli jeden po drugim
bardzo dobrze zdawac te egzaminy. I wracali do mnie, bym ich przygotowywala do
egzaminu Advanced (CEA). I to byl dla mnie sukces. Oczywiscie, to nic
spektakularnego. Zaden wielki wyczyn, od tego w koncu sa nauczyciele, zeby
uczyc ze skutkiem. Ale dla mnie, po takim pasmie niepowodzen, a uczylam tez
wczesniej, nie tylko te 3 miesiace dodam, ze naprawde lubie zawod nauczyciela,
bo wydaje mi sie bardzo kreatywny i stwarzajacy niesamowite mozliwosci) to byla
powolna terapia antydepresyjna.
Mam nadzieje, ze sie nie poddasz. Fajnie tez, ze jest takie forum, gdzie mozesz
podzielic sie z innymi, odreagowac.
Pozdrawiam i zycze powodzenia.
Ps. Sorry za brak polskich znakow, ale w internecie moja klawiatura
sie "anglicyzuje" i przycisk 'Alt' odmawia posluszenstwa. Nie wiem dlaczego?

[magdaszek]

Hej!
Tak czytam i czytam i wszystko wydaje mi sie takie znajome, gdybym tak wszytsko
zebrała do kupy, to wyjdzie opis mojego szkolnego podwórka. Uczę dopiero i aż 8
rok. Piszę "aż" bo czuję, ze sie wypalam, pod wpływem tego co sie dzieje.
Ile może znieść nauczyciel? Nie wiem ile może znieść, ale wg niektórych
rodziców i uczniów POWINIEN znieść wszystko. Mam wrażenie, że to co kiedyś było
marginesem społecznym i szkolnym (chodzi mi o zachowanie uczniów)teraz zaczyna
stawac sie norma. Nie wiem jak to jest na innych poziomach, ale w gimnazjum tak
jest. Ostatnio znajoma nauczycielka z podstawówki zdołowała mnie opowieściami o
pierwszych klasach. Nie wiem czy wytrzymam do momentu, kiedy te maluchy
dorosną do gimnazjum i przyjdą nas dreczyc.
A tak bardzo podoba mi się praca w szkole, nie chciałabym z niej rezygnować. Do
tej pory jakoś nieźle sobie radziłam z dyscyplina, ale co bedzie, kiedy moje
dotychczasowe metody zawiodą, albo całkiem stracę cierpliwość? W ub. roku jeden
z uczniów, który ma wszystkich za nic, o mało nie oberwał ode mnie (po lekcji,
bez swiadków). Był tak chamski, że o mało nie straciłam panowania nad soba.
Gdybym go uderzyła na pewno oberwałabym od niego. Wolę sobie nie wyobrażać jak
by się to skończyło. Na szczęście nie uczę go w tym roku (UFF!)
Ale nie zniechęci mnie taki do pracy w szkole. Obym nie trafiła na gorszych.
Jestem za wprowadzeniem kary klęczenia na grochu!