Jak prędko biegnie grawitacja?

[chalupa1]

pioc 08-01-2003, ostatnia aktualizacja 08-01-2003 16:50:::

>Odpowiedź na to pytanie przynosi najnowszy numer tygodnika "New Scientist"

>Jak szybko zauważylibyśmy, gdyby nagle zniknęło Słońce? Światło porusza się
>z prędkością ok. 300 tys. km/s, ze Słońca na Ziemię wędruje 8 minut, więc
>ciemność ogarnęła by nas dopiero po tym czasie. A jak szybko poczulibyśmy,
>że zerwaliśmy się z grawitacyjnej uwięzi?

>Newton wierzył, że stałoby się to natychmiast. Einstein zakładał, że
>grawitacja, podobnie jak i inne oddziaływania o nieskończonym zasięgu,
>rozchodzi się z prędkością światła. Jeśli to prawda, to nawet gdyby nagle
>zabrakło Słońca, jeszcze przez 8 minut Ziemia wciąż krążyłaby po swej starej
>orbicie. Natomiast zwolennicy teorii strun podejrzewali, że fale
>grawitacyjne mogą podróżować z prędkością większą od światła, wykorzystując
>drogę "na skróty" przez dodatkowe, zwinięte niewidoczne dla nas wymiary
>przestrzeni. Kto ma rację?

Bla, bla bla…
Pewnie, ze Einstein mial racje, ale czesciowo, czyli dokladnie na tej samej
zasadzie, to i Newton mial racje!

Ciekawe!!! Jesli jakis czarodziej kosmiczny w tej chwili ukradlby nam Slonce
przy pomocy kosmicznych czarow, to - owszem - swiatlo dotarloby do miejsca,
w ktorym znajduje sie Ziemia po 8minutach, ale wowczas, gdyby do tej tragedii
nie doszlo.
Skoro jednak juz (na szczescie tylko teoretycznie!) doszlo, to zapadanie sie
czasoprzestrzeni w miejscu, gdzie zabraklo Slonca nie dokonywaloby sie z
predkoscia swiatla, lecz z predkoscia, ktora - a jakze - zawiera w sobie
stala predkosc swiatla, ale jest od niej duzo wieksza. Jak to mozliwe? Bo
primo: jest to predkosc grawitacyjna, a wiec i secundo: musi byc predkoscia
geometryczna!
Czyli predkosc zapadania sie czasoprzestrzeni, z ktorej zniklo Slonce nie
wyniesie wcale c, lecz 4 pi c'2.

Pi, pi...
chalupa

[chalupa1]

chalupa1 napisał:

> Czyli predkosc zapadania sie czasoprzestrzeni, z ktorej zniklo Slonce nie
> wyniesie wcale c, lecz 4 pi c'2.
>
> Pi, pi...
> chalupa

A nie prawda Ty idioto (adresuje do siebie), bo taka predkosc wyniesie nie 4
pi c´2, ale 4 pi c´3.
Pa, pa!
chal

[Gość: Marek]

chalupa1 napisał:
> A nie prawda Ty idioto (adresuje do siebie), bo taka
predkosc wyniesie nie 4
> pi c´2, ale 4 pi c´3.
> Pa, pa!

Bardzo interesujaca teoria - wydawalo mi sie zawsze ze
predkosc mierzy sie w m/s a tu okazuje sie ze predkosc
wyrazana jest w m^3/s^3... Czlowiek uczy sie kazdego dnia
:)))

[chalupa1]

>
> Bardzo interesujaca teoria - wydawalo mi sie zawsze ze
> predkosc mierzy sie w m/s a tu okazuje sie ze predkosc
> wyrazana jest w m^3/s^3... Czlowiek uczy sie kazdego dnia
> :)))

Malo tego! To predkosc fali "jednosci czasu"! Chociaz nie ma to zadnego
znaczenia, ale to taka malutka nowa teoryjka...
;-))

[bonobo44]

chalupa1 napisał:
"Ciekawe!!! Jesli jakis czarodziej kosmiczny w tej chwili ukradlby nam Slonce
przy pomocy kosmicznych czarow, to - owszem - swiatlo dotarloby do miejsca,
w ktorym znajduje sie Ziemia po 8minutach, ale wowczas, gdyby do tej
tragedii
nie doszlo.
Skoro jednak juz (na szczescie tylko teoretycznie!) doszlo, to zapadanie sie
czasoprzestrzeni w miejscu, gdzie zabraklo Slonca nie dokonywaloby sie z
predkoscia swiatla, lecz z predkoscia, ktora - a jakze - zawiera w sobie
stala predkosc swiatla, ale jest od niej duzo wieksza. Jak to mozliwe? Bo
primo: jest to predkosc grawitacyjna, a wiec i secundo: musi byc predkoscia
geometryczna!
Czyli predkosc zapadania sie czasoprzestrzeni, z ktorej zniklo Slonce nie
wyniesie wcale c, lecz 4 pi c'2."

Chyba najlepszy pic do kwadratu, jaki ostatnio przeczytalem 8)
Gratuluje poczucia humoru!

swoja szosa, jesli nic nie moze sie poruszac z predkoscia>c, to ten czarodziej
tez nie dalby rady wyrwac slonca z wieksza predkoscia... pytanie tez, co by z
nim zrobil? porzucil w okolicy alfy Centauri, czy po prostu wytargal do
'nadprzestrzeni', czytaj przynajmniej ciut 'powyzej' naszej czasoprzestrzeni...
w tym ostatnim przypadku nie mialoby to dla nas pewnie wiekszego znaczenia, ze
zrobilby to z predkoscia<c, jesli tylko akt 'wyrywania' trwalby
infinitezymalnie krotko (<ɛ min.)...

tak nieco na powazniej, to cala taka historyjka musialaby byc wpasowana w
doczesny ksztalt naszej czasoprzestrzeni, podobnie jak 4-geometria kazdej
potencjalnej fali grawitacyjnej, a 'wyrywaniu' Slonca musialby towarzyszyc
efekt latania (wygladzania) 'dziury (studni) grawitacyjnej'; wszystko zatem
zalezaloby od wyrywajacego demiurga - takze moment, w ktorym Ziemia uwolnilaby
sie z postronka przyciagania Slonca i beztrosko pozeglowala w kierunku stycznej
do swej orbity w aktualnie zajmowanym prez nia punkcie...

ograniczenie predkosci rozchodzenia sie grawitacji do c oznaczaloby tu jedynie
tyle, ze nawet ow czarodziej chcac osiagnac mozliwie gladkie przejscie od
geometrii studni do geometrii znacznie bardziej lokalnie wyplaszczonej
czasoprzestrzeni, musialby zadbac o to, zeby faldy tej ostatniej, jakie skroi
nie ponakladaly sie jedna na druga w zakladki, w ktorych lokalnie przeszlosc co
i rusz wyprzedzalaby przyszlosc. Innymi slowy zadanie (rzondanie,wymog), aby
fale grawitacyjne rozchodzily sie w czasoprzestrzeni z predkoscia nie wieksza
niz c, niekoniecznie jednak rowna c), oznacza nalozenie na geometrie
czasoprzestrzeni wystarczajaco gladkich 'warunkow globalnych' opisujacych jej
rozmaitosc jako dostatecznie gladka, bez zalomkow odbiegajacych lokalnie od
postaci dajacej sie opisac porzadna gladka funkcja klasy C1...(nie nalezy
zapominac, ze cale to badziewie bierze sie stad, ze czas jest tu niejako
lokalnie 'przeciwstawiony' ujemna sygnatura tensora metrycznego przestrzeni, a
warunek stalosci c w prozni okresla jej ksztalt geometryczny - jedno wynika z
drugiego; dopuszczalne rozwiazania ilosciowo opisuja tu rownania OTW).

wiedza o tym, co by sie naprawde wydarzylo w trakcie takiego 'wyrywania' poza
nasza czasoprzestrzen, jest zreszta obecnie dosc gleboka i wyraza sie w teorii
czarnych dziur, ktora zaprowadzila Howkinga prosto do jego wszechswiata
pecherzykowego, w ktorej czarne dziury to miejsca, z ktorych zwykla materia
naszej czasoprzestrzeni 'wyrywa' poza nia rodzac wlasne czasoprzestrzenie,
dokladnie tak jak pecherzyki pary wodnej odrywaja sie od dna naczynia tuz przed
zagotowaniem sie calej jego zawartosci (nad- czy superprzestrzeni[?]) w calej
objetosci...

pozdrowienia dla teoretykow homo sapiens od ostatnich teoretykow wymierajacego
gatunku pan paniscus,

bonobo44