Nauczyciele języków obcych

[kaczukao]

Mam wielu uczniów którym udzielam koreptycji i zauważyłam że ich niewiedza
często (a nawet bardzo często) wynika z tego że nauczyciele nie chcą lub nie
potrafią przekazać im swojej wiedzy.
Jestem osobą, której naprawdę zależy na tym by ci młodzi ludzie mieli chęci
ale i możliwości kształcenia się.
Chciałabym móc uczyć w szkole i zarażać ich moją miłością do języka.
Niestety etaty zajmują osoby, którym tak naprawdę nie chce się uczyć innych
albo tego nie potrafią robić.
Dochodzi do sytuacji że zgłasza się do mnie osoba, która ma zdawać w
przyszłym roku maturę a po 1,5 roku nauki nie potrafi odmienić czasownika w
czasie teraźniejszym.
Przecież to jest chore.
Jak długo jeszcze będzie panować taka sytuacja? Dlaczego pani
nauczycielka,która nie potrafi lub nie chce uczyć zajmuje etaty w 4
okolicznych szkołach, a osoby młode i pełne potencjału są zmuszone do bycia
bezrobotnymi?
Proszę, napiszcie co o tym sądzicie.

[wild.coffee]

Też kiedyś myślałam, że to winna wyłącznie nauczycieli....a potem zaczęłam uczyć w szkole.

Na korepetycjach zawsze jest łatwiej bo cała twoja uwaga jest skupiona na jednej osobie, a uwaga tej jednej osoby MUSI być skupiona na tym co się dzieje.

Zajrzyj też na te fora:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=28045
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=22449
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=21006

[cytryna76]

No cóż - postaram się odpowiedzieć na Twoje wątpliwości,a przynajmniej
naświetlić sprawę z mojego punktu widzenia.
Co prawda z wykształcenia zasadniczo nie jestem anglistką, mam pełne
kawalifikacje do nauczania języka obcego i z powodu braku godzin z mojego
kierunkowego przedmiotu w tym roku pełna zapału rozpoczęłam pracę jako
nauczycielka języka angielskiego w gimnazjum.

Uwierz, naprawdę zależy mi na dobrym wykonywaniu moich obowiązków i chciałabym
widzieć efekty mojego zaagazowania, ale z dnia na dzień jestem coraz bardziej
zniechęcona. Kiedyś tez dziwiłam się, jak to mozliwe, że młodzież uczy się
angielskiego przez kilka lat i kompletnie nic nie umie, zwalałam winę na
leniwych nauczycieli, którzy "nie chcą lub nie potrafią". Teraz, gdy poznałam
druga stronę medalu, przestałam się tak bardzo dziwić.

Po pierwsze problem polega na tym, że w każdej klasie uczniowie reprezentują
skrajnie rózne poziomy umiejętności. Nie chodzi tylko o uzdolnienia. Kryterium
podziału jest: grupa dziewczynek i grupa chłopców, po to by plan pasował do w-
f -u. Dobrze wiesz, że warunkiem efektywnego nauczaniaw przypadku języka
obcego jest dostosowanie poziomu wyjsciwego do poziomu ucznia. Gdy zrobiłam
placement test, okazało się, że w kazdej z grup parę osób zdobyło ponad 30
punktów, kilka innych oscylowało w okolicach zera, a reszta zajmowała pozycje
gdzieś w sródku na całej rozpiętosci skali. Powiedz mi, jak sensownie uczyć w
takiej klasie? Ja w klasie jestem jedna, a potrzeb i oczekiwań tyle, ile
uczniów. Gdy "wyśrodkowałam" poziom, ci słabsi skarżą się, ze nic nie
rozumieją, bo oni włąsciwie musieliby zaczynac od podstaw. A co wtedy maja
robić ci lepsi? Przy wyśrodkowanym poziomie najlepsi i tak się nudzą, bo oni z
kolei już to umieją.

Być może można by jakoś sensownie zróznicować poziom, ale w szkole nie ma
absolutnie żadnego dostepu do ksera, by przygotowywac dodatkowe materiały.
Nawet testy na sprawdzian kseruję na koszt własny, bo inaczej pozostałaby mi
kreda i tablica. Muszę więc bazować wyłącznie na podręczniku, jednym dla
wszystkich, a żeby zrobić jakikolwiek listening, magnetofon taszczę z domu, bo
w szkole nie ma ani jednego na chodzie.

Jest jeszcze jeden problem: "do tanga trzeba dwojga" i aby to zromumieć,
nalezy się zatrudnić w szkole, najlepiej w gimnazjum. Większość uczniów nie
jest zainteresowanych nauką czegokolwiek i nie sposób zmotywować ich do żadnej
sensownej pracy. W większosci grupach, zwłaszcza w grupach chłopców,
usilowanie przeprowadzenia zajęć to 45 minutowe zmaganie się,a właściwie walka
o każdą chwilę ciszy i skupienia. Jeśli nawet trafi się kilku
zainteresowanych nauką, pozostali skutecznie im to utrudniają. Zdarza się, że
połowa nie przynosi książek, nie mówiąc już o ćwiczeniówkach. Chyba zgodzisz
się ze mną, ze podręcznik to podstawowe narzedzie pracy językowca i każdy z
uczniów powinien go miec przed nosem. Aha -jedynek za brak podręcznika w moje
szkole stawiać nie wolno, by nie dyskryminować tych, których na ksiażkę nie
stać. Większość uczniów bezczelnie wykorzystuje ten fakt,a jak wygląda praca,
gdy jest jedna książka na trzech uczniów nie muszę dodawać.
Próbowałam w tej sprawie interweniować na zebraniu rodziców - zero efektów.
Niektórzy rodzice w dalszym ciągu uważają język obcy za zbędny dodatek.
Książkę do polskiego czy matmy kupią, a do angielskiego już nie. Coż sie
potem dziwić, że jeden z drugim nic nie umie.
Być moze uznasz, ze jestem nieudolna, ale podobne problemy ma 90% moich
koleżanek po fachu, nie tylko językowców zresztą. Wystarczy poczytać inne posty
na temat warunków pracy w gimnazjum w ogóle. Problemy z dyscypliną bardzo
często własciwie niemożliwiają pracę dydaktyczną,a zaległości uczniów
narastają. COż z tego, ze umiem wytłumaczyć ( słyszałam to niejednokrotnie z
ust moich uczniów) i że robię to z ochotą, skoro w niektórych klasach zaledwie
kilku chce mnie słuchać,a reszta skutecznie mnie zagłusza lub rozprasza, bo
bardziej interesuje ich wczorajszy mecz piłkarski, komórka, okładnie kolegi
pięściami czy to, co za oknem.

Gdy uczeń przychodzi do Ciebie na lekcje indywidualne po pierwsze jest
najczęściej jakoś tam zmotywowany do nauki i chce Cię słuchać, po drugie możesz
w pełni dostosować sie do jego poziomu i oczekiwań, po trzecie nie ma problemów
z materiałem do zajęć w postaci książki lub kserówek, po czwarte jest aktywny
przez cały czas trwania zajęć i nie roprasza go dajmy na to klasowy
chuligan,który ma akurat ochotę wrzeszczeć lub rzucać kredą, a którego w
warunkach szkolnych nie sposób pozbyć się z lekcji. Uwierz mi, że ja też ma
sukcesy pracy w takich warunkach, gdy trafiają do mnie uczniowiem którzy
chociażby z wyżej wymienionych powodów nie sa w stanie nauczyć się w klasie
szkolnej.

To, o czym piszesz, jest oczywiscie patologią, lecz jest jednocześnie
zjawiskiem niestety dośc powszechnym. Nie powinno tak być, ze uczeń po kilku
latach nauki języka w szkole nawet nie umie się przedstawić. Z drugiej jednak
strony nie robi się nic, by zniwelować trudności i uciążliwości, o których
piszę. Pewnie zdarzają sie nauczyciele leniwi i niezaangażowani, ale przynaję
się bez bicia, że mimo mojego zapału do nauczania, mnie też powoli opadają
ręce. Robię co mogę, ale czuję, że to ponad moje siły.
Myślę o pracy w dobrym liceum. Może tam przynajmniej niektórzy docenią
starajacego się nauczyciela. Inaczej pewnie odejdę z zawodu.

No właśnie - powiem szczerze, że nie słyszałam jeszcze o bezrobotnym angliście.
W szkołach jest wręcz deficyt nauczycieli tego przedmiotu. Sama miałam w
sierpniu kilka ofert pracy,a więc nie ma mowy o "młodych, marnujących się
językowcach" i tych nieudolnych, którzy blokują etaty. Wręcz przeciwnie -
prawda jest taka, ze w żadnym przemiocie nie ma takiej rotacji, jak w
przypadków języków obcych. Dlaczego? Otóż Ci młodzi, zapaleni po roku, dwóch
najczęściej wypalają się i odchodzą, bo ze znajomością języka obcym mają
szansę na znalezienie lepszych warunków pracy niż w takich, jakie oferuje im na
przykład przciętne gimnazjum. Jako ciekawostkę podam, że jestem 4 nauczycielką
angielskiego w jednej z trzecich klasy ( w podstawówce też co roku mieli inną
panią,w sumie 7). Tak przy okazji te zmiany również nie wychodzą na dobre
uczniom, bo każdy z nauczycieli miał inny styl nauczania, każdy wymagał od nich
czegoś innego, a oni sami sa już tymi zmianami zmęczeni i zdegustowani, no i
jak mi sami powiedzieli "zaczynają olewać".

[kaczukao]

Cytryno76:
Napisałaś że uczysz w gimnazjum, przyznam że na ten temat nie mogę za wiele
powiedzieć.
Ja odbywałam praktyki studenckie w naprawdę dobrym liceum, gdzie uczniowie aż
palili się do nauki włoskiego.
Niestety widziałam podejście nauczycielki, która sama niezbyt dobrze znała ten
język i kiedy któryś z uczniów zadawał zbyt wiele pytań stawał sie dla niej
niewygodny.
Uczniowie woleli nie chodzić na lekcje ponieważ jeśli czegoś nie rozumieli to
byli wyzywani od idiotów.
Efektem było to że większość klasy miała mierne oceny z przedmiotu,który
naprawdę nie jest trudny a do tego ciekawy.
Kiedy prowadziłam z nimi zajęcia, widzialam że oni naprawdę lubią się uczyć, że
chcą dowiedzieć się więcej.
Niestey skutecznie im to uniemożliwiano.
Z tego co wiem obecnie pani nauczycielka się zmieniła lecz niestety sytacja
jest taka sama.Na miejsce dawnej pani przyszła jej bardzo dobra koleżanka z
tym samym podejściem.
Pozdrawiam
Kaczukao

[ameise86]

Bardzo ciekawy post i niestety dużo w nim racji (pewnie wszystko niestety). sama
chodziłam do gimnazjum (pierwszy rocznik reformy), teraz jestem w klasie
maturalnej. W gimnazjum nie nauczyłam się w zasadzie nic jeśli chodzi o język
niemeicki, cieszę się, ze rodzice to szybko zauważyli (na początku pierwszej
klasy) i zapisali mnie na porządny kurs w szkole językowej. Tylko dzięki niemu
(i własnej pracy w domu) myśle teraz poważnie o germanistyce :) W gimnazjum
lekcje wyglądały tak jak opisuje Cytryna76 - zajęcia albo całą klasą (2 razy w
tygodniu), albo w dwóch grupach (raz w tygodniu - podział: wg alfabetu) - swoją
droga co za bezsens. Poziom wyśrodkowany, ja się nudziłam, niektórzy mieli
problemy, a ci "w środku" i tak się niczego nie nauczyli. Jednak tu widzę mimo
wszystko trochę (moze dużo) winy nauczyciela, który nie umiał zapanować nad
klasą (w zasadzie każdy robił co chciał, latała kreda, a chłopak wychodził
oknem, obiegał szkołę i wracał drzwiami). Co ciekawe ten sam chłopak na lekcji
geografii siedział cichutko i miał u tej nauczycielki proponowana ocenę wzorowa
z zachowania! Wszystko zależy od podejścia, nauczycielka geografii zareagowała
na samym początku na przejawy (wtedy) nieodpowiedniego zachowania, wszyscy sie
jej bali i byl na prawde spokój.
Teraz chodzę do liceum (dobrego) z językiem jest duzo lepiej, po pierwsze mam go
5 h w tygodniu, po drugie lepszy nauczyciel, po trzecie w klasie spokój, ludzie
wiedzą czego chcą. Tylko poziom nauczania ciągle nie taki... Ponieważ nie bylo
testów z języka po gimnazjum, do klasy więc trafili tacy jak ja (nie chwalę sie,
ale mi na prawde bardzo zalezy an tym przedmiocie), tym razem nie jestem jedyna
;-) jak i tacy, którzy bazują tylko na wiedzy z gimanzjum (które najczęsciej
wygląda tak jak opisywane). Reasumując, tylko uczniowie uczęszczający na
dodatkowe kursy (korepetycje) prezentują jakiś poziom (wyj. potwierdza regułę).
Niestety...

[cytryna76]

Zgadzam się z Tobą, że niektórzy nauczyciele radzą sobie jakoś z dyscypliną w
gimnajzum, a od tego zalezy możlwość przeprowadzenia lekcji, ale śmiem
twierdzić, że takich jest zdecydowana mniejszośc, a nawet garstka. To już moja
druga szkoła gimnazjalna,a więc mam jakieś rozezanie.
Wydaje mi się, że to kwestia osobowości, i niestety umiejętności zastarszenia
uczniów. Problem w tym, że na przykład nie mam natury policjanta ani żołnierza
i ciągła walka z uczniami po prostu bardzo mnie męczy i wyrąca z równowagi.
Gdybym wiedziała, jak wygląda dziś praca w gimnazjum, pewnie w ogóle bym sie
nie zdecydowała na zawód nauczyciela. W podobnej sytuacji jest wiele moich
koleżanek, zwłaszcza tych młodych. Uczelnie zupełnie nie przygotowują to
radzenia sobie z problemami wychowawczymi, a co gorsza z reguły w ogóle o tych
trudnosciach nie mówią ,zresztą kiedyś już ten temat był poruszany. Szansę na
w miarę spokojne przerwanie mają przede wszystkim kosy i jędze, a nie każdy
przeciez taki jest. Wychodzi na to, że jesli ktoś potrafi zainteresować lekcją
uczniów chętnych do nauki, dobrze tłumaczy i lubi uczyć, ale nie krzyczy i
grozi od progu, nie nadaje się na nauczyciela.

Oddałabym wszystko, by móc pracowac z takimi, co jak napisałaś: 'wiedzą, po co
są w szkole". Z Twojego postu wynika jednak, że i wtedy trudno sprostać
oczekiwaniom ze względu na zróznicowany poziom. Niestety zgadzam się - uczący
się języka dodatkowo z reguły biją na głowę tych, co bazują wyłącznie na szkole.
I to jest bardzo przykre.

[testman]

cytryna76 napisała:

> No cóż - postaram się odpowiedzieć na Twoje wątpliwości,a przynajmniej
> naświetlić sprawę z mojego punktu widzenia.
> Po pierwsze problem polega na tym, że w każdej klasie uczniowie reprezentują
> skrajnie rózne poziomy umiejętności. Nie chodzi tylko o uzdolnienia.
>Kryterium podziału jest: grupa dziewczynek i grupa chłopców, po to by plan
>pasował do w- f -u. Dobrze wiesz, że warunkiem efektywnego nauczaniaw
>przypadku języka
> obcego jest dostosowanie poziomu wyjsciwego do poziomu ucznia. Gdy zrobiłam
> placement test, okazało się, że w kazdej z grup parę osób zdobyło ponad 30
> punktów, kilka innych oscylowało w okolicach zera, a reszta zajmowała pozycje
> gdzieś w sródku na całej rozpiętosci skali. Powiedz mi, jak sensownie uczyć w
> takiej klasie?

takie klasy nazywają się "mixed-ability" i w jakiś cudowny sposób działają na
całym świecie - tylko w Polsce jakoś nie można sobie z nimi poradzić!

> Ja w klasie jestem jedna, a potrzeb i oczekiwań tyle, ile
> uczniów. Gdy "wyśrodkowałam" poziom, ci słabsi skarżą się, ze nic nie
> rozumieją, bo oni włąsciwie musieliby zaczynac od podstaw. A co wtedy maja
> robić ci lepsi? Przy wyśrodkowanym poziomie najlepsi i tak się nudzą, bo oni
z kolei już to umieją.

No bo w przypadku takiej klasy nie chodzi o zadne wyśrodkowanie, ale
jednoczesne przeprowadzenie kilka zadan na roznych poziomach - tak zeby kazdy
nauczyl sie czegos innego.

>W szkole nie ma absolutnie żadnego dostepu do ksera, by przygotowywac
>dodatkowe materiały. Nawet testy na sprawdzian kseruję na koszt własny, bo
>inaczej pozostałaby mi kreda i tablica. Muszę więc bazować wyłącznie na
>podręczniku, jednym dla wszystkich, a żeby zrobić jakikolwiek listening,
>magnetofon taszczę z domu, bo w szkole nie ma ani jednego na chodzie.

Jeśli miejsce pracy nie zapewnia minimum warunków do pracy, radzę zmienić
szkołę, a nie firmować to dalej swoim nazwiskiem.

> Chyba zgodzisz
> się ze mną, ze podręcznik to podstawowe narzedzie pracy językowca i każdy z
> uczniów powinien go miec przed nosem.

Ja się nie zgodzę - podręcznik (taki sam dla wszystkich) jest wymysłem wielkich
międzynarodowych wydawnictw. Można uczyć ciekawie i bez podręcznika i bez
ćwiczeniówki. Jeszcze kilka(naście) lat temu nikt nie używał xero, a języków
uczono.

> Gdy uczeń przychodzi do Ciebie na lekcje indywidualne po pierwsze jest
> najczęściej jakoś tam zmotywowany do nauki i chce Cię słuchać,

w przypadku gimnazjalistow/licealistow - zwykle wcale nie jest zmotywowany;
zwykle ma zaleglosci, które trzeba nadrobić, nie lubi przedmiotu i swojej pani.
przez ostatnie miesiace zwykle mowiono mu ze nic nie umie. Przekonanie go, ze
moze (=potrafi) sie czegos nauczyc i/lub warto sie uczyc jezyka, tez nie jest
latwym zadaniem.

> To, o czym piszesz, jest oczywiscie patologią, lecz jest jednocześnie
> zjawiskiem niestety dośc powszechnym.

jest to wynikiem braku jakiejkolwiek kontroli nad praca i efektami pracy
nauczyciela oraz przepychaniem uczniow do kolejnej klasy. jakby jeden z drugim
nie zdali do kolejnej klasy, to moze czesc zainteresowalaby sie uczeniem

testman

[tawananna]

> takie klasy nazywają się "mixed-ability" i w jakiś cudowny sposób
> działają na całym świecie - tylko w Polsce jakoś nie można sobie z > nimi
poradzić!

To teraz wytłumacz mi:
a) dlaczego, skoro "mixed-ability" jest takim wspaniałym rozwiązaniem, we
wszystkich szkołach językowych słuchacze są dzieleni według poziomu znajomości
języka?
b) jak wyobrażasz sobie poprowadzenie zajęć w trzydziestoosobowej klasie, w
której są osoby na poziomie FCE+ i osoby mające problem z przekształceniem w
pytanie zdania w Simple Present?

"Mixed-ability" - owszem:
a) w małej klasie,
b) przy rozpiętości poziomów niebędącej jednocześnie przepaścią,
c) moim zdaniem, raczej nie na zajęciach z języków obcych.

> Jeśli miejsce pracy nie zapewnia minimum warunków do pracy,
> radzę zmienić szkołę, a nie firmować to dalej swoim nazwiskiem.

Śmieszne w dzisiejszej rzeczywistości - zarówno sytuacji z pracą (jeśli uczysz
języka, to jeszcze, ale coa ma zrobić historyk, biolog czy matematyk? cieszy
się, że w ogóle ma pracę) jak i sytuacji w szkolnictwie (w takim razie w
połowie szkół nie mogą odbywać się żadne zajęcia).

> Ja się nie zgodzę - podręcznik (taki sam dla wszystkich) jest
> wymysłem wielkich międzynarodowych wydawnictw. Można uczyć
> ciekawie i bez podręcznika i bez ćwiczeniówki

Ile ja bym dała, żeby zobaczyć Twoje lekcje... Wiesz, bez podręcznika i bez
kserowanych materiałów oczywiście, można uczyć, ale czy naprawdę uważasz, że to
gra warta świeczki? I jak nauczysz np. czytania ze zrozumieniem: pisząc teksty
na tablicy? A nauczyciel ma prawo wymagać od uczniów podręcznika na zajęcia...

[testman]

> a) dlaczego, skoro "mixed-ability" jest takim wspaniałym rozwiązaniem, we
> wszystkich szkołach językowych słuchacze są dzieleni według poziomu
znajomości języka?

Nie twierdziłem, że są wspaniałym rozwiązaniem, ale można sobie z nimi jakoś
poradzić.
Podział grup na sztywne poziomy też nie jest rozwiązaniem idealnym. Przede
wszystkim zakłada, że
(i) język da się podzielić na małe kawałki i "nakarmić" nimi ucznia (dzisiaj
to, jutro tamto itd)
(ii) uczniowie uczą się jezyka w jakiejś określonej kolejności
(iii) uczniowie uczą się gdy my ich nauczamy.
Wszystkie w/w załozenia sa falszywe. Uczenie się jezyka nie jest procesem
linearnym. Coraz częściej mówi się np. o gramatyce jak o żywym organizmie -
takim, który stopniowo rośnie i się rozwija (z pomoca nauczyciela w klasie ale
i poza nia), ale nauczyciel właściwie nie ma wpływu na jego ostateczny kształt.

A tak własciwie to kazda grupa jest mixed-ability - różny jest tylko przedział
znajmosći jezyka.

> b) jak wyobrażasz sobie poprowadzenie zajęć w trzydziestoosobowej klasie, w
> której są osoby na poziomie FCE+ i osoby mające problem z przekształceniem w
> pytanie zdania w Simple Present?

po pierwsze, nigdy nie podjalbym sie pracy z taka grupa (głównie ze względu na
ilość)
po drugie, w takich warunkach w gre wchodzi tylko pozostawienie uczniom duzej
autonomii - uczniowie powinni starac sie uczyc sami (i siebie nawzajem), a
nauczyciel powinien im dyskretnie pomagac z problemi, gdyz nie ma fizycznej
mozliwosci zeby nauczyciel uczył (tzw. przekazywał swoją wiedzę w tradycyjny
sposob przed tablica).
po trzecie, w gre wchodzi takze zmiana systemu oceniania: nie mozna oceniac
wszystkich przy uzyciu jednej skali, ale porownujac ich wiedze/umiejetnosci na
poczatku semestru i na koncu.

> Śmieszne w dzisiejszej rzeczywistości - zarówno sytuacji z pracą (jeśli
uczysz
> języka, to jeszcze, ale coa ma zrobić historyk, biolog czy matematyk? cieszy
> się, że w ogóle ma pracę) jak i sytuacji w szkolnictwie (w takim razie w
> połowie szkół nie mogą odbywać się żadne zajęcia).

Każdy bierze odpowiedzialność za swoja prace. Jesli nie potrafi jest wykonac,
powinien zrezygnowac albo zostac wyrzuconym (malo realne w obecnym systemie, z
Karta Nauczyciela).

Niestety nie interesuje mnie los biednych biologów, historyków. Albo pracujemy
dobrze albo wcale.

Uważam, że rzeczywiście w niektórych szkołach nie powinny. Nauka nie może
skupiać się na odsiedzeniu "roboczo-godzin" w szkole. Niezainteresowani nigdy
sie nie nauczą (bo nauczyciele i tak ich przepchna) - a ci rokojący nadzieje na
początku nowej szkoły, szybko zostają zniecheceni. Pierwsi tak czy inaczej
nigdy nic nie wiedza, a ci drudzy nauczyliby sie wiecej w domu lub bibliotece.

> Ile ja bym dała, żeby zobaczyć Twoje lekcje... Wiesz, bez podręcznika i bez
> kserowanych materiałów oczywiście, można uczyć, ale czy naprawdę uważasz, że
> to gra warta świeczki? I jak nauczysz np. czytania ze zrozumieniem: pisząc
teksty na tablicy?

Tak - Zajecia bez ksiazek i materiałów sa dosc kontrowersyjne.
Wiele pomysłów i nieustajaca dyskusja o nauczaniu angielskiego jest dostepna
pod adresem groups.yahoo.com/group/dogme/ - grupa dyskusyjna założona
jakies 5 lat temu przez Scotta Thornbury'ego. Jednym z głównych tematów jest
odejście od tradycyjnych ksiazek i tzw. "material-light teaching".

Podstawę lekcji ma stanowić doświadczenie, zaintersowania i umiejętności
uczniów (i nauczyciela). Uczymy słuchania słuchając kolegów - a nie kasety.
Czytamy tylko krótkie teksty - często wyprodukowane przez innych uczniów w
czasie lekcji.

Tzw. Czytanie ze zrozumieniem w wydaniu dużych wydawnictw to zwykle TEST, który
z czytaniem nie ma wiele wspólnego. Zwykle celem tekstów w książkach jest
wprowadzenie słownictwa lub gramatyki (ew. zachęcenie do mówienia). Istnieje
wiele innych skutecznym metod, zeby to zrobić. Nauczmy uczniów słownictwa i
gramatyki bo z tym maja kłopoty. Czytac potrafią już po polsku, a po angielsku
jest tak samo. A jeśli ktoś przygotowuje uczniów do jakiegoś egzaminu i
potrzebuje tekstów, to niech sobie wybierze zestaw testów - bedzie wiecej
pozytku.

>A nauczyciel ma prawo wymagać od uczniów podręcznika na zajęcia...

Jesli nauczyciel wybierze jeden podrecznik, to zgadzam sie z toba calkowicie,
ma prawo go wymagac.

[wild.coffee]

> Podstawę lekcji ma stanowić doświadczenie, zaintersowania i umiejętności
> uczniów (i nauczyciela).

Pod warunkiem, że mają te zainteresowania.

> Nie twierdziłem, że są wspaniałym rozwiązaniem, ale można sobie z nimi jakoś
> poradzić.

Jedyna 'sytuacja' którą sobie przypominam i w której sobie nauczycielka radziła to Ania z Zielonego Wzgórza (w którejś z kolejnych części).
Lektura postów nauczycieli na forach międzynarodowych raczej sugeruje, że sobie z tym problemem nie radzą lub radzą kiepsko.
Z własnego doświadczenia wiem, że uczenie takiej grupy, nawet jeśli jest spokojna i w miarę pracowita - to dla nauczyciela horror. Wolę przeuczyć 3 godziny normalnie niż jedną tak.

> po drugie, w takich warunkach w gre wchodzi tylko pozostawienie uczniom duzej
> autonomii

jak to sobie wyobrażasz w polskiej szkole?
to raczej myślenie 'gdyby babcia miała wąsy...'

> Każdy bierze odpowiedzialność za swoja prace. Jesli nie potrafi jest wykonac,
> powinien zrezygnowac albo zostac wyrzuconym

Niestety to tak nie działa.
Nie tylko wśród nauczycieli. Wśród wszystkich zawodów.

[tawananna]

"A tak własciwie to kazda grupa jest mixed-ability - różny jest
tylko przedział znajmosći jezyka."

Ależ oczywiście. Ale rolą szkoły powinno być zadbanie, by przedział znajomości
języka był w miarę wąski. To się da zrobić - tak dałoby się zrobić w wypadku
szkoły cytryny76. Zamiast dzielić dzieciaki na chłopców i dziewczynki, można
podzielić je według znajomości języka (a nawet zrobić grupy międzyklasowe).
cytryna76 pyta, jak sensownie uczyć w klasie o tak wielkiej rozpiętości, a Ty
masz na to tylko odpowiedź - to mixed-ability! Na całym świecie sobie z tym
radzą!

"Przede wszystkim zakłada, że
(i) język da się podzielić na małe kawałki i "nakarmić" nimi ucznia (dzisiaj
to, jutro tamto itd)
(ii) uczniowie uczą się jezyka w jakiejś określonej kolejności
(iii) uczniowie uczą się gdy my ich nauczamy.
Wszystkie w/w załozenia sa falszywe. Uczenie się jezyka nie jest procesem
linearnym."

Oczywiście, że uczenie się języka nie jest procesem absolutnie linearnym. Ale,
by było efektywne, nie trzeba wcale zrezygnować całkowicie z wyżej wymienionych
założeń. Czasami nawet - nie można. Czy tego chcemy, czy nie, pewne zagadnienia
są wprowadzane w określonej kolejności. Absolutnym błędem byłoby ich sztywne
oddzielanie od siebie i przeprowadzanie kolejnych, oderwanych lekcji
poruszających różne kwestie gramatyczne czy leksykalne. Ale bez pewnej
kolejności po prostu się nie da...

"po pierwsze, nigdy nie podjalbym sie pracy z taka grupa (głównie ze względu na
ilość)
po drugie, w takich warunkach w gre wchodzi tylko pozostawienie uczniom duzej
autonomii - uczniowie powinni starac sie uczyc sami (i siebie nawzajem), a
nauczyciel powinien im dyskretnie pomagac z problemi, gdyz nie ma fizycznej
mozliwosci zeby nauczyciel uczył (tzw. przekazywał swoją wiedzę w tradycyjny
sposob przed tablica).
po trzecie, w gre wchodzi takze zmiana systemu oceniania: nie mozna oceniac
wszystkich przy uzyciu jednej skali, ale porownujac ich wiedze/umiejetnosci na
poczatku semestru i na koncu."

I jak Ty to wszystko sobie wyobrażasz w polskiej szkole? To piękna wizja, ale
skrajnie utopijna. Już widzę oczyma wyobraźni tę dużą autonomię na lekcjach i
uczenie siebie nawzajem (a kto nauczy tych, którzy są w klasie najlepsi?). I to
ocenianie bez użycia jednej skali (a potem pobudka na ujednoliconej maturze.
albo wręcz przeciwnie - najlepsi uczniowie mają najgorsze oceny, bo zrobili
najmniejsze postępy...).

"Każdy bierze odpowiedzialność za swoja prace. Jesli nie potrafi jest wykonac,
powinien zrezygnowac albo zostac wyrzuconym (malo realne w obecnym systemie, z
Karta Nauczyciela)."

W takim razie z miejsca wszyscy nauczyciele idą na bezrobocie. Ci, którzy chcą
mieć czyste sumienie, rezygnują sami, resztę wyrzucamy. A kto będzie uczył? Nie
wiesz, jaka jest sytuacja w większości szkół? Nie wiesz, że kiepski dostęp do
ksera i ogromne klasy to ponury standard polskiej oświaty?

"Niestety nie interesuje mnie los biednych biologów, historyków. Albo pracujemy
dobrze albo wcale."

Czyli kończysz studia, szczęśliwie znajdujesz pracę, widzisz, że warunki pracy
są beznadziejne... więc zwalniasz się i nie przejmujesz się tym, że masz
rodzinę na utrzymaniu i rachunki do zapłacenia? I takiego postępowania wymagasz
od innych?

"Niezainteresowani nigdy sie nie nauczą (bo nauczyciele i tak ich przepchna) -
a ci rokojący nadzieje na początku nowej szkoły, szybko zostają zniecheceni.
Pierwsi tak czy inaczej nigdy nic nie wiedza, a ci drudzy nauczyliby sie wiecej
w domu lub bibliotece."

Niestety, jest jeszcze coś takiego jak obowiązek edukacji...

"Podstawę lekcji ma stanowić doświadczenie, zaintersowania i umiejętności
uczniów (i nauczyciela). Uczymy słuchania słuchając kolegów - a nie kasety.
Czytamy tylko krótkie teksty - często wyprodukowane przez innych uczniów w
czasie lekcji."

I to jest Twoim zdaniem taka rewelacyjna metoda? Wiesz, to niesamowite, ale nie
mam nigdy problemów ze zrozumieniem wypowiedzi moich kolegów, bardzo rzadko -
ze zrozumieniem nauczyciela - a jednak zdarza się, że duże trudności sprawia mi
rozumienie np. tekstów z kaset. Uczenie się rozumienia ze słuchu poprzez
wsłuchiwanie się w wypowiedzi mówiących na Twoim poziomie (albo słabszym: mixed-
ability) rodaków jest bardzo złudne - często tylko wydaje nam się, że rozumiemy
dany język, i dopiero przy kontakcie z obcokrajowcem - albo, w jeszcze większym
stopniu, słuchając rozmowy dwóch obcokrajowców - zdajemy sobie sprawę z tego,
jak wiele nam jeszcze brakuje...

"Zwykle celem tekstów w książkach jest wprowadzenie słownictwa lub gramatyki
(ew. zachęcenie do mówienia). Istnieje wiele innych skutecznym metod, zeby to
zrobić. Nauczmy uczniów słownictwa i
gramatyki bo z tym maja kłopoty. Czytac potrafią już po polsku, a po angielsku
jest tak samo."

Nauczenie się słownictwa i opanowanie teoretycznie gramatyki nie równa się
jeszcze umiejętności czytania ze zrozumieniem. Nie wspominając już o tym, jakim
przeżytkiem według wielu jest - skoro już mówimy o tych wszystkich nowoczesnych
metodach nauczania - nauczania słownictwa poza kontekstem. Masz rację, że celem
tekstów w książkach jest często wprowadzenie słownictwa lub gramatyki - i nie
bez powodu!

[baba67]

Mam pytanie ?
Czy przeprowadziles SAMODZIELNIE jakakolwiek lekcje w przecietnej klasie w
przecietnym gimnazjum ew w tzw spadowej klasie dobrego (w gimnazjach, gdzie sa
klasy profilowane upycha sie reszte w 2-3 pozostalych klasach i to sa spady).
Ja nie pisze o lekcji w obecnosci nauczyciela tylko samodzielnie.

Jesli nie,to sie nie odzywaj, bo Twoj brak znajomosci realiow poraza...
Podejrzewam, ze grzejesz szanowna sempiterne na cieplutkiej posadce w
kuratorium (zwie takich u nas pierdzistolkami) albo robisz doktoracik z metodyki
gdzie wszystko wyglada pieknie i rozowo tyle, ze na papierze.
Na zachodzie Europy uczen nie jest bezkarny, sa bardzo skuteczne sposoby
dyscyplinowania go.
Jesli w Polsce uczen pobije nauczyciela, to nauczyciel musi zmienic prace
(jesli ja znajdzie), a uczen, nawet z wyrokiem sadowym lub kilkoma, ma prawo
chodzic do szkoly.
Takie jest prawo stworzone przez pierdzistolkow.
Osobiscie tez ucze, tyle, ze w dobrym gimnazjum, gdzie z profilowanymi klasami
pracuje sie normalnie, a spadowki dzieli solidarnie miedzy siebie kilka osob.
Ale i tak po zdobyciu licencjatu pokombinuje inaczej.
Lepiej zejdz z oblokow i nie testuj nerwow innych.

[baba67]

to bylo do testmana a nie do cofee

[wild.coffee]

> Podejrzewam, ze grzejesz szanowna sempiterne na cieplutkiej posadce w
> kuratorium (zwie takich u nas pierdzistolkami) albo robisz doktoracik z metodyk

Dla mnie testman brzmi jak naiwny student, który coś tam wie i myśli, że to ON zmieni świat, bo to co jest jest takie odkrywcze.
Jeśli tak jest, to....nie przekonasz, babo:) Dopiero życie może przekonać.

[baba67]

A wiesz, ze moze rzeczywiscie :-)?
Wlasnie wyciagam z pamieci moje studenckie pojecia o nauczaniu...moze nie byly
AZ tak absurdalne, ale utopijne niewatpliwie byly...

[wild.coffee]

No właśnie:)) Moje też.
I gdybym w czasach studenckich na forach internetowych przesiadywała to pewnie też podobne rzeczy bym pisała:)

Ehhhh....życie.....

[cytryna76]

Dziekuję za poparcie. Gdy czytam podobne bzdury, mam ciśnienie 200, tak więc
dobrze, ze mnie ktoś wyręczył w sformułowaniu zręcznej riposty. Zyczę temu
kogoś, aby się zatrudnił w polskim gimnazjum i udowodnił całemu światu, że
JEDNAK SIĘ DA. Przy tak radykalnych poglądach (szkoła nie zapewnia warunków
pracy, to ją zmień, tak jakby gdzie indziej było inaczej)pewnie i tak zwolniłby
się 2.09. Włąsnie przez takich wolnomyślicieli - teoretyków w polskiej
edukacji jest jak jest.

[wild.coffee]

> się 2.09. Włąsnie przez takich wolnomyślicieli - teoretyków w polskiej
> edukacji jest jak jest.

Trafna uwaga.
Niestety.

[ja19761]

Uczyć jedną lub dwie chętne osoby to nie to samo co trzydzieści pięć.
Pozdrawiam.

[velika]

Jestem z rocznika "eksperymentalnego", w klasie maturalnej. Jeśli chodzi o naukę
języka, w gimnazjum chodziłam do jedynej klasy z językiem angielskim, do której
można było sie dostać na podstawie wyniku testu. To spowodowało, że wszyscy
mielismy jakieś pojęcie o tym języku i nie było ogromnych różnic między nami.
Poza tym miałam fantastyczną, młodą nauczycielkę, która wtłoczyła w nasze głowy
bardzo wiele. mieliśmy podział na nieduże grupy, więc nie było problemów z
zapanowaniem nad klasą. Wszystko zmieniło się w liceum. Do grupy teoretycznie
"zaawansowanej" trafiły osoby, które nie znały podstaw języka. Kilka z nich do
dzisiaj, na miesiąc przed maturą, nie odróżnia czasu przeszłego od
teraźniejszego, a strona bierna to czarna magia. Poziom w liceum mam dużo niższy
niż w gimnazjum i szkoda mi trochę tych 3 straconych lat. Nauczycielka moze i
się stara, ale niestety większości nic się nie chce. Niektóre osoby z grupy
podstawowej mają większą wiedzę niż osoby z mojej "zaawansowanej". Gdyby nie to,
że chodzę na korepetycje do mojej nauczycielki z gimnazjum, już dawno
zapomniałabym rzeczy, których kiedyś się nauczyłam.