Brian McGilloway "Na granicy"

[carollcat]

Wertując wątki o aktualnych lekturach zauważyłam, że sporo osób
czytało, ale jakoś wrażeniami nikt się nie podzielił.
Więc zapraszam do podzielenia się

Mam wrażenie, że ktoś osto ją skrytykował, ale znaleźć nie mogę.
Może to o coś innego chodziło?

[negev56]

Miało być odkrywczo bo Irlandia, miał być następca Wallandera Devlin, obiecano
dobrą intrygę wśród małej społeczności na granicy Północnej i Południowej
Irlandii. To wszystko znajdziemy w powieści, tyle, że Devlin to nie Wallander, a
zwyczajny Devlin, normalne morderstwa z tajemnicą cofającą czytelnika dekadę
wstecz, można by powiedzieć, najzwyklejszy kryminał. Tylko absolutnie nie
przemawia do mnie motyw zabójstw, zemsta i morderca, jak dla mnie wydumane i
zbyt nierzeczywiste. Poza tym policja jakaś taka niegramotna i pierdołowata.
I drażni mnie, że nie wiem do końca co to garda, posterunek, placówka czy
coś.

I na koniec, wydawnictwa mogłyby darować sobie reklamę powieści (nie tylko tej),
prawie jak Wallander, prawie jak Chandler, bo krzywdę takim tekstem robią
czytelnikowi, i myślę autorowi. Chyba każdy pisarz ma swój styl, tak mi się
prawie wydaje.

[emka_1]

Garda to Policja Państwowa Republiki Irlandii, garda z małej to policjant, w
liczbie mnogiej gardai, w ostateczności może chodzić o policję, ale rzadko
Znaczy tłumacz koloryt lokalny zostawił, żeby było tak jak ze Scotland Yardem,
tylko jak widać mu nie wyszło

[negev56]

Dzięki za wyjaśnienie i rozjaśnienie.

A wracając jeszcze do powieści, ta książka to debiut McGilloway'a, może następne
będą lepsze. Wcale nie jest powiedziane, że ta kniga jest zła czy słaba, ale
lepsze się czytało.

Na str.19 ciekawa informacja o Wędrowcach, grupie społecznej Wielkiej Brytanii
i Irlandii, przypominająca kontynentalnych Cyganów (za tłumaczem), bardzo to
interesujące.

[emka_1]

Lucht siúil albo travellers, ale to przynajmniej w U.K. gatunek ginący, ze
względu na zmianę prawa jakieś 15 lat temu, o ile sobie przypominam wystąpili
chyba w którymś Midsomerze (filmowym), a na pewno w ostatniej Elizabeth George
Careless in red jedna z bohaterek jest córką travellerów osiadłych

no jak mogłam zapomnieć :)

[emka_1]

Brad Pitt w Snatchu gra travellersa - boksera i jak pięknie go gra!

[chiara76]

negev56 napisała:
> coś.
>
> I na koniec, wydawnictwa mogłyby darować sobie reklamę powieści (nie tylko tej)
> ,
> prawie jak Wallander, prawie jak Chandler, bo krzywdę takim tekstem robią
> czytelnikowi, i myślę autorowi. Chyba każdy pisarz ma swój styl, tak mi się
> prawie wydaje.

prawie robi wielką różnicę w sumie, czyż nie?

[emka_1]

W sumie lepsze prawie jak niżdrugi

[negev56]

chiara76 napisała

> prawie robi wielką różnicę w sumie, czyż nie?
my to wiemy, a wydawnictwo wypuszczając taki Kryminał z klasą (Amber,
pierwszy lepszy przykład), myśli, że nie wiemy. Zalęgło się we mnie
podejrzenie, że nie traktują nas poważnie, ot co.

[carollcat]

negev56 napisała


tyle, że Devlin to nie Wallander,

No i chwała Bogu (nie, żebym nie lubiłą Wallandera, ale iluż
ponurych rozwodników można znieść?)


normalne morderstwa z tajemnicą cofającą czytelnika dekadę
> wstecz, można by powiedzieć, najzwyklejszy kryminał. Tylko
absolutnie nie
> przemawia do mnie motyw zabójstw, zemsta i morderca, jak dla mnie
wydumane i
> zbyt nierzeczywiste

I tak nie umywa się do Liz Salander, jak chodzi o prawdopodobieństwo.


Poza tym policja jakaś taka niegramotna i pierdołowata

Trudno oczekiwać, że policja w dziurze, gdzie najwyżej się włąmują
do domków letniskowych lub wszczynają pijackie burdy, będzie równie
lotna jak Scotland Yard.


A tak ogólnie - mnie się podobało

[siostra_pelagia]

Zapowiadało się bardzo dobrze i intrygująco. Tereny przygraniczne, mała
miejscowość, specyficzni mieszkańcy. I prostoduszny małomiasteczkowy policjant,
któremu znienacka sypie się trup za trupem.
Potem powoli przestawało mi się podobać. Ja rozumiem, że to mała mieścina i
policja dotąd zajmowała się jedynie ściąganiem podglądaczy z drzew czy też
uspakajaniem miejscowych pijaczków w barze. Ale to co wyrabia ten policjant, to
wprawiło mnie w osłupienie. Przez komórkę rozmawia tak, że oczywiście wszyscy w
pubie go słyszą, co lepsze rozwiązania to mu żona podsuwa, której zdaje zawsze
szczegółowe sprawozdania ze śledztwa przed snem (żona wydaje się być znacznie
bystrzejsza od swego męża policjanta).
Bierze się za ściganie morderców a własnego psa nie potrafi upilnować.
A końcówka to już zupełne rozczarowanie. Myślałam, że to będzie coś na skalę
Tany French czy Denise Mina, a tu nic z tego.
Przejrzałam sobie jeszcze recenzje tej serii z Devlinem (bo to już 4 pozycje się
ukazały) i wszędzie zachwyty. Tak już dla spokoju sumienia przeczytam sobie
jeszcze jego jakąś książkę i sprawdzę.

[negev56]

Ja już nie będę sprawdzała następnej jego książki, nie sądzę, żeby rokowania
były pomyślne .

[es_zet_pe]

Nie jest takie złe... choć też i nie najlepsze.
Porównania do Mankella i Wallandera to typowy chwyt reklamowy, nie ma nic
wspólnego z rzeczywistością. W rzeczywistości McGilloway to bardziej
skrzyżowanie powieści obyczajowej z życia małego miasteczka z dośc klasycznym
kryminałem. Nie jest to może mistrzostwo świata, ale czyta się całkiem nieźle -
zaskakujące zwroty akcji, czarny humor, irlandzki klimat. Dużo prozy życia,
bardzo realistyczne portrety wrednych drobnych sukinsynów takich jak Szczur
Donaghey, Johnny Cashell i Siwy McKelley. Pokazani jako naprawdę niesympatyczne
wredne i nieciekawe małe gnoje. Tak naprawdę przecież jest.
Niegramotna policja - no cóż, po pierwsze to policja z prowincji i tio lekko
skorumpowanej. Przez wiele lat musieli przecież przymykać oko na działalność IRA
(bo albo z nimi sympatyzowali, albo się bali), na działalność miejscowych grup
trzymających władzę w rodzaju przedstawionego w powieści T. Powella ojca i syna,
a sprawy polityczne na granicy Eire i Irlandii Północnej często mogły być
ważniejsze od ścigania kryminalistów, którzy bywali użyteczni dla tej, tamtej
czy siamtej strony konfliktu. Stąd zwykła policja pewnie wolała się bardziej
interesować łapaniem pijaków i drobnych włamywaczy, niż szukaniem zaginionych osób.
Ciekawy aspekt wędrowców, granicy i współpracy z Północą.
Irytujące jest tylko tłumaczenie - dali "ten wędrowca" zamiast "ten wędrowiec"
zresztą skoro to grupa etnokulturowa, powinno być Wędrowiec z dużej litery.
Nierozwiązane skróty - PSNI, RUC, RTE i inne. Co to jest PSNI i RUC akurat
wiedziałem, bo troszkę się interesowałem historią Irlandii. Ale nie każdy musi
to wiedzieć. "Whistle" w sensie instrument muzyczny, powinno być przetłumaczone
jako "piszczałka" albo "flażolet" (flażolet irlandzki), a nie jako "gwizdek".

Jeszcze o Wędrowcach

[es_zet_pe]

Irlandzcy wędrowcy (Travellers) to przykład tzw. quasi-cygańskiej grupy
socjokulturowej, zjawisko charakterystyczne dla Europy Zachodniej. Podobne grupy
występują w Skandynawii (Resande), w Niemczech i Szwajcarii (Jenische) i w
Hiszpanii. Są znani pod różnymi nazwami, niektóre z nich są dziś uważane za
obraźliwe.
Prowadzą podobny tryb życia co Cyganie, ale nie wiadomo dokładnie czy są z nimi
jakoś spokrewnieni genetycznie. Pod względem fizycznym Travellers, Resande,
Jenische etc. nie róznią się od otaczającej ich większości, są typowymi białymi
Europejczykami. Nie wiadomo dokładnie kiedy i w jaki sposób te grupy powstały.
Co do Irlandii np. spotyka się różne wersje:
- że to potomkowie dawnych bardów i filidów, którzy kiedyś grali muzykę na
dworach królów celtyckich
- że to potomkowie chłopów wyrugowanych z ziemi podczas inwazji Cromwella na
Irlandię albo podczas wielkiego głodu w XIX w.
Nie wyjaśnia to jednak genezy podobnych grup na kontynencie.

Posługują się odrębnymi żargonami , w przypadku Travellersów jest to Shelta
oparty na gramatyce angielskiej ale z licznymi słowami celtyckimi, jest to
żargon tajemny podobny jak żargony złodziejskie. Wszystkie te grupy są
zmarginalizowane i otoczone niechęcią większości, powszechnie postrzega się ich
jako grupę kryminogenną.

Byli niejednokrotnie obiektem prześladowań, zwłaszcza w XX w. w dobie rasizmu i
eugeniki (słynna szwedzka afera ze sterylizacją też ich dotyczyła)