Kobiety kobietom

[sloneczko1]

Jesteśmy niesamowite. Dzielne, mądre, cierpliwe. Czasem wytrzymałe ponad
miarę. Uparte do bólu. My, kobiety. Tylko rzadko ktoś nas docenia. Dostrzega
determinację, ogrom pracy, siłę. Zdolności, otwarte umysły i szerokie
horyzonty. Fantazję. Pomysł. Serce. Chyba, że tym kimś będzie druga kobieta.

kobieta.gazeta.pl/poradnik-domowy/1,63125,2830395.html

[annak12]

Kto inny pomoże jak nie kobieta -kobiecie!Są naprawdę niesamowite,same kłody pod
nogami ,a potrafią przejść je i co najważniejsze czerpać radość z życia.

Świat pełen barier

[annak12]

Świat pełen barier
Nie każdy ma przy sobie przyjaciół

W sobotę cały świat obchodzi Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych.
Niewielu zdrowych sądeczan o tym wie. Niewielu zdaje sobie sprawę z tego, że
obok nich, czasem po sąsiedzku żyją ludzie na wózkach, dla których cztery ściany
pokoju są całym światem i więzieniem jednocześnie. W żadnym sądeckim urzędzie
nikt nie prowadzi statystyk, z których można byłoby dowiedzieć się ilu ich jest.
Wszyscy są zgodni co do tego, że trzeba ułatwić im egzystencję, ale czyny w ślad
za słowami idą bardzo powoli, albo wcale.
Szacuje się, że w całym kraju żyje około 5,5 miliona osób niepełnosprawnych. To
trochę ponad 14 proc. Polaków. Proporcjonalny rachunek wskazywałby, że w
86-tysięcznym Nowym Sączu mamy około 12 tysięcy inwalidów. A w regionie
wielokrotnie więcej. Jak im się żyje w świecie pełnym barier? - Niełatwo i chyba
coraz śmieszniej - uśmiecha się niewesoło niepełnosprawny sądeczanin Antoni
Mółka. - Stare krawężniki wymienia się na nowe, niby eleganckie, niższe, niby
przystosowane, ale przez stare dało się wjechać na chodnik, a przez nowe nie dam
rady. Tak jest na przykład w okolicach hotelu Orbis i w okolicach mostu
700-lecia. Muszę tam jechać ulicą, co wcale nie jest bezpieczne ani dla mnie,
ani dla przejeżdżających samochodów.

Miejsca niedostępne dla inwalidów można by wyliczać bez końca. To: urząd miasta,
starostwo powiatowe, banki, urzędy pocztowe, przychodnie, komisariaty policji,
sądy, szkoły, uczelnie, nawet kościoły. Wszędzie są schody. Te architektonniczne
bariery których jest w Nowym Sączu i w całym regionie mnóstwo nie są jednak
wcale najgorsze i na szczęście z roku na rok jest ich coraz mniej. - Najgorsza
jest samotność chorych i to, że zdrowi traktują ich jak kogoś gorszego,
niepotrzebnego? Te bariery w ludzkich sercach są najbardziej dla nas bolesne i
najtrudniejsze do pokonania. Architekturę można zmienić, ludzką mentalność
trudniej - dodaje Antoni Mółka.

Samotność, która boli

Pan Antoni jest tłumaczem. Udało mu się odnaleźć w świecie zdrowych, bo znalazł
zajęcie pozwalające zapomnieć o chorobie, która przykuła go do wózka
inwalidzkiego. Magdzie Kotlarz ze Świniarska, która skazana jest na wózek
inwalidzki po dramatycznym wypadku samochodowym także udało się odnaleźć w
świecie barier. Studiuje, ma przyjaciół, jest duszą towarzystwa, uśmiechniętą
młodą kobietą, która jest wspaniałą matką dla dorastającego syna Konrada. Magda
nie narzeka na nadmiar wolnego czasu, wręcz przeciwnie. Ale, aby nauczyć się żyć
pełnią życia z chorobą, lub kalectwem trzeba wielkiej odwagi, ogromnej
determinacji i szczęścia. Nie wszystkim się udaje.

Marta Serkowska z podsądeckiej Maciejowej, dzielna dziewczyna chora na zanik
mięśni bardzo chciałaby pracować. Dotąd nikt jej nie zaproponował zajęcia,
którego mogłaby się podjąć. Długie dni spędza w czterech ścianach, koledzy i
przyjaciele, których było mnóstwo, gdy jeszcze stała na własnych nogach nie mają
dla niej czasu i z rzadka zaglądają do Maciejowej. Łukasz Salamon chory na
Stwardnienie Rozsiane z Łososiny Dolnej też szuka pracy. - Musi się czymś zająć,
może wtedy uwierzy w siebie. Bo chyba stracił tą wiarę, nawet ćwiczenie
zarzucił. Poddaje się, a to jest w chorobie najgorsze - mówi Urszula, żona
Łukasza. W sądeckim Urzędzie Pracy zarejestrowanych jest 525 osób
niepełnosprawnych. Oferta zatrudnienia dla nich to rzadkość.

Trzeba leczyć ciała i dusze

W mieście działa kilka stowarzyszeń, które zajmują się pomocą inwalidom,
organizują warsztaty terapii zajęciowej, rehabilitację. Jedno tylko - Nadzieja
skupia 150 osób. Ale komuś, kto mieszka poza Sączem dotarcie do Nadziei, to
także nie lada wyczyn. - Gdyby rehabilitacja była bardziej dostępna, wiele z
dzieci chorych dostałoby szansę na poprawę swojej sytuacji i przede wszystkim na
wyrwanie się z zaklętego kręgu samotności, która najbardziej doskwiera - mówi
Ania Kosiór, niepełnosprawna sądeczanka, podopieczna Nadziei. Trzy lata temu
opiekun niepełnosprawnych - ksiądz Stanisław Olesiak w imieniu wszystkich swoich
przyjaciół zaniósł do sądeckiego ratusza listę najpilniejszych próśb jakie
chorzy mieli do zdrowych.

Kilka z nich zrealizowano. Na paru skrzyżowaniach zainstalowano sygnalizację
dźwiękową dla niedowidzących i kupiono dla sądeckiego MPK specjalny samochód do
przewozu osób na wózkach. W jednej przychodni pojawił się podnośnik. Ale
większość postulatów pozostała tylko pobożnym życzeniem. Zdrowym bardzo trudno
jest zrozumieć chorych - może dlatego jako silniejsza większość budują świat
pełen barier. Nie tylko architektonicznych.

Iwona Kamieńska

[rico-chorzow]

sloneczko1 napisała:

> Jesteśmy niesamowite. Dzielne, mądre, cierpliwe. Czasem wytrzymałe ponad
> miarę. Uparte do bólu. My, kobiety. Tylko rzadko ktoś nas docenia. Dostrzega
> determinację, ogrom pracy, siłę. Zdolności, otwarte umysły i szerokie
> horyzonty. Fantazję. Pomysł. Serce. Chyba, że tym kimś będzie druga kobieta


Sonecko,Sonecko,dej pozor co cytos i szkryflos;))Gryfno,ja,ja;))

[ballest]

"otwarte umysły i szerokie
> > horyzonty"

Tak, mosz recht suoneczko nie tylko te otwarcia i te szerokosci u Wos
dostrzegomy !!!