patrzeć w tym samym kierunku

[Gość: Lilly]

Jeśli dobrze pamiętam - u Exupery'ego było takie zdanie, że kochać to nie
znaczy patrzeć na siebie nawzajem, ale razem w tym samym kierunku.
Z tym właśnie mam kłopot - ze znalezieniem kogoś, kto by patrzył na świat tak
samo jak ja, kogoś, z kim możliwe byłoby prawdziwe Porozumienie. Ludzie,
których spotykam są sympatyczni, inteligentni itd. ale ciagle brakuje mi w tym
wszystkim czegoś ... To się przekłada na codzienne sprawy - jak choćby ulubiony
rodzaj kina, książek, poczucie humoru, oczekiwania od życia itp.
Myślicie, że "patrzenie w tym samym kierunku" jest konieczne, żeby kogoś
pokochać? Może ja oczekuję zbyt wiele? Może wystarczy, żeby facet mnie
szanował, opiekował się mną i czasem dał się wyciagnąć na film, który ja
wybiorę? Jak to jest u Was?

[ellen]

Nie Ty jedna masz z tym problem kochana :-) Pozdrawiam.

[Gość: Saba]

Nie, nie wystarczy, aby facet szanowal... przynajmniej ja tak mysle... musi
bys cos wiecej...
wiesz, ja tez nie znalazlam jeszcze kogos "pokrewnego".... No moze dwa razy w
zyciu to mi sie zdarzylo, ale jak widac nie wystarczylo, aby wyniknelo z tego
cos trwalego... Za to sporo bylo takich znajomosci, kiedy czulam, ze ktos jest
mi bliski, bo... podobnie rozumial... podobnie patrzyl na swiat... I byly to
zarowno kobiety jak i mezczyzni.... Czasem sie czuje, ze ktos jest taki....
swoj... taki kumpel od pierwszego momentu... z kim dobrze sie rozmawia...
chociaz z drugiej strony, nie ma ludzi identycznych.... i to "pokrewienstwo"
ma z pewnoscia swoje ograniczenia :)

[apf]

Rozpoznanie się w tłumie ludzi to dopiero początek drogi. Różnie to z ludzmi
bywa, niektórzy szukają siebie samych w innych, potrzebują lustra, a inni wręcz
przeciwnie gonią za swoim przeciwieństwem.

Z twoich słów wyczytałem, że powinnaś najpierw siebie odnaleźć, zrozumieć co to
znaczy być sobą, by móc związać się z innym człowiekiem.

[Gość: Ania]

Gdybyscie lubili te same ksiazki, filmy i inne rozrywki, to chyba szybko
powialoby nuda, jak dlugo mozna sie przegladac w lustrze...?
Wydaje mi sie, ze wlasnie kiedy fascynuja was rozne rzeczy, macie inne hobby i
lubicie inne rzeczy, wtedy wzbogacacie sie na wzajem, a do kina chodzicie raz
na twoj film, raz na jego. Pomijajac juz fakt, ze kobiety i mezczyzni
najczesciej maja inne pasje, i poprzez zycie razem macie okazje poznawac powoli
ten jego swiat. Ale nie musi on sie stac twoim swiatem.

Wazne natomiast jest zeby miec wspolne cele na przyszlosc, i wspolne
wyobrazenie o tym co chcecie w zyciu osiagnac. Jezeli dla niego najwazniejsza
jest kariera, a ty marzysz o piatce dzieci i weekendach w gronie rodzinnym, to
raczej marne szanse na trwale szczescie, bo ciagle bedziecie mieli do siebie
pretensje, ze ta druga strona chce czegos innego niz ty.

[Gość: messja]

Gość portalu: Lilly napisał(a):

> Jeśli dobrze pamiętam - u Exupery'ego było takie zdanie, że kochać to nie
> znaczy patrzeć na siebie nawzajem, ale razem w tym samym kierunku.
> Z tym właśnie mam kłopot - ze znalezieniem kogoś, kto by patrzył na świat tak
> samo jak ja, kogoś, z kim możliwe byłoby prawdziwe Porozumienie. Ludzie,
> których spotykam są sympatyczni, inteligentni itd. ale ciagle brakuje mi w tym
> wszystkim czegoś ... To się przekłada na codzienne sprawy - jak choćby ulubiony
>
> rodzaj kina, książek, poczucie humoru, oczekiwania od życia itp.
> Myślicie, że "patrzenie w tym samym kierunku" jest konieczne, żeby kogoś
> pokochać? Może ja oczekuję zbyt wiele? Może wystarczy, żeby facet mnie
> szanował, opiekował się mną i czasem dał się wyciagnąć na film, który ja
> wybiorę? Jak to jest u Was?

mysle, ze "patrzec w tym samym kierunku" nalezy rozumiec znacznie szerzej...
dla mnie bedzie to dazenie do tych samych wartosci, podobna postawa wobec
najwiekszych zagadnien i problemow: milosci, wartosci duchowych, uczciwosci,
szacunku, tolerancji, moze nawet religi i polityki...
wspolne zainteresowania to naprawde sprawa drugorzedna i jesli ludzie chca wyjsc
troche dalej niz czubek wlasnego nosa to nie sparawi im problemu rozszerzenie
zainteresowan, znalezienie mozliwosci poznania nowych rzeczy...
napewno pomaga w porozumieniu podobne poczucie humoru i poziom inteligencji: te
dwie sprawy nie moga byc przecenione...

a co do koncowego zdania twojej wypowiedzi, to mysle, ze jesli znajdziesz faceta,
ktory naprawde bedzie cie szanowal i toba sie opiekowal to jest to bardzo, bardzo
duzo.... i na twoim miejscu dobrze bym zastanowila, czy rezgnujac z kogos
takiego tracisz tylko tyle ile ci sie wydaje....

[Gość: Lilly]

Dzięki Wam wszystkim za odpowiedzi!
Wydaje mi się, że nie szukam wcale "lustra", ani nie chcę, żeby mój swiat był
czymiś światem i odwrotnie (potrzebuję własnej przestrzeni), ale mam wrażenie,
że dawno nie spotkałam kogoś, kto by mnie rozumiał, pokrewnej duszy po prostu.
I nie chodzi mi oczywiście tylko o wspólne zainteresowania, ale o to, żeby się
z tym drugim człowiekiem spotykać na różnych poziomach doświadczenia - wiadomo,
że nigdy do końca, ale chociaż czasami. A te drobne rzeczy (jak np. kino,
poczucie humoru) obrazują w jakimś stopniu poziom porozumienia.
Czuję, że bez tego nie potrafię być z kimś szczęśliwa (a próbowałam), ale
chciałam się tym pytaniem upewnić, że to nie wpływ literatury i kina plus
wrodzony idealizm przeze mnie przemawiają.
pozdrawiam :)