Poezja romantyczna

[Gość: Marco]

Sandor Petofi

Drzewem będę

Drzewem będę, jeśliś jego kwiatem.
Jeśliś rosą, ja będę jak kwiecie.
Będę rosą, jeśliś słońca lśnieniem,
Byle z tobą być zawsze na świecie.

Jeśliś jesteś ty niebem, dziewczyno,
Ja się w gwiazdkę zamienię na niebie,
Jeśliś piekłem, to zejdę do piekieł,
Bo przeklętym chcę zostać, dla ciebie.

[vena111]

> Drzewem będę
>
> Drzewem będę, jeśliś jego kwiatem.
> Jeśliś rosą, ja będę jak kwiecie.
> Będę rosą, jeśliś słońca lśnieniem,
> Byle z tobą być zawsze na świecie.
>
> Jeśliś jesteś ty niebem, dziewczyno,
> Ja się w gwiazdkę zamienię na niebie,
> Jeśliś piekłem, to zejdę do piekieł,
> Bo przeklętym chcę zostać, dla ciebie.


...................

PIEKNE ALE NIE PRAWDZIWE , BO NIE MA TAKIEJ MIŁOSCI!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Marco]

vena111 napisała:

> > Drzewem będę
> >
> > Drzewem będę, jeśliś jego kwiatem.
> > Jeśliś rosą, ja będę jak kwiecie.
> > Będę rosą, jeśliś słońca lśnieniem,
> > Byle z tobą być zawsze na świecie.
> >
> > Jeśliś jesteś ty niebem, dziewczyno,
> > Ja się w gwiazdkę zamienię na niebie,
> > Jeśliś piekłem, to zejdę do piekieł,
> > Bo przeklętym chcę zostać, dla ciebie.
>
>
> ...................
>
> PIEKNE ALE NIE PRAWDZIWE , BO NIE MA TAKIEJ MIŁOSCI!!!!!!!!!!!!!

Prawdziwą miarą miłości jest miłość bez miary...

Wystarczy się oddać całkowicie i bezinteresownie, stać się tą miłością, być
nią...

Ale, ale, czekam na dalsze wpisy, jakieś własne wiersze romantyczne,
erotyczne...
Zapraszam!

[nadine_]

vena111 napisała:

> > Drzewem będę
> >
> > Drzewem będę, jeśliś jego kwiatem.
> > Jeśliś rosą, ja będę jak kwiecie.
> > Będę rosą, jeśliś słońca lśnieniem,
> > Byle z tobą być zawsze na świecie.
> >
> > Jeśliś jesteś ty niebem, dziewczyno,
> > Ja się w gwiazdkę zamienię na niebie,
> > Jeśliś piekłem, to zejdę do piekieł,
> > Bo przeklętym chcę zostać, dla ciebie.
>
>
> ...................
>
> PIEKNE ALE NIE PRAWDZIWE , BO NIE MA TAKIEJ MIŁOSCI!!!!!!!!!!!!!

Ale czasem w tej szarości życia , miło przeczytać
Choć niekoniecznie marzę o takiej miłości
żeby była prawdziwa i szczera, bo jedyna to wiem...

[Gość: Marco]

"Rzymska poezja miłosna"

Petroniusz - Wspomnienie miłości

Jakaż to była noc, bogowie, boginie!
Jakie miękkie łoże! Przywarliśmy płonąc
Do siebie i z warg do warg przelewaliśmy
Nasze dusze błądzące. Żegnajcie, troski
Śmiertelne! Ku innemy zmierzam już światu.

[messja]

jejku, jak dawno nie bylo tu kogos kto by tak piekne cytaty o milosci pisal:)))
zostaniesz dluzej prawda?:)


Gość portalu: Marco napisał(a):

> "Rzymska poezja miłosna"
>
> Petroniusz - Wspomnienie miłości
>
> Jakaż to była noc, bogowie, boginie!
> Jakie miękkie łoże! Przywarliśmy płonąc
> Do siebie i z warg do warg przelewaliśmy
> Nasze dusze błądzące. Żegnajcie, troski
> Śmiertelne! Ku innemy zmierzam już światu.

[Gość: vito]

Miłości,ciemna gwiazdo ludzkiej głupoty
Czyż nie wstyd Ci kpić tak okrutnie?
Czyż jesteś ty ogniem jeno piekielnym?
Czyż wabisz nas słabych w wieczną udrękę?

Miłości,zgniła wątrobo martwego pijaka
Nie masz ty wstydu,bawiąc się nami?
Nie masz ty ciepła jak w wierszach o tobie?
Nie masz,wszak żyjesz jeno w chorych umysłach.

Bo,prawdę mówiąc,ty nie istniejesz
Jesteś jak wzrok ślepca,co kona
Jesteś jak skwar zimowej nocy
Jesteś jak sperma leżąca w koszu

Miłości,łopato grabarza nocą
Miłości,trumno zamknięta na wieki
Ty,co Cię z gwałtu śliskiego rodzą
Zamknij na zawsze przebrzydłe powieki


P.S. Sorki za to,ale chyba mam dzisiaj grobowy nastrój.Normalnie ująłbym to w
ładniejsze słóka...Chociaż treść jest prawdziwa.Nie oszukujmy się,takie są
realia...POZDROWIONKA !!!!

JEST...

[Gość: krecha]

...taka milosc - tylko moze nie kazdy jej doswiadczyl.

Kiedys mi bylo dokladnie tak samo wszystko jedno, jak w tym wierszyku w temacie.
Szkoda, ze to nie trwa...

Taki moment w zyciu - szybko odchodzi, ale wspomnienie zostaje na cale zycie.
I wiesz co? Wydaje mi sie, ze ten moj moment chyba decyduje o tym, jak patrze
na ludzi, co w nich widze. Widze dobre rzeczy - a nie zle, bo mialem ten moment.

pozdrowka, Veno :)))

Rzymska poezja miłosna

[Gość: Marco]

Propercjusz

Jakie szczęście! O, nocy, dla mnie tak radosna!
Łóżeczko, któreś tyle dało mi rozkoszy!
Jak wiele słów tam było przy lampie płonącej!
A jakaż po zgaszeniu jej wrzała potyczka!
Bo zaledwie odkryła piersi, już do walki
Ruszyła ze mną, chociaż wadziła tunika.
Ona mi snem zmorzone otworzyła oczy
Ustami i tak rzekła: "Więc to tak, leniuchu?"
W jak rozlicznych uściskach spletliśmy ramiona!
Ileż mych pocałunków na twe wargi spadło!
Cóż za radość psuć miłość błądząc po omacku?
Jeśli nie wiesz - to oczy są wodzem miłości.
Jeśli będziesz uparcie w szacie iść do łóżka,
To ją zerwę nim ciebie wezmę w me objęcia (...)
Dopóki los pozwala, nasyćmy miłością
Oczy - bo noc przed nami długa, dzień ostatni.
Obyś chciała, by łańcuch splótł nas
wiecznotrwały
Przytulonych, którego dzień żaden nie skruszy!
Niech za przykład ci będą miłością złączone
Gołębie, on i ona, w związku niezrywalnym.
Błądzi, kto szuka końca szalonej miłości:
Prawdziwa miłość żadnej nie przestrzega miary. (...)
Do niej żywy należę i martwy jej będę -
Bo i jedna noc taka w boga zmienić może (...).

moja poezja miłosna

[meduza4]

Ta milosc do ciebie jest jak platek rozy,
jak cichy szept lisci, jak skrzydla motyla;
jak tecza na niebie po ulewnej burzy;
jak pelna zadumy... samotnosci chwila...

Te slowa najslodsze, niewypowiedziane
sa jak moje wiersze zagubione w ciszy...
Niesmiale wyznanie w sercu ukrywane
-moze twoja dusza kiedys je uslyszy!

[Gość: Marco]

meduza4 napisała:

>
> Ta milosc do ciebie jest jak platek rozy,
> jak cichy szept lisci, jak skrzydla motyla;
> jak tecza na niebie po ulewnej burzy;
> jak pelna zadumy... samotnosci chwila...
>
> Te slowa najslodsze, niewypowiedziane
> sa jak moje wiersze zagubione w ciszy...
> Niesmiale wyznanie w sercu ukrywane
> -moze twoja dusza kiedys je uslyszy!


Piękny wiersz.

[meduza4]

Bardzo duzo pisze -roznych zreszta rzeczy:
nie tylko wiersze, nie tylko o milosci...
Czasem o smutku, czasem o czyms jeszcze
innym :)))

[tessfc]

kiedyś było mi bardzo źle , moja dusza krzyczała :
"Jest czwarta rano
Blady świt za oknem znów przywitał mnie
Bezsenną
Mój Romeo,
Dlaczego ciebie przy mnie nie ma ?
Nie dotykasz mych ust gorących?
Tak bardzo pragnę twych pocałunków, pieszczot
Nagłych wzruszeń i uniesień.
Wyglądam dłoni twych by tuliły mnie ,
Ramion mocnych i silnych.
Obejmij mnie bym poczuła twój zapach
Spraw, bym znów
Zatopiła się w otchłań nicości,
Przyjdź mój kochany,
I zabierz mnie stąd
Na Mleczną Drogę naszej miłości.
O, Gwiazdy!
Co oświatlacie mi każdą bezsenną noc
Powiedzcie , która z was
Prowadzi go na wieczną wędrówkę
Po gwiaździstym nieboskłonie.
Wracają wspomnienia.
Znów grają naszą piosenkę
Nigdy cię nie zapomnę , bo
Bardzo cię kocham
Jak bardzo?
Aż po kres dni moich......"

Krzyk

[meduza4]

Krzycze w nienawisci majac twoje imie!
Krzycze pograzona w smutku i rozpaczy!
Krzycze wiec mi nie mow, ze bol kiedys minie!
Krzycze, choc dla ciebie krzyk ten nic nie znaczy...

Placze w niepewnosci drzac jak lisc na wietrze!
Placze dzis nad grobem swojej wlasnej duszy!
Placze, wiec mi nie mow, ze czas lzy obetrze!
Placze, choc ten placz moj ciebie juz nie wzruszy...

[tessfc]

meduza4 napisała:

>
> Krzycze w nienawisci majac twoje imie!
> Krzycze pograzona w smutku i rozpaczy!
> Krzycze wiec mi nie mow, ze bol kiedys minie!
> Krzycze, choc dla ciebie krzyk ten nic nie znaczy...
>
> Placze w niepewnosci drzac jak lisc na wietrze!
> Placze dzis nad grobem swojej wlasnej duszy!
> Placze, wiec mi nie mow, ze czas lzy obetrze!
> Placze, choc ten placz moj ciebie juz nie wzruszy...




Meduza4 , czyżbyś przeżyła to co ja?
tessfc

[ja_nek]

Meduzo, lubię Cię czytać...

[meduza4]

ja_nek napisał:

> Meduzo, lubię Cię czytać...

A to zajrzyj czasem na moje forum :)))
Zdarza mi sie tam jakis wiersz napisac od razu
na rozpoczecie watku :))))

[meduza4]

tessfc napisała:

> meduza4 napisała:
>
> >
> > Krzycze w nienawisci majac twoje imie!
> > Krzycze pograzona w smutku i rozpaczy!
> > Krzycze wiec mi nie mow, ze bol kiedys minie!
> > Krzycze, choc dla ciebie krzyk ten nic nie znaczy...
> >
> > Placze w niepewnosci drzac jak lisc na wietrze!
> > Placze dzis nad grobem swojej wlasnej duszy!
> > Placze, wiec mi nie mow, ze czas lzy obetrze!
> > Placze, choc ten placz moj ciebie juz nie wzruszy...
>
> Meduza4 , czyżbyś przeżyła to co ja?
> tessfc

Nie wiem czy przezylysmy to samo... To bylo
do chlopaka z ktorym spotykalam sie na studiach,
a ktory jako powod naszego zerwania podal fakt,
ze... Tu sie usmiejesz -za pozno podalam mu
sciage na pisemnym egzaminie :))))
To chyba tlumaczy zarowno moja awersje do jego
osoby jak i poczucie rozzalenia...

Intermezzo liryczne

[Gość: Marco]

Heinrich Heine - Intermezzo liryczne

Długiej miłości chwile minione
Dziś ledwie pomnim - oboje smutni -
Gdybyśmy się bawiąc "w męża i żonę"
Nie znali jednak swarów i kłótni.
Czas nam upływał w ciągłej ochocie,
W ciągłych uściskach, w ciągłej pieszczocie.
Lecz raz w zabawie biegając gajem
Ukryliśmy się tak wyśmienicie,
Żeśmy się odtąd darmo nawzajem
Poszukiwali przez całe życie.

[tessfc]

meduza4 napisała:

> tessfc napisała:
>
> > meduza4 napisała:
> >
> > >
> > > Krzycze w nienawisci majac twoje imie!
> > > Krzycze pograzona w smutku i rozpaczy!
> > > Krzycze wiec mi nie mow, ze bol kiedys minie!
> > > Krzycze, choc dla ciebie krzyk ten nic nie znaczy...
> > >
> > > Placze w niepewnosci drzac jak lisc na wietrze!
> > > Placze dzis nad grobem swojej wlasnej duszy!
> > > Placze, wiec mi nie mow, ze czas lzy obetrze!
> > > Placze, choc ten placz moj ciebie juz nie wzruszy...
> >
> > Meduza4 , czyżbyś przeżyła to co ja?
> > tessfc
>
> Nie wiem czy przezylysmy to samo... To bylo
> do chlopaka z ktorym spotykalam sie na studiach,
> a ktory jako powod naszego zerwania podal fakt,
> ze... Tu sie usmiejesz -za pozno podalam mu
> sciage na pisemnym egzaminie :))))
> To chyba tlumaczy zarowno moja awersje do jego
> osoby jak i poczucie rozzalenia...


Do meduzy 4 :
Sorry , że dopiero teraz odpisuje ale w moje skromne progi jeszcze nie dotarł
internet dlatego pisze tylko w pracy i kiedy mam wolną chwilkę,
twój wiersz był bardzo autentyczny , przepełniony rozgoryczeniem, żalem ,
dlatego wydał mi sie tak bliski, musiałaś mimo wszystko bardzo przeżyć to
rozstanie ,choc teraz pewnie inaczej na to patrzysz ale na szczęście
dla ...ciebie nie przezyłaś tego co ja .
Gdy kochasz nieprzytomnie ,a śmierć zabiera ci tego co , no wiesz "dopóki was
śmierć itd..."Wtedy właśnie moja dusza chciała wyć...

[yh]

Bezwiednie
Zagryzam wargi
Plamią krwią
Dopiero
Słodki smak w ustach
Przypomina mi
Że ciągle jeszcze
Żyję

[messja]

bardzo dobry: bardzo wyrazisty, bez ozdobnikow. moja ulubiona forma.
ale wiersze meduzy tez bardzo mi sie podobaly.
wogole to niezwykly na to forum watek.
przywraca wiare w romantycznsc:)


yh napisała:

> Bezwiednie
> Zagryzam wargi
> Plamią krwią
> Dopiero
> Słodki smak w ustach
> Przypomina mi
> Że ciągle jeszcze
> Żyję
>

[kwasna_cytryna]

Rankiem
gdy świat okrywa tajemna smuga szarości,
gdy umysł jeszcze nieświadomie wyczuwa nowy dzień,
gdy nagie uległe ciało budzi się do życia,
gdy chłód uparcie ogarnia rozgrzaną skórę,
gdy drżące od snu powieki unoszą się leniwie

poczułam nagle dotyk Anioła....

[vena111]

> pozdrowka, Veno :)))
oj dopiero teraz zauważyłam, dzieki za pozdrowionka.......ja widze same dobre
rzeczy dlatego ciagle sie usmiecham, wyjasniam od razu to co boli i szczerze
rozmawiam.........ale chyba w tym wszystkim i tak nie wiem co to znaczy KOCHAĆ.

pozdrowionka i dla Ciebie

[Gość: Marco]

Kazimierz Przerwa Tetmajer - Ubiorę Ciebie

A kiedy będziesz moją żoną
umiłowaną, poślubioną,
wówczas się ogród nam otworzy,
ogród świetlisty, pełen zorzy.

Rozdzwonią nam się kwietne sady,
pachnąć nam będą winogrady,
i róże śliczne i powoje
całować będą włosy twoje.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy wolno alejami,
pomiędzy drzewa, cisi, sami.

Gałązki ku nam zwisać będą,
narcyzy piąć się srebrną grzędą,
i padnie biały kwiat lipowy
na rozkochane nasze głowy.


Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
niezapominek i bławatów,
ustroję ciebie w paproć młodą
i świat rozświetle twą urodą.

Pójdziemy cisi, zamyśleni,
wśród złotych przymgleń i promieni,
pójdziemy w ogród pełen zorzy
kiedy drzwi miłość nam otworzy

[messja]

dzieki ci bardzo, ze zamiesciles ten wiersz tutaj. kiedys, bardzo dawno temu,
go gdzies przeczytalam, znalam i "chodzil mi po glowie"... a, ze nie pamietalam
autora, nie moglam go odnalezc...
to taki cudny wiersz:)



Gość portalu: Marco napisał(a):

> Kazimierz Przerwa Tetmajer - Ubiorę Ciebie
>
> A kiedy będziesz moją żoną
> umiłowaną, poślubioną,
> wówczas się ogród nam otworzy,
> ogród świetlisty, pełen zorzy.
>
> Rozdzwonią nam się kwietne sady,
> pachnąć nam będą winogrady,
> i róże śliczne i powoje
> całować będą włosy twoje.
>
> Pójdziemy cisi, zamyśleni,
> wśród złotych przymgleń i promieni,
> pójdziemy wolno alejami,
> pomiędzy drzewa, cisi, sami.
>
> Gałązki ku nam zwisać będą,
> narcyzy piąć się srebrną grzędą,
> i padnie biały kwiat lipowy
> na rozkochane nasze głowy.
>
>
> Ubiorę ciebie w błękit kwiatów,
> niezapominek i bławatów,
> ustroję ciebie w paproć młodą
> i świat rozświetle twą urodą.
>
> Pójdziemy cisi, zamyśleni,
> wśród złotych przymgleń i promieni,
> pójdziemy w ogród pełen zorzy
> kiedy drzwi miłość nam otworzy

[Gość: Wojciech.]

Czym jesteś ?
Ty....
piękna a nieodgadniona
że cię wypatrują
biedni i bogaci
czy snem jesteś tylko ?
snem.....
jak noc zamglona
czy garścią pyłu w oczach
by ślepca zatracić
I stale,na nowo
pytania zadaję
czym jesteś ?
mieszając
gorycz,łzy i radości
i nie mogę dociec
pytać nie przestając
czym jesteś ?
czym jesteś ?
czym jesteś .... miłości ?

[yh]

Próbuję
w słowa poskładać
to co mnie dręczy
nieustannie
i
nieustannie
słowo zamiera
na moich ustach
milczeniem

Próbuję
określić wreszcie
to co nas łączy
dosłownością
i
dosłownoścą
wagą słów brzmienia
nadzieję zamieniam
w złudzenia

Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu...

[Gość: Marco]

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Lubię kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie,
i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.

Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem,
i oddaje się cała z mdlejącm uśmiechem.

I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
zwalcza ją, a sycenia żądzy oszalenia,
gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.

Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
wyczerana, mzęczona leży nieprzytonime,
a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
w nieskończone przestrzenie nadziemskiego świata.

[meduza4]

Nic o pozadaniu, bo nie mam przy sobie moich
wierszy :(((

[messja]

mamy ten sam gust poetycki:)


Gos´c´ portalu: Marco napisa?(a):

> Kazimierz Przerwa-Tetmajer
>
> Lubie˛ kiedy kobieta omdlewa w obje˛ciu,
> kiedy w lubiez˙nym zwisa przez ramie˛ przegie˛ciu,
> gdy jej oczy zachodza˛ mg?a˛, twarz ca?a blednie,
> i wargi sie˛ wilgotne rozchyla˛ bezwiednie.
>
> Lubie˛, kiedy ja˛ rozkosz i z˙a˛dza oniemi,
> gdy wpija sie˛ w ramiona palcami drz˙a˛cemi,
> gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem,
> i oddaje sie˛ ca?a z mdleja˛cm us´miechem.
>
> I lubie˛ ten wstyd, co sie˛ kobiecie zabrania
> przyznac´, z˙e czuje rozkosz, z˙e moc poz˙a˛dania
> zwalcza ja˛, a sycenia z˙a˛dzy oszalenia,
> gdy szuka ust, a le˛ka sie˛ s?ów i spojrzenia.
>
> Lubie˛ to - i te˛ chwile˛ lubie˛, gdy ko?o mnie
> wyczerana, mze˛czona lez˙y nieprzytonime,
> a mys´l moja juz˙ od niej wybiega skrzydlata
> w nieskon´czone przestrzenie nadziemskiego s´wiata.

[Gość: Marco]

> Kazimierz Przerwa-Tetmajer
>
> Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
> kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
> gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie,
> i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.
>
> Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
> gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
> gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem,
> i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.
>
> I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
> przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
> zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
> gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.
>
> Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
> wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
> a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
> w nieskończone przestrzenie nadziemskiego świata.

Rzeczywiście lubię... :-)
takie czarujące wiersze; w powyższym poprawiłem literówki, które mi się,
niestety, czasami przytrafiają. Zachęcam do dalszych wpisów, wśród
dotychczasowych pojawiło się naprawdę parę bardzo ładnych.

Poniżej znany i krótki wierszyk tegoż samego autora:

Mów do mnie jeszcze... Za taką rozmową
tęskniłem lata... Każde twoje słowo
słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze -
Mów do mnie jeszcze... Ludzie nas nie słyszą,
słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -
mów do mnie jeszcze...



Gorąco pozdrawiam wszystkie
Zachwycone Pięknem i Nienasycone Poezją Romantyczne Dusze :-)

[ja_nek]

"Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych.
nic nas z sobą nie łączyło -
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;

Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni!

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pirwiosnków i powojów,
Między nami nic nie było!"
A.Asnyk

Pozdrawiam romantyczki
Janek

[messja]

wyciagasz z lamusa wiersze ktore dawno temu czytalam, o ktorych troche
zapomnialam...
tak latwo w zgielku dnia zapomniec, ze jeszcze istnieja, ze nigdy sie nie
strzeja, ze wystarczy choc raz znowu je przeczytac by nabraly nowego znaczenia,
by w duszy pieknie gralo.
dziekuje ci za ten watek i ciesze sie, ze inni tez przyniesli na ten watek
piekna poezje.
p.s.
dzieki takim watkom Romantica pieknieje:))))))))

Gość portalu: Marco napisał(a):

> > Kazimierz Przerwa-Tetmajer
> >
> > Lubię, kiedy kobieta omdlewa w objęciu,
> > kiedy w lubieżnym zwisa przez ramię przegięciu,
> > gdy jej oczy zachodzą mgłą, twarz cała blednie,
> > i wargi się wilgotne rozchylą bezwiednie.
> >
> > Lubię, kiedy ją rozkosz i żądza oniemi,
> > gdy wpija się w ramiona palcami drżącemi,
> > gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem,
> > i oddaje się cała z mdlejącym uśmiechem.
> >
> > I lubię ten wstyd, co się kobiecie zabrania
> > przyznać, że czuje rozkosz, że moc pożądania
> > zwalcza ją, a sycenie żądzy oszalenia,
> > gdy szuka ust, a lęka się słów i spojrzenia.
> >
> > Lubię to - i tę chwilę lubię, gdy koło mnie
> > wyczerpana, zmęczona leży nieprzytomnie,
> > a myśl moja już od niej wybiega skrzydlata
> > w nieskończone przestrzenie nadziemskiego świata.
>
> Rzeczywiście lubię... :-)
> takie czarujące wiersze; w powyższym poprawiłem literówki, które mi się,
> niestety, czasami przytrafiają. Zachęcam do dalszych wpisów, wśród
> dotychczasowych pojawiło się naprawdę parę bardzo ładnych.
>
> Poniżej znany i krótki wierszyk tegoż samego autora:
>
> Mów do mnie jeszcze... Za taką rozmową
> tęskniłem lata... Każde twoje słowo
> słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze -
> Mów do mnie jeszcze... Ludzie nas nie słyszą,
> słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
> jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -
> mów do mnie jeszcze...
>
>
>
> Gorąco pozdrawiam wszystkie
> Zachwycone Pięknem i Nienasycone Poezją Romantyczne Dusze :-)

[astir]

Szła z mlekiem w piersi w zielony sad,
Aż ją w olszynie zaskoczył gad.

Skrętami dławił, ująwszy wpół,
Od stóp do głowy pieścił i truł.

Uczył ją wspólnym namdlewać snem,
Pierś głaskać w dłonie porwanym łbem,

I od rozkoszy, trwalszej nad zgon,
Syczeć i wić się i drgać, jak on.

Już me zwyczaje miłosne znasz,
Zwól, że przybiorę królewską twarz.

Skarby dam tobie z podmorskich den,
Zacznie się jawa - skończy się sen!

Nie zrzucaj łuski, nie zmieniaj lic!
Nic mi nie trzeba i nie brak nic.

Lubię, gdy żądłem równasz mi brwi
I z wargi nadmiar wysysasz krwi,

I gdy się wijesz wzdłóż moich nóg,
Łbem uderzając o łoża próg.

Piersi ci chylę, jak z mlekiem dzban!
Nie żądam skarbów, nie pragnę zmian.

Słodka mi śliny wężowej treść -
Bądź nadal gadem i truj i pieść!


- Leśmian -

[messja]

szalony, bogaty, zadziwiajaco przerozny i kolorowy lesmian. uwielbiam jego
poezje. rowniez dzieki za przytoczenie tego wiersza tutaj.



astir napisała:

> Szła z mlekiem w piersi w zielony sad,
> Aż ją w olszynie zaskoczył gad.
>
> Skrętami dławił, ująwszy wpół,
> Od stóp do głowy pieścił i truł.
>
> Uczył ją wspólnym namdlewać snem,
> Pierś głaskać w dłonie porwanym łbem,
>
> I od rozkoszy, trwalszej nad zgon,
> Syczeć i wić się i drgać, jak on.
>
> Już me zwyczaje miłosne znasz,
> Zwól, że przybiorę królewską twarz.
>
> Skarby dam tobie z podmorskich den,
> Zacznie się jawa - skończy się sen!
>
> Nie zrzucaj łuski, nie zmieniaj lic!
> Nic mi nie trzeba i nie brak nic.
>
> Lubię, gdy żądłem równasz mi brwi
> I z wargi nadmiar wysysasz krwi,
>
> I gdy się wijesz wzdłóż moich nóg,
> Łbem uderzając o łoża próg.
>
> Piersi ci chylę, jak z mlekiem dzban!
> Nie żądam skarbów, nie pragnę zmian.
>
> Słodka mi śliny wężowej treść -
> Bądź nadal gadem i truj i pieść!
>
>
> - Leśmian -

[Gość: wetka]

ludzie, jak ja zazdroszcze wam umiejetnosci takiego pieknego pisania!!!!!!!!!
i dziekuje za przypomnienie paru starych kawalkow i poznanie paru nowych!!!!!!
mam nadzieje,ze watek ten bedzie bardzo dlugi!!!!!!!!!
piszcie ja bede czytac i radowac sie!!!!!!!
pozdrowionka:-)))))))))))))))))))

[Gość: Wojciech]

Bądż dla mnie proszę
tą zimową wiosną
ciepłym promykiem
bądż kwitnącym sadem
złotem kaczeńców
co na łące rosną
dla skołatanych myśli
bądż ładem
ogrzej mnie,przytul
nakryj zapachami
zaczaruj w wieczność
te cudowne dni
bądż mi muzyką
poezji strofami
śni mi się,śni,śni,śni,śni



Każdego Ci wieczora utkam
dotyku subtelny tren
w koszulkę z pocałunków ubiorę
długą ...jak sen

mruczę cichutko - słyszysz ?
zaśnij bezpiecznie,jest noc
jestem tu blisko,bliziutko
jak Twój cieplutki koc

(ze zbiorku "Okruszki")

[messja]

a kto napisal wiersze do tego zbiorku?:)

Gość portalu: Wojciech napisał(a):

> Bądż dla mnie proszę
> tą zimową wiosną
> ciepłym promykiem
> bądż kwitnącym sadem
> złotem kaczeńców
> co na łące rosną
> dla skołatanych myśli
> bądż ładem
> ogrzej mnie,przytul
> nakryj zapachami
> zaczaruj w wieczność
> te cudowne dni
> bądż mi muzyką
> poezji strofami
> śni mi się,śni,śni,śni,śni
>
>
>
> Każdego Ci wieczora utkam
> dotyku subtelny tren
> w koszulkę z pocałunków ubiorę
> długą ...jak sen
>
> mruczę cichutko - słyszysz ?
> zaśnij bezpiecznie,jest noc
> jestem tu blisko,bliziutko
> jak Twój cieplutki koc
>
> (ze zbiorku "Okruszki")

[astir]

Znam tyle twoich pieszczot! Lecz gdy dzień na zmroczu
Błyśnie gwiazdą, wspominam tę jedną - bez słów,
Co każe ci ustami szukać moich oczu...
Tak mnie żegnasz zazwyczaj, nim powrócę znów.

Czemu właśnie w tej chwili, gdy odejść mi pora,
Pieścisz oczy, nim spojrzą w czar lasów i łąk?...
Bywa tak: świt się budzi od strony jeziora,
Nagląc nas do rozplotu snem zagrzanych rąk...

O szyby - jeszcze chłodne - uderza pozłotą
Nagły z nieba na ziemię świateł zlot i spust -
Usta twe - na mych oczach! Co chcesz tą pieszczotą
Powiedzieć? Mów - lecz zmyślnych nie odrywaj ust!


To też Leśmian oczywiście, może bez tego żaru jaki jest w poprzednim wierszu,
lecz iskierka błyska, prawda?

[astir]

Jesteśmy małymi, małymi dziećmi o gwiaździstojasnych oczach i
pełnych pocałunków wargach. Jesteśmy małymi, małymi dziećmi
i chcemy
by nasze życie eksplodowało w dali nocnej. Wybuchło
w powietrze w kosmicznym cudzie - fajerwerku w
sonaty księżycowej slow motion ultrarapidzie w deszczu
reflektorów wznowionym po powtórce raz za razem śmierć
i zmartwychwstanie voodoo i seks z prędkością
światła jestem piękny teraz jestem wielkomiejskim magikiem
i kieruje szoki elektryczne ku słońcu dopóki cały
mrok nie popęka rozpadnie się i wypełni
gadającymi iskrzącymi się błyskotliwymi neonami i
jeśli nigdy nie widzieliście tańca śmierci to zobaczycie go
teraz

Lukas Moodysson

[messja]

wiersz lesmiana, ktory zacytowales ostatnio jest tak piekny, ze az boli:)
a znasz "O malenkich ludzienkach" tegoz autora? nie moge zacytowac, bo nie
pamietam dokladnie, a nie mam przy sobie jego tomiku...
ale moze znasz?

[astir]

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zgasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.


messjo, dlaczego tak smutno myślisz o miłości? pozdrawiam

[messja]

tak smutno myslalam wiele, wiele lat temu....
tamte uczcia minely, ale wiersze lesmiana nadal maja dla mnie wiele uroku:)


astir napisała:

> Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
> O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.
>
> Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
> Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.
>
> Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
> A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.
>
> A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
> Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
>
> Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
> Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.
>
> I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
> Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.
>
> Ust ich czerwień zgasła w zimnym śmierci fiolecie,
> I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!
>
> Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
> Ale miłość umarła, już miłości nie było.
>
> I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
> By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.
>
> Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
> By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.
>
>
> messjo, dlaczego tak smutno myślisz o miłości? pozdrawiam

[astir]

O nieba płynnych pogód,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wyśpiewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamknięty. Jak cokoły
drzewa z szumem na poły;
drzewa jak dzbany łaski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu obłoki,
taki lot - za wysoki.

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen obwoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku,
tak pół mnie, a pół Bogu.

Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicie u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł,
to syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom.

refleksja: czyżby kobiety nie umiały pisać o miłości:

[messja]

cudnej pieknosci wiersz zamiesciles, ale twoja refleksja jest do bani:)
o ile wiem poswiatowska i pawlikowska-jasnorzewska nie byly mezczyznami:)

>
> refleksja: czyżby kobiety nie umiały pisać o miłości:

[astir]

zacytujesz coś? może być Pawlikowska....zresztą wszystko jedno, byle namiętnie

pozdrawiam

[messja]

astir napisała:

>
> zacytujesz coś? może być Pawlikowska....zresztą wszystko jedno, byle namiętnie
>
> pozdrawiam

nie: )))) ale polecam krotkie wierszyki jasnorzewskiej zaspiewane przez
demarczyk tak, ze wydaja sie bogatsze o cala game znaczen. ...
messja

[astir]

Ty masz różne miłości, ja tylko - otchłanie,
W które coraz mnie głębiej twa nieczułość strąca.
A jednak tyś jest światłość, tym mrokom świecąca.
Gdy cię kochać przestanę - co się ze mną stanie?

Złe myśli w moim sercu jak zgłodniała lwica,
Jak pod wzrokiem pogromcy cichną pod twym wzrokiem.
O! wstępuj w moje serce kochaniem głębokiem,
W dzień jak słońce palące, w noc - jak blask księżyca.

Mówisz, że gniew mam w oczach. Bo po nocy błądzę
I darmo wzrok mój światła w ciemnościach wygląda.
Bo tyś jest razem piekło, gdzie rodzą się żądze
I niebo, w którym miłość niczego nie żąda.

J. Lechoń

trochę stare (1924 r.), mógł dopracować, ale chyba i w takiej formie ma w sobie
to "coś"

[messja]

astir napisała:

>
> Ty masz różne miłości, ja tylko - otchłanie,
> W które coraz mnie głębiej twa nieczułość strąca.
> A jednak tyś jest światłość, tym mrokom świecąca.
> Gdy cię kochać przestanę - co się ze mną stanie?
>
> Złe myśli w moim sercu jak zgłodniała lwica,
> Jak pod wzrokiem pogromcy cichną pod twym wzrokiem.
> O! wstępuj w moje serce kochaniem głębokiem,
> W dzień jak słońce palące, w noc - jak blask księżyca.
>
> Mówisz, że gniew mam w oczach. Bo po nocy błądzę
> I darmo wzrok mój światła w ciemnościach wygląda.
> Bo tyś jest razem piekło, gdzie rodzą się żądze
> I niebo, w którym miłość niczego nie żąda.
>
> J. Lechoń
>
> trochę stare (1924 r.), mógł dopracować, ale chyba i w takiej formie ma w
sobie
>
> to "coś"

dlaczego mogl dopracowac? ja uwazam, ze jest swietny. absolutnie nie stracil na
aktualnosci...
zaluje tylko, ze wczesniej nigdy sie na niego nie natknelam:)))))

[Gość: Wojciech]

Messjo !!! zbiorek "Okruszki" jest mojego autorstwa.Wydałem go w kwietniu bież
roku w niewielkim stosunkowo nakładzie i .... rozdałem wśród znajomych i
przyjaciół.
Bodaj 100 - 150 egz.trafiło do Domu Książki.Zostało mi jeszcze kilkanaście
egzemplarzy.Pozdrawiam.

[messja]

czy niebylbys sklonny "pozbyc sie" jednego?:)


Gość portalu: Wojciech napisał:

> Messjo !!! zbiorek "Okruszki" jest mojego autorstwa.Wydałem go w kwietniu
bież
> roku w niewielkim stosunkowo nakładzie i .... rozdałem wśród znajomych i
> przyjaciół.
> Bodaj 100 - 150 egz.trafiło do Domu Książki.Zostało mi jeszcze kilkanaście
> egzemplarzy.Pozdrawiam.

[astir]

będę kobietą
kotka ma tyle wdzięku
przeginając grzbiet płowy
kobietą
wilczyca - wołając przeciągle
ociera się o pień drzewa
będę ko-
kura gdacząc sfruwa z płotu
i przechadza się
z niekłamaną godnością
kobietą
poduszka szarpnięta paznokciem
wytryska w twarz
pieszczotą gęsiego pierza
-bietą - ko-
zarżnięta
zastygnę w kształt niepowtarzalny
tym kształtem będę wabić
bezwładnymi ramionami
obiecywać rozkosz aż do dna niczego
dawać - oddawać
i będę tym doskonałym pustym ciałem
kobietą



H. Poświatowska

[astir]

Musi być do wyboru.
Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło.
To łatwe, niemożliwe, trudne, warte próby.
Oczy ma, jeśli trzeba, raz modre, raz szare,
czarne, wesołe, bez powodu pełne łez.
Śpi z nim jak pierwsza z brzegu, jedyna na świecie.
Urodzi mu czworo dzieci, żadnych dzieci, jedno.
Naiwna, ale najlepiej doradzi.
Słaba, ale udźwignie.
Nie ma głowy na karku, to będzie ją miała.
Czyta Jaspersa i pisma kobiece.
Nie wie po co ta śrubka i zbuduje most.
Młoda, jak zwykle młoda, ciągle jeszcze młoda.
Trzyma w rękach wróbelka ze złamanym skrzydłem,
własne pieniądze na podróż daleką i długą,
tasak do mięsa, kompres i kieliszek czystej.
Dokąd tak biegnie, czy nie jest zmęczona.
Ależ nie, tylko trochę, bardzo, nic nie szkodzi.
Albo go kocha, albo się uparła.
Na dobre, na niedobre i na litość boską.

Wisława Szymborska

trochę tak ni z gruszki ni z pietruszki ten wiersz, lecz może nie do końca?

[Gość: Wojciech]

Messjo !!! zrobię to z przyjemnością.Choć wciąż się wstydzę swoich wierszy.Są
zbyt osobiste.Choć na ogół się podobają.Podaj adres,wyślę tomik.Pozdrawiam.

[messja]

Gość portalu: Wojciech napisał:

> Messjo !!! zrobię to z przyjemnością.Choć wciąż się wstydzę swoich wierszy.Są
> zbyt osobiste.Choć na ogół się podobają.Podaj adres,wyślę tomik.Pozdrawiam.

napisz do mnie na adres gazety. uzgodnimy ktory adres bedzie dla ciebie
bardziej wygodny. dziekuje z gory za pozytywne rozpatrzenie mojej prosby:)

[Gość: Graża]

Jeśli jeszcze,gdzieś w zanadrzu, masz na zbyciu ten tomik , ja też chciałabym
być szczęsliwą posiadaczką tak pięknych i subtelnych wierszy :-)) Czy jest to
możliwe?
Pozdrawiam:-))))

Oczekiwanie...

[j#m]

oczekiwanie jest naszą porą
a najlepiej czekać na ciebie
tyle wieczorów
zakwitło na roześmianym niebie

jesteśmy tacy sami
trzymamy się za ręce
i nawet kot pod piecem zamilkł
i słucha jak pada deszcz

pluszczą krople - to twoje nogi
idziesz do mnie przez złote kałuże
twarz zmokła - scałuję deszcz
chodź chodź

w moje ręce ciepłe
w moje ręce oczekujące
w moje usta zachłanne
jak deszcz


Halina Poświatowska

[astir]

jestem z upływającej wody
z liści które drżą
trącane dźwiękiem wiatru
przelatującego pospiesznie

jestem z wieczoru
który nie chce usnąć
patrzy uparcie
głodnymi oczyma gwiazd

noc - poprzez niebieskie żyły
w każdym włóknie ciała
w końcach palców
pulsuje namiętnym niespełnionym

jestem schrypłym głosem
milczącym głucho
nade mną dni
o wielkich pustych skrzydłach
mijają...


to także H. Poświatowska
a może jeszcze jeden?


mam ciebie w roztańczonej krwi
w zębach
nitkami nerwów związanych w supeł
czuję - złotą namiętność twojego ciała
przeciągam po nim ręką
lekko
lekko
gnę się
zewsząd
z końca aż do początku
i znów
do końca
jestem
pośrodku ciebie
wspięta nad tobą
cała - w tobie

hm...ten wiersz to może bez komentarza pozostawię - miłego wieczoru we dwoje!

[j#m]

***
w jadowitym brzęku
w szeleście traw
w niezdarnych skrzydłach pszczoły
miłość mieszka

w pocałunki ubrana
jak drzewo w krople
rosnę
i gdy myślę o tobie
to tak
jakby motyl trzepotał w dłoni
uwięziony i ślepy

a czas
przyczajony poza mną do skoku
trzyma w wąsach źdźbło
dzisiejszy dzień

H. Poświatowska


Utożsamianie podmiotu lirycznego z osobą piszącą wiersz jest rzeczą wysoce
ryzykowną ;-))). Jednak wieczór rzeczywiście miał być we dwoje ale nie był...
A teraz coś na "deser":-)

Nocą umówioną, nocą ociemniałą
Przyszło do mnie ciszkiem to przychętne ciało,
Przyszło potajemnie - w cudnej bezżałobie -
Było mu na imię tak samo jak tobie...

Zajrzało po drodze w przyszłość i zwierciadło -
Na pościeli zimnej obok się pokładło -
Dla mnie się pokładło, bym je mógł całować
I znużyć - i zużyć - i nie pożałować

Lgnęło mi do piersi - ofiarnie pachnące,
Domyślnie bezwstydne i - posłuszniejące...
W ciemnościach - w radościach - na granicy łkania
Mdlało od nadmiaru niedoumierania.

I nic w nim nie było, prócz czaru i grzechu,
Prócz bezwiednej woni - wiednego pośpiechu -
I prócz tego deszczu, co ginie w krwi szumie -
A bez niego ciało - ciała nie rozumie.


Dobranoc :-)
j#m

[astir]

j#m - oczekiwanie też może być przyjemnością, może nastąpi personifikacja
podmiotu lirycznego dzisiejszego wieczora? A do tego czasu:

mówiłeś: masz rzęsy
stąd do nieba
nie lubię takich rzęs
- a ja się śmiałam -

mówiłeś: masz stopy które w dłoni
kryją się wąsko
nie trzeba
- a ja się śmiałam -

mówiłeś: masz uśmiech
jak skrzydła świerszcza
nie wolno
- a ja się śmiałam -

mówiłeś: spódniczkę masz cienką
i w ogóle wiatr
- a ja się śmiałam -

potem
na żółtym promyku jaskra
poprowadziłam cię ścieżką
ciężkiego niedźwiedzia
w zadąsanym futrze
uklękłam na trawie
i nie mówiłeś nic

[j#m]

To nie personifikacja, raczej - oksymoron.
Ale miało być bez słów, więc...

Milczący kochanek jest jak ciemna rzeka,
która słowa unosząc, przepływa.
Całując kochankę milczy jak firmament,
jak pilot w czasie wiraży.
Kradnie jej pół szczęścia -
i byłaby wiecznie ciekawa i nieszczęśliwa,
gdyby nie to, że w mroku,
niechcący, ramieniem,
łzę mu otarła z twarzy.


M. Pawlikowska-Jasnorzewska.

[Gość: iwona]

DLACZEGO MI TO ROBISZ
PRZYCHODZIS ZDO MNIEW ŚNIE
ZABIERASZ N A SPACER
W CIEMNĄ DŁUGĄ NOC
TYLKO TY I JA
BIERZESZ MNIE ZA RĘKĘ
PRZYTULAM SIĘ DOL CIEBIE
CAŁUJESZ MNIE
JESTEM TAKA SZCZĘŚLIWA
DLACZEGO MI TO ROBISZ
PRZECIEŻ MNIE NIE KOCHASZ

[Gość: bryś]

Oj kocham ,kocham Cię wariatko i dobrze o Tym wiesz...Zadzwoń do mnie

Zupa i obłoki

[britta_benke]

Moja szalona ukochana podawała mi obiad i przez otwarte okno jadalni patrzyłam
na ruchomą architekturę, którą Bóg buduje z oparów, na cudowne konstrukcje z
tego, co niedotykalne. I mówiłem sobie w zamyśleniu: "Wszystkie te
fantasmagorie są niemal tak piękne, jak oczy mojej pięknej ukochanej, potwornej
wariatki o zielonych oczach."
I nagle poczułem tęgi cios pięścią w plecy i usłyszalem ochrypły i czarujący
głos, głos histeryczny i jakby zdarty od wódki, głos mojej najdroższej
ukochanej, który mówił: "Czy zabierzesz się wreszcie do zupy ty s...synie
kupczący obłokami?"


[Baudelaire]

[Gość: Graza]

Wspaniały wątek na długie jesienno-zimowe wieczory:-))) Ja też coś pięknego
dorzucę, a bedzie to wiersz Ks.Twardowskiego:-)))

CZEKANIE

Myślisz - znowu się spóźnia
zaraz się obrażasz
marudzisz jak sikorka ta brzydsza bez czubka

kto miłości nie znalazł już jej nie odnajdzie
a kto na nią wciąż czeka nikogo nie kocha
martwi się jak wdzięczność że pamięć za krótko

miłość dawno przybiegła i uklękła przy nas
spokojna bo szczęście porzuciła ciasne
spróbuj nie chcieć jej wcale
wtedy przyjdzie sama

[messja]

dawno nie czytalam tap madrego wiersza. niezwykly. dziekuje, za zamieszczenie
go tutaj:)



Gość portalu: Graza napisał(a):

> Wspaniały wątek na długie jesienno-zimowe wieczory:-))) Ja też coś pięknego
> dorzucę, a bedzie to wiersz Ks.Twardowskiego:-)))
>
> CZEKANIE
>
> Myślisz - znowu się spóźnia
> zaraz się obrażasz
> marudzisz jak sikorka ta brzydsza bez czubka
>
> kto miłości nie znalazł już jej nie odnajdzie
> a kto na nią wciąż czeka nikogo nie kocha
> martwi się jak wdzięczność że pamięć za krótko
>
> miłość dawno przybiegła i uklękła przy nas
> spokojna bo szczęście porzuciła ciasne
> spróbuj nie chcieć jej wcale
> wtedy przyjdzie sama
>

[j#m]

Graża - jak miło Cię znowu "widzieć" na forum! Dawno Cię tu nie było :-)).
Piękny wiersz.

Pozdrawiam ciepło
j#m

[Gość: Graża]

Specjalnie dla Ciebie, pozwolę sobie przytoczyć jakże piekne i prawdziwe słowa
wypowiedziane prze ks. Twardowskiego :
"Niewiadomo jak że to sie dzieje, że czas wtedy przychodzi, gdy go wcale nie
ma; jeśli kochasz, czas zawsze odnajdziesz nie mając nawet ani jednej chwili -
na spotkanie, list, na smutku w telefonie długie pół minuty, na żal
niespokojny... bo miłość to pół radości, pół rozpaczy; ile to trzeba wierzyć,
milczeć, cierpieć, niepytać..."

Pozdrawiam:-))))

[Gość: marek]

:)

[Gość: gb]

Trzebaż omijać cię starannie
I już nie dając ci posłuchu
Nie szukać wróżki w każdej pannie
Ni Pyladesa w każdym druhu?
Trzebaż porzucić złudy ładne,
Uznać te smutne prawdy obie:
Kobiety piękne są lecz zdradne,
A druhy wierni- samym sobie?

Po wyłamaniu się z twych oków
Wstyd mi, żem ongi słuchał ciebie;
Już dziś nie spełniam twych wyroków,
Nie latam w urojonym niebie.
Wariat! Ukochać oczu parę
Wszetecznym dać się zwieść spojrzeniom.
Łzom bałamutnym dawać wiarę
I bałamutnym zapewnieniom!

Uciekam Bajko, bo mnie zdrowo
Nudą już państwo twe napawa,
Gdzie Afektacja jest królową,
A czułostkowość chuderlawa
Nie znając cierpień rzeczywistych,
Prawdziwych cierpień, głupio płacze.
Wilżąc potokiem łez rzęsistych
Wyssane z palca swe rozpacze.

Byron

[messja]

niesamowity. prawda?


Gość portalu: gb napisał(a):

> Trzebaż omijać cię starannie
> I już nie dając ci posłuchu
> Nie szukać wróżki w każdej pannie
> Ni Pyladesa w każdym druhu?
> Trzebaż porzucić złudy ładne,
> Uznać te smutne prawdy obie:
> Kobiety piękne są lecz zdradne,
> A druhy wierni- samym sobie?
>
> Po wyłamaniu się z twych oków
> Wstyd mi, żem ongi słuchał ciebie;
> Już dziś nie spełniam twych wyroków,
> Nie latam w urojonym niebie.
> Wariat! Ukochać oczu parę
> Wszetecznym dać się zwieść spojrzeniom.
> Łzom bałamutnym dawać wiarę
> I bałamutnym zapewnieniom!
>
> Uciekam Bajko, bo mnie zdrowo
> Nudą już państwo twe napawa,
> Gdzie Afektacja jest królową,
> A czułostkowość chuderlawa
> Nie znając cierpień rzeczywistych,
> Prawdziwych cierpień, głupio płacze.
> Wilżąc potokiem łez rzęsistych
> Wyssane z palca swe rozpacze.
>
> Byron

[Gość: gb]

Byron? Przynajmniej nie pragnie ciągłego podziwu, niestety!

[messja]

Gość portalu: gb napisał(a):

> Byron? Przynajmniej nie pragnie ciągłego podziwu, niestety!

mialam na mysli wiersz. nieznam Bayrona zbyt dobrze - niestety.
ale dlaczego "niestety", ze nie pragnie podziwu?:)

[Gość: gb]

Messjo, raz jesteś nad podziw bystra a innym razem niedomyślna, niestety,
niestety. Pozdrawiam Cię

[messja]

Gość portalu: gb napisał(a):

> Messjo, raz jesteś nad podziw bystra a innym razem niedomyślna, niestety,
> niestety. Pozdrawiam Cię

jestem dosc domyslna - pochlebiam sobie. ale nie bardzo wiem jak odniesc sie do
aluzji, jesli nie wiem dokladnie o co autorowi aluzji chodzi. jesli
sprecyzujesz o co ci chodzi, mozemy konkretnie porozmawiac. choc to chyba
niezbyt odpowiedni na to watek:)

[Gość: Graża]

Marco:-))) Dzięki za zainicjowanie tego pięknego wątku. Było ich kilka w
ostatnich miesiacach, ale tak szybko zniknęły:((( A szkoda! Mam nadzieję, że
tym razem , ten wątek- przez Ciebie założony- tak szybciutko nie zniknie i
wszyscy bedziemy dopisywali (mam taką nadzieję) coraz to nowe , coraz to
piekniejsze wiersze, i te stare - znane, i te nowe - nieznane:-)))) Sama nie
piszę wierszy, ale uwielbiam je czytać, szczególnie wtedy gdy jestem w
odmiennym ( od normalnego) stanie ducha:-)))
Pozdrawiam gorąco:-))))

[j#m]

Grażo :-) dziękuję za słowa ks. Twardowskiego. Bardzo piękne i bardzo
prawdziwe....


"Niebo i ziemia"

Na niebiosach Bóg mieszka
a na ziemi jest ścieżka
prowadząca do nieba

ścieżka wąska jak perć
tylko że naprzód śmierć
przezwyciężyć trzeba

Na ziemi ludzie prości
umierają z miłości
bo wierzących miłośc uśmierca

Mógłby pomóc im Bóg
ale Bóg nie zna dróg
do człowieczego serca

[Gość: Jureek]

Za stodołą, gdzieś na płocie,
Kogut gromko pieje.
Zaraz przyjdę, miła, do cię
Tylko się odleję.

(zagadka - kto napisał ten wierszyk)

[Gość: Graża]

Jak to kto ? TY!!!!!!!!!!!, bo kto inny może takie arcydzieło stworzyć!

[Gość: Jureek]

Gość portalu: Graża napisał(a):

> Jak to kto ? TY!!!!!!!!!!!, bo kto inny może takie arcydzieło stworzyć!

Pudło. Ja tylko przepisałem. Auto jest dość znanym pisarzem współczesnym.
Jura

[Gość: m?]

Sapkowski
'Cos sie konczy, cos sie zaczyna'
:P

[Gość: Jureek]

Gość portalu: m? napisał(a):

> Sapkowski
> 'Cos sie konczy, cos sie zaczyna'
> :P

Brawo! Zaskoczyłąś (-eś?) mnie!
Jurek

[Gość: m?]

....a nagroda gdzie?????!!! ;)))))

[Gość: pom]

To chyba śpiewał któryś z krasnoludów... jeśli się nie mylę. bo chyba nie
Jaskier!!

[Gość: Jureek]

Gość portalu: pom napisał(a):

> To chyba śpiewał któryś z krasnoludów... jeśli się nie mylę. bo chyba nie
> Jaskier!!

Tak. Jaskier wymyślił, a krasnolud śpiewał.
Dzień dobry, pom :)
Jura

[Gość: pom]

Dzień dobry.:) Czytałam całą sagę i Władca Pierścieni sie chowa przy Sapciu.:)

[Gość: Jureek]

Gość portalu: m? napisał(a):

> ....a nagroda gdzie?????!!! ;)))))

Nagroda niewątpliwie się należy. Ale jaka? Wot, prabljem!
Jura

[vena111]

gdybym miala wladze nad slowami
gdyby slowa mnie sluchaly
moze potrafila bym powiedziec Ci
jak bardzo.....
jak mocno.....
jak slodko.....

ale slowa nieznosne
kryja sie za zakretem mego serca
i tylko slysze smiech dzwieczny-daleki
nie slowami Ci powiem
lecz pieszczota
dotykiem rak
zapachem
gestem



vena111
*****************

Jak wszyscy to wszyscy!

[Gość: pom]

Och kochany, cała płonę, kiedy jesteś blisko mnie
Żar Twych oczu niesłychany mówi do mnie: kocham Cię!!

Nic nie widzę, nic nie słyszę tylko pragnę twoich ust
Zaraz chyba się poryczę, łzy spadają na mój biust.

Ach nie całuj już, mój miły, mama wejdzie, będzie zła
Lepiej chodźmy do wujaszka, on tapczanik miękki ma

Tam mi wyznasz całą miłość i okażesz swoją moc
Jestem całkiem bez praktyki, chce się uczyć całą noc


Koniec tego grafomaństwa. Ciąg dalszy nie nastąpi.)

[Gość: Jureek]

Gość portalu: pom napisał(a):

[...]
> Koniec tego grafomaństwa. Ciąg dalszy nie nastąpi.)

A szkoda :-))) To było piękne. I wcale nie dołujące.
Pozdrawiam
Jura

[vena111]

odkad Cie poznalam
spie w rozpuszczonych wlosach
stojac nago przed oknem chlone blask slonca
mój smiech glosniejszy
kawa mnie gorzka
moje miejsce wreszcie tu

Gdzieżeś ty...

[Gość: Marco]

Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Gdzieżeś ty...


Gdzieżeś ty, o gdzieś ty!?... Kocham cię, jedyna,
kocham cię zawsze... Zdasz mi się tak bliska,
że tylko rękę wyciągnąć ku tobie,
a ręka, zda się, twą rękę uściska.

I tylko ramię wyciągnąć ku tobie,
a ramię kibić twą obejmie wiotką,
i tylko lekko zgiąć cię, a ku piersi
ty się pochylisz i uśmiechniesz słodko...

I tylko usta wyciągnąć, a twoich
ust się czuje pocałunek... Nieba!
Aby już nigdy nie zatęsknić do niej,
ileż lat jeszcze przetęsknić potrzeba?...

Trzeba marzyć...

[Gość: Graża]

Jonasz Kofta

Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć

Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć

W rytmie wietrznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć

[ja__]

Anna Achmatowa

Zawszes tajemniczy , zawsze nowy ,
Jestem Tobie uleglejsza co dnia .
Lecz twa milosc , kochanku surowy -
Istna proba zelaza i ognia .
Spiewac wzbraniasz i usmiech dawac ,
A modlitwy wzbroniles poprzednio...
Byle mi sie z Toba nie rozstawac ,
A reszta - wszystko jedno !
Obca ziemi i niebu sie staje ,
Juz nie spiewam wiecej , a zyc musze ,
Jakbys i od piekla i od raju
Gwaltem odjal moja wolna dusze .

[niteczka_?]

Dziś chcę przyjść do Ciebie
odwiedzić nasz wspólny czas
równy oddech złapać za kark
uczynić moim dziś............

[aroska]

Zbigniew Matyjaszczyk

Obraz miłosny

Gwiazdy w mych oczach migocą
I dreszcze czuję na ciele.
I świat wygląda jak nocą,
Choć godzin do nocy wiele.

Coś, jakby ogień i woda -
Zmysłami poczęły rządzić.
Jak najwspanialsza przygoda,
Wśród której mógłbym zabłądzić.

Ten wieczór ciepły, upojny -
W pamięci mojej zostanie.
Choć czas to był niespokojny -
Przykre mi będzie rozstanie.

Nad ranem spojrzenia zwrócę,
Lecz jedno sobie zatrzymam.
Być może już tu nie wrócę
I więcej ich nie otrzymam.

Wspomnieniem żył będę dalej,
Co będzie mi tchnieniem wiosny.
By w mej pamięci na trwałe,
Pozostał obraz miłosny.

:)))

Najsłodsze oczy...

[Gość: Marco]

Leopold Staff
Najsłodsze oczy...


Najsłodsze oczy, jakimi na ziemi
Spojrzała miłość na serce człowieka,
Na drodze mojej gwiazdami cudnemi
Spod twych brwi łuków błysły mi z daleka.

Każdy, którego wzrok twój nie ominie,
Chłonie z twych źrenic światłości promienie.
Na serce moje padają jedynie
Twoich rzęs długich cyprysowe cienie.