Na dwa pa

[dwausmiechy]

„Mroczna aleja wczorajszego dnia”

Wczorajszy dzień powraca tu
ciemną aleją dziewczęcego snu
Ktoś w księdze mroku zamknął los
by grzech zapomnienia stawał się co świt
Lecz coraz częściej słyszysz głos
I krew pulsuje intensywnie zbyt

Wiec kiedy tylko oczy zmrużysz na oślep pragniesz ku marzeniom iść
Z raniących bose stopy cierni wróżysz czy to się stanie właśnie dziś
czy to już dziś

Tańczmy w powietrzu podaj dłoń
Zanurzmy ciała w nocy toń

Odbądźmy wśród gwiazd pogański chrzest
ich wieczny blask naszą szansą jest


Nauczę cię czułości choć cała drżę
Opowiem o jasności i sprawię że
Nie zlękniesz się nagości w ogrodzie czarnych róż
Uleczę cię z szaleństwa oswoję je
Uwierzysz że przekleństwa ominą cię
Bo magia czarnoksięska przestanie działać już

Dotknij mnie i przekonaj się co jest siłą
Dotknij mnie i przekonaj się
tak
to miłość

Więc kiedy tylko oczy zmrużysz na oślep pragniesz ku marzeniom iść
Z raniących bose stopy cierni wróżysz czy to się stanie właśnie dziś
Czy to już dziś

Tańczmy w powietrzu podaj dłoń
Zanurzmy ciała w nocy toń

Odbądźmy wśród gwiazd pogański chrzest
ich wieczny blask naszą szansą jest



pl.youtube.com/watch?v=J6Az3snCiAM&feature=related

[Gość: viviene]

takie to prawdziwe,ze az przerażające:)

[dwausmiechy]

prawda taka bywa :)) np
"Rumieńce lata pobladły,Liść złoty z wiatrem mknie.
I klonom ręce opadły, i mnie... "

Jak pięknie ...:)

[altinka]

W zmierzchu ciepłych półtonach, półcieniach,
w biały jaśmin spowitej altanie,
w atmosferze pełnej zrozumienia
odbywało się nasze spotkanie.

Na spotkaniu tym obecni byli:
jeden księżyc, na niebie gwiazd parę,
jeden słowik, co opodal kwilił,
i ten jaśmin pachnący nad miarę.

Jaśminowe chłonąc aromaty
i słowika recital szalony,
rozmawiałam z tobą na tematy
interesujące obie strony.

Blade gwiazdy świeciły wysoko
i choć pora zrobiła się nocna,
bezpośrednio i z troską głęboką
przebiegała dyskusja owocna.

Potem lok odgarnąłeś mi z czoła,
dając dowód, że lody skruszone,
tak przynajmniej powiada się w kołach,
co od dawna są do nas zbliżone.

I słuchałam w ten wieczór czerwcowy,
rozmarzona, wzruszona szalenie,
jak przebiegać ma proces odnowy
i kontaktów dalsze polepszenie.

Wsłuchiwałam się pełna rozkoszy,
jak zapewniał baryton twój ciemny,
że nim świt mroki nocy rozproszy,
zaufanie powróci wzajemne.

Nie wiem ja, czy się spełnią te plany,
czy się miłość twa przeszkód nie zlęknie,
lecz na razie przyznaję, kochany,
mówić o tym potrafisz przepięknie ...

(Relacja liryczna W.Młynarski)

[dwausmiechy]

Na srebrnym balkonie pękatym,
w smudze lipowych olejków,
milczymy. W skrzyniach drżą kwiaty,
powój dźwiga noc w poblakłym lejku.

Twoje usta są teraz nocne,
i blade jak usta księży.
Oczy masz srebrne i mocne,
a włosy przygładzone przez księżyc.

Księżyc ma kołnierz z tęczy.
Wszystko jest dziś maskaradą.
Jak pajac przede mną klęczysz...
Teraz maskę nakładasz bladą.

Czy ci wierzyć? Z chmur kapią blaski,
niebo jest jak puch perlicy,
a cień twój długi i płaski
zaczepia kobiety na ulicy!


M.Pawlikowska Na balkonie

A gdy uwierzy mimo cienia

[altinka]

dwausmiechy napisała:

(...)

> Czy ci wierzyć? Z chmur kapią blaski,
> niebo jest jak puch perlicy,
> a cień twój długi i płaski
> zaczepia kobiety na ulicy!
>
>
> M.Pawlikowska Na balkonie

To czy ...

"Tak bałeś się miłości mej
A ja kochałam cię mniej
Wystarczył mi
Twój uśmiech i
Obecność i więcej nic
Lubiłeś z kimś nagle wyjść i pójść
Jak każe męski obyczaj wasz
Wystarczył mi wbity w ścianę gwóźdź
Na którym wisiał twój płaszcz

Poszedłeś sobie któregoś dnia
W tę stronę gdzie los cię niósł
I chociaż wziąłeś ze sobą płaszcz
To w ścianie był jeszcze gwóźdź

Przez lata mgła i wiatr, i deszcz
Ze sobą niosę swój chłód
A w moim domu gorzej niż źle
Ze ściany wyjęto gwóźdź

Przez lata mgła i wiatr, i chłód
Nie było jeszcze najgorzej tak
Bo choć ze ściany wyjęto gwóźdź
Pozostał mi po nim ślad

Aż wreszcie ślad bezpowrotnie znikł
Gdy przykrył go nowy tynk
Została pewność, że gwoździa ślad
Przedwczoraj jeszcze tam był

Tak bałeś się miłości mej
A ja kochałam cię mniej
Wystarczył mi
Twój uśmiech i
Obecność i więcej nic
Nadstawić twarz na serdeczny wiatr
I słyszeć cichy gitary śpiew
A co ja z tego wszystkiego mam
Kochany, nie twoja rzecz

(J.Kofta, wg N.Matwiejewej)

pl.youtube.com/watch?v=6RdzJxhfyxQ

a to było dla przyjemności :)

[dwausmiechy]

-Czy może pan zostać tutaj całą noc
I być ze mną
Żebym nie musiała obsługiwać żadnego z tych głupców

^Dobrze zostaję.

-Tylko niech się pan we mnie nie zakocha
Z takimi jak pan to wszystko możliwe

^Po pierwsze za duzo pani gada
A po drugie marnuje się pani

-Marnuję się! Zaraz powie mi pan, że jestem inna niż wszystkie
I że chciałby pan ze mną uciec w jakieś wiejskie zacisze
Niech pan lepiej idzie do domu

^Nie pójdę do domu, bo w domu czuję się mniej więcej tak jak pani tutaj. A o
wiejskim zaciszu to możemy ewentualnie potem jeszcze pomówić
Chodźmy tańczyć


-To są straszne dziwki, udają wielkie damy ale kradną gdzie się da i każda
sprzeda się za kawałek guzika
Ja niedługo będę taka sama
Dobrze że pan przyszedł . Własnie takie cos jak pan jest mi potrzebne.
Takie ni to ni owo.
Pierwszy raz mam wrażenie , ze jestem tu dla przyjemności


-Kim pan właściwie jest?

^Ba. Sam chciałbym to wiedzieć

-Tak pan mówi czasem jak poeta. Bez sensu ale ładnie. Niech pan powie co pan
właściwie robi w życiu?

^Szukam pozytywnych wartości.

-Co to znaczy?

^Nic nie znaczy tak sobie powiedziałem

-No to co to za sens tak sobie mówić?

^Przecież jesteśmy tu dla przyjemności.

-Prawda…


pl.youtube.com/watch?v=nNrT9ys6-EU&feature=related

Pożegnania

[altinka]

W tym filmie miłość zwyciężyła.
Ten film ... ma klimat, którego potem nie odnalazłam w żadnym innym.

proponuje jednak nie liczyc

[obrotowy]

na udany poganski chrzest z "przystojnymi arabami"
(celowo z malej litery)

to moze sie nie udac.
a znam zbyt wiele takich przykladow.

[dwausmiechy]

hahaha
zły kierunek, wychowałam się na Starej Baśni więc "pogański chrzest" kojarzy mi
się zdecydowanie z braćmi Słowianami, oczarami, gusłami w głębokiej puszczy,
mglą nad bagnami i krzykiem pustułki,
mru mru
wyprawy krzyżowe to już nie moja bajka :D

[obrotowy]

dwausmiechy napisała:
> wyprawy krzyżowe to już nie moja bajka :D

no to moja bajka , bo je lubie i byly sluszne

ale jesli nie chodzi (Ci) o islamuskow
- to odetchnalem :)

[dwausmiechy]

Nie martw się :)) No Pasarán !

[dwausmiechy]

A gybyśmy nigdy się nie spotkali
Minęli na życia tle?
I gdyby nas nic nie łączyło wcale
A wspólny los wahał się?

Kto postanawia,
Że jedyny raz na Ziemi
Na jedną chwilę, ty i ja
Odnajdujemy się
I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat?

A gdybyśmy nie pokochali nigdy
Zgubili, spóźnili się?
Byliby z nas ludzie zupełnie inni.
A czy szczęśliwi, kto wie?

Ale uznano,
Że jedyny raz na Ziemi
Na jedną chwilę, ty i ja
Mamy odnaleźć się
I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat

Czasami myślę o prawdobodobnym świecie,
Gdzie jednak się mijają ślady naszych stóp.
Co wtedy dzieje się z duszami naszych dzieci,
Nim czyjaś inna miłość je zaprosi tu?

Kto postanawia,
Że jedyny raz na Ziemi
Na jedną chwilę, ty i ja
Odnajdujemy się
I zwykłe to zdarzenie może odmienić cały świat?

pl.youtube.com/watch?v=NyXjMM19zoY&feature=related

[Gość: pożegnanie]

pl.youtube.com/watch?v=kXKxgoY_NdU
Wystukaj po torach do mnie list
Wtedy naprawdę nie wyjedziesz cała
Niech będzie w nim lokomotywy gwizd
Tylko to zrób jeszcze dla mnie - Mała

Wystukaj po torach do mnie list
Choćby w alfabecie Morse'a
Moja ulica jeszcze twardo śpi
Jeśli tak chcesz w liście zostań

A mogliśmy - Mała - razem łąką iść
Świt witać po kolana w rosie
A mogliśmy - Mała - razem piwo pić
Dom nasz zamienić na sto pociech

A mogliśmy - Mała - konie kraść
Z niebieskiego boskiego pastwiska
A mogliśmy - Mała - w środku lata
Zbudować słoneczną przystań

Napisz od serca do mnie list
I zamieszkaj w tym liście cała
Niech śmiechu dużo będzie w nim
Obiecaj mi to dzisiaj - Mała

Napisz od serca do mnie list
Lecz - proszę - nie wysyłaj go nigdy
W szufladzie zamknij go na klucz
Niech czeka wciąż lepszych dni...

Kto to wie...

[osv]

"Vem vet..."

Du är en saga för god för att vara sann
det är en saga i sig att vi funnit varann
vi kunde lika gärna
aldrig nånsin mötts
eller var vårt möte
redan bestämt långt innan vi fötts
vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag
vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag

Vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag
vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag

Du är en saga för god för att vara sann
det är en saga i sig att vi funnit varann
vi kunde lika gärna
aldrig nånsin mötts
eller var vårt möte
redan bestämt långt innan vi fötts
vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag
vem vet, inte du
vem vet, inte jag
vi vet ingenting nu
vi vet inget idag

pl.youtube.com/watch?v=42JOswXMm64


" Kto to wie..."

Ty jestes BAJKA, ktora jest zbyt piekna, aby byla prawdziwa.
To juz jest samo w sobie bajeczne, ze my odnalezlismy siebie.
Moglibysmy rownie dobrze
nigdy sie nie spotkac...
A moze to spotkanie zaplanowane bylo
zanim jeszcze sie urodzilismy?
Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.
Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.

Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.
Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.

Ty jestes BAJKA, ktora jest zbyt piekna, aby byla prawdziwa.
To juz jest samo w sobie bajeczne, ze my odnalezlismy siebie.
Moglibysmy rownie dobrze
nigdy sie nie spotkac...
A moze to spotkanie zaplanowane bylo
zanim jeszcze sie urodzilismy?
Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.
Kto to wie? Nie Ty.
Kto wie? Nie ja.
Nie wiemy nic na teraz.
Nie wiemy niczego na dzis.

Bajecznej jesieni...
i SLONCA
...takiego jak dzis.

: ))

[saszka77]

Ujrzałem kometę ze złotym warkoczem,
zaśpiewać jej chciałem, lecz znikła mi z oczu
Raz jeszcze błysnęła tam w drzewach, a potem
Zostały mi w oczach monety dwie złote.

Monety ukryłem pod dębem w szczelinie,
nim znowu nadleci, nasz czas dawno minie
Nas już tu nie będzie ,gdy ona powróci
A chciałem komecie piosenkę zanucić.

O lesie, o trawie, o wodzie
O śmierci, z która nam zmierzyć się przychodzi
O zdradzie, miłości , o świecie
O wszystkich ludziach,co tu na tej żyli planecie.

Ruszają pociągi w niebieskie rozjazdy
Pan Kepler ustalił im tam rozkład jazdy
Odnalazł wpatrzony w gwieździste przestrzenie
blask tej tajemnicy, co jest nam jak brzemię.

Cień wiecznie tajemnej reguły w przyrodzie,
że tylko z człowieka się człowiek narodzi
Że drzewem z gałęzią wciąż łączy się korzeń
Krew naszych nadziei szybuje przestworzem.

Ujrzałem kometę na niebie szerokim
jak relief artysty z minionej epoki
Sięgnąłem, by chwycić, zatrzymać dla siebie
I naraz pojąłem, jak mały jest człowiek.
Jak posąg Dawida wykuty w marmurze
Wciąż stałem, czekałem komety tam w górze.

Ech, pycho żałosna! Gdy znów błyśnie w drzewach
nas juz tu nie będzie, kto inny zaśpiewa.

O lesie, o trawie, o wodzie
O śmierci, z którą nam zmierzyć się przychodzi.
O zdradzie, miłości, o świecie
Piosenka będzie to o nas i komecie.

www.youtube.com/watch?v=eIct9dw65cY

[osv]

Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi listeczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świst.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.
Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.

Kto mi odda moje zapatrzenie
i ten cień, co za tobą odszedł?
Ach, te dni jak zwierzęta mrucząc,
jak rośliny - są coraz młodsze.

I niedługo już - tacy maleńcy,
na łupinie orzecha stojąc,
popłyniemy porom na opak
jak na przekór wodnym słojom.

I tak w wodę się chyląc na przemian
popłyniemy nieostrożnie w zapomnienie,
tylko płakać będą na ziemi
zostawione przez nas nasze cienie.

Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.
Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.

Długą wijącą się wstęgą głos ciepły w powietrzu stygnie,
aż jego dosięgnie w zmroku i szept przy ustach usłyszy.
"Kochany" - szumi piosenka i głowę owija mu, dzwoni
jak włosów miękkich smuga, lilie z niej pachną tak mocno,
że on, pochylony nad śmiercią, zaciska palce na broni,
i wstaje i jeszcze czarny od pyłu bitwy - czuje,
że skrzypce grają w nim cicho, więc idzie ostrożnie powoli,
jakby po nici światła, przez morze szumiące zmroku
i coraz bliższa jest miękkość podobna do białych obłoków,
aż się dopełnia przestrzeń i czuje głos miękki
stojący w ciszy olbrzymiej na wyciągniecie ręki.
"Kochany" - szumi piosenka, więc wtedy obejmą ramiona.

Las nocą rośnie. Otchłań otwiera
usta ogromne, chłonie i ssie.
Przeszli, przepadli; dym tylko dusi
i krzyk wysoki we mgle, we mgle.

Jeno wyjmij mi z tych oczu
szkło bolesne - obraz dni,
które czaszki białe toczy
przez płonące łąki krwi.
Jeno odmień czas kaleki,
zakryj groby płaszczem rzeki,
zetrzyj z włosów pył bitewny,
tych lat gniewnych
czarny pył.


www.youtube.com/watch?v=FwwZZTSQwHk

" Du Sålde Våra Hjärtan "

Du sålde mitt hjärta
på realisation
och du sålde min stolthet
på närmaste auktion
du sålde min värdighet
och min innersta hemlighet
av allt det jag gav har du ingenting kvar
jag ger vad jag har
men du ger ingenting tillbaks

Jag lämnar dig här
jag måste gå nu
ja, jag lämnar dig här
för jag vill aldrig, aldrig, aldrig bli som du

För du sålde ditt hjärta
du sålde din själ så inte känner du smärta
när jag tar mitt farväl
inget smärtar en hjärtlös man
säg vad en man utan hjärta inte kan
av allt det jag gav har du ingenting kvar
jag ger vad jag har
men du ger ingenting tillbaks

Så jag lämnar dig här
jag måste gå nu
ja, jag lämnar dig här
för jag vill aldrig, aldrig, aldrig bli som du

Du sålde mitt hjärta
och allt som var vårt
jag undrar än hur du kunde
du sa det var inte svårt
nej, inget smärtar en hjärtlös man
säg vad en man utan hjärta inte kan
av allt det jag gav har du ingenting kvar
jag ger vad jag har
men du ger ingenting tillbaks

Så jag lämnar dig här
jag måste gå nu
ja, jag lämnar dig här
för jag vill aldrig, aldrig, aldrig bli som du
för du sålde våra hjärtan
du sålde våra hjärtan
ja, du sålde våra hjärtan
du sålde våra hjärtan

*****

"Ty sprzedales NASZE SERCA"

Sprzedales moje serce
za bezcen na wyprzedazy.
Sprzedales moja dume
na najblizszej aukcji.
Sprzedales moja godnosc
i moje najskrytsze mysli.
Z tego co Ci ofiarowalam
nie masz juz nic.
Daje to co mam,
Ty w zamian nie dajesz nic.

Zostawiam Cie tutaj.
Musze juz isc.
Tak, zostawiam Cie tutaj,
bo ja NIGDY, NIGDY, NIGDY
nie chce byc taka jak Ty.

To Ty sprzedales NASZE SERCA,
Sprzedales swoja DUSZE, wiec nie odczujesz bolu,
kiedy odejde.
Nic nie jest w stanie zranic faceta
bez serca.
Powiedz mi, czego nie jest w stanie zrobic
facet bez serca.
Z tego co Ci ofiarowalam
nie masz juz nic.
Daje to co mam,
Ty w zamian nie dajesz nic.

Zostawiam Cie tutaj.
Musze juz isc.
Tak, zostawiam Cie tutaj,
bo ja NIGDY, NIGDY, NIGDY
nie chce byc taka jak Ty.

Sprzedales NASZE SERCA
i wszystko co bylo nami.
Zapytalam Cie, jak mogles?
Odpowiedziales: To nie bylo trudne,
faceta bez serca nie boli.
Powiedz mi, czego nie jest w stanie zrobic
facet bez serca.
Z tego co Ci ofiarowalam
nie masz juz nic.
Daje to co mam,
Ty w zamian nie dajesz nic.

Zostawiam Cie tutaj.
Musze juz isc.
Tak, zostawiam Cie tutaj,
bo ja NIGDY, NIGDY, NIGDY
nie chce byc taka jak Ty.

przewrotnie :)

[dwausmiechy]

* * *

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym oka mgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż
dookoła...................................................................................................................

pl.youtube.com/watch?v=yKaB-6QtAO4&feature=related

Lirycznie...

[osv]

pl.youtube.com/watch?v=8rXG1A_E4rQ
pl.youtube.com/watch?v=5TqVtr9mMVc&feature=related
: ))

Autumn leaves...

[osv]

pl.youtube.com/watch?v=K7-haKkFnT8
pl.youtube.com/watch?v=L3YVil3Ajjs&feature=related
pl.youtube.com/watch?v=wazOhkRuySI&feature=related

[dwausmiechy]

pl.youtube.com/watch?v=VrmcMmXIiqs

[altinka]

"Siedzieliśmy jak w kinie
na dachu przy kominie,
a może jeszcze wyżej
niż ten dach, dach, dach.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Znalazłam cię w rynsztoku,
bez szelek i widoków,
za włosy cię wywlokłam
spoza krat, krat, krat.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Kazałam cię wyczyścić,
posłałam do dentysty,
wsadziłam pół Cedetu
na twój grzbiet, grzbiet, grzbiet.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Włóczyłam cię po sklepach,
bo byłeś jak Mazepa,
samego masz obuwia
z dziesięć par, par, par.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Prosiłam godzinami,
byś przestał jeść palcami,
mówiłam co spasiba,
co pardom, dom, dom.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Wbijałam w łeb,
jak dziecku,
po rusku, po niemiecku:
nie na to jest perfuma,
byś ją pił, pił, pił.
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Przytyłeś mi - ty łotrze,
bo miałeś według potrzeb,
czy dziś obywatela
na to stać?
A ty mnie precz wygnałeś
i tamtą pokochałeś,
to po całowałeś mnie
wtedy tak?

Ty jesteś kawał drania,
to nie do wytrzymania,
na diabła mi potrzebny
taki chłop, chłop, chłop?
Wystawię ci rachunek
za wikt i opierunek,
za każdy pocałunek -
zapłać!
Albo wróć.
Wróć."

pl.youtube.com/watch?v=zgcVDLKMtRQ
:)

[dwausmiechy]

No to czego chcesz?
Moje kiecki chcesz - to bierz.
Nie bogaty z ciebie czart,
bierz co chcesz:
czarne perfumy, tuzin kart.
No to o co grasz?
Parę oczu chcesz - to masz,
pare kobiet, pare lat,
bierz co chcesz,
gramy na forsę: szach i mat.

Pan unosi brew,
pan apetyt ma na krew,
bardzo proszę - podpis mój.
Jasna rzecz, gra jest o skórę,
nie o strój.
No, jak tak to tak.
Jest pergamin, sznur i hak,
popatrz, diable prosto w twarz,
graj va banque.
Moje warunki dawno znasz.
Na pokuszenie zawiedź mnie,
w niebo-piekło ze mną zagraj raz.
Przypomnij zapach grzechu, wstrzymaj czas.
Ach, na pokuszenie,
zawiedź,
zawiedź,
zawiedź,
zawiedź mnie.

No to czego znów?
Już dostałeś stada krów
i czerwony nosisz pas,
a ty co?
Nowe rozdanie,
jeszcze raz?
Gwiżdzę na ten świat,
chcesz - to gramy, bo to grat.
Miska wody,
mury gór,
szary świt,
czarne perfumy,
błagań chór.
Na pokuszenie zawiedź mnie,
w niebo-piekło ze mną zagraj raz.
Przypomnij zapach grzechu, wstrzymaj czas.
Ach, na pokuszenie zawiedź,
zawiedź,
zawiedź
zawiedź mnie.

pl.youtube.com/watch?v=8c9rL9oOhlM&feature=related

[altinka]

"Podaję Ci rękę, ty mówisz że mało
Podaję Ci usta, ty prosisz o więcej
Oddaję Ci serce, oddaję Ci ciało
Ty czekasz i mówisz, to mało, to mało

Masz oczy marzące, i styl bycia luźny
Na pozór łagodny, okrutny jesteś i próżny
Kiedy zechcesz jestem, gdy zechcesz odchodzę
Czego pragniesz jeszcze, bym mogła z Tobą być

Tak mało zostawiłam, sobie do obrony
Ty nienasycony, wciąż nienasycony
Oddałam Ci serce, oddałam Ci ciało
Odchodzisz i mówisz, mało..."

pl.youtube.com/watch?v=iW--otrdjMg

[dwausmiechy]

W rozgwarze kawiarnianym
W przyćmionym świetle lamp
Znów siedze zasłuchana
w melodię bliską nam

Codziennie zmierzchu pora
Tu do mnie wiodła cię
I było tak do wczoraj a dziś wiem, że

Nie oczekuję dziś nikogo
Dzień dobry już nie powiesz mi
Jednak powstrzymać się nie mogę
By nie spoglądać w stronę drzwi

I każdy przykrym jest natrętem
Kto chce twe miejsce zając mi
Każdemu mówię że zajęte
Jakbyś za chwilę miał tu przyjść


Ja dobrze wiem, że dłonie moje
już nie odkryją rąk twych drżenia
I każdy zmierzch tu znajdzie mnie
Tu wyraźniejsze są wspomnienia

Nie oczekuję dziś nikogo
I nic nie zmienią przyszłe dni
Lecz nie przychodzić tu nie mogę
Bo wszystko cię przybliża mi

Pamięć wciąż odtwarza
Twój każdy czuły gest
Przez mgłę widziane twarze
Codziennie nikną gdzieś
Lecz dźwięki fortepianu
Z obłoków znoszą mnie
I obraz przywołany rozmywa się …

Na dwa -
pl.youtube.com/watch?v=zzk6JTzrOss&feature=related
pl.youtube.com/watch?v=AZ11nXl-SL4&feature=related

[altinka]

TOCZY SIĘ ŻYCIE
sł. Marek Atkonis

Taneczny krąg
Błyszczący bąk
Pędzi na wznak
Czegoś mi brak

Kumpel nie pije
Sprzedaje bałach
Obok panienka
Z tym z owym spała

Toczy się życie
Zabawa trwa
Wszystkie numery
Się bracie zna

Tę malą znam
Tekst ma ten sam
Ta nie dojedzie
Do raju bram

Życie pytanie
Tanie nad wyraz
Bajer zostaje
Reszta to szmira

Toczy się życie
Zabawa trwa
Wszystkie numery
Obstawiam ja

Miłosny dramat
Wiadome skutki
Ona za cwana
A ty za krótki

Karuzel mknie
Ale nie mnie
Mnie to stanowi
Z kim bracie śpię

Toczy się życie
Zabawa trwa
Wszystkie numery
Obstawiam ja

Barman ma dzisiaj
Kiepskie pomysły
Ja spadam stary
Panienki prysły

Taneczny krąg
Las głów i rąk
Porażki smak
Czegoś mnie brak

Toczy się życie
Zabawa trwa
Wszystkie numery
Obstawiam ja

pl.youtube.com/watch?v=_5KQ_V-ZJNw

[dwausmiechy]

Leśmian Bolesław

***Ty pierwej mgły dosięgasz

Ty pierwej mgły dosięgasz, ja za tobą w ślady
Zdążam, by się w tym samym zaprzepaścić lesie,
I tropiąc twoją bladość, sam się staję blady,
I zdybawszy twój bezkres, sam ginę w bezkresie.

A potem wzieram w oczy, by zgadnąć, czy dość ci
Omdlenia, co się nogom udziela, jak szczęście,
I twe dłonie, jak w pąki, mnę w zdrobniałe pięście,
By się w nich docałować twych chrząstek i kości.

A one wypukleją na dłoni przegibie,
Niby pestki owoców, zróżowionych znojem,
I nieśmiałym do ust mych garną się wyrojem,
Zatajone w swej ciepłej od pieszczot siedzibie.

Ich dotyk budzi wzruszeń zaniedbanych krocie,
A ty, tuląc je w warg mych rozrzewnioną ciszę,
Dziecinniejesz w uścisku, malejesz w pieszczocie,
Chwila — a już cię do snu z lat dawnych kołyszę.

pl.youtube.com/watch?v=1-s5SfgmdIk&feature=related

[altinka]

Rozmowa liryczna
(K.I.Gałczyński)

"- Powiedz mi jak mnie kochasz.
- Powiem.
- Więc?
- Kocham cie w słońcu. I przy blasku świec.
Kocham cię w kapeluszu i w berecie.
W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona.
I gdy jajko roztłukujesz ładnie -
nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.
W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.
W morzu. W górach. W kaloszach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
- A latem jak mnie kochasz?
- Jak treść lata.
- A jesienią, gdy chmurki i humorki?
- Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.
- A gdy zima posrebrzy ramy okien?
- Zimą kocham cię jak wesoły ogień.
Blisko przy twoim sercu. Koło niego.
A za oknami śnieg. Wrony na śniegu."

:)

[dwausmiechy]

Kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
naprawisz co popsuł los okrutny

Często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość
głupie listy - w nich uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę - co też się stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarł w świecie
który ciemny jest który
ciemny jest i chłodny

Kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
naprawisz co popsuł los okrutny

Często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość
głupie listy - w nich uśmiech

A ty nie pozwól przecież
żebym umarł w świecie
który ciemny jest który
ciemny jest i chłodny

pl.youtube.com/watch?v=vfnyJwi1AL4&feature=related

Agape...

[osv]

pl.youtube.com/watch?v=unMJMv3f1w0

[dwausmiechy]

Julian Tuwim
Przy oknie

Przy oknie
Wiem... Siadłaś teraz przy oknie
I patrzysz...
Kasztan pożołkły przed twym oknem stoi
I liście roni... jesienne liście...
Deszcz kropi... kasztan moknie,
Wiem: siadłaś teraz przy oknie,
Jesienią ci się w dobrych oczach smutki,
Te twoje smutki: dziwne... przypomniane...
Lecą, lecą z kasztanu liście,
Powiędłe,obłąkane,
Szelestnie naziem się kładą,
Żałobnie... złociście...
— A może świeci słońce?

. . . . . . . . . . . . . . . . .
A ja wiem, że ty myślisz o mnie,
Bo byłem u ciebie wczora...
Pamiętasz? smuciłem się ogromnie,
Bom miał od ciebie jechać,
(...Cichości, cichości jesienna...)
Bom miał od ciebie jechać,
Nie patrzeć już w twe dobre oczy
Ani do ciebie się uśmiechać,
(...Cichości... cichości jesienna...)
Uśmiechać się, jak Pani chora,
Co w wielkiej sali kona...
Ja byłem u ciebie wczora,
Ja wiem...

— A może świeci słońce?
. . . . . . . . . . . . . . . . .

Na ulicy nikogo nie ma,
Ciche, ciche jest twoje miasteczko,
Tylko lecą z kasztanu liście,
A kasztan moknie, moknie...
Siedzisz, moja miła, przy oknie,
Siedzisz, moja dobra, przy oknie,
Moje jasne, kochane słoneczko,
Moje smutne, nienazwane szczęście!
...W pokoju zegar cyka,
Jak co dzień, jak co chwila,
(Lecą, lecą z kasztanu liście...
...Cichości, cichości jesienna...)
Takaś ty już zmęczona,
Senna,
Główka na bok się przechyla,
Łza w oczętach zalśniła —
— Ach, o czymżeś się zamyśliła?
— Ach, czemużeś się zasmęciła?
I ja tu taki samy..
Ja też...
Tak się już dobrze znamy,
Tak się już dobrze znamy...
— Wiesz?
— — Lecą z kasztanu liście,
Żałobne, obłąkane,
Naziem się kładą złociście,
A kasztan moknie, moknie,
Siedzisz, moja dobra, przy oknie,
Siedzisz, moja miła, przy oknie...
— A może świeci słońce?




--
:))

Spotkanie...

[osv]

...wtedy swiecilo SLONCE / 28.09.08 /... : ))

fotoblogg.files.wordpress.com/2007/09/kronetorp_sky.jpg
W tym romatycznym wiatraku spotkalam autorke tomiku wierszy AGAPE...
Przedtem 27.09.08, widzialam jej sztuke ZGAGA w Hotelu STAR...
Tez GEMINI ; )) ...osobista rozmowa i dedykacja... i te zyciowe
momenty... i te wypadki_przypadki ; ))

www.dorotastalinska.pl/
Dla sympatykow osv...

"ANIOL i BLEKITNA PEGAZ_A..."

Pewnego dnia siedzial sobie Aniol na kamieniu nad brzegiem morza...
Patrzyl na zlodowaciale morze i na niebo pelne szarych chmur.
Wtedy podszedl do niego Bog i klepnal go w ramie swoja wielka dlonia.

- " Hej, Janiol, powiedzial.
Teraz bedziemy sie bawic!"

Bog ciagle chce sie bawic. Wtedy zapomina, ze nie ma ani mamy, ani
taty, poniewaz on byl tym, ktory pojawil sie pierwszy na Ziemi.
Ale dzis Aniol potrzasnal przeczaco glowa.
- " Nie, nie teraz. Mysle o tym, co mi sie snilo."
- " Przeciez dobrze o tym wiem. - odparl Bog. Ja wiem wszystko.
Ale chyba mozemy przez chwile zgdywac zagadki?" - i objal Aniola
swoimi poteznymi ramionami.
- " No, dobrze, juz dobrze! ...ale w taim razie tylko jedna! " -
powiedzial Aniol.
- " Dwie!" - odparl Bog i uniosl w powietrze trzy palce.
- " OK! Niech ci bedzie."- zgodzil sie Aniol.
- " Co to jest?...co pozera, nie majac ust, co ma wiele jezykow i
umiera w zetknieciu z woda?"

Bog zastanawial sie przez dluzsza chwile. Podrapal sie po glowie i
kopiac w gore chmure ze sniegiem, zawolal:
- " Zegar! To jest zegar, prawda?" - wykrzyknal i rozpromienil sie
caly.
- " Alez skad! To OGIEN!" - odrzekl Aniol. Nie wiesz tego? To jst
ogien, ktory jest tak goracy, ze parzy, i ktorego mozna ugasic woda,
i jego plonace jezyki, swieca jak Slonce."
- " Acha, Slonce! - zasmial sie Bog. Tak, to juz wiem, co to jest."

Bog tak bardzo sie cieszyl, ze mogl byc ze swoim najlepszym
przyjacielem i odgadywac zagadki, chociaz zawsze zgadywal zle.
- " Ta teraz, bedzie juz ostatnia." - powiedzial Aniol. ...wiec
uwazaj i skup sie! "
- " Co to jest, co dzwieczy smiechem, kiedy mowi, co kaze komus
biec, co przynosi szczescie na kazdej z nog?..."

Wtedy zasmial sie Bog...
- " To jestes ty, Janiol!"- powiedzial. To jestes caly ty! "
Ale Aniol odpowiedzial, ze on myslal o koniu, o ktorym snil tej nocy.

Tego wieczoru, ze sniegu na plazy, stworzyl Bog konia.
Stworzyl go po to, aby ucieszyc Aniola. I wykreowal go dokladnie tak,
jak Aniol go mu opisal, bo do tej pory, sam nigdy nie stworzyl
zadnego konia.

Ten kon mial mocne, smukle nogi i glowe zwrocona ku morzu...
- " Czy taki kon bedzie odpowiedni?" - zapytal Bog.
Aniol przyjrzal sie koniowi stworzonemu przez Boga.
- " Raczej nie." - odparl Aniol."Uszy ma za dlugie, wyglada bardziej
na osla. I ma za krotki ogon. Ogon musi byc dlugi, aby rozwiewal sie
na wietrze, kiedy ona bedzie biec."
- " To ma byc klacz?!" - zdziwil sie Bog, kiedy skracal uszy koniowi
i wydluzal jego ogon.
- " Tak." - odparl Aniol. I ona musi byc BLEKITNA."

Bog zmarszczyl swoje jasne brwi.
- " No, nie wiem."- zamruczal pod nosem do siebie.
Jakies takie, co to moga biegac i maja cztery nogi, robilem, ale
nie na niebiesko! Brazowe, czarne, zolte lub biale, to tak...
ale nigdy w zyciu niebieskie."
- " A moze ty nie potrafisz? " - powiedzial Aniol.
- " Oczywiscie, ze potrafie!" - odparl Bog.
Ja moge stworzyc wszystko co zechce."
I Bog klepnal konia po zadzie, a ona natychmiast zrobila sie tak
niebieska, jak letnie niebo i morze.

Aniol nie mogl oderwac od niej wzroku. Patrzyl na jej kopyta i szyje,
na jej nowo uformowane uszy, i na jej silne i smukle nogi.
- " Spraw, aby ozyla! " - wyszeptal. Dobry Boze, daj jej zycie!"
- " Zrobie to jutro, Janiol." - powiedzial Bog i przetarl palcem
kacik oka. " Teraz chce, abys zaspiewal dla mnie kolysanke. Jestem
po prostu niebiansko zmeczony!"

I Aniol zaspiewal mu kolysanke. Bog, jak kocem, otulil sie
czerwonymi chmurami zachodzacego slonca. Najdelikatniejszy ich rabek
przlozyl sobie do us.Piesn Aniola, zamknela jego powieki. Wzdychal
przez chwile, pozniej oddychal juz spokojnie i gleboko.
Wtedy zapadla ciemnosc. Kiedy zapada ciemnosc - Bog spi.

Ale Aniol nie mogl zasnac. Poszedl nad brzeg morza i siedzac na
kamieniu, wpatrywal sie w BLEKITNA klacz profilem zwrocona w strone
Ksiezyca. "Jutro."- pomyslal Aniol. "Jutro."

Nastepnego dnia, Bog chcial na sniadanie kasze. A potem chcial
zjezdzac na sankach po zlodowacialym pagorku.
- " Ty nie zapomniales, tego co obiecales? " - zapytal go Aniol.
- " A niby co takiego?" - zdziwil sie Bog. " Mam umyc zeby? Czy to
jest to, czego zapomnialem zrobic?"
- " Nie! "- odparl Aniol. " Ty obiecales mi, ze ty ozywisz dzis
BLEKITNA."

Poszedl wiec Bog z Aniolem nad brzeg morza na plaze. Poglaskal
BLEKITNA po grzywie, dotknal nosem jej nozdrzy i dmuchnal w nia
zycie.
- " Bedziesz sie nazywala BLEKITNA PEGAZ_A.
Bedziesz mogla galopowac i skakac tak, ze twoj ogon bedzie
rozwiewac sie na wietrze. I twoje chrapy beda miekkie jak
rzodkiewka." - powiedzial Bog.
- " Chyba brzoskwinia..." - sprostowal Aniol.
- " Co takiego? " - zdziwil sie Bog.
- " To brzoskwinie sa miekkie jak jedwab." - wyjasnil Aniol.
- " Tak, wlasnie." - odparl Bog. " I bedziesz kochac Aniola, tak jak
ja to czynie..."

W taki sposob BLEKITNA PEGAZ_A obudzila sie do zycia.
Dotknela policzka Boga swoimi jedwabistymi chrapami, pozniej dlugo
patrzyla na Aniola. Zrobila na poczatek pare niesmialych krokow, aby
poczuc, jak to jest kiedy sie stapa po ziemi. Pozniej poderwala sie
do galopu, zatanczyla na tylnych nogach, tak, ze snieg zawirowal w
Sloncu.
- " Ale ona mi sie udala! "- wykrzyknal z zadowoleniem Bog.
- " Tak." - potwierdzil Aniol. " Ona jest najlepsza ze wszystkiego
co stworzyles dotychczas."

- " Jakie wszystko jest piekne!" - powiedziala BLEKITNA PEGAZ_A.
Jak cudownie jest zyc! Biec, oddychac, tanczyc! A wy...
kim jestescie? " - zapytala.

- " Ja jestem Aniol." - odparl Aniol.
- " A ja nzywam sie Bog." - powiedzial Bog." To ja ciebie stworzylem.
Co teraz robimy?"

Wtedy odpowiedziala BLEKITNA PEGAZ_A, ze oni moga jej dosiasc.
Pierwszy sprobowal Aniol. Trzymal sie mocno jej grzywy, kiedy ona
tanczyla na tylnych nogach dokola. Pozniej przyszla kolej na Boga,
ale on spadl z niej od razu.
- " Tego nie da sie zrobic! Aj,aj!" - jeczal Bog. " Potluklem sobie
kolano! "
I wtedy Aniol podmuchal mu na to sluczone kolano.
- " Chodz... " - powiedzial. " Posadze cie przed soba,obejme wpol i
przytrzymam moimi ramionami."

BLEKITNA PEGAZ_A stapala bardzo ostroznie. Niosla na grzbiecie obu
przyjaciol, dopoki Bog nie mial juz dosc.
- " To wcale nie jest takie zabawne! " - marudzil Bog.
Mam posciski na siedzeniu i kreci mi sie w glowie od tej jazdy."
- " ODCISKI! " - sprostowal Aniol." Mowi sie odciski, a nie pociski!"
- " Nie obchodzi mnie, jak sie to mowi!"- zniecierpliwil sie Bog.
Chce zejsc! Nie chce juz tej jazdy! Chce bawic sie w chowanego
za tym duzym kamieniem!"
- " Zaczekaj tu!"- powiedzial do Boga Aniol, kiedy ten zsuwal sie na
ziemie. " Wrocimy do ciebie niedlugo. Chcialbym pojezdzic na niej
jakis czas."

Nie bylo ich caly dzien.
Aniol uwazal, ze bylo tak cudownie ujezdzac ja, ze zapomnial o
czasie. BLEKITNA PEGAZ_A chciala zobaczyc wszytko to, czego
dotychczas nie znala. Jechali przez Bialy Las. Widzieli zajaca,
biegnacego przez pola i slyszeli krzyk mew znad morza. I Aniol uczyl
ja wszystkiego, i mowil jej, jak wszystko sie nazywa...

- " To jest gora."- powiedzial Aniol.
- " Jak wiele rzeczy istnieje! "- dziwila sie BLEKITNA PEGAZ_A.
- " Tak, juz wiesz." - odpowiedzial Aniol.
- " I jest tak pieknie!"- dodala BLEKITNA PEGAZ_A.
- " Tak, jest pieknie!" - pow

[osv]

Kiedy tak stali zatopieni w ciszy, zapatrzeni w dal, BLEKITNA
PEGAZ_A wskazala glowa w kierunku, gdzie ziemia stykala sie z
niebem...
- " A tam?" - zapytala. " Co jest tam, za horyzontem?"
- " Tego nikt nie wie."- odparl Aniol. " Tam jest RAJ. Sen, ktory
snil Bog siodmego dnia, kiedy spal.
Ale jak tam jest, tego nie wie nikt, nawet Bog sam."

Wtedy otrzasnal sie Aniol, jakby sam obudzil sie ze snu.
- " Naturalnie, Bog! " - zawolal. " Musimy sie pospieszyc! "

Kiedy wrocili spowrotem, Bog mial kwasna mine i byl i niezadowolony.
Zanurzyl stopy w zaspie sniegu i patrzyl na nich czerwonymi oczyma.
- " Gdziescie byli?" - marudzil. " Mielismy byc razem i bawic sie w
chowanego."
- " Wybacz."- powiedzial Aniol. "...ale czas nam tak szybko uplynal."
- " Wam, tak, ale nie mnie! "- odparl Bog. " Mnie zajelo to tysiac
lat! "

Wtedy Aniol przytulil okragle cialo Boga, a BLEKITNA PEGAZ_A
dotknela jego karku swoimi jedwabistymi chrapami, aby przestal sie
juz gniewac i byl pogodny.
- " Teraz bedziemy sie bawic!"- zawolal Aniol.
- " Swietnie! "- odparla PEGAZ_A. Razem z Aniolem schowala sie za
smukla brzoza i Bog odnalazl ich bez trudu. Pozniej przyszla kolej
na Boga. On schowal sie za znany sobie kamien. Aniol i BLEKITNA
PEGAZ_A biegali dookola i udawali, ze nie moga go znalezc.
- " Gdzie on moze byc?"- wolali do siebie glosno.

Szukali go za drzewami i krzakami, a Bog smial sie do siebie. W
koncu wyszedl z ukrycia, kiedy juz nie mogl dluzej tego wytrzymac.
- " Hallo! Jestem tutaj !" - zawolal.
- " Jak milo cie widziec!" - powiedzial Aniol. " Balem sie, ze juz
nam zginales."
- " Ja nigdy nie gine."- odparl Bog. " Ale teraz jestem juz glodny."

Jedli wiec gorace parowki, ktore Bog zrobil z paru patykow. Potem
Aniol spiewal piesn o lesie, polach i uciekajacym zajacu. To byla
piekna piesn. Pomimo to Bog wzdychal i wygladal na smutnego.
- " Co ci jest? "- zapytal go Aniol. " Czy nie byo fajnie sie bawic?"
- " Owszem." - westchnal ciezko Bog. " Ale to nie bylo tak, jak
przedtem."

Od tego dnia Aniol i BLEKITNA PEGAZ_A nie rozstawali sie ani na
chwile.
Bog widywal Aniola, jak z rozpostartymi skrzydlami jechal na
BLEKITNEJ PEGAZ_IE.
Slyszal PEGAZ_E smiejaca sie w oddali, a kiedy zapadal zmierzch,
widzial wzrok Aniola kierujacy sie zawsze w jej strone. Bog nigdy
przedtem nie widzial Aniola tak szczesliwego.
I nie potrafil zrozumiec, dlaczego sam byl wtedy taki smutny.
- " Musisz gapic sie na nia caly czas?" wyrzucil z siebie Bog. " Czy
myslisz, ze mam oczy z guzika?
Dlaczego nie patrzysz na mnie w taki sposob? "
- " Na ciebie?!" - zdziwil sie Aniol. Alez ja na ciebie patrzylem
przez cale zycie!"


Wtedy pomyslal Bog, ze moze Aniol wkrotce sie znudzi BLEKITNA
PEGAZ_A i sprawil, ze dni mijaly tak szybko. Tego roku wiosna byla w
lutym. Przylaszczki zakwitly na wzgorzu i trawa zielona lsnila na
polach.
Ale Aniol wpatrywal sie w BLEKITNA PEGAZ_E i tak. Lato nadeszlo
gorace, i Slonce prazylo bez umiaru. Jaskolki przecinaly powietrze i
mewy zanurzaly sie w zielono-niebieskim morzu.
Aniol i BLEKITNA PEGAZ_A pobiegli ku morzu...
- " Chodz! " - wolali do Boga - " Chodz i poplywaj z nami!" Ale on
patrzyl tylko na kamienie na plazy.
- " Nie chce sie kapac! " - odparl Bog. " Pojde sie polozyc."
- " Nie badz dziecinny! " - odparla BLEKITNA PEGAZ_A. " Jest
przeciez srodek dnia i swieci Slonce."
- " To nie ma znaczenia, bo kiedy ja zamykam oczy, robi sie noc." -
powiedzial Bog.

Udajac, ze spi, lezal Bog z wpol przymknietymi oczyma. Aniol zdazyl
juz zaspiewac mu kolysanke na dobranoc i otulic go kolderka z chmur.
Na plazy, czekala na Aniola BLEKITNA PEGAZ_A.
- " Czy on juz zasnal?" - zapytala.
- " Tak, on juz spi."- odpowiedzial jej Aniol.
Wtedy ona pochylila sie nad nim i pocalowala go delikatnie i czule.
I Bog widzial jak Aniol przygarnal ja do siebie.
- " Tak bardzo cie lubie." - wyszeptala PEGAZ_A.
- " A ja kocham cie ponad wszystko! "- mowil Aniol.

Wtedy pozalowal Bog, ze stworzyl BLEKITNA PEGAZ_E. Nigdy przedtem
niczego nie zalowal.
Ani pajkow, ani ostow , ani wezy, ale tej pieknej PEGAZ_Y zalowal.
- " Wolalbym, aby ona nie istniala."- powiedzial do siebie.

Nastepnego dnia BLEKITNA PEGAZ_A zniknela.
- " Na pewno poszla sie wykapac o poranku." - pomyslal Aniol. " Ona
tak bardzo kocha plywac."
Spojrzal w strone blekitnego morza, ktore lsnilo, wielkie i
blyszczace.
Pobiegl w pola zielonej trawy i wdrapal sie na wysoka gore, z ktorej
mozna bylo widziec hen, daleko, ale nie widzial BLEKITNEJ PEGAZ_Y
nigdzie.
- " Gdzie ona moze byc ?" - zamartwial sie Aniol. " Dlaczego ode
mnie odeszla?".
- " Moze sie zgubila? " - powiedzial Bog." Pobawimy sie teraz? "
- " Nie. "- odparl Aniol.

I kiedy zapadl zmierzch, zaczal Aniol spiewac tak smutne piesni, ze
zanikly gwiazdy, a Bog nie mogl zasnac. Potem lezal Aniol na plecach
i wzdychal, sluchajac oddechu , ktorego nie bylo.
Wtedy polozyl Bog na nim swoja reke...
- " Jutro na pewno bedziesz szczesliwy." - powiedzial Bog.
- " Nie, nie bede! " - odpowiedzial Aniol z rozpacza. " Bez niej nie
bede nigdy szczesliwy ! "
- " Bedziesz, bedziesz! Byles przeciez szczesliwy przedtem. Kiedys
byles szczesliwy, chociaz bylismy
tylko my dwaj. Nie bylo przeciez nikogo, kiedy bawilismy sie w
zgadywanie zagadek. I wieczorem
przy kolacji byles tylko ty i ja."

- " To byles ty, prawda?" - zapytal Aniol.
- " O co ci chodzi?" - zmieszal sie Bog i zaczal wpatrywac sie w
niebo.
- " To ty sprawiles, ze ona odeszla." - glos Aniola drzal.

Bog ukryl twarz w swoich dloniach.
- " Ja nie chcialem, Janiol." - zaszlochal Bog. " Zrobilem tylko cos
w moim snie..."
- " I gdzie ona teraz jest? " - zapytal Aniol zamierajacym glosem.
- " Ona jest we snie."- odparl Bog.

Nastepnego dnia, wialo od morza. Aniol stal na brzegu i rzucal
kamieniami do wody. Potem powiedzial, ze udaje sie na poszukiwanie
BLEKITNEJ PEGAZ_Y.
- " Nie idz, Janiol! " - prosil Bog. " Nikt przytomny nie dotrze do
tego snu i kiedy sie juz tam dotrze, to nie ma stamtad powrotu. Ja
nawet nie pamietam, jak tam jest!"
- " Wiem, ty nic nie pamietasz..." - powiedzial Aniol.
- " ... i poza tym ... ja nie zasne bez twojej kolysanki na
dobranoc. " - dodal Bog placzliwie.
- " Wiem." - odparl Aniol.

Tego wieczoru, kolacje zjedli wczesnie. Bog zrobil wafle z lisci
klonu. I Aniol spiewal piesn o tesknoscie,
dopoki Ksiezyc nie pojawil sie na niebie i Bog nie zasnal z kciukiem
w swoich ustach.
- " Jestes tam ?" - zapytal Bog przez sen.
- " Tak, jestem." - odparl Aniol.
Poglaskal Boga po policzku i cichutko wymknal sie stamtad.

Letnie noce nigdy nie sa czarne, tylko granatowe.
Aniol slyszal smiech BLEKITNEJ PEGAZ-Y w szumie morskich fal, kiedy
szedl wzdluz plazy. Slyszal jej szept w szumie lisci, kiedy szedl
przez las. Zatrzymal sie na szczycie gory.
Patrzyl tam, gdzie ziemia laczy sie z niebem.
- " Tam. "- pomyslal. " Musze tam isc! "

Cala noc szedl Aniol nieznanymi sobie szlakami. Gwiazdy blyszczaly
na firmamnecie. Jego serce dudnilo, tak, jak kopyta BLEKITNEJ
PEGAZ_Y. Wspinal sie na niebieskie wzgorza, przeplynal szeroka
rzeke. Potem dotarl do laki, ktora pelna byla piasku i przedmiotow,
ktorych nigdy w zyciu nie widzial.
Tam znalazl kamien, ktory spiewal jak ptak.
- " Co to jest za miejsce? " - zapytal zdumiony Aniol kamienia.
- " Tu jest wszystko to, co Bog zaczal i nigdy nie dokonczyl..." -
odparl mu kamien. " Dokad zmierzasz? "
- " Do RAJU." - odparl Aniol. " Czy wiesz, gdzie to jest? "
- " Nie , nie wiem. Nigdy o tym nie slyszalem." - i zaczal znowu
spiewac.

Aniol kontynuowal swoja wedrowke, az do utraty sil. Wtedy dotarl do
LASU ROZPACZY, gdzie cienie sa czarniejsze od sadzy. Tam usiadl
skulony pod galeziami drzewa.
- " Nie uda mi sie!" - pomyslal z rozpacza, Bog mial racje. Nigdy
tam nie dojde. Nigdy nie zobacze mojej
BLEKITNEJ PEGAZ_Y.

[osv]

Potem zasnal, z twarza wtulona we mchy. Spal snem glebokim, tak
glebokim, jak nigdy przedtem, bo bez PEGAZ_Y, nie chcial juz nigdy
wiecej sie obudzic. Snil o rybach, zabach i jaszczurkach.
Obudzilo go swiatlo.
- " Musialem isc we snie." - pomyslal.

Stal nad brzebiem morza. Od strony lasu, dobiegal go spiew ptakow.
Po niebie plynely blekitne chmury.
Aniol oplukal twarz woda, ktora byla krystalicznie czysta. Potem
zaczal isc znowu.
Szedl wzdluz plazy, brzegiem morza.
Nie uplynelo duzo czasu, kiedy ja ujrzal.

BLEKITNA PEGAZ_A stala calkiem spokojnie i zula zielona trawe.
Kiedy Aniol zblizyl sie do niej, podniosla glowe i delikanie
nozdrzami poglaskala go po policzku.
- " Jak dlugo to trwalo... " - wyszeptala.
- " Wiem, ale przyszedlem tak szybko, jak moglem." - powiedzial
Aniol.

Pozniej jezdzili oboje wokolo po okolicy, aby Aniol mogl zobaczyc
jak wyglada RAJ.
Przygladal sie lasom, gorom, i lakom z kwiatami koniczyny.
- " Tutaj jest tak samo, jak w normalnym swiecie!" - powiedzial
Aniol.
- " Oczywiscie, a jak ty myslales?! " - zasmiala sie PEGAZ_A. "
Chodz, poplywamy razem!"

Plywali dlugo, az ich ciala drzaly z zimna. Pozniej polozli sie w
zielonej trawie tulac i grzejac sie nawzajem.
Wokol nich zebraly sie owce i krowy, aby im sie przyjrzec.
- " Teraz juz zawsze bedziemy razem. "- wyszeptala PEGAZ_A. " Nigdy
stad nie odejdziemy! ".
- " Niestety, ja musze wrocic do Boga." - powiedzial Aniol.

Wyruszyli nastepnego dnia. Dzikie gesi przekrzykiwaly sie nawzajem w
zatoce.
- " Boje sie, ze nie znajde drogi powrotnej."- powiedziala
PEGAZ_A. " Nie pamietam, jak sie tutaj znalazlam."
- " Nie martw sie, ja znajde droge powrotna."- pocieszal ja Aniol.

Ale chociaz szli caly dzien, ciagle wracali do tej samej zatoki.
Wtedy Aniol przysiadl sobie na chwile i zdjal kleszcza, ktory wbil
mu sie pod skore.
- " Nie mozesz zaspiewac jakiejs piesni? " - zapytala PEGAZ_A.
I Aniol zaczl spiewac o wielkich kamieniach, i o sztuce ukrywania
sie. Kiedy skonczyl uslyszal, czyjes chrapanie, gdzies daleko,
daleko stad.
Wtedy wstal.
- " Chodz!"- powiedzial do BLEKITNEJ PEGAZ_Y. " Juz wiem, w ktora
strone isc! "

Doszli do celu o zmroku.Wtedy wyrosl przed nimi wielki mur, BLEKIKTA
PEGAZ_A krzyknela ze strachu.
- " Zamknij oczy." - powiedzial Aniol. " Poprowadze cie!"
Przeprowadzal ja przez ciemnosc. Przed nimi rozciagal sie LAS
ROZPACZY, gdzie cienie byly czarniejsze od sadzy.
- " To tylko jeszcze kawalek, to juz niedaleko..." - mowil Aniol.
Teraz juz mogl slyszec spiew kamienia, wtedy juz wiedzial dokladnie,
jak mial isc.
Przedzierali sie przez Niebieskie Wzgorza, a potem jechali jeszcze
cala noc.

Bog wlasnie sie przebudzil i przecieral sobie oczy ze snu.
- " Wstaliscie juz? "- zapytal ich. " Zaspalem? "
- " Nie, wlasnie sie obudziles , o odpowiedniej porze."- odparl mu
Aniol.
- " To dobrze, mialem taki straszny sen." - powiedzial Bog. " Snilo
mi sie, ze jestem strasznie samotny.
Gdzie byliscie? "
- " W RAJU. Ale teraz juz jestesmy spowrotem." - odpowiedzial Aniol.

Potem usiedli pod klonem. Jego liscie lsnily czerwono i zolto, bo to
juz zrobila sie jesien. Siedzieli i sluchali szumu fal. Aniol i
BLEKITNA PEGAZ_A opowiadali Bogu o RAJU, o ktorym on snil, i o
ktorym zapomnial.
Kiedy skonczyli, powiedzial:
- " Opowiedzcie mi to jeszcze raz."
- " Nie, teraz opowiemy ci zagadke. Sluchasz?" - odparl Aniol.
Bog skinal glowa i zmarszczyl czolo.
- " Co to jest, co zawsze bylo, co pozwala Sloncu oswietlac niebo i
co jest moim najlepszym przyjacielem?" - zapytal Aniol.
- " Czy to jest mozliwe, abym to mogl byc ja? " - zdziwil sie Bog.
- " Tak, to wlasnie jestes ty! Zgadles! "- powiedzial Aniol i
usmiechnal sie.

Tego wieczoru podgrzewali puszke fasolki w zarze zachodzacego Slonca.
- " Opowiedzcie mi o RAJU jeszcze raz."- poprosil Bog. " Opowiedzcie
mi o kleszczach, dzikich kaczkach, o wszystkim! "
- " Dobrze, juz dobrze, ale najpierw musisz dorzucic drwa do
ogniska." - powiedzial Aniol.


Patrzyli jak plomien bucha iskrami w niebo. Potem opowiadali mu o
kleszczach, o owcach, i o krowach, i
o niebieskim morzu, ktore podplywa do brzegu RAJU.
- " Tego samego koloru, co ty BLEKITNA PEGAZ_O?" - zapytal Bog.
- " Tego samego koloru, co ja, choc bardziej mokre.." -
odpowiedziala mu PEGAZ_A.
- " A milosc ?"- zapytal Bog. "Opowiedzcie mi o milosci."
- " Ona jest tak goraca, ze parzy skore." - powiedzial Aniol.
- " Jak ogien? " - zapytal Bog z usmiechem, bo przeciez pamietal o
tym, ze ogien jest goracy.
- " Tak, wlasnie."- odpowiedziala mu BLEKITNA PEGAZ_A. " Ale zar
milosci jest tak delikatny, jak moje nozdrza. I on sprawia, ze
serce stuka tak, jak moje kopyta i sprawia, ze czujesz sie
szczesliwy i zwariowany."
- " Kreci ci sie ze szczescia w glowie, wszystko jest do gory
nogami!" - powiedzial Aniol i dolozyl sobie wiecej fasoli.
- " Jak to jest, kiedy sie kreci w glowie to ja wiem! "- zasmial sie
Bog i zakrecil palcem po czole.
Nie musisz mi o tym mowic. Opowiedz mi o milosci."

- " Ona sprawia, ze chcesz byc ciagle z kims razem. " - powiedzial
mu Aniol. ... bo jesli nie, to twoja tesknota gna lotem ptaka przez
morza..."
- " ... i to ja je stworzylem! " - dorzucil Bog.
- " Kogo? " - zapytala BLEKITNA PEGAZ_A.
- " No, ptaki." - odpowiedzial Bog, jedzac fasolke. " Zrobilem je z
gliny i z lisci. Dmuchnalem w nie mojego ducha i wtedy one zaczely
krazyc w przestworzach. Jaszczurki nigdy tego nie robily."
- " To prawda."- odparla PEGAZ_A. " ....ale tesknota tak wlasnie
robi.
Kiedy ma sie kogos, kogo sie kocha, nie potrzeba nic wiecej... "

Bog poklepal sie po brzuchu.
- " Ja juz nie potrzebuje wiecej fasolki."- powiedzial. " Nie jestem
juz glodny. Czy sadzicie, ze i ja poznam kiedys milosc?"
- " Z pewnoscia! "- odparl Aniol." Ale czasami trzeba dlugo czekac."
- " ... wiec pojde juz spac! " - powiedzial Bog. " Kiedy sie spi,
czas plynie szybciej."

I Bog polozyl sie w tej zielonej, miekkiej trawie. Aniol spiewal mu
kolysanke, dopoki gwiazdy nie zaplonely na niebie. Wtedy zasnal
Bog , jak dziecko.

Aniol i BLEKITNA PEGAZ_A wycofali sie cichutko na plaze. Poczuli jak
ich skora plonie zarem milosci.
Ich serca, stukaly jak kopyta PEGAZ_Y, a potem krecilo im sie w
glowie tak, ze nie wiedzieli juz gdzie jest gora, a gdzie dol.

A w trawie spal Bog i usmiechal sie przez sen. Snil o RAJU i o
milosci, ktora kiedys nadejdzie.

*********************************************************************
****************************************************

"ÄNGELN och DEN BLÅ HÄSTEN"

autorzy : ULF STARK i ANNA HÖGLUND

tlumaczenie: osv



DOBRANOC*
: ))

Jego oczy

[Gość: Alienek]

Poniewaz jak najbardziej jestem sympatykiem Osv, dziekujac jej za kolejne tlumaczenie, wysile sie na cos krotkiego, nazwalem to "Jego oczy", dla kontrastu - nie chodzi o Boga.

Jego oczy

Czy widzieliscie kiedys jego oczy? Sa piekne, duze i wyraziste. Pozornie pozbawione emocji. Lecz jak ktos spojrzy glebiej, zobaczy otchlan. Sa bardzo smutne, lecz niezdolne do placzu. Blagaja, wrecz zebrza o milosc - lecz - niezdolne sa do jej przyjecia. Kazde darowane uczucie zamieni sie we wrak, ktory osiadzie na dnie bezdennej pustki smutku. W jego wewnetrznym swiecie smutek i samotnosc nie sa przyczyna placzu i motorem dzialania. Staly sie bezpieczna przystania, usmierzeniem bolu, narkotykiem i znieczuleniem, wrecz - przyjemnoscia. Jak do tego doszlo? Nawet Wszechmocny nie jest w stanie tego zmienic. Trudna zagadka.

Widzieliscie kiedys jego oczy? Kto widzial, wie, ze nie mozna sie w nie wpatrywac zbyt dlugo, choc przyciagaja jak magnes. Bo - one tez - wpatruja sie na nas.

Dobranoc :)

[dwausmiechy]

pl.youtube.com/watch?v=3heBX-I9Hu4 :)

[altinka]

Kwiaty nocy

Ktoś mi dał ciszę
Ktoś mi dał wiarę
Tylko nagle skończył się świat
Nie wiem sam kiedy
Może to boli

vampiria.wrzuta.pl/audio/10iPfoIv32/paranormal_-_kwiaty_nocy
Ja i tak nie czuję już nic

Może jest słońce za moim oknem
Nie patrzę tam, bo wiem
Że kwiaty nocy pachną najmocniej
I tylko odnaleźć je

Widzę jak tańczysz
W moim ogrodzie
Gdybym umiał patrzeć jak ty
Chciałem coś zmienić
Nie wiesz jak bardzo
Szkoda, że nie czuję już nic

Może jest słońce za moim oknem
Nie patrzę tam, bo wiem
Że kwiaty nocy pachną najmocniej
I tylko odnaleźć je

Wiem, że rozumiesz
Czasem się boję
Uwierzyć w to, że mogę coś mieć
Nie chcę już dłużej, patrzeć ci w oczy
Bo moich snów za dużo w nich jest

Bo chciałem mieć wszystko
Chciałem mieć słońce
Tylko nagle skończył się świat
Ciągle tu jestem
Lepiej już odejdź
Zostaw mnie, bo nie czuje już nic

I popatrz na słońce za naszym oknem
I nigdy nie mów, że
Że kwiaty nocy pachną najmocniej
Bo trudno odnaleźć

Na trzy pa...

[osv]

"NIEWIERNY CZAS" /Dorota Stalinska/

Smutna panienko - niewierny czas
postawil Ciebie na mej drodze.
Smutna panienko - porwac bym chcial,
lecz kon w niewoli, porwac nie moge.
Smutna panienko - Twoje oczy
swieca tak tesknie jak gwiazdy noca.
Smutna panienko - nie nie patrz tak,
nie patrz tak na mnie... bo i po co!


"WYZNANIE"

"Ja znam siebie!" Coz to znaczy?
Pan zupelnie nie zna mnie!
I opatrznie Pan tlumaczy
te nierozegrana gre.
" Nie chce klopotow!" Boze moj!
Znaczy, ze ja - to niby klopot?
Szkoda! bo tak przyjemnie jest,
gdy widze Pana przy mnie obok.
" Ja wiem, co robie!" oho, ho!
To brzmi juz prawie jak wyznanie.
" Nie moge tanczyc z Pania, bo...
wiem, czym sie skonczy taki taniec!"


"I TYLKO KSIEZYC"

I tylko Ksiezyc
posrod nocy...
I tylko lampy
cieply blask...
I tylko w mroku
czyjes oczy...
I tylko slow
tajemna gra...

A potem zal,
ze tylko tyle...
A potem wstyd,
ze tylko tak...
A potem lez
mgliste motyle...
A potem smiech,
ze taki placz...

pl.youtube.com/watch?v=V9Viq3S6UZI&feature=related
...bez zbednych sladow ; ))


P.S.
Z pospiechu, w ostatnim tlumaczeniu zrobilam wiele bledow,
szczegolnie drazni /mnie : ) /blad gramatyczny w tytule, powinno
byc: "ÄNGEL och DEN BLÅA HÄSTEN" : ))
Sorry!

[osv]

" ÄNGELN och DEN BLÅA HÄSTEN "
Självklart! : ))

bez słów

[dwausmiechy]

pl.youtube.com/watch?v=4mFEJ7lpXLc&feature=related

bez słów...

[osv]

...inaczej

pl.youtube.com/watch?v=dRAnIIegyRY

[dwausmiechy]

Besame, besame mucho!
niech inni od nas się uczą
jak kochać i jak żyć
Besame, besame mucho
dziś zakochani nie muszą
z miłością się kryć

Całuj mnie, całuj kochana!
Ten pocałunek dziś dla nas
niezwyklą ma moc
W pięknym śnie trwajmy do rana
niezapomniana
niech będzie szalona ta noc

Każdy twój uśmiech
i czułe spojrzenia
spełnione marzenia i sny.
Całuj, nim uśniesz
a wszystko się zmienia
bo nikt nie całował jak ty

Całuj mnie, całuj mnie mocno
niech rozpali nas wiosna
i porwie ten blues.
Całuj mnie, całuj mnie całuj
swych pocałunków nie żałuj
nie żaluj swoich ust..

Besame...

pl.youtube.com/watch?v=Esdl_3kKSBk&feature=related

/sł.polskie.W.Dąbrowski/

...inaczej

[osv]

pl.youtube.com/watch?v=gPRESlT4Ccg

zupełnie inaczej ;)

[dwausmiechy]

pl.youtube.com/watch?v=-jmIyb8TIB0

[Gość: ...]

Przyjdź taki jaki jesteś, taki jaki byłeś
Taki jakim ja chcę, żebyś był
Przyjdź jako przyjaciel, jako przyjaciel, jako stary wróg
Nie zważaj na czas, pospiesz się.
Masz wybór, nie spóźnij się
Odpocznij tu, jak przyjaciel, jak stare wspomnienie

Przyjdź zabłocony, umazany wybielaczem
Taki jakim chcę żebyś był
Jako trend, jako przyjaciel, jako stare wspomnienie

I przysięgam ci - nie mam broni
Nie ja nie mam broni...

pl.youtube.com/watch?v=40BGgK4-AbM

[osv]

www.youtube.com/watch?v=yWnRuG4OUUo&NR=1
...i wychodze na wieczor poezji
Jacka Telusa...
Moj wybor.

[kacper777777]

Pszyjemnego wieczoru.

[osv]

pl.youtube.com/watch?v=rN29hZ3pYMg&feature=related
Dziekuje... byl pszyjemny : ))

Wzajemnie : ))

[dwausmiechy]

Nie muszę pytać czy otworzysz,
Bo wiem, że jeśli zjawie się to w progu będziesz stać
I zdejmę płaszcz podszyty lękiem
Gdy przy mnie i przy nikim więcej
Twoja jasna twarz

Dajesz mi niepokorne myśli, niepokoje.
Tyle ich wciąż masz –kochana.

Nie myśl, że nie miniemy nigdy się, choć łatwiej
Razem iść pod wiatr

Podtrzymywałeś moja głowę
Nie roztrzaskałam skroni o podłogę
Póki, co
Przed snem wypowiedz moje imię
Przybędę wraz ze świtem
Proszę nie śpij jestem już!

Dajesz mi niepokorne myśli, niepokoje.
Tyle ich wciąż masz –kochana.

Nie myśl, że nie miniemy nigdy się, choć łatwiej
Razem iść pod wiatr..


pl.youtube.com/watch?v=_G3QKqGwi3I&feature=related