Pożegnania

[Gość: ja]

rok temu znalazłam Go na naszej-klasie, kolega z równoległej klasy, z czasów
gdy mieliśmy naście lat, wesoły, zawsze optymista, jeden z niewielu w moim
życiu, którzy nie dopieprzali się do mnie seksualnie, facet z którym można się
przyjaźnić bez podtekstów, dobry kumpel i dusza człowiek
skończył studia, nie ożenił się, słyszałam pogłoski, że ponoć miał jakieś
problemy ze zdrowiem.
pomyślałam, że może Go odwiedzić kiedyś powspominać dawne czasy, przecież
kilkadziesiąt razy w roku przejeżdżam przez miejscowość gdzie on mieszka,
wystarczyło się zatrzymać i zajrzeć do jego sklepu, powiedzieć "hej ! kopę lat
! co u Ciebie ?" ...
tak, jak tylko będę mieć więcej czasu to tak zrobię. jak tylko minie "bo".
bo nawał pracy, bo kolezanka ma problemy, bo jestem zmęczona, bo umówiłam się
na koncert, bo były facet robi sceny, bo pogoda brzydka, bo mam tyle spraw na
głowie.

dziś dowiedziałam się.
kilka dni temu zmarł .
klepsydra "po długiej i ciężkiej chorobie"....rak.


żegnaj Dobry Duchu
żałuję, że nie znalazłam tej chwili.

[kuasimodo]

Ostatni z mego pokolenia
Drogich przyjaciół pogrzebałem
Widziałem jak się życie zmienia
I sam jak życie się zmieniałem
Człowiekam kochał i przyrodę
W przyszłość patrzyłem jasnym okiem
Wielbiłem wolność i swobodę
Zbratany z wiatrem i obłokiem
Nie wabił mnie spiżowy pomnik
Rozgłośne trąby, huczne brawa
Zostanie po mnie pusty pokój
I małomówna cicha sława

[meteorystka]

Róża to kwiat
albo imię umarłej dziewczyny

Różę w ciepłej dłoni można złożyć
albo w czarnej ziemi

Czerwona róża krzyczy
złotowłosa odeszła w milczeniu

Krew uciekła z bladego płatka
kształt opuścił suknie dziewczyny

Ogrodnik troskliwie krzew pielęgnuje
ocalony ojciec szaleje

Pięć lat mija od twej śmierci
kwiat miłości który jest bez cierni

Dzisiaj róża rozkwita w ogrodzie
pamięć żywych umarła i wiara.