Dziwne...

[imlardis2]

Ostatnie kilka miesięcy dało mi w kość nie raz (głównie utrata pracy i wielu
rzeczy w konsekwencji). Koniec końców - poczułam się nieudacznikiem, szarą
myszką, nic nie znaczącą rzeczą...
Od jakiegoś udzielam się w nowym towarzystwie, w które wciągnął mnie kolega i
mam wrażenie, że to jakiś sen. Wszystko zaczyna się wreszcie układać. Mam
szansę na fajną pracę, jestem z ludźmi (fajnymi ludźmi) i na domiar szcześcia
(hahaha) 50 % mężczyzn na dzisiejszej imprezie wyznało mi miłość, albo
okrzyknęło najpiękniejszą, lub próbowało owe twierdzenia "udowodnić"... A
znamy się nie do wczoraj :)
Ja już zaczynałam mieć kompleksy na tle wieku (30 się zbliża :((() i urody
(był czas, kiedy pies z kulawą nogą się za mną nie obejrzał) i ogólnie czuję
się podbudowana. Dlatego postanowiłam się pochwalić :P

[ryszardo43]

To nic dziwnego ,nareszcie wracasz z dalekiej podróży do normalności i tak
trzymać. Ale te wyznania miłości, trafne komlementy, cóż trzeba wiecej ?
Bliźniaczka to lubi i dobrze .A co wydało mi się dziwne? Twoja wiadomość a
właściwie jej fragment w którymś temacie, że masz takie kwalifikcje ,że dla
głąbów przyjmujacych do pracy nie mieścisz się w ich zasranych widełkach
możliwości kandydata, bo wychodzisz za nie. Czyli nadmiar kwalifikacji nie
popłaca i jest zgubny przy przyjęciu do pracy. Głąby dochodzili do wniosku ,że
wszystkich Twoich możliwości nie wykorzystają.I to jest dziwne.

[grandis_bosman_rozy]

To wszystko, co piszesz jest takie charakterystyczne dla bliźniaków, że dla mnie
też nie jest dziwne. Ja kiedyś wyciągnąłem z podobnej sytuacji wniosek: jeśli
jest nam źle, to szybko zmieńmy towarzystwo! Nie wolno zamykać się w pustelni.
Trzeba iść do ludzi! Innych, ale dzięki temu na nowo możemy układać swoje
"klocki". My najlepiej realizujemy się w "zepołach ludzkich, realizujących
ambitne zadania, duża samodzielność, skomplikowane zagadnienia - to dla nas
wyzwanie, pobudza nas i daje dodatkowego "kopa". Wówczas "świecimy", a inni
zaczynają zauważać w nas piękno... ;-)
A monotonia, odosobnienie i powtarzalność zajęć nas dobija - wówczas radzę
natychmiastowe "wycofanie na z góry upatrzone pozycje". :-)

[imlardis2]

No, mam nadzieję, że wszystko w końcu się ułoży :)

[grandis_bosman_rozy]

Optymizm nie ma wyjścia - musi nam towarzyszyć - po prostu jesteśmy najlepsi i w
końcu zawsze to się potwierdzi. :-)

[marta979]

Marzenko bardzo sie ciesze, ze układa Ci sie nie zapominaj tylko o skromnych
swoich starych znajomych.

[imlardis2]

He he, zaczyna się układać, to jeszcze nie znaczy, że się układa :)
Buziaki

[grandis_bosman_rozy]

Trzymam kciuki. :-)

[lemikki]

jestem z Tobą Marzenko. teraz jest Twój czas, więc tańcz, tańcz, jak najpiękniej
i bądź w soim żywiole. tak trzymaj!

[imlardis2]

Dzięki! I cieszę się, żeś się odezwała :)))) Już się martwiłąm :D