Pamiętnik

[jestem_jestem_wszystkim]

Pracujesz przez lata na swój wizerunek, nawiązujesz dialog z
klientami o których wiesz wszystko, masz pomysł, awansujesz ponieważ
masz predyspozycje-zdolności organizacyjne, wylatujesz ponieważ
potrzebne jest miejsce i zaczynasz od dołu ale widzisz, że
szefowa/szef nie czuje klimatu-może i dużo wie ale nie
czuje...itd...itd...ciężko wracać, to nie cieszy...Pozdrawiam.
Zaczynam ten wątek po to, żeby każda/y napisał o sobie.

[blabla3]

Napiszę może przekornie, ale tak to widzę...Im więcej możesz dać z
siebie tym więcej jest brane,w zamian..wielkie nic; nawet nie ma
dziękuję. W zamian plany, za które po wykonaniu 70% - 5% premii??Od
mojej podstawy - starczy na karmę dla psiaka na pół miesiąca.

[jestem_jestem_wszystkim]

Jeżeli wierzysz w ideały, to zrobisz nawet 150% ale gdy poznasz o co
chodzi naprawdę i stracisz wiarę, wtedy twoje ideały stają się twoją
autodestrukcją i w walce którą prowadzisz stajesz się ofiarą własnej
strategii. Nie da się podnieść, trzeba by sobie zrobić format, gdyż
resety nie pomagają. Odejście oznacza ucieczkę od problemu, który
może się pojawić gdzie indziej również.
Jak to zrobić, żeby móc tu pracować i nadal pozostać sobą???
Przecież chyba nie każdy musi być szczurem!

[tylko_spokojnie]

Witam,
Od dłuższego czasu poszukiwałam "bratniej duszy", a dziś bardzo
potrzebowałam takiej lektury... Dziękuję.
Rzeczywiście po latach walki nie potrafię rzucić papierami i
powiedzieć, że mam dość - bawcie się dalej beze mnie!
Nie wiem skąd i dlaczego ale mam wrażenie, że nie przyniesie mi to
ulgi. Przez ostatnich kilka lat walczyłam o normalność:
- lojalność i zaangażowanie zespołu,
- godność, uczciwość i rzetelne ocenianie wyników/pracy.
To nawet nie dziwi, że ciągle było za mało. Taki to już ten świat.
Udało mie się stworzyć ZESPÓŁ, który w ramach współodpowiedzialności
za członków potrafił pokonywać coraz to nowe granice. Co jest
największą dumą - uczciwie wobec siebie, klientów, procedur i z
najwyższą dbałością o poziom obsługi.
Dziś ciągle mam kaca, a z każdym dniem po moim odsunięciu (za
niesatysfakcjonujące wyniki) coraz większeg - zostawiłam ludzi
nieprzystosowanych do oczekiwań tej fali...
Pokazując tym ludziom normalność zniszczłam ich spokój i ich
przyszłość - zafundowałam im rozterki, wewnętrzną walkę i skazałam
na porażkę w tym wyścigu szczurów.
Kto dał mi prawo to takiego wpływania na losy pracujących ze mną
ludzi?! Mam z tym wszystkim wielki problem, ale ciągle walczę bo nie
rozumiem jak w tej Firmie, która ma tak dobrze i dokładnie spisane
wszystkie zasady pracy i współpracy (choćby w kodeksie etyki...),
jak można karać ludzi za dobrą pracę?

[alternatywy5]

"Nie wiem skąd i dlaczego ale mam wrażenie, że nie przyniesie mi to
> ulgi. Przez ostatnich kilka lat walczyłam o normalność:
> - lojalność i zaangażowanie zespołu,
> - godność, uczciwość i rzetelne ocenianie wyników/pracy."
Powtarzające sie losy wielu z ludzi niszczonych przez tę firmę .
Ale ulga przyszła po 3 miesiącach od dnia kiedy odeszłam z tej
chorej fabryki. A wiesz co było najgorsze , że nikt nie zapytał
dlaczego .
Segregator "nagród , dyplomów uznania" i oddział bardzo wysoko w
rankingu - to wszystko za mało by poprosić pracownika odchodzacego
by sprawę przemyślał. Chora duma i próżnośc - to są ludzie z którymi
się współpracuje. Gra idzie o przetrwanie a nie o zespół , wyniki,
dobre samopoczucie, koleżeństwo, zwykłą ludzką pracę i dobre
stosunki. To forum też wskazuje na jakość wielu pracowników- buta,
cwaniactwo a przede wszystkim po prostu zwykłe chamstwo , więc czy
warto. Brak zwykłej życzliwości , troski , wpółczucia i uśmiechu
zabije każdego. No cóż ucza wszystkich asertywności wypierając tym
samym empatię. Wyrzuty sumienia - Oni już dawno zapomnieli !!!!!!!!!!

[tylko_spokojnie]

Tak sobie myślę, że "oni" to nie wszyscy nasi pracownicy.
Zgadzam się z teorią, że przykład idzie z góry i właśnie dlatego nie
potrafię zabrać swego segregatora i zacząć myśleć już tylko o sobie
i świętym spokoju.
Wiem to bez sensu i nie z tego śiata, ale przyznam, że miałam okazję
usłyszeć kiedyś że "pani to taki młody stary człowiek" i przyznam,
że mimo swoich "młodych" lat właśnie ten komentarz pielęgnuję w
pamięci jako jeden z największym zawodowych komplementów, jaki udało
mi się kiedykolwiek usłyszeć.
Piszesz, że uczestnicy tego forum to dowód na poziom naszych
praconików... wybacz, ale nie zgadzam się w tej kwestii z Twoją
opinią. Moim zdaniem ci tutaj to w zdecydowanej większości objaw
choroby, jaka nas toczy, ale ci prawdziwi, stanowiący większość
(przynajmniej ciągle na to liczę) nie mają tyle energii, donośnego
głosu czy wystarczająco dużo asertywności, aby się odezwać. Toczą
swoje ciche boje o normalność i jśli nie dostaną jakiegoś wsparcia
to niestety przegrają. Nie wiem czy mam rację, ale może moja
szamotanina sprawi, że ktoś "z tych normalnych" pójdzie o krok dalej?

[sroka69]

pko "wyprało" mnie z entuzjazmu. nauczyło, że nie warto starać się,
bo i tak nikt tego nie zauważy ani tym bardziej
doceni... "wierchuszka" wyciska nas jak cytrynki, zabiera to, co
najlepsze aby potem wyrzucić... jestem teraz szaraczkiem
wyrabiającym minimum. jeszcze tu pracuję, bo chyba jakaś głupia
jestem mając wciąż nadzieję, że będzie lepiej. że pracownik zacznie
w końcu coś znaczyć.
doczekam się?
odzyskam zapał?
czy poczuję, że MOJA firma o mnie dba?

[tylko_spokojnie]

Entuzjazm czy zapał to rzeczywiście towar coraz bardziej deficytowy.
Pamętam chwile, gdy dzięki atmosferze tyraliśmy nocami i nikt z nas
nie liczył na pochwały czy nagrody. To było oczywiste że robimy to
co trzeba i ten nawał pracy to coś zupełnie oczywistego.
Dziś patrzę na swój były Wydział i widzę apatię, zniechęcenie i
ciągle jeszcze niedowierzanie, że ostatnie decyzje kadrowe to
ostateczny dowód na nowy standard.
Pamiętam momenty, gdy mimo okazji, propozycji i perspektyw ludzie z
tego Wydziału nie brali pod uwagę tych otwierających się przed nimi
możliwości. Dziś mam świadomość, że ten największy skarb tej firmy
będzie się stopniowo wykruszał. Niestety nie dlatego, że tym ludziom
przestało się chcieć.
Może dlatego warto nadal mieć zapał i jeszcze resztkami sił próbować
coś uratować z TEGO prawdziwego NASZEGO PKO?

[zwiazkowiec]

ano własnie...

Przychodziłem do pracy w sylwestra i pracowałem do 23-ej,a następnego dnia w
nowy rok od 10-ej do 18-ej. a byli tacy co dłuzej siedzieli.. Przychodziłem do
pracy w soboty, niedziele i wolne dni majowe - jak było trzeba. Ale: kiedyś
uczciwie za to płacono-za nadgodziny. Nie wykręcali sie sianem: że nei ma kasy,
ze jest limit nadgodzin na miesiac na wydział, że lepiej godziny do odbioru.
I jeszcze niedawno przychodziłem w soboty i niedziele-jak już nawet nie płacili
- tylko były do odbioru te dni, ale było trzeba przyjść. Tyle ze już nikt mi za
to nie podziękował, wrecz przeciwnie-stale mało i mało... Wiec już teraz jako
wolny człowiek ciesze sie ze moje szefostwo(już byłe) teraz trzęsie dupami, bo
ludzie przestali sie bać i idą na zwolnienie lekarskie, na wychowawczy, albo sie
zwalniaja jak ja. Już nie ma kto robić wyników... Mądrość przysłowia: jak sobie
poscielesz tak sie wyśpisz-sprawdza się.

[czlowiek_z_dolu]

Przepraszam za objętość wypowiedzi ale pomyślałam, że „pamiętnikowy” wątek to
miejsce, gdzie podsumuję etap mojej zawodowej tożsamości z PKO BP, a że podobnie
jak czuk1, związana byłam z tym bankiem „od zawsze” fizycznie i emocjonalnie,
trudno w kilku zdaniach przekazać to co w mojej ocenie warte jest refleksji.
Pozdrawiam Cię czuk1, choć widzę, że chyba ostatnio, zaniedbujesz swoją
aktywność na forum... :)

Pracowałam w tym banku na różnych stanowiskach, bez układów, znajomości, jak
zwykło się mawiać należałam do tych ludzi „z ulicy”. Trudno mi dziś podsumować
to, czego doświadczyłam w sposób jednoznaczny. Zawsze z sentymentem będę
wspominała ten bank z przed lat, gdy praca tu dawała maksymalną satysfakcję, a
klient był jego najwyższą wartością i zapewne dlatego też po latach niełatwo
było pogodzić się z rzeczywistością, która zaczęła przerażać. Świadomość
istnienia klienta, który był w centrum zainteresowania nie oznaczała wcale, że
pracownicy nie byli wówczas doceniani. Pracodawca doskonale potrafił łączyć te
wartości, którzy angażowali się, nie pozostawali nie zauważeni. Oczywiście
odstępstwa w tym zakresie istniały,... ale pracowników łączyły fantastyczne
więzi emocjonalne, wspólna realizacja celu i proklientowskie nastawienie, więc
takie przypadki były w tym wszystkim bez znaczenia. Nie było planów
sprzedażowych, stresów, gonitwy. Pracodawca potrafił zadbać również o
niematerialne wartości, mając świadomość, że atmosfera w miejscu pracy nie
pozostaje obojętna na proces sprzedaży. Pracownicy z rodzinami spędzali
wspólnie czas na wycieczkach, imprezach firmowych, nie zaniedbywano imprez
integracyjnych, więc często te sympatie przenosiły się na grunt prywatny. I
właśnie w tym okresie od starszych koleżanek (bo kolegów to na palcach jednej
ręki...) na co dzień uczyłam się sumienności, zawodowej rzetelności wobec
klienta i zaangażowania w jego sprawy. Kiedy dzisiaj wspominam ten czas muszę
stwierdzić, że nieliczne wówczas koleżanki mogły pochwalić się dyplomem wyższej
uczelni, jednak to nie przeszkadzało, by z młodych ludzi wykształcić oddanych,
lojalnych bankowi pracowników. Jednak ci ludzie nie zostali przygotowani do
czasów, które wkrótce nastały. To co funkcjonowało latami zburzono. Rozpoczęła
się walka o klienta, która przy niewłaściwie określonych zadaniach, z czasem
zaczęła przybierać formę wojny pomiędzy oddziałami, potem już między wydziałami,
ale ileż trzeba by mieć siły, by walczyć z nieomylnymi specjalistami w
regionach, centrali banku, którzy kończąc kolejną podyplomówkę, w jednym palcu
mieli strategie marketingowo-sprzedażowe i byli przekonani o słuszności ich
przeniesienia „z za oceanu” na polski grunt. Nikt nie zwrócił uwagi, że kraj po
transformacji, którą przeszedł bank, którego podwaliną była Pocztowa Kasa, nie
może przyjąć strategii właściwych dla rynków zagranicznych, bez procesu
przygotowana tych zmian i bez wsparcia technicznego. Bez modyfikacji i
przystosowania go do realiów funkcjonowania na polskim gruncie, uwzględniającego
strukturę posiadanego portfela i ludzi, którzy utożsamiając się z tym bankiem, z
wielkim oddaniem zapewniali mu latami zysk. Sytuacja wymknęła się chyba nieco z
pod kontroli, jeśli oczywiście komukolwiek zależało na utrzymaniu lojalnych
klientów i lojalnych pracowników. Brak pomysłu na przebudowę tego, jakże
specyficznego systemu bankowego doprowadził do sytuacji, z którą teraz na co
dzień muszą zmierzyć się ci którzy pozostali i ci, nowi, którzy dysponują
akademicką wiedzą. Rozpoczął się wielki proces migracji klientów i pracowników.
Rozwiązań na ten stan upatrywano w planach sprzedażowych, nie uwzględniając
lokalnych możliwości ich realizacji. Z przywoływanego już rynku zachodniego na
szczeblu centrali wyliczono (czy też starano się wyliczyć, rentowność danego
oddziału), przerzucając tym samym ciężar odpowiedzialności z tytułu prowadzonej
działalności bezpośrednio na pracowników oddziałów. Tylko, czy można ludzi
obarczać odpowiedzialnością za eksploatacje wielopiętrowych zabytkowych
kamienic, za podjęte decyzje o remontach tych obiektów? To z góry skazane jest
na niepowodzenie, załoga okrojona bowiem do granic możliwości, ma udźwignąć
ciężar finansowy decyzji podjętych przed laty, ma zapewnić zysk funkcjonującym
jednostkom specjalistycznym, które go nie generują....przepraszam, ale
zapędziłam się w swoich przemyśleniach, a zamierzałam skoncentrować tym razem na
sobie, ale to jedynie potwierdza emocjonalne związanie z bankiem.
Tak więc wszystkie „wojny” w przedstawionym aspekcie musiały wreszcie dosięgnąć
walk wewnątrz samych wydziałów, kończąc na bitwach „biurko w biurko”. Miałam to
szczęście, że nie doświadczyłam już tego agonalnego etapu. Ostatni rok
wielokrotnie jeszcze podejmowałam z przełożonymi próby dyskusji, przygotowywałam
analizy i opracowania zestawiając z sobą wartości sprzedaży z uwzględnieniem
kodeksowych norm czasu pracy, wskazywałam, na konieczność zapewnienia bieżącej
obsługi, pisałam pisma...nigdy bowiem, nie należałam do grona kadry, która
zachowuje się biernie. Przekonywałam, argumentowałam, „wierciłam” przysłowiową
„dziurę w brzuchu” i niejednokrotnie byłam wysłuchiwana. Pewnie czasem tak „dla
świętego spokoju”, bo generalnie nie lubi się w banku zbyt dociekających,
niepokornych,...a próbujących zarządzać, choć to zarządzanie najlepiej, by
sprowadzało się do przekazywania poleceń „z góry” swoim pracownikom,
bezwzględnego posłuszeństwa i tłumienia wszelkich oznak niezadowolenia już w
zarodku. Nigdy nie zgodziłam się z tak postrzeganą rolą szefa i cieszę się, że
pomimo wszystkich okoliczności „nie sprzedałam się” i wytrwałam. Dziś wiem, że
naiwnością były próby ratowania tego co latami zostało zbudowane, miałam
świadomość, że to jest koniec, że właśnie zbliża się stan agonalny, wojna
„biurko w biurko”, że nie wytrzymamy w wydziale kolejnego roku absurdów, pracy
ponad siły...Nie chciałam poddać się, jeszcze liczyłam... nie wiem na co, na
cud? Nie udało się....

...minął prawie rok od mojego odejścia...

(...) obiecywałam sobie, że w lipcu odpocznę , nabiorę sił. Jednak w czasie
urlopu zdałam sobie sprawę, że nawet nie potrafię już wypoczywać. Nie miałam
ochoty na żaden wyjazd, spędziłam go w domu, choć myślami byłam w pracy. Czułam,
że tracę wiarę we własne możliwości, że te ostatnie kilka miesięcy kompletnie
mnie zrujnowało nie tylko fizycznie, emocjonalne ale i intelektualnie.
Wiedziałam, że dzieje się coś niedobrego, stale towarzyszyło mi uczucie lęku,
pojawił się ucisk w klatce piersiowej i bóle głowy, które były nie do
zniesienia. Najbliżsi przyzwyczaili się, że z byle powodu czuję się
rozdrażniona, że próby podjęcia rozmowy zazwyczaj wywołują płacz. Dziś zdaje
sobie sprawę, że jeszcze rok temu, to co działo się w moim życiu zawodowym, nie
pozostawało obojętne wobec najbliższych. Jednak wtedy bank był najwyższą
wartością. Wiem, to idiotyczne, ale wiem to teraz. Mąż i córka widzieli moją
szarpaninę na co dzień, wychodziłam rano, wracałam po 21 i tak „na okrągło”, to
oni wielokrotnie podejmowali próby, aby wspólnie znaleźć rozwiązanie. Doceniłam
to po czasie, wówczas nie ułatwiałam im tego zadania, choć coraz bardziej
zdawałam sobie sprawę, że nie mogę dalej tak funkcjonować. Powrót po urlopie
okazał się trudny... zaległości się piętrzyły, kolejne zmiany, prawie 300 nowych
wiadomości w skrzynce, pracownicy, telefony i oczekujący klienci. Musiałam
powrócić do wytężonej pracy....
Coraz bardziej narastało we mnie jednak jakieś poczucie krzywdy... winy....
Przestraszyłam się, gdy ucisk w klatce piersiowej utrzymywał się kolejny
tydzień... We wrześniu lekarz stwierdził zespół nerwicowo – depresyjny, musiałam
podjąć stosowne leczenie. Pierwsza rozmowa była trudna, ale z każdą wizytą było
coraz lepiej..

[czlowiek_z_dolu]

...opowiedziałam o swojej roli zawodowej, o rosnących oczekiwaniach, o pracy po
godzinach, o poczuciu bezsensu i wpływie tej sytuacji na życie prywatne. Wtedy
poczułam ulgę. Środki farmakologiczne pozwoliły mi się wyciszyć, nabrać
dystansu....Czas leczenia był jednocześnie czasem głębokiej refleksji. Całe
życie poświęciłam temu bankowi, klientom i wierzyłam, że to właściwe.
Maksymalnie zaangażowana, pełna entuzjazmu, zawsze dyspozycyjna,... kosztem
własnego zdrowia, kosztem najbliższych. Być może wielu uzna to za dezercję,
tchórzostwo... Dziś inaczej patrzę na tamten czas i żałuję, że nie miałam odwagi
zrobić tego wcześniej, dużo wcześniej. To dziwne, broniłam się przed podejściem
decyzji o odejściu, bałam się, że to będzie dla mnie katastrofa, że nie poradzę
sobie. Nic bardziej mylnego, kiedy podjęłam decyzję o odejściu, niemal
natychmiast poczułam ulgę, wkrótce powróciła chęć do życia. To cudowne uczucie,
od dawna nic nie sprawiło mi takiej ulgi. Żartowałam z lekarzem, że może za
jakiś czas wprowadzona zostanie nowa jednostka chorobowa, którą nazwą syndromem
PKO?... gdy byłam przekonana o słuszności decyzji, oznajmiłam to lekarzowi i
chciałam wrócić do pracy, by rozwiązać umowę o pracę. Najtrudniejsza była
rozmowa z ludźmi z wydziału, tu były emocje, szloch. Przeprosiłam, że nie dałam
rady, że ich zawiodłam, może gdybym była młodsza? Dawali z siebie i miało to
bezpośrednie przełożenie na wynik wydziału, nigdy nie musiałam się wstydzić, ale
wciąż było mało... i mało....gdyby zapewne nie te ostatnie 4 lata pracy w banku,
nigdy bym się z nim nie rozstała, zabrzmi to górnolotnie, ale czułam się
odpowiedzialna za klientów, tak jak mi to przed laty wpajano i te wartości
starałam się przekazywać młodszym koleżankom i kolegom. Żal, że „z góry” tego
nie widać... Dziś bogatsza o doświadczenia wiem, że poza pracą są inne wartości,
które zaniedbywałam... Podsumowanie? Myślę, że każdy po przeczytaniu tego tekstu
powinien mieć prawo do własnej oceny... Mój wydział „w starym” składzie
„rozsypał się”. Z ośmioosobowej „drużyny” w perspektywie 6 miesięcy umowę o
pracę rozwiązało 5 osób. Może to jest „jakaś” puenta tej wypowiedzi? A nawet
jeśli,... kogo to obchodzi??? Cieszę się, że dziś jest normalnie,... to
niesamowite, ale pracując mam czas podzielić się z Wami tym co czuję, kiedyś
było by to mało prawdopodobne. Takie emocjonalne, długotrwałe związanie z
pracodawcą, którego ewolucję obserwowałam ze stadium ideału przez obojętność, a
kończąc na praktykach sprzecznymi z zapisami prawa pracy, musiało pozostawić
piętno w mojej psychice. Zregenerowałam siły i dziś już bez emocji potrafię
spojrzeć na to, co poza mną. Tym co pozostali, chciałabym życzyć...? a no
właśnie, nie bardzo wiem... ale chyba mądrych, przemyślanych decyzji i szefów,
którym nigdy nie zabraknie entuzjazmu i wiary w sukces.

[alternatywy5]

Powiem krótko, krok po kroku spotkało mnie to samo .Czytając ten
Twój pamietnik dostrzegłam swoją pracę , zaangażowanie, naiwną
wiarę, upokorzenie, zniszczenie. No cóż róznica polega na tym , że
ja odeszłam gdy uporczywy ból, strach, lęki nocne, koszmary i
natręctwo myśli były już dla mnie nie do zniesienia. Teraz wiem , że
nie warto poświęcać siebie bo życie po raz drugi nie będzie nam
dane. Rany po PKO leczę dopiero od 6 miesięcy-bez pomocy doktorów
ale rozumiem jak to boli i jak trudno zapomnieć i jak trudno było
zrezygnować. " Moi" ludzie też powoli odchodzą. Ale niktórzy moi
przełożeni uznali , że wygrali swoją wojenkę. I niech tak zostanie
wbrew wszystkiemu zyczę wszystkim moim przyjaciołom i
nieprzyjacielom - zdrowia i SUKCESÓW.

[tylko_spokojnie]

Dziękuję Wam.
Nie wiem jak i dlaczego, ale lektura Waszych wspomnień działa
kojąco. !?
Uświadomiłam sobie, że wartością samą w sobie jest normalność i
determinacja w dotychzasowej walce o utrzymanie jej w relacjach z
klientami i współpracownikami.
Dziś:
Mam poczucie porażki - tego jestem pewna od dłuższego czasu.
Mam niedosyt i żal do siebie - że nie udało mi się obronić ludzi.
Mam satysfakcję - mimo wszystko - że nie złamałam kręgosłupa, choć
przyznam, że rany leczyć będę jeszcze długo.

Dziś patrzę z boku jak krok po kroku niszczony jest cały nasz
dorobek. Wspominam wszystkie ciężko wypracowane osiągnięcia i
sukcesy. Patrzę jak każda kolejna decyzja następców/zastępców
wykreśla nas z historii tego Banku, Oddziału, Wydziału.
Dziś jestem w stanie tylko sparafrazować sama siebie: BĘDZIE DOBRZE -
choć niestety już nie tu.

PS. Dziś miałam kolejną ciekawą rozmowę (jedną z tych ostatnich) i
ze zdziwieniem stwierdziłam, że dziś (dzięki wspomnieniom) mogę
powiedzieć sobie że z pracy w PKO jestem dumna. Mam jednak
świadomość, że nowe PKO już tej satysfakcji mi nie da, więc muszę w
końcu odpuścić i zachować tak wiele jak się da z tego co było naszym
PKO.
To brzmi dziwnie w ustach kogoś kto przed PKO miał okazję pracować w
dwóch innych bankach, ale dzięki LUDZIOM, których tu spotkałam, to
właśnie PKO jest miejscem, w którym miałam okazję dostać najlepszą z
możliwych szkół życia. Dziękuję Wam wszystkim!

[zwiazkowiec]

Ano właśnie...Ja też tu w tym PKo spotkałem wspaniałych ludzi, i nadal utrzymuję
z nimi kontakt. Tyle ze w PKo są oni niedoceniani, alo niewystarczająco doceniani.

[jestem_jestem_wszystkim]

I przepadł mój wątek, tak samo jak ja. Decyzja bardzo trudna ale po
przegranych bitwach chyba lepiej się poddać i zachować ostatnie
resztki motywacji, na działanie poza obecnym miejscem pracy. Przykro
jak cholera ale kogo to obchodzi, po prostu życie - jeden się
cieszy ,a obok drugi umiera. Punkt widzenia zależy od punktu
siedzenia, wiadomo. To jest troche jak te wybory, niby powinno się
iść bo jesteśmy suwerenami, gdy jednak uświadomimy sobie...a zresztą
szkoda tych wywodów przecież jestem malkontentem/tką, pozdrawiam
wszystkich normalnych (życiowych) ludzi i proponuję wszystkim innym
zaczynać zmiany od siebie-zawsze zaczynaj od siebie, potem wymagaj
od innych. Cześć