Bona

[maszmi]

Musiałam dzisiaj uśpić moją kochaną boksię.Zrobiłam to dla niej, żeby dłużej
nie cierpiała,teraz cierpię ja........
Myślę,że teraz tylko czas mi pomoże nabrać dystansu.Cieszę się, że ją tak
długo miałam.Była to cudowna przyjażń !!!!
M.

[romanska.3463]

wiem co czujesz. Parę lat temu też musiałam uśpić moją sunię. Całym sercem
jestem z Tobą.

[evek]

jak to dobrze, ze wspomnienia pozostaja.... 3maj sie!

[paniterka]

Należy akceptować to, co nam się w życiu przytrafia, nawet jeżeli w ogóle sobie
tego nie życzymy. Trzeba pogodzić się z nierozłącznością życia i śmierci. Albo
kochamy i ryzykujemy cierpienie albo nie kochamy wcale. W tym przypadku ceną za
psie uczucie jest ból, jaki odczuwamy po jego stracie. Nie ma żadnych reguł,
jak długo człowiek cierpi i ile powinny trwać poszczególne etapy. Jedno jest
pewne: taktowne, przyjacielskie wsparcie może pomóc przetrwać najgorszy okres
rozpaczy. Hm...Jak to się łatwo pisze...Tydzień temu zaginęła moja Fiśka, była
z nami 12 lat. Najprawdopodobniej zastrzelili ją myśliwi. Mąż słyszał kilka
strzałów i Figula nie wróciła. Minęło 8 dni, a ja nie wiem czy moja psinka
żyje, szukam jej wszędzie i nic...Rozumiem jak Ci smutno i źle, ale
przynajmniej wiesz...

[umfana]

[`] śpij spokojnie suniu...