olizaro
18.10.09, 00:07
Odkąd pamiętam zawsze byłem jakiś taki dziwny. Większość mojego 30 letniego
życia to wierny odpowiednik zachowań z opisu BPD. Kiedyś zetknąłem się już z
tym pojęciem, ale wówczas to do mnie nie dotarło. Ostatnio jestem "w
rozsypce". Po początkowo burzliwych,lecz ostatnio nad wyraz spokojnych,
czterech latach, rozpieprza się mój "związek", przeraża mnie miasto w którym
żyję od miesiąca, rodzina się na mnie wypięła, do tego ta przerażająca
samotność. Ta wewnętrzna, bo mam znajomych, przyjaciół, studia itp. Mam tez
maskę pod którą skrzętnie ukrywam siebie. Podejrzewam że większość osób z
którymi stykam się każdego dnia zaśmiałaby się na wieść, że w środku jestem
przerażonym,na skraju wytrzymałości "żyjącym" człowiekiem.Dziś trafiłem tutaj.
Czytałem to wszystko z wypiekami na twarzy i o dziwo uspokoiłem się.To co mnie
tak męczyło uległo werbalizacji i ... Nie chcę już walczyć o ten związek,
zobojętniałem na to wkurwiające miasto,postanowiłem że trzeba dalej przerzucać
ten gnój... Boję się tylko o to że jutro znowu coś innego do głowy się wciśnie
i tak do usranej śmierci. Że to tylko kolejny błysk, kolejna próba "wzięcia
się w garść", kolejna nieskuteczna, choć kto wie?
Chętnie nawiążę jakiś kontakt z podobnymi ludźmi.